ต้อนรักเจ้าอสูรทะเลทราย_End

        ในค่ำคืนนี้ผกากาญจน์นอนอยู่บนเตียงนอน กว้างขวางหนานุ่มแต่เพียงเดียวดาย โดยไร้ซึ่งร่างแกร่งของชีคซาเรส เธอไม่รู้ว่าเขาไปอยู่ที่ไหน ทำอะไร เขาหายไปตั้งแต่พูดคุยกันเสร็จเมื่อช่วงบ่ายแก่ๆ โน้นแหละ แต่ช่วงเย็น อาบูล องครักษ์คู่ใจของเขาได้เอาตั๋วเครื่องบินมาให้แก่เธอ และอาบูลยังแจ้งให้เธอรับรู้ว่าในเวลาสิบโมงเช้าของวันพรุ่งนี้ จะมีคนรถขับพาเธอไปส่งที่สนามบิน

        “คุณ!! .... อ้าวไม่ใช่”

        ผกากาญจน์ได้ยินเสียงเปิดประตูเข้ามาภายในห้อง จึงรีบลุกขึ้นนั่ง และหันกลับไปมองอย่างดีอกดีใจ แต่พอเห็นว่าเป็นใครเข้ามา สีหน้าดีใจนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นผิดหวัง และเศร้าหมองลงไปอย่างเห็นได้ชัด

        “เอสซาลเองค่ะนายหญิง”

        เอสซาลพูดบอกพร้อมกับเดินเข้าไปนั่งลงใกล้กับที่ผกากาญจน์นั่งอยู่

        “มีอะไรหรือเอสซาล!!??”

        ผกากาญจน์ถามสาวคนรับใช้ของเธอด้วยน้ำเสียงเนืองๆ

        “นายหญิงจะไปจากที่นี่พรุ่งนี้จริงหรือคะ?”

        เอสซาลถามกลับผู้เป็นเจ้านายด้วยน้ำเสียงและสีหน้าอาลัยอาวรณ์ เธอไม่อยากให้ผกากาญจน์ไปจากที่นี่เลยจริงๆ

        “ใช่ กาญจะต้องไปจากที่นี่แล้วในวันพรุ่งนี้”

        ผกากาญจน์ยิ้มเศร้าๆ ตอบเอสซาลที่เป็นทั้งเพื่อนทั้งสาวคนรับใช้

        “นายหญิงอยู่ที่นี่ ไม่ไปไม่ได้เหรอคะ?”

        เอสซาลถามขึ้นมาอีก และมีสีหน้าเหมือนกำลังจะร้องไห้ด้วย

        “คงอยู่ไม่ได้หรอกเอสซาล กาญต้องกลับไปใช้ชีวิตตามปกติของกาญที่ประเทศไทย แต่หากเอสซาลคิดถึงกาญ หรือกาญคิดถึงเอสซาล เราก็โทรหาหรือคุยทางไลน์ก็ได้”

        ผกากาญจน์กล่าวไปก็ทำท่าเหมือนจะร้องไห้ไป ซึ่งเธอพยายามควบคุมน้ำตาไม่ให้ไหลรินออกมาอย่างยากลำบาก

        “เอสซาลอยากให้นายหญิงอยู่ที่นี่ค่ะ อยู่เป็นนายหญิงของเอสซาลตลอดไป”

        เอสซาลยื่นมือขึ้นมาจับ มือเรียวเล็กของผกากาญจน์เอาไว้ กล่าวด้วยน้ำตาที่นองเต็มสองแก้มเลยทีนี้ ซึ่งพอผกากาญจน์เห็นอย่างนั้น มีหรือจะบังคับตัวเองไม่ให้ร้องไห้ออกมาได้

        “เอสซาลคนเรามีพบก็ต้องมีจาก กาญจากไปในครั้งนี้ ไม่ได้ไปแล้วไปเลยซะหน่อย หากว่ามีโอกาส กาญจะกลับมาเยี่ยมเอสซาลนะ”

        ผกากาญจน์เลื่อนตัวลงมานั่งบนพื้นห้อง โถมตัวเข้ากอดเอสซาล และน้ำตาก็ไหลรินออกมาเป็นทางอย่างไม่ขาดสาย เอสซาลกกอดตอบนายหญิงของเธอ อย่างผู้ที่จงรักและภักดีกับผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นเจ้านายคนนี้จริงๆ

        สองสาวกอดกันร้องไห้อยู่อย่างนั้นสักพัก ก็ผละออกจากกัน

        “เอสซาลอยู่ทางนี้ก็ดูแลตัวเองดี หากมีใครรังแก และหากเราไม่ผิด สู้ได้ก็สู้”

        ผกากาญจน์บอกสาวคนรับใช้ผู้จงรักภักดีต่อเธอ ด้วยความเป็นห่วงเป็นใย เพราะเธอมาอยู่ที่นี่เป็นปีๆ ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าผู้หญิงในฮาเร็มของชีคซาเรสแต่ละคนเป็นอย่างไร

        “ค่ะนายหญิง เอสซาลจะทำตามที่นายหญิงบอก จะไม่เป็นคนอ่อนแอค่ะ นายหญิงนอนเถอะนะคะนี้ก็ดึกมากแล้ว เอ่อ!!.... คืนนี้ชีคท่านคงไม่เข้ามานอนที่นี่แล้วล่ะค่ะ เห็นอาบูลบอกว่าอย่างนั้น”

        เอสซาลพูดไปก็รู้สึกสงสารผู้เป็นเจ้านายของเธอ เพราะเมื่อได้รับรู้อย่างนี้ สีหน้าของผกากาญจน์ก็เศร้าสร้อยอมทุกข์ลงมากกว่าเดิมเข้าไปอีก

        “กาญเข้าใจแล้วเอสซาล.... เอาล่ะเดี๋ยวกาญจะนอนแล้ว”

        ผกากาญจน์พูดด้วยน้ำเสียงสั่นๆ เหมือนกับกำลังจะร้องไห้ขึ้นมาอีกครั้ง ซึ่งก็เป็นอย่างนี้จริง และผกากาญจน์ก็พยายามอย่างที่สุดที่จะไม่ให้ร้องไห้ออกมา ผกากาญจน์ลุกขึ้นจากพื้น เอนตัวนอนลงบนเตียงนอนขนาดใหญ่หนานุ่มนั้นอีกครั้ง

        พอผกากาญจน์เห็นว่าเอสซาลได้ลุกขึ้นเดินออกจากห้องนอนไปแล้ว น้ำตาของเธอก็ไหลร่วงหล่นลงมาทันที ราวกับทำนบแตก

        ‘นี่เขาจะไม่มาให้เราเห็นหน้าจริงๆ เหรอ เรายังไม่ได้ร่ำลาเขาเลยนะ’

        ผกากาญจน์คิดไปก็ร้องไห้ไป ด้วยความรู้สึกที่เจ็บปวดรวดร้าว เหมือนหัวใจดวงน้อยๆ ของเธอกำลังจะแตกเป็นเสี่ยงๆ ยังไงยังงั้น

๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖