บทที่ 11
เงื่อนไขของเปิ่นหวาง
"เมื่อถึงเวลานั้นเปิ่นหวางจะบอกกล่าวกับเ้า แต่ตอนนี้เ้าต้องให้สัญญากับเปิ่นหวางเสียก่อน"
หลิงอวี่จื้อกล่าวตอบรับอย่างไม่ลังเล "ข้าสัญญา"
หลิงจื่อเชิ่งไม่ทราบควรกล่าวคำใด เขามองทั้งสองตรงหน้าด้วยความตกตะลึง ยินยอมแล้วงั้นหรือ? คำพูดที่ตระเตรียมไว้มากมายกลับไร้ประโยชน์ หากเขาไม่ได้เผชิญกับเหตุการณ์นี้ด้วยตนเอง เขาคงไม่มีวันเชื่อ
หลิงอวี่จื้อยิ่งตื่นเต้น หากไม่ใช่เพราะนี่คือยุคโบราณ นางคงะโกอดและจูบเซียวเยี่ยนไปแล้ว
เป็จริงว่าการกระทำนั้นอาจจะเป็สิ่งที่ดี แต่หากแสร้งทำเป็ไร้เดียงสาจะดียิ่งกว่า
"คุณหนูใหญ่ถูกพิษอะไรงั้นหรือ?"
"ท่านหมอไม่ได้บอกกล่าว ข้าจึงไม่ทราบ"
เซียวเยี่ยนพยักหน้าให้ชายหนุ่มด้านข้าง อีกฝ่ายเข้าใจทันที และหลังจากนั้นไม่นานเขาเดินนำชายชราผมขาวถือกล่องยาในมือเข้ามาด้านใน
"นับเป็โชคของเ้าแล้ว หมอเชวี่ยอยู่ที่นี่กับเปิ่นหวาง เช่นนั้นจึงให้หมอเชวี่ยตรวจชีพจรเ้า"
หลิงอวี่จื้อไม่รู้ว่าหมอเชวี่ยคือผู้ใด แต่หลิงจื่อเชิ่งทราบเื่นี้ดี เขารีบกล่าวขึ้น "อวี่จื้อ รีบกล่าวขอบคุณผู้แทนพระองค์ หมอเชวี่ยคือผู้เชี่ยวชาญที่โด่งดังในฟ้าดิน เขาเดินทางไปทั่วโลก เ้าโชคดีนักที่ได้พบเขา ข้าเชื่อว่าเขาจะต้องทราบแน่ว่าพิษใดอยู่ในร่างกายเ้า"
หลิงอวี่จื้อรู้สึกว่าเซียวเยี่ยนตรงหน้าช่างหล่อเหลานัก นางจึงเผยรอยยิ้มหวานในแบบสตรีโบราณให้เขา แล้วเริ่มกล่าวยกยอ "ขอบคุณผู้แทนพระองค์แล้ว สาวน้อยผู้นี้จะจดจำมันไว้ในใจ"
"คุณหนูใหญ่อย่าได้ลืมคำสัญญา"
เซียวเยี่ยนเห็นหญิงสาวยิ้มอย่างมีความสุข มุมปากยกยิ้มขึ้นอย่างไม่รู้ตัว
อย่างไรก็ตาม หลิงอวี่จื้อไม่คิดเกรงกลัวสิ่งที่ เซียวเยี่ยนร้องขอ นางถูกหมั้นหมายแล้ว และนางไม่อาจลอบฆาตกรรมหรือลอบวางเพลิงผู้ใดได้ ดังนั้นนางจึงไร้ซึ่งแรงกดดันโดยสมบูรณ์
นางเหยียดมือออกไปให้หมอเชวี่ยตรวจสอบชีพจร ไม่นานก็ทราบเื่ ขณะที่ดึงมือกลับ หมอเชวี่ยกล่าวรายงานอย่างสุภาพ "ท่านอ๋อง สตรีผู้นี้ถูกพิษแล้วจริง ๆ และมันคือพิษหุ่นเชิด"
หลังได้รับทราบ หลิงอวี่จื้อรู้สึกสับสนกับชื่อพิษเล็กน้อย นางรีบร้องถาม "ท่านหมอเชวี่ย พิษนี้เป็อย่างไร?"
"พิษนี้มาจากเขตแดนใต้ เป็พิษที่หาพบยากยิ่ง ผู้ที่ถูกพิษจะโง่เขลาราวหุ่นเชิด แต่พิษจะไม่ออกฤทธิ์ในทันที ต้องใช้เวลากว่าสิบปีจึงจะแสดงผล
ก่อนที่พิษจะออกฤทธิ์ ชีพจรทั้งหมดล้วนปกติ และหมอทั่วไปไม่อาจค้นพบ
สาวน้อยผู้นี้คงจะได้รับพิษั้แ่ยังเยาว์ และมันเข้าสู่ร่างกายของนางแล้ว แต่ด้วยเหตุผลใดไม่ทราบ สาวน้อยจึงยังปลอดภัยอยู่ ตอนนี้มีเพียงพิษตกค้างในร่างกายเท่านั้น แต่พิษนี้ไม่เหมือนพิษทั่วไป มันเพียงถูกระงับไว้ชั่วคราว"
ใบหน้าหลิงอวี่จื้อเผยความกังวลชัด ดังที่กล่าวในคราวแรก บัวหิมะไม่อาจช่วยแก้ปัญหาได้ โชคร้ายนักที่ต้องอยู่ในร่างนี้
"ท่านหมอเชวี่ย แล้วควรใช้สิ่งใดเพื่อล้างพิษนี้ออกโดยสมบูรณ์?"
หลิงจื่อเชิ่งเอ่ยถามด้วยความกังวล
"หาก้าล้างพิษโดยสมบูรณ์ เ้าต้องมุ่งหน้าไปที่เขตแดนใต้เพื่อค้นหาแมลงจิ่วเซียง แมลงชนิดนี้สามารถกำจัดพิษที่ตกค้างได้ ไม่เช่นนั้นเมื่อพิษถูกกระตุ้นขึ้นอีกครั้ง สาวน้อยผู้นี้คงต้องเผชิญกับเคราะห์ร้าย"
แล้วต้องใช้เวลาเท่าใดเพื่อค้นหาสิ่งนั้น นี่คือเื่ที่ หลิงอวี่จื้อกังวลมากที่สุด "บัวหิมะจะช่วยประคองอาการของข้าได้นานเพียงใดหรือเ้าคะ?"
"ประมาณครึ่งปี"
ใบหน้าของหลิงจื่อเชิ่งกลายเป็เคร่งขรึม "เขตแดนใต้อยู่ห่างไกลจากที่นี่มาก แมลงจิ่งเซียงเป็ยิ่งกว่าสมบัติล้ำค่า การกล่าวชื่อของมัน ง่ายดายยิ่งกว่าการค้นหา"
"พี่ใหญ่ อย่าได้โศกเศร้าราวกับข้าจะตายตกในเร็ววัน หากภายในครึ่งปีไม่อาจหายาถอนพิษได้ ทั้งหมดล้วนเป็ชะตาของข้า แต่ข้าไม่เชื่อว่าข้าจะตายเพราะเื่นี้"
พระเ้าควรจะปล่อยให้นางมีชีวิตรอด ไม่ใช่ปล่อยให้นางเผชิญกับความตาย!
6K
