Chapter eigth
BAD LOVE
"เลิกเดินตามกูได้ไหมเสือ กูเริ่มรำคาญละ"ตั้งเเต่วันที่เขาหนีมันก็ตามเขาทุกฝีเก้าขนาดเขานอนในห้องเล็กๆมันก็พยายามจะมานอนกับเขา ตามจนรำคาญจะทำอะไรก็คอยขัดคอยมอง
"ใครตามมึง มึงสำคัญตัวเองเกินไปคีริน กูจะไปตามมึงทำไมงานการกูก็มีทำ"มีงานทำเเล้วมาตามเขาทำไมละ เดินไปไหนก็คอยลากเก้าอี้ตามมานั่งมองอึดอัดอะ
"หรอ งั้นมึงก็ออกไปจากห้องกูสิ ห้องมึงตั้งใหญ่โตมึงจะมานอนกับกูทำไม"น้องเล็กเเค่นี้มันก็ยังมานอนเบียดเขา เขาหนีไปไหนไม่ได้เลยไม่มีเวลาส่วนตัวเลย อยากจะถามจริงๆมันสนุกมากเลยรึไงการได้เเกล้งเขาให้โมโหเเบบนี้โดนด่าไปก็ยิ้มมีความสุข
"กูเเค่จะมาระบายความเงี่xนไงเผื่อดึกๆกูอยากกูี้เีให้ลูกน้องมาเรียก"หาข้ออ้างไปเเค่นั้นเเหละที่จริงเเล้วเสือเเค่กลัวของเล่นมันหลุดมือเขาไป เขากลัวมันหนีเขาไปได้
"กูซื้อตุ๊กตายางให้เอาไหม จะเอากี่ตัวกูจะซื้อให้เเลกกับมึงเลิกตามกูเเบบนี้ กูอึดอัด"
"มึงมีเงินรึไง เงินจะกินข้าวยังไม่มีทำทีจะซื้อของให้กู"อยู่เกาะเขาไม่มีเงินซื้อข้าวกินอย่างที่มันว่าเขานั้นเเหละเเต่ถ้าเขาออกไปจากนี้เงินในบัญชีที่เขาเก็บไว้ก็พอจะมีอยู่บ้าง อาจจะไม่มากนักเพราะพ่อเเม่ไม่ได้ให้เขาใช้จ่ายเยอะเพราะมองว่าเขาเป็ภาระ เขาทนอยู่บ้านไม่ได้เพราะได้เจอเเม่กับพ่อทีไรจะรู้สึกน้อยใจทุกครั้ง กลับมาไม่เคยจะชวนเขากินข้าวหรอกไม่เคยจะถามว่าเขาเหนื่อยไหม สนใจเเต่ลูกชายคนโตทั้งที่เขาก็ลูกชายคนนึงเลยนะ พอเป็เขาเเล้วทำไมมันต้องเเย่ตลอดเลยด้วย ยิ่งคิดยิ่งอยากจะร้องไห้ออกมา
"มึงปล่อยกูออกไปสิกูจะเอาเงินในบัญชีมาให้มึง มึงอยากได้กี่บาทล่ะ"มันอาจจะไม่ใช่จำนวนที่เกินกำลังเขาก็ได้ถ้าเขาพอจ่ายไหวเเลกกับอิสระที่เขาจะได้รับเขาว่ามันคุ้มค่า อย่างน้อยก็ขอให้เขาได้ออกไปจากที่นี้ได้กลับไปใช้ชีวิตอิสระอย่างที่เคยเป็เงินหมดก็ค่อยเข้าไปขอเเม่กับพ่ออย่าต้องมาเป็ทาสรับใช้เก็บถุงยางอยู่เเบบนี้เลย
"มึงไม่ต้องคิดจะไปจากที่นี้เลย กูไม่ปล่อยมึงไปง่ายๆหรอก"เขาไม่อยากจะให้มันไปไหนเลยอาจจะดูเห็นเเก่ตัวไปหน่อยเเต่คนที่จะรองรับความ้าเขาได้ดีมันพึ่งมีไง คนที่เขายิ่งรุนเเรงมันยิ่งตอบรับเขาได้คนที่เข้ากันได้ดีเเบบนี้มันหายาก เขาคงไม่ยอมปล่อยไปง่ายๆหรอก
"มึงจะขังกูไว้เเบบนี้อีกนานเเค่ไหน หนี้ที่พี่กูไปกูยืมมึงมันกี่ล้านบาทกัน กูพอมีเงินอยู่กูจ่ายเเทนก็ได้เเลกกับมึงปล่อยกูไปสักที"
"ห้า..."จะเว้นวักเพื่อ ถ้าห้าล้านเขาจ่ายตอนนี้เลยถ้ามันยอมให้ออกไปเอาเงินนะ มีปัญญาจ่ายไหวอยู่เเล้วเเค่ต้องเเบกหน้าเข้าไปขอพ่อเเม่สักหน่อยก็ได้เเล้วเเค่เงินเล็กน้อยนั้น
"ห้าอะไร ห้าล้านหรอ กูพอมีอยู่เดี๋ยวโอนให้เลยถ้ามึงปล่อยกูไป กูสัญญาเลยเสือ ถ้ามึงปล่อยกูไปกูโอนให้มึงทันทีเลย"พยายามอ้อนวอนมันเขามีความหวังว่าจะได้ออกไปจากนี้เเล้ว ได้ออกไปจากนรกนี้เเล้วเราจะทำอะไรเป็อย่างเเรกน้า เเค่คิดก็สนุกเเล้วคีรินยืมยิ้มกริ่มเก็บความดีใจตัวเองไว้ไม่อยู่ เสือที่เห็นอาการนั้นเขายิ่งไม่ชอบใจมันจะอยากหนีเขาไปอะไรขนาดนั้นเขาปล่อยให้มันลำบากมากรึไงถึงคิดเเต่จะหนีกันอยู่เรื่อยเลย
"ห้าสิบล้าน มึงมีจ่ายกูไหม"
"ห๊าาา มันไปยืมมึงไปทำอะไรเยอะเเยะขนาดนั้นพ่อเเม่รู้ไหมว่ามันทำเเบบนี้"ความหวังดับลงทันที ห้าสิบล้านเขาจะไปเอามาจากที่ไหนถ้าจะออกไปบอกพ่อกับเเม่ว่าไอ้พี่ชายมันมายืมเงินมาเฟียติดหนี้หัวโตพ่อเเม่คงไม่มีวันเชื่อเขา เขาอาจจะต้องกลายเป็คนผิดไปเองเลยด้วยซ้ำ มันจะยิ่งเเย่พ่อเเม่อาจจะตัดหางปล่อยวัดเขาเลยจากที่ยิ้มกริ่มอยู่ คีรินเศร้าลงในทันทีความหวังเล็กๆมันถูกดับลงไปเเล้ว เงินตั้งเยอะขนาดนั้นพี่เขามันเอาไปทำอะไร มันเดือดร้อนอะไรทำไมต้องไปเที่ยวหายืมเงินคนอื่น
"มันยืมไปเล่นพนันในบ่อนกูอะเเหละ มึงไม่รู้เื่เลยรึไงว่าพี่มึงมันติดการพนัน ออกงานทีทำตัวผู้ดี เรียบร้อยสุขุม เเต่ภาพเื้ัมันนั้นเเหละนักพนันรายใหญ่ของบ่อนกู มึงเป็พี่น้องกันยังไงไม่เคยรู้เื่พี่ชายตัวเอง"หรือมันไม่ได้อยู่กับพี่ชายมัน ทำไมมันดูช็อคขนาดนั้นไม่ใช่ว่ามันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับพี่มันเลยเหรอะ ครอบครัวนั้นเลี้ยงลูกยังไงทำไมมันไม่เหมือนกันสักนิด
"..."
"คีริน มึงอึ้งมึงช็อคขนาดนั้นเลย อย่าว่ามึงไม่รู้จักนิสัยพี่มึงเถอะ อยู่ด้วยกันตั้งเเต่เกิดมึงไม่เคยรู้อะไรเลยหรอ"เป็เเฝดเเบบไหนกันเเน่เนี่ย มันไม่ได้อยู่กับครอบครัวมันรึไงทำไมมันเหมือนคนไม่รู้จักตัวตนของพี่มันเลยสักนิด มันเงียบลงจนคนยืนดูอยู่กังวล เสือไม่รู้เลยตอนนี้ว่ามันคิดอะไรเพราะมันนิ่งมากปกติก็เถียงเขาฉอดๆเเล้ว รึว่ามันผิดหวังกับพี่มัน ถ้าเป็เขาก็คงผิดหวังไม่ต่างกันที่จู่ๆต้องมารับรู้เื่ไม่ดีของพี่ตัวเองเเสดงว่าไอ้คีนส์มันเเสดงเป็คนดีต่อหน้าทุกคนเลยหนิใครๆถึงได้มองว่ามันดีทั้งที่มันปลอมเปลือกขนาดนั้น
"..."ทำไมคีนส์มันต้องทำเเบบนี้ด้วยทั้งที่ชีวิตมันดีจะตาย ใครๆก็รักมันพ่อเเม่ ญาติ พี่น้อง ทุกคนต่างชื่นชมรักเเละเอ็นดูมันตั้งเเต่เด็กๆเเล้วอะไรทำให้มันมาถึงจุดนี้ได้
"คีริน มึงอย่าเงียบได้ป่ะ กูไม่ชอบ"เสือเห็นคีรินเงียบไปนานเลยเดินไปสกิด กลัวมันช็อคตายไปก่อน
"มึงโกหกกูป่ะเนี่ย มันมีเงินตั้งเยอะเเยะทำไมมันถึงต้องมายืมเงินมึง พี่ชายกูรวยจะตาย"มันเเต่งเื่รึเปล่าวะไม่น่าเชื่อถือเลย ถึงเขาจะเชื่อไปเเล้วก็เถอะ เเต่มันไม่มีหลักฐานหนิว่าพี่เขาเอาเงินไป อาจจะเอาไปจริงเเต่คงไม่เยอะถึงห้าสิบล้านหรอก ถ้าเยอะขนาดนั้นเเล้วเงินมันจะหายไปไหนหมด
"กูจะโกหกมึงเพื่ออะไร กูโกหกเเล้วได้อะไรมึงจะเอาหลักฐานใช่ไหมเดี๋ยวกูบอกนาวาเอาหลักฐานการยืมมาให้มึงดู"เสือยกโทรศัพท์ขึ้นต่อสายหาลูกน้องคนสนิททันที เเต่ฝั่งนั้นโทรมาหาเขาก่อนจึงกดรับนาวาอาจจะมีงานด่วนเพราะ่นี้เขาตามติดเเต่คีรินเลยไม่ค่อยได้เข้าไปดูงานเอง ส่วนใหญ่ให้นาวากับเต้ไปคุยเเทน
"พี่เสือ คุณเปรมชัยจะขอเข้าพบครับตอนนี้นั่งรออยู่ห้องรับเเขก พี่เสือออกมาคุยกับคุณเขาหน่อย"นาวารีบพูดธุระของตัวเองทันทีมีไม่มากนักที่จะเห็นนักธุรกิจคนนี้เข้ามาพบเ้านายเขาเอง สีหน้าดูเคร่งเครียดพร้อมกับมีลูกสาวคนสวยที่สอยห้อยตามมานั่งน่างอ มองพวกเขาอยู่ตรงนี้
"มาทำไม ได้ถามไหมว่ามีธุระอะไรถึงได้มาถึงที่นี้"ต้องเป็ปันปันเเน่ ที่บังคับให้พ่อของเธอมาที่นี้ เพราะเขาไม่รับสายไม่ค่อยได้คุยด้วยเขาหลบหน้าคุณเธอหลายวันเเล้วเพราะตามติดคีรินอยู่ เเต่คุณเธอก็มาตามกันถึงเกาะเขาจึงต้องไปซ่อนตัวเลยได้มานอนอยู่ที่น้องเน่าๆของไอ้คีรินนี่ไง
"ไม่ได้ถามครับ ผมให้พี่มาคุยเองดีกว่า สีหน้าท่านดูไม่โอเคเท่าไหร่ พี่รีบลงมาเคลียร์เลยครับ"นาวาเร่งรัดเ้านายของตนทันทีเพราะกลัวมันกระทบกับธุรกิจที่ทำร่วมกันอยู่ถ้าหุ้นส่วนรายใหญ่ท่านนี้ยกเลิกสัญญาเมื่อไหร่ ธุรกิจคงไปต่อได้ยากเขาไม่อยากให้นายต้องมาวุ่นวายเดือดร้อนเพราะเื่เล็กน้อย เสือรีบเดินออกจากห้องของคีรินกลับเข้าบ้านใหญ่ทันทีทิ้งคีรินไว้เพราะมีเื่ใหญ่รอเขาอยู่
"พี่เสืออออ"พอเห็นหน้ากันปันปันก็วิ่งเข้าหาเสือไปเกาะเเขนไว้ทันที เธอมารอเสือตั้งหลายวันนั่งเรือมาตั้งไกลเพราะอยากเจอ ลูกน้องของเสือก็เอาเเต่อ้างว่าติดงาน บางครั้งก็บอกว่าเข้าในเมือง โทรมาก็ไม่รับสายเธอร้อนอกร้อนใจกลัวพี่เสือคนนี้จะทอดทิ้งเธอไป
"ครับปัน ไม่เจอกันตั้งนานเลยเนาะ พี่มัวเเต่ติดงานเลยไม่ค่อยได้ดูเเลปันเลย"เสือยิ้มอ่อนทักทายเธอก่อนจะยกมือสวัสดีเ้าสัวเปรมชัยเ้าของหุ้นรายใหญ่ในบริษัทที่ร่วมกันทำอยู่ พร้อมยิ้มทักทายก่อนจะนั่งลงตรงข้ามพร้อมเอ่ยทักหุ้นส่วนรายใหญ่
"สวัสดีครับเ้าสัว วันนี้เ้าสัวมาเองเลยมีธุระอะไรกับผมหรอครับ"ท่าทีอ่อนน้อมเเบบนั้นเห็นได้ยากในหมู่คนสนิทมีเพียงคนใหญ่คนโต ที่มีประโยชน์ร่วมกันเท่านั้นเเหละถึงได้เห็นเสือในมาดนั้น ถ้าไม่มีประโยชน์ร่วมกันหรือไม่ได้มีความสำคัญอะไรเสือไม่ไว้หน้าใครหรอก
"อืม วันนี้ชั้นพาลูกสาวมาหาเเก ไม่ได้มีธุระอะไรหรอก"ลูกสาวคนเก่งของเขาก็มัวเเต่วิ่งตามไอ้มาเฟียชาวเกาะนี้ที่เขาไม่ค่อยชอบมันหรอกหาผู้ชายมาให้ดูตัวก็ไม่เอาสนใจเเต่คนเเบบนี้ คนในเมืองลูกชายผู้ดีมีชาติตระกูลเยอะเเยะที่ชอบพอลูกสาวเขาเเต่ลูกสาวเขากลับมาสนใจคนไม่มีหัวนอนปลายตีนคนที่มาอยู่เกาะเเบบนี้
"อ่อครับ ปันคิดถึงพี่หรอทำไมไม่โทรถามลูกน้องพี่ก่อน บางวันพี่ก็ไม่ว่างจริงๆเลยไม่ได้คุยด้วย ขอโทษนะครับปัน"หันหน้ารับคำเ้าสัวเปรมชัยก่อนจะหันมาส่งยิ้มหวานให้หญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างกัน เขารู้ว่าเ้าสัวไม่ได้ชอบใจในตัวเขาสักเท่าไหร่ที่ยอมมาลงทุนด้วยเพราะลูกสาวบังคับทั้งนั้น เเต่ทำไงได้อะก็ลูกสาวท่านมาวิ่งตามเขาเองก็คงต้องทนปั้นหน้ายิ้มปลอมๆให้กันไปก่อน วันนี้เขาคงได้อยู่กับปันปันทั้งวันคงไม่ได้เเวะไปหาคีริน เเต่ไม่เป็ไรเขาสั่งลูกน้องไว้เเล้วว่าให้ตามติดอย่าให้คาดสายตาไปได้
"ก็พี่ไม่เคยโทรกลับมาหาปันเลยนี้คะ ปันน้อยใจเป็นะอยู่ดีๆก็หาย"เธอกอดอกทำหน้างอนกัน เสือก็ทำเป็เอาอกเอาใจ ส่วนเ้าสัวเปรมชัยก็ทนเห็นภาพนี้ไม่ไหวขอตัวกลับไปก่อน
TBC
ตามติดเป็หมาหวงเ้าของเว่อร์ กลัวเขาหนีจริงๆถ้าหนีไปจริงๆจะไม่ร้องไห้หงากๆตามเขารึไอ้หมา โอ้ะ ไอ้เสือ อีกไม่นานมันก็หมาเเล้วครับทุกโคนรอได้เยย
คอทเมนต์กันบ้างงับเราเหงาเราอยากตอบเมนต์ ฮืออออ
805
![ผมเป็นแวมไพร์ อยากดูดเลือดไม่ใช่อย่างอื่น [PWP] มี Ebook](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1748922125_58182781.webp)
