--ผี!--
ที่ห้อมล้อมห้องดุริยางค์ บัดนี้ ได้อันตรธาน หายไป พร้อม ๆ กับเสียงกรีดร้องของ "น้ำฟ้า" ดรัมเมเยอร์ประจำวงฯ ทิ้งไว้เพียงร่อยลอยของความหวาดกลัวของเหล่าสมาชิกวงดุริยางค์โรงเรียนรัตนบารายกว่าห้าสิบคน ซึ่งอยู่ในอาการขวัญผวา ร้องไห้ คลุมโปง กอดรัดกันแน่นอยู่กลางห้องที่เกิดเหตุ
"น้องฟ้า!" เสียงหนึ่งร้องอย่างขวัญเสีย
"อะไร?" รสาถามหาต้นเสียง
"พี่ครับ...น้องฟ้าเป็ลม!"
"สิทธิ์! .... ประสิทธิ์" รสาเปล่งเสียงดังตามหาเพื่อนของเธอ
...
"นะโมตัสสะ มะระมะโต ..." คนถูกตามหาหลับตาบริกรรมคาถาผิด ๆ ถูก ๆ มือกำสร้อยพระเครื่องแน่น ตัวสั่นเหมือนลูกหมาตกน้ำ ไร้ซึ่งสติ
--ผัวะ-- เสียงฝ่ามือเรียวกระทบหลังประสิทธิ์
--จ๊ากกกก!
"อย่าทำผมเลย ผมมีพ่อแม่ต้องเลี้ยงดู หมูสิบ หมาแปด แมวอีกห้า อยากได้อะไรจะทำบุญกรวดน้ำไปให้คราฟฟฟ" เขาสะดุ้งโหย่ง
"สติ แก...สติ!"
"น้องฟ้าเป็ลม! มาช่วยฉัน!"
"ใครก็ได้โทรบอกครูสุระ แล้วเรียกรถพยาบาลที"
รสา สั่งพลางลากประสิทธิ์ไปทางเด็กสาวที่นอนราบอยู่กลางพื้นห้อง
"ฉันจะไปตามพวกทัศ.."
"ปฐมพยาบาลให้ฟ้าไปก่อน"
ปกปักร์ขยับปาก คงยืนนิ่งอยู่หน้าประตูไม้บานใหญ่
เสียงของเขาดึงสติรสาไว้ เธอจึงเร่งถามหายาดม ยาหม่อง หรือยาหอมสำหรับแก้ไขอาการของคนเป็ลมจากน้อง ๆ และให้คนไปค้นในห้องพักครูอีกทางหนึ่ง...
"ที่เหลือ ช่วยจุดไฟที!" เธอออกคำสั่ง
ภายในห้องฯ เงาในความมืดหลายเงาขยับตัว เพื่อทำหน้าที่ตามคำสั่ง แต่ก่อนที่ใครจะรู้ตัว...ปกปักร์ ก้าวเท้าข้ามธรณีประตูได้เพียงไม่กี่ก้าว! --ผี! ลอยสวนทางกับเขาเข้าไปในห้องถึงสองตน!--
"ไคลแม็กซ์...ไทม์" เสียงของผีตนหนึ่งหัวเราะออกมา
...
กรี๊ดดดด!......อ๊ากกกก!......
เสียงประสานจากผู้ถูกสร้างเสริมประสบการณ์ชีวิต (ส.ป.ช.) หวาดกลัว ขวัญผวา และน่าเวทนายิ่ง
"ฮือ ๆ........อย่าทำอะไรพวกหนูเลยนะคะ หนูกลัวแล้ว..." เสียงร้องไห้สั่นเครืออย่างร้องขอชีวิตของเด็กสาวในวงฯ สุดแสนจะสังเวช
แสงสลัวของดวงจันทร์ขึ้นสิบสามค่ำที่ผ่านช่องประตูไม้บานใหญ่เข้ามา ทำให้ทุกคนมองเห็น "ผี" สองตน ที่กำลังลอยใกล้เข้ามาหาพวกเขาอย่างชัดเจน "ตนหนึ่ง ผมยาวรุงรัง คลุมผ้าห่อศพสีขาวมีเืแดงขลักตามผืนผ้า ใบหน้าเหี่ยวย่น อาบไปด้วยเื และดวงตาถลนทั้งสองข้าง...อีกตนหนึ่ง คลุมผ้าสีดำสนิท ใบหน้าเหี่ยวย่น ไม่มีดวงตา จมูกแหลมเหมือนแม่มดในนิยาย ลิ้นยาวฟุตหนึ่งเห็นจะได้"
ทันใดนั้น ร่างหนึ่งในกลุ่มคนผู้เคราะห์ร้าย วิ่งสวนเข้าหาผีทั้งสองตนอย่างไม่คิดชีวิต เสียงเท้ากระทบพื้นหนักแน่น!
ตุบ ๆ ๆ..ๆ..
"ผีน่ะ เขาไม่ทำแบบนี้หรอกย่ะ....ตายเป็ตายสิโว้ย!" เสียงใสของรสา ก้องกังวานกลบเสียงอันโหยหวนของหมาเห็นผี หรือแม้กระทั้งเสียงกรีดร้องของนักเรียนวิชา ส.ป.ช. ก็พลันหายไป
ผีทั้งสองตน หยุดชะงัก!!
ไม่มีใครคิดว่าเธอจะบ้าบิ่นขนาดนี้...เด็กสาวร่างเพียว ผมน้ำตาลตรงปลิวสยาย จากการวิ่งสุดฝีเท้าและแรงลมที่ลอดช่องประตูเข้ามา... เพื่อพยายามปกป้องทุกคนจากผีร้าย....ขาขาวเล็กเรียวเหวี่ยงเป็เส้นตรง เข้ากลาง (หว่างขา) ผีผ้าคลุมสีขาว เต็มแรง!
ปึก!!
โอ้ย!!~~~~ อือออออ~~~~@#฿%%^ …….เสียงร้องทุรนทุรายลอดออกมาจากผีตนนั้น!
"เฮ้ย! ไอ้ทัศ!" ผีอีกตนร้องเสียงหลง ลอย (วิ่ง) ไปประคองผีผ้าคลุมขาวไม่ให้ล้มแรงลงพื้น...
รสาเสียหลักจากแรงปะทะกับผี หน้าทิ่มออกไปทางประตู เธอกำลังจะไถลไปกับพื้น! "ไม่แขน ก็ขา หรือหน้าต้องถลอกปอกเปิกกันบ้างแหล่ะ" เธอพูดกับตัวเองหลับตาปี๋
หมับ!
--อะไรกัน? แขนใคร?--
เด็กหนุ่ม ผู้มีกล้ามแขนรัดตึง หน้าอกผาย ไหล่กว้าง อยู่ในชุดนอนสีเทา รองเท้าแตะยี่ห้อเข็มทิศ กระโจนคว้าตัวเธอไว้ได้อย่างเฉียดฉิว ล้มลงหลังกระแทกกับพื้นระเบียง!…
ภายใต้อ้อมแขนของปกปักร์ ผู้คว้าตัวเธอไว้ได้ รสาหลับตาพริ้ม อมยิ้มไม่ลืมตา... ทั้งที่ยังอยู่ในอาการใ
"หอม~ อบอุ่น...>.<
...ทำไมทุกอย่างเงียบ! ได้ยินแต่เสียงหัวใจฉันล่ะ?"
"หัวใจจะหลุดออกมารึเปล่าเนี่ย ^^."
พรืด~~~~แป่ะ!
อุ้ย! ว้าย!~~~ เด็กสาวหลุดออกจากความฝัน กลิ้งแปะบนพื้นระเบียง รีบยันตัวขึ้นนั่ง กวาดสายตามองตัวต้นเหตุที่ทำให้เธอต้องมากลิ้งอยู่ตรงนี้…
…ปกปักร์ ยันตัวลุกขึ้นยืนห่างเธอประมาณหนึ่งฟุต เธอประมวลภาพเหตุการณ์ได้แทบจะทันทีว่า...ใครที่ทำให้เธอกลิ้งไม่เป็ท่าแบบนี้
"จะช่วยแล้ว ช่วยให้มันดี ๆ หน่อยไม่ได้รึไง"
"อืม~ ไม่ขอบคุณ ยังจะมาว่าฉันอีก"
"ก็เล่นโยนกันลงพื้น!..."
"รึจะให้โยนลงตึก?"
"...นายก้อนน้ำแข็งนี่ สู้ด้วยยากชะมัด...ฝากไว้ก่อนเถอะ" เธอคิดในใจ
"อย่าลืมมาเอาคืน!" นายก้อนน้ำแข็งของเธอสวนคำ ภายหลังเธอที่คิดจบ พอดี!
"อะไรนะ?"
...
"เฮ้ย! เปิดไฟ!"
เสียงะโขัดจังหวะจากผีผ้าคลุมสีดำที่บัดนี้ใบหน้าไม่ใช่ผีอีกต่อไป แต่เป็เด็กหนุ่มผิวเข้ม คิ้วหนาโค้งได้รูป รับกับดวงตากลมน่ามอง..
แก๊ก!....พรึบ!! แสงสว่างจากไฟนีลออลกว่ายี่สิบดวงกลับมาสว่างไสวตามหน้าที่ของมัน ช่วยขับไล่ความหวาดกลัวให้แก่ทุกคนที่เพิ่งประสบกับเหตุการณ์สยองขวัญได้เป็อย่างดี ปกปักร์ และรสา ก้าวเข้ามาในห้อง ประสิทธิ์และลลิตยังคงงุนงงกับเหตุการณ์ น้อง ๆ หลายคน เริ่มออกจากผ้าห่มที่คลุมโปง บางคนยังกอดกันกลมแน่น มองตากันเลิ่กลั่ก...
"ไอ้บ้าทัศ!!" ลลิตกรีดร้องอย่างเสียสติ เมื่อกวาดสายตามองเห็นใบหน้าของทัศ สวมผ้าคลุมสีขาว และยุทธ สวมผ้าคลุมสีดำ บนพื้นข้าง ๆ ทั้งสองคนมี หน้ากากผี ตกอยู่...
"พวกแกเล่นบ้าอะไรกันห๊าา!" เธอกระโจนใส่ ผีปลอม ทั้งสองตน เหมือนเสือที่กำลังจะตะปบเหยื่อ ง้างฝ่ามือเรียวบางฟาดลงไปที่หน้าของทัศ!
--หมับ! พอแล้ว...อย่าไปทำมัน ดูดิ มันจะรอดรึเปล่ายังไม่รู้เลย" ยุทธคว้ามือลลิตไว้ได้ทัน
เพี๊ยะ! … ฝ่ามืออีกข้างของลลิตกระทบใบหน้ายุทธ หยุดทุกเสียงในห้อง...
...ยกเว้น...
เสียงครวญคราง โหยหวน แทบจะขาดใจของคนที่นอนดิ้นทุรนทุรายกับพื้นห้องอันเย็นเฉียบ...มือทั้งสองข้าง กุมัหยกของมันไว้ น่าอเนจอนาถยิ่งนัก...
~~~อู้ยยยย~~~เอื่อออ~~~..@#฿%&
****จบตอน****
4K
