ตอนที่ 15 วาดเสือ (2)
ในเวลานี้ พวกหัวหน้าจากสำนักการศึกษาก็พากันมาถึงหน้าโรงเรียนอนุบาลแล้ว
สำนักการศึกษาคงรู้สึกละอายใจที่จะพูดว่าพวกตนมาดูเหมืองถ่านหิน ดังนั้นเลย อะแฮ่ม มาสำรวจโรงเรียนกันแทน...
ตอนที่หลี่โหย่วเหมยถูกผู้ใหญ่บ้านหวังต้าฟู่เรียกให้ออกมา ในหัวก็มึนงงไปหมด
เธอมาเป็ครูอนุบาลในหมู่บ้านก็เพราะอยู่ใกล้บ้าน ดูแลเด็กเล็กไม่กี่คน ทางครอบครัวก็ได้รับเงินสงเคราะห์ แต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยเจอหัวหน้าสำนักการศึกษาท่านใดมาก่อน
์รู้ว่าการมาสำรวจโรงเรียนอนุบาลที่สร้างขึ้นในพื้นที่เล็กๆ ของครอบครัวเกษตรกรบนเขตูเาที่ห่างไกลเช่นนี้จะไปมีอะไรให้สำรวจ นักเรียนทุกคนของหลี่โหย่วเหมยรวมกันแล้วก็มีแค่แปดคนเท่านั้นเอง
เมื่อเห็นทั้งมือและเท้าของหลี่โหย่วเหมยสั่นระริก ผู้ใหญ่บ้านหวังต้าฟู่ก็เข้าอกเข้าใจ ไม่กี่วันมานี้เขาต้องต้อนรับหัวหน้ามากกว่าที่เขาเคยได้ยินมาทั้งชีวิตอยู่มากโข
“คุณครูไม่ต้องเกร็งนะครับ ผู้อำนวยการหวังของพวกเราเพียงแค่มาดูว่าพวกเด็กๆ เรียนกันอย่างไรเท่านั้น มีอะไรที่้าความช่วยเหลือบ้างหรือเปล่าครับ” ชายร่างผอมสูงที่สวมเสื้อเชิ้ตลายสกอตหิ้วกระเป๋าเอ่ยออกมาพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน
ผู้อำนวยการหวังหน้าผากกว้าง รูปร่างอ้วนท้วน เทียบกับผู้ใหญ่บ้านหวังต้าฟู่แล้วดูเป็ข้าราชการกว่ามาก แค่ได้เห็นทรงผมของเขาก็รู้สึกว่าไม่ต่างจากผู้นำใหญ่โต เขามองไปที่ประตูเหล็กขึ้นสนิมตรงหน้า ทั้งยังมีกองฟืนสูงท่วมหัวอยู่ตรงประตู ด้านในก็เป็ดินโคลนตะปุ่มตะป่ำ พลางยิ้มออกมาอย่างสงวนท่าที
“คุณครูท่านนี้ไม่ต้องกลัวนะครับ ถ้าลำบากเื่อะไรก็พูดกับหัวหน้าได้เลย ถึงจะยากจนกว่านี้ก็ต้องไม่ยากจนทางการศึกษา ต่อให้ลำบากแค่ไหนก็ต้องไม่ทำให้เด็กๆ ลำบาก”
หลี่โหย่วเหมยจะเคยเจอสถานการณ์อย่างนี้มาก่อนได้อย่างไร เอาแต่ส่ายหน้าไปมา “ไม่มีปัญหาเลยค่ะ พวกเราสบายดีค่ะ”
บรรดาหัวหน้าทั้งหลาย “...”
ชายถือกระเป๋าสวมเสื้อเชิ้ตลายสกอตถึงกับหน้าหดลีบ เอ่ยพลางหัวเราะฮ่าๆ ว่า “พวกเรามาดูเด็กๆ กันก่อนดีกว่าครับ”
หลี่โหย่วเหมยอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับถูกขัดจังหวะ แล้วคนกลุ่มนั้นก็พากันเดินเข้าไปในลานอย่างอึกทึกครึกโครม ไม่ได้ฟังสิ่งที่เธอพูดกันสักนิด พวกเขาแค่อยากจะเยี่ยมชมให้เสร็จแล้วไปทำเื่อื่น
หลังจากนั้นพวกหัวหน้าทั้งหลายที่เอาแต่พูดคุยเฮฮาและท่าทางดูดีมีสง่าต่างก็พากันตัวแข็งทื่อ!
แม่เ้าๆๆ...
นี่ฉันมาเยี่ยมดูโรงเรียนอนุบาล ไม่ใช่สวนสัตว์ใช่ไหม...
ทำไมที่เวทีด้านหน้าถึงมีเสือตัวใหญ่ยืนอยู่ได้ล่ะ...
สิ่งที่เห็นคือ จู่ๆ เ้าเสือตัวนั้นก็อ้าปากกว้าง เผยเขี้ยวออกมา น้ำลายไหลยืดทั้งเขี้ยวบนเขี้ยวล่าง
เด็กอ้วนตัวน้อยคนหนึ่งสวมกางเกงแหวกบั้นท้ายกำลังกระดกก้นเปลือยเปล่า มองดูเสือหนึ่งทีแล้วก็ก้มลงไปวาดรูปอีกหนึ่งที โดยก้นเปลือยๆ ของเขาก็ส่ายไปส่ายมาอยู่ตรงปากเสือตลอดเวลา...
เด็กชายผอมคล้ำคนหนึ่งน้ำมูกห้อยย้อย เขายกมือเช็ดน้ำมูกแล้วเอามือข้างนั้นไปเช็ดใต้ท้องเสือตรงที่ขนปุยที่สุดอย่างเงียบๆ…
ทั้งยังมีสาวน้อยแสนสวยนั่งอยู่ที่โต๊ะตรงหน้าเวที...แล้วงูสามเหลี่ยมลายพร้อยบนโต๊ะตัวนั้นมันบ้าอะไรกัน...
เพียงเห็นว่าอยู่ๆ เ้างูสามเหลี่ยมตัวนั้นก็เลื้อยมาที่มือของสาวน้อย ขวัญของพวกหัวหน้าทั้งหลายต่างก็ใจนแทบหนีกระเจิงกันหมดแล้ว ทว่ากลับเห็นสาวน้อยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามอง จับดินสอก้มหน้าวาดรูปอย่างตั้งอกตั้งใจ ปล่อยให้งูหางยาวลายๆ ตัวนั้นเลื้อยขึ้นมาบนตัวเธออย่างเชื่องช้า...
ขาของผู้อำนวยการหวังสั่นเทา แทบอยากจะงอกปีกบินหนีกันเลยทีเดียว เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาอย่างสั่นๆ เช็ดเหงื่อเย็นๆ บนหน้าผาก เปล่งเสียงหวาดกลัวออกมา “คุณครูครับ นี่กำลังทำอะไรกันอยู่”
หลี่โหย่วเหมยกล่าวอย่างเก้อเขิน “วันนี้เรียนวิชาศิลปะ สอนเด็กๆ วาดภาพเสือค่ะ”
เมื่อชายสวมเสื้อเชิ้ตลายสกอตได้ยินดังนั้นก็ถึงกับมึนไปเลยทีเดียว...นี่มันโรงเรียนอนุบาลอะไรกัน จะเรียนวาดภาพถึงกับต้องใช้แบบวาดด้วย ปกติโรงเรียนอนุบาลไม่ใช่แค่ขีดเส้นง่ายๆ กันหรอกเหรอ
ไอ้ที่ต้องใช้แบบวาดน่ะ ช่างมันเถอะ แต่แม่เ้าโว้ย นี่ถึงกับหาเสือตัวเป็ๆ มาให้เด็กดูแล้ววาดเนี่ยนะ...อยู่ๆ ก็รู้สึกว่ากางเกงในผ้าฝ้ายยี่ห้อทรีกันของตนเองพลันเปียกชื้นเล็กน้อย
“วาดเสือละ วาดเสือ ดีจริงๆ วิชานี้มีชีวิตชีวากันจริงๆ เลยนะ...มีชีวิตชีวากันซะจนน่าสนใจมากทีเดียว” ผู้อำนวยการหวังทางหนึ่งก็พยายามปรับน้ำเสียง อีกทางหนึ่งก็ก้าวขาที่สั่นเทาออกไปข้างนอก ตอนที่เดินมาถึงธรณีประตูก็ถึงกับสะดุดไปหนึ่งครั้ง
ออกมาจากโรงเรียนอนุบาลแล้ว กลุ่มหัวหน้าก็พากันเปิดระบบการเคลื่อนที่ด้วยความเร็วแสง ‘ฟิ้วๆๆ’ วิ่งหนีไปในชั่วพริบตา
สีหน้าของผู้ใหญ่บ้านหวังต้าฟู่เต็มไปด้วยความเลื่อมใสศรัทธา “สมแล้วที่เป็ผู้นำใหญ่โต ท่าวิ่งนั่นสวยอย่างร้ายเหลือเชียวละ”
ทันใดนั้นเขาก็สะบัดมือซ้ายขวา วิ่งเลียนแบบท่าทางของพวกหัวหน้า วิ่งไปก็ะโไปว่า “หัวหน้าครับ ผิดทางแล้ว โรงอาหารอยู่ตรงนี้ครับ!”
491
