ช่อง : วิลล์หิวแล้ว
หัวข้อ :ผักย่างและซุปเห็ด
ผู้ชม : 1,313
ผู้ชมภายในช่องของวิลล์ส่วนใหญ่คือเผ่าพันธุ์เอลฟ์
อาจจะมีผู้ชมจากเผ่าพันธุ์อื่นปะปนมาอยู่บ้างทว่าหลังจากที่รู้ว่าเมนูอาหารที่ถูกทำออกมาคืออาหารเอลฟ์พวกเขาเ่าั้ก็เลือกที่จะจากไป แต่ก็ยังมีผู้ชมอีกจำนวนหนึ่งเลือกที่จะอยู่ต่อ
...
“ขั้นแรกนะคะเราจะเริ่มจากเห็ดก่อน ล้างให้สะอาดเลยค่ะ แล้วก็หั่นเป็ชิ้นเล็ก ๆ บาง ๆแบบนี้นะ” กล้องซูมเข้าไปใกล้มือของวิลล์ที่กำลังหั่นเห็ดอย่างมั่นคง
“ต่อไปก็หอมหัวใหญ่ค่ะล้างให้สะอาด ปอกเปลือกออกให้หมด แล้วก็หั่นเต๋าแบบพอดีคำเทคนิคสำหรับใครที่จะหั่นหอมแล้วกลัวจะแสบตาวิลล์แนะนำให้นำหอมที่ปอกเปลือกแล้วไปแช่น้ำทิ้งไว้สักพักค่อยนำมาหั่นค่ะจะช่วยลดอาการแสบตาได้นะคะ”หญิงสาวเงยหน้ามายิ้มให้คนดูเล็กน้อยก่อนจะหยิบกระเทียมขึ้นมา
“ส่วนกระเทียมใช้แค่สองกลีบก็พอค่ะ ปอกเปลือกแล้วสับให้ละเอียด…ใครกำลังดูอยู่คงได้กลิ่นกันชัดเลย” หญิงสาวหัวเราะเก้อ ๆ พลางเหลือบมองกล้อง“เอ่อ… ถ้าใครไม่ค่อยชอบกลิ่นแรง ๆ หรือมีประสาทการรับกลิ่นดีเกินไป ก็…สามารถปิดฟีเจอร์รับกลิ่นไว้ก่อนได้นะคะ”
[คุณวิลล์ใช้มีดได้คล่องแคล่วมากเลยค่ะเห็นแล้วหวาดเสียวแทนเลย]
[อันตราย!อันตรายมาก!]
วิลล์ชำเลืองมองคอมเมนต์แล้วหลุดยิ้มเล็กน้อย“อ๋อ… ก็เพราะวิลล์เข้าครัวทุกวันน่ะสิคะ เลยชินไปแล้วค่ะ” น้ำเสียงยังแฝงความเก้อๆ แต่ก็มีแววสบายใจ เพราะรู้ว่าคนดูส่วนใหญ่เป็คนคุ้นเคย แล้วกล่าวต่อว่า“ครั้งนี้เราจะใช้หม้อใบใหญ่หน่อยนะคะ”
หญิงสาวตั้งหม้อโดยใช้ไฟปานกลางค่อนไปทางแรงแล้วเทน้ำมันมะกอกลงไป
“พอน้ำมันเริ่มร้อนเราก็นำหอมใหญ่และกระเทียมลงไปผัด”วิลล์ลงมืออย่างรวดเร็ว
[เริ่มมีกลิ่นหอมอ่อนๆ โชยออกมาแล้ว]
[มืออาชีพสุด ๆ]
[‘สนับสนุน 2,000เฟนี’ เ้าของช่องไปเรียนทำอาหารมาจากไหนคะเนี่ย!]
“ขอบคุณสำหรับการสนับสนุนค่ะ”ยิ้มบาง ๆ ให้กับกล้อง “พอหอมใหญ่กับกระเทียมส่งกลิ่นหอมและเริ่มนิ่มให้เราลดไฟลงเป็ไฟกลางค่อนไปทางอ่อนนะคะ ไม่งั้นเดี๋ยวกระเทียมจะไหม้เอาจากนั้นเราก็ใส่เห็ดที่เตรียมไว้ทั้งหมดลงไปผัดกันในหม้อได้เลย”
วิลล์คนส่วนผสมที่อยู่ในหม้อเป็ครั้งคราว
เมื่อเห็ดคลายความชื้นจนเหี่ยวลงและเปลี่ยนเป็สีน้ำตาลกลิ่นหอมอบอวลลอยขึ้นมาในอากาศช้า ๆ กระจายไปทั่วบริเวณครัว
หญิงสาวเทน้ำเปล่าที่เตรียมเอาไว้ลงไปในปริมาณที่เหมาะสม
เธอลงมือปรุงรสด้วยซีอิ๊วขาวเกลือและพริกไทย ตั้งไฟเคี่ยวและปล่อยให้เดือด
เมื่อเดือดจนได้ที่เธอก็ลดไฟลงแล้วเคี่ยวต่อไปอีกเล็กน้อย
…
ระหว่างรอหญิงสาวได้กล่าวบางอย่างออกมา
“ถ้าทุกคนจะเอาไปกินกับผักย่างวิลล์แนะนำให้ใช้เห็ดทั้งสามชนิดที่วิลล์ใช้ในวันนี้มาผสมเข้าด้วยกันนะคะ”กล่าวจบหญิงสาวก็รีบปิดไฟทันที
ตักใส่ชามโรยต้นหอมซอยเล็กน้อยก็เป็อันเสร็จ
“เสร็จแล้วค่ะเมนูที่สอง”วิลล์คลี่ยิ้มอ่อน ๆ “มาชิมกันเถอะ”
[กลิ่นหอมนี่มันอะไรกัน]
[‘สนับสนุน 10,000เฟนี’ อร่อย! สนับสนุน! สนับสนุน! สนับสนุน!]
[‘สนับสนุน 30,000เฟนี’ หวาน หอม กลมกล่อม ไม่เค็มหรือเลี่ยนจนเกินไป กินคู่กับผักย่างยิ่งเข้ากัน]
มีเผ่าพันธุ์อื่น ๆที่กินเนื้อเข้ามาแสดงความคิดเห็นด้านลบ
[อาหารเอลฟ์ใครมันจะไปอยากกิน!]
[พวกกินผักกินหญ้า!]
วิลล์ไม่คิดที่จะใส่ใจกับคอมเมนต์ด้านลบเธอแค่มองผ่าน ๆ แล้วหันไปสนใจกับคอมเมนต์อื่น ๆ ที่อยู่ตรงหน้า
หลังจากนั้นเธอได้เข้าสู่โหมดจริงจังเพื่อแนะนำและอธิบายถึงวัตถุดิบที่สำคัญอย่างเห็ดที่เธอเลือกใช้ในวันนี้
ซุปเห็ดใสในวันนี้มีความกลมกล่อมอย่างลงตัวจากเห็ดสามชนิดได้แก่
เห็ดหอมจะช่วยให้ซุปมีกลิ่นหอมลึกและมีรสชาติที่เข้มข้นช่วยทำให้ซุปมีความหอมละมุนมากยิ่งขึ้น
เห็ดออรินจิที่เนื้อมีความแน่น หวานนุ่ม ทำให้เคี้ยวแล้วรู้สึกเพลินในทุกคำ
ส่วนเห็ดชิเมจิมาช่วยเติมรสหวานนวลและกลิ่นดินอ่อน ๆ ทำให้ซุปมีมิติและไม่กลบกลิ่นผักย่างเวลาที่กินคู่กัน
“น้ำซุปใสนี้รสชาติไม่หนักมากแต่เต็มไปด้วยความสดชื่นจากธรรมชาติวิลล์หวังว่ามันจะช่วยเติมเต็มความกลมกล่อมให้มื้ออาหารของทุกคนนะคะ”วิลล์กล่าวด้วยสีหน้าอ่อนโยน
คอมเมนต์มากมายหลั่งไหลเข้ามายิ่งกว่าสายน้ำไหล
[‘สนับสนุน 1,000เฟนี’ กดติดตามแล้วนะ]
[‘สนับสนุน 3,000เฟนี’ กดติดตามแล้วค่ะ]
[‘สนับสนุน 5,000เฟนี’ กดติดตามแล้วครับ]
ยอดผู้ติดตามที่เคยเป็ศูนย์เมื่อตอนเปิดรายการบัดนี้ได้มีเลขอื่น ๆ เพิ่มเข้ามา
ช่อง : วิลล์หิวแล้ว
ผู้ติดตาม : 3,139
วิลล์รู้สึกโล่งใจอย่างเห็นได้ชัด
ใบหน้าของหญิงสาวยิ้มแย้มทุกครั้งที่เธอพูดคุยกับผู้ชม
วิลล์ทำสีหน้าจริงจังแล้วกล่าวออกมา
“ที่วิลล์เลือกมาเป็สตรีมเมอร์และไลฟ์สตรีมทำอาหารก็เพราะว่าวิลล์รับรู้ถึงปัญหาการต่อคิววิลล์อยากให้เอลฟ์ทุกคนได้รับรู้ถึงรสชาติอาหารเอลฟ์ชนิดใหม่และสามารถนำกลับไปทำเองได้ที่บ้าน”
“ในส่วนของคนที่อยากกินอาหารปรุงสุกฝีมือวิลล์ทางวิลล์เองก็อาจจะทำขายปกติเพียงแต่ว่าจะมีปริมาณที่น้อยลงและวิลล์จะกลับมาขายอีกครั้งพร้อมกับไลฟ์สตรีมครั้งถัดไป”
“วิลล์ต้องขอขอบคุณผู้ชมทุกคนที่เข้ามาสนับสนุนวิลล์ในวันนี้ด้วยนะคะ!”กล่าวด้วยสีหน้าผ่อนคลาย
“แล้วกลับมาพบกับวิลล์ใหม่อีกครั้งเมื่อ‘วิลล์หิวแล้ว บ๊าย บายค่ะ!’” ยิ้มสดใสให้กับผู้ชม
เสียงถอนหายใจลากยาวดังออกมาจากวิลล์ที่กล่าวปิดไลฟ์สตรีม
“เธอเก่งมากเห็นไหมว่าเธอทำได้” ลีน่าปรบมือแล้วกล่าวชื่นชม
“ขอบใจนะ”วิลล์กล่าวพลางเดินเข้าไปสวมกอดลีน่าด้วยหัวใจที่เต้นรัว
...
วิลล์ที่มีสีหน้าและท่าทางผ่อนคลายนั่งกินอาหารฝีมือตัวเองอย่างสบายอารมณ์
“เธอดูท่าทางรู้เื่หลายอย่างเลยนะสนใจไปเข้าป่ากับฉันไหม? เผื่อเธอจะเจอวัตถุดิบอะไรแปลก ๆ”ลีน่าที่กินอาหารจนอิ่มกล่าวชักชวน
“เข้าป่า? ไปทำภารกิจเหรอ?”
“ใช่ เข้าไปทำภารกิจน่ะ”
ลีน่าอธิบายข้อมูลสิ่งที่เธอเรียกว่าภารกิจออกมาให้วิลล์ฟัง
มันคืองานล่าสัตว์เพื่อลดจำนวนสัตว์ร้ายไม่ให้เกิดการรุกรานมาที่เมืองหรือฟาร์ม มันคือธุรกิจอย่างหนึ่งที่นอกเหนือจากการขายพืช
และมันยังเกี่ยวข้องกับระบบนิเวศน์ในป่าจากการบดบังแสงสว่างจากดวงอาทิตย์ของต้นไม้ใหญ่บางครั้งก็ต้องเสียสละต้นไม้ใหญ่ในป่าเพื่อให้ต้นกล้าต้นใหม่ถือกำเนิด
วิลล์เก็บอาหารที่ทำเมื่อครู่ที่เหลืออยู่เล็กน้อยใส่ภาชนะแล้วฝากลีน่านำกลับไปให้ทาริน
เมื่อลีน่ากลับออกไปหญิงสาวก็เริ่มทำความสะอาดห้องครัว
วิลล์นึกถึงคำพูดของลีน่าที่ชวนเธอเข้าป่าในวันพรุ่งนี้ในขณะที่เธอทำความสะอาดห้องครัวอยู่
“คงต้องเตรียมซอสเทอริยากิไปเยอะสักหน่อย”
วิลล์ที่ทำความสะอาดห้องครัวจนเสร็จหันมาเตรียมเสบียงที่จะนำไปในป่าวันพรุ่งนี้
ข้าวของเครื่องใช้ที่จำเป็ต่อการคงอยู่ในป่าถูกใส่ลงไปในอุปกรณ์มิติจนเต็ม
“เต็มแล้วเหรอ?เสียดายจัง” อุทานออกมาด้วยความเสียดายเพราะว่ายังมีของอีกมากมายที่เธออยากจะพกไปด้วย
อุปกรณ์มิติของหญิงสาวเป็อุปกรณ์มิติขนาดเล็กสุดมันมีเพียงพื้นที่หนึ่งลูกบาศก์เมตร
...
ทารินและลีน่ามารับวิลล์ั้แ่เช้าตรู่
วิลล์เดินงัวเงียออกมาจากยานแล้วเดินตรงไปที่รถ
ระหว่างทางลีน่าที่เป็ผู้โดยสารเล่าถึงงานในวันนี้ให้วิลล์ฟัง
“พวกเราจะไปล่าสัตว์แค่บริเวณป่าชั้นนอกเท่านั้น”
“ทำไมล่ะ?”
“มันคือภารกิจที่รับมาน่ะมีข่าวว่า่นี้มีฝูงสัตว์ร้ายมาวนเวียนอยู่บริเวณป่าชั้นนอก” ลีน่าอธิบาย
“เข้าใจแล้ว”
ป่าแห่งนี้ถูกแบ่งออกเป็ป่าชั้นนอกชั้นกลางและชั้นในยิ่งเข้าไปภายในป่าลึกเท่าไหร่ก็สามารถพบเจอสัตว์ร้ายและพืชิญญาได้ง่ายเท่านั้น
มันเหมือนเป็การแบ่งอาณาเขตอยู่อาศัยชัดเจนระหว่างสัตว์ร้ายในป่ากับผู้คน
แต่บ่อยครั้งสัตว์ร้ายก็ออกมาหากินหรืออาละวาดนอกพื้นที่
ใช้เวลาเดินทางสามสิบกว่านาทีก็ถึงยังจุดหมาย
“ยินดีต้อนรับสู่ป่าธาโลเรน!ดินแดนพฤกษาแห่งแสงสำหรับเอลฟ์แบบพวกเรา!”ทารินกล่าวด้วยน้ำเสียงภูมิใจ
มียานพาหนะหลายคันจอดเรียงรายบริเวณที่พวกเขาเดินทางมาถึง
เอลฟ์กลุ่มอื่น ๆกล่าวทักทายกันอย่างเป็มิตร
“ต้องเข้าไปในป่าพร้อมกับกลุ่มเอลฟ์เหล่านี้เหรอ?”วิลล์กล่าวถาม
“ไม่แต่ก็มีบางครั้งที่ต้องเข้าไปเป็กลุ่ม ถ้าเป็ภารกิจที่มีความอันตรายสูง”ทารินอธิบาย แล้วกล่าวต่อออกมา “พวกเราชอบไปทำภารกิจแค่สองคนน่ะ แค่สามีภรรยา”กล่าวติดตลก
วิลล์ชะงักไปเล็กน้อย‘ฉันเริ่มเอียนกับความหวานของเอลฟ์คู่นี้แล้วสิ’ กล่าวในใจ
“เธอพกอาวุธมาหรือเปล่าล่ะวิลล์”ลีน่ากล่าวถาม
“พกมาสิ!”กล่าวแล้วนำมีดสั้นสำหรับป้องกันตัวออกมาให้ดู
“เป็มีดที่ดี”ทารินกล่าว
จากรายงานที่ได้รับมาสัตว์ร้ายที่ออกมานอกอาณาเขตครั้งนี้เป็เพียงสัตว์ขนาดเล็กแค่มีดสั้นและธนูก็สามารถจัดการกับเป้าหมายได้
...
ภายในป่าชั้นนอก
ธรรมชาติของป่าธาโลเรนยังคงอุดมสมบูรณ์พืชพรรณหายากต่าง ๆ ยังคงมีให้พบเห็น
ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงกลุ่มของทารินก็พบเข้ากับเป้าหมายฝูงแรก
“ฝูงใหญ่เลยนะครั้งนี้”ทารินที่ถืออาวุธครบมือกล่าว
สัตว์ร้ายที่อยู่ตรงหน้ามันคือไก่ป่าที่มีขนาดตัวที่สูงราว ๆ หนึ่งเมตร
“ไก่ป่าสูงเกือบ ๆหนึ่งเมตร นี่ยังเรียกว่าสัตว์ร้ายขนาดเล็กอีกเหรอ?”วิลล์ที่หายวับไปอยู่ด้านหลังของลีน่ากล่าวออกมา
“ใช่แล้วล่ะ”ลีน่ายกยิ้มที่มุมมปาก “เธอจะลองคุยกับพวกมันหน่อยไหมล่ะเอาตามที่เธอเคยศึกษามาเลย”
วิลล์สูดลมหายใจลึกรวบรวมความกล้าแล้วทำใจดีสู้เสือเดินเข้าไปใกล้ไก่ป่าโดยมีสองสามีภรรยาคอยอยู่ข้างๆ ไม่ห่าง
ผ่านไปไม่นานวิลล์ได้กล่าวออกมา
“ไม่ สื่อสารไม่ได้ดูเหมือนว่าไก่ป่าพวกนี้จะไม่ใช่สายพันธุ์สัตว์ร้ายเืบริสุทธิ์มันน่าจะเป็พวกสายพันธุ์เืผสม” วิลล์เริ่มผ่อนคลายลง
“ถูกต้องแล้วล่ะ”ทารินกล่าวเสียงเรียบ“ถ้าเป็สายพันธุ์สัตว์ร้ายเืบริสุทธิ์มันจะไม่อยู่เฉยแบบนี้หรอกมันจะพุ่งเข้าใส่ทันทีหลังจากที่มันเห็นเป้าหมาย” ทารินอธิบาย
วิลล์พยักหน้าตอบรับ“ขอบคุณนะ” ล้มเลิกความตั้งใจที่จะสื่อสารกับอีกฝ่าย แล้วไปให้ความสนใจกับพืชต่างๆ ที่อยู่รอบตัว
บริเวณรอบ ๆที่กลุ่มของวิลล์อยู่ตอนนี้มีเพียงฝูงไก่ป่าเท่านั้นที่ถือว่าเป็เป้าหมายในภารกิจ สัตว์อื่น ๆที่ปรากฏล้วนเป็เพียงสัตว์ทั่วไปที่ไม่ได้มีความดุร้ายหรือสามารถสร้างความเสียหายให้กับเมืองหรือฟาร์มได้
“อย่าไปไหนไกลล่ะพวกฉันสองคนขอจัดการกับไก่ป่าพวกนี้ก่อน” ทารินกล่าว
“อย่าไปไหนเข้าใจไหม!”ลีน่ากล่าวย้ำเตือนอีกครั้ง
“เข้าใจค่า!!!”วิลล์ตอบรับด้วยน้ำเสียงยียวนประสาท
ทารินและลีน่าเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วเพื่อจัดการเป้าหมาย
ธนูที่ทั้งสองคนพกติดตัวถูกนำมาใช้เพื่อปลิดชีพไก่ป่าฝูงใหญ่
หนึ่งศรต่อไก่ป่าหนึ่งตัว
วิลล์อ้าปากค้างยืนมองไปที่คู่สามีภรรยาที่มีท่าทางที่เปลี่ยนไป
“เก่งเป็บ้า!”อุทานออกมาโดยไม่รู้ตัว
เอลฟ์ทั้งสองคนใช้เวลาจัดการกับไก่ป่าประมาณหนึ่งชั่วโมง
พวกเขาเสียเวลาส่วนใหญ่ในการไล่ล่าเป้าหมาย
ไก่ป่าเหล่านี้จะร้องเตือนฝูงของพวกมันเมื่อรับรู้ถึงอันตราย
เป้าหมายที่อยู่ตรงหน้าถูกจัดการจนหมดซากของพวกมันถูกเก็บ สิ่งที่สามารถเป็อันตรายต่อกลุ่มของพวกเขาถูกจัดการ
“เที่ยงพอดีเลยไปหาที่พักกินมื้อกลางวันกันเถอะ!” ลีน่ากล่าวอย่างอารมณ์ดี
2K
![[จบ] เมื่อข้าเป็นองค์หญิงน้อยของฮ่องเต้ทรราช](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1711348720_78209579.webp)
![ทะลุมิติไปเป็นชายาฮ่องเต้ทรราช ขนสมบัติชาติหนีไปสร้างแคว้นใหม่ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1737100969_43381964.webp)
