“หน้าตาคุณก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้แร่ แถมการศึกษาก็จบจากเมืองนอกเมืองนามาแท้ๆ ผู้หญิงก็น่าจะมาต่อแถวให้คุณเลือกตั้งมากมาย แล้วทำไมคุณถึงยอมให้ผู้ใหญ่ จับแต่งงานกับคุณที่ไม่ได้รักกันอย่างนี้ล่ะ??”
ระหว่างที่นั่งรอกันอยู่ที่หน้าห้องตรวจของโรงพยาบาลเอกชน ที่ขึ้นชื่อเป็อันดับต้นๆ ของตัวเมือง วริทธิ์นันท์ก็เปิดฉากถามคนตัวโตที่นั่งหน้านิ่งเรียบเฉย ด้วยความที่เธอสงสัยและข้องใจเอามากๆ และคำถามนั้น ก็ทำให้คนตัวโตยักไหล่กว้าง อย่างไม่ยี่หระกับคำถาม
“ขอบคุณนะที่ชม แต่ผมสะดวกให้ผู้ใหญ่เป็คนเลือกให้อย่างนี้”
ดนวัตตอบคำถามคนตัวเล็กแบบกำปั้นทุบดิน ซึ่งนั้นก็คำให้คนตัวเล็กหันขวับมามองจ้องหน้า ตาต่อตา โดยที่ดวงตากลมโตเบิกกว้างอย่างเอาเื่ ดนวัตเห็นอาการของคนตัวเล็ก เขาก็อมยิ้มหน่อยๆ ที่สามารถทำให้เธอมีอารมณ์ฉุนโกรธขึ้นมาได้
“แต่ฉันไม่สะดวกแบบนี้หรอกนะจะบอกให้!! ฉันไม่รู้จักคุณ เราไม่เคยรู้จักกัน เราแต่งงานกันไปมันก็ไม่เวิร์คหรอก คงจะอยู่กันไม่ถึงปี เผลอๆ จะถึงเดือนหรือเปล่าก็ยังไม่รู้”
วริทธิ์นันท์พูดอย่างมีอารมณ์ และเสียงค่อนข้างดังในประโยคแรก แต่เมื่อรู้ตัวว่าที่นี่เป็โรงพยาบาล และเสียงของเธอดังเกินไปแล้ว จึงลดระดับความดังนั้นลง จนกระทั่งกลับมาเป็โทนเสียงในระดับที่พูดกันสองคน
“ทำไมถึงคิดว่าเราไม่เคยรู้จักกันล่ะ!!??......”
คนวัตหรี่ตามอง ปากก็ร้องถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง ทำให้วริทธิ์นันท์ขมวดคิ้วโก้งโค้ง เรียวสวยเข้าหากัน และก็พลันคิดตามคำพูดที่คนตัวโตถามมาด้วย ว่าเธอกับเขาเคยรู้จักกันมาก่อนหรืออย่างไร แต่ทำไมเธอถึงไม่คุ้นหน้า ไม่ค้นชื่อ และไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับเขาเลยสักนิด
“ฉันไม่เคยรู้จักคุณมาก่อนอย่างแน่นอน เพราะหากฉันเคยรู้จัก ฉันก็ต้องจำคุณได้แล้วสิ”
วริทธิ์นันท์เชิดใบหน้าสวยหวานขึ้น ราวกับนางพญา ก่อนจะกล่าวยืนยันอย่างเป็มั่นเป็เหมาะ และเชื่อแน่ว่าตัวเธอไม่เคยรู้จักมักจี่ กับคนตัวโตผู้นี้มาก่อนอย่างแน่นอน
“นี่คุณ!! ฉันมีข้อเสนอ!!!!......”
วริทธิ์นันท์คิดเื่ที่เธอคิดวางแผนเอาไว้ก่อนหน้า ที่จะมาถึงโรงพยาบาลขึ้นมาได้ จึงหันเหเื่พูดไปยังสิ่งที่เธอ้าจะต่อรองกับเขาในทันทีทันใด จึงทำให้ดนวัตเลิกคิ้วเข้มๆ นั้นขึ้น แล้วค่อยขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย เกี่ยวกับข้อเสนอที่คนตัวเล็กตรงหน้าจะเสนอต่อเขา
“ข้อเสนออะไร!!??......”
ดนวัตยิงคำถาม ถามคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ที่เก้าอี้ข้างๆ กันออกไป อย่างสนอกสนใจ ในสิ่งที่คนตัวเล็กจะเสนอออกมา ซึ่งเขาก็ไม่รู้หรอกว่าอะไร แต่คิดว่าคงจะหนีไม่พ้นเื่ที่จะต้องแต่งงานกันอย่างแน่นอน
“ข้อเสนอเกี่ยวกับเื่ที่เราจะแต่งงานกันนั่นแหละ เราจะแต่งงานกันตามที่ผู้ใหญ่้า เพื่อความสบายใจของท่านๆ โดยเราจะแต่งงานกันแค่ในนามเท่านั้น แล้วหลังจากนั้นหนึ่งหรืออาจจะสองเดือนแล้วแต่สถานการณ์ เราก็ค่อยบอกกับทางผู้ใหญ่ว่าเราเข้ากันไม่ได้ แล้วเราก็หย่ากัน คุณเห็นว่ายังไง??”
วริทธิ์นันท์จ้องมองใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มติดไปทางดุดัน พร้อมกับพูดข้อเสนอที่ตนเองคิดไว้ ให้ดนวัตได้รับทราบ และตบท้ายถามความคิดเห็นจากเขา ว่าเขาจะเห็นด้วยกับสิ่งที่เธอพูดเสนอเขาไปนั้นหรือไม่
“ข้อเสนอของคุณมันก็ดีนะ แต่ผมคงไม่เห็นด้วย เพราะผมไม่อยากจะโกหกผู้ใหญ่ เื่แต่งงานมันไม่ใช่เื่เล่นขายของนะคุณ ที่จะมาแต่งๆ เลิกๆ เป็ว่าเล่นกันอย่างนี้ และอีกอย่างผมไม่ได้คิดที่จะแต่งแล้วปุ๊บปั๊บเลิก มันไม่โอเคสำหรับผม”
ตอนแรกดนวัตพูดเหมือนว่าจะเห็นด้วย แต่พูดไปพูดมาบทสรุปก็คือ เขาไม่เห็นด้วยกับข้อเสนอของวริทธิ์นันท์ และนั้นก็ทำให้หญิงสาวหน้าหงิกหน้างอ อย่างไม่พอใจเป็อย่างยิ่ง ในเมื่อคนตัวโตคนนี้ไม่เห็นด้วยกับข้อเสนอของเธอ เธอก็จะต้องหาวิธีใหม่ให้จงได้ เธอไม่ยอมแพ้หรอกนะจะบอกให้
๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔
1K
