ไม่กี่วันผ่านไปนับั้แ่เอมได้แอบดูนัทในฝันของิญญาอีกตน เธอกลับมาทำงานตามปกติ — สร้างฝันให้ลูกค้าที่ซื้อกล่องของเธออย่างเงียบ ๆ แม้ใจจะยังวนเวียนกับสิ่งที่ได้เห็น
บางคืนเธอหวังเล็ก ๆ ว่าเขาจะกลับมาเลือกเธออีก แต่ทุกครั้งที่เธอมองดูรายชื่อผู้เปิดกล่องฝัน ก็พบแต่ชื่อแปลกหน้า ไม่ใช่ชื่อที่เธอรอ
จนกระทั่งค่ำวันหนึ่ง เสียงกระเพื่อมของอากาศดังขึ้นเหมือนคลื่นฝันแทรกผ่านระบบปรับความถี่ เสียง "ตึ๊ง" แ่เบาดังขึ้นเป็สัญญาณจากระบบกลาง
แสงสีทองอ่อน ๆ เริ่มเรืองขึ้นกลางป่าของเธอ — ไม่ใช่สีฟ้ามาตรฐานของการเปิดกล่องจากระบบขาย แต่เป็แสงทองที่เกิดขึ้นจากการ เรียกฝันผ่านจิตใต้สำนึกโดยไม่ได้ตั้งใจ
เอมชะงัก หัวใจเธอเต้นแรง
“เขาไม่ได้ซื้อฝันของฉัน… แต่มันเชื่อมเข้ามาเอง?”
เธอเบิกตากว้าง พึมพำกับตัวเองก่อนจะรีบลุกขึ้น ร่างโปร่งแสงของเธอเปลี่ยนเป็กึ่งมีตัวตน เส้นผมลอยขึ้นเล็กน้อยตามแรงกระเพื่อมของพลังงาน
เธอดึงสายเสื้อคลุมแน่น เหมือนกำลังจะออกไปเผชิญพายุฝัน — แต่สิ่งที่เธอกำลังเผชิญคือหัวใจตัวเอง
กลางลานหญ้าในฝันของเธอ บนยอดเขาที่เห็นดาวเต็มฟ้า นัทนอนอยู่ตรงก้อนหินแผ่นกว้างตัวเดิมที่เธอจำได้ดี
แต่คราวนี้ต่างออกไป ดวงตาของเขาปิดแน่น สีหน้าขมวดคิ้วเหมือนกำลังฝันที่ไม่สงบ ร่างของเขาสะท้านเล็กน้อยเหมือนกับกำลังถูกบางอย่างบีบคั้นจากข้างใน
เธอเดินเข้าไปใกล้ช้า ๆ ลมหายใจเบาหวิว ละอองแสงจากท้องฟ้ากระทบผิวหน้าของเขา
“นัท…” เธอกระซิบ
และแล้ว ดวงตาของเขาก็ลืมขึ้นอย่างกะทันหัน
ความเงียบชั่ววินาทีหนึ่งดูเหมือนยาวนานเป็ชั่วชีวิต เขามองรอบตัวอย่างสับสน ก่อนจะหยุดสายตาที่เธอ
ไม่ใช่แค่แปลกใจ แต่เป็สายตาที่ "จำได้"
“เอม…?” เสียงของเขาแทบจะหลุดจากลมหายใจ
เอมชะงัก ดวงตาเธอสั่นระริก
“คุณ… ได้ยินฉันเหรอ?”
“นี่ฝันใช่ไหม... หรือว่า...” เขาหยุดพูดกลางประโยค ดวงตาคมจ้องเธอไม่กระพริบ “เธอยังอยู่?”
เธอส่ายหน้าเบา ๆ “ไม่ใช่แบบนั้น... แต่มันก็ไม่ใช่แค่ฝันเหมือนกัน”
เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง ใช้มือดันตัวจากหินแผ่นกว้างนั้น
“ผมจำหน้าเธอได้... ทั้งที่พยายามนึกเท่าไหร่ในชีวิตจริงก็ไม่เคยได้สักที”
“เพราะระบบลบความทรงจำเมื่อคุณตื่น” เอมตอบเสียงเบา
“แต่นี่ผมยังฝันถึงคุณอยู่ ทำไมล่ะ?”
“จิตของคุณไม่เคยลืม แม้สมองจะพยายามลืม”
“แล้วคุณ...” เขาหยุดเล็กน้อย สีหน้าดูเหมือนกำลังรวบรวมความกล้า “คุณคือคนรักของผมจริง ๆ เหรอ?”
เอมไม่ตอบในทันที เธอเพียงยิ้มจาง ๆ ก่อนจะนั่งลงตรงข้ามเขา
“คุณจำไม่ได้... แต่เรารักกันมาก ก่อนที่ฉันจะจากไป”
นัทชะงักไป สีหน้าเปลี่ยนจากความสงสัยเป็ความเ็ปที่ไม่รู้ที่มา
เหมือนเศษเสี้ยวของความทรงจำค่อยๆ เติมเต็มช่องว่างของใจนัท
“ผมฝันถึงคุณเพราะผมรู้สึกเหมือนขาดอะไรบางอย่าง... ความรู้สึกที่ไม่มีเหตุผล”
เอมหลบสายตา น้ำเสียงสั่นเล็กน้อย “ฉันเฝ้ามองคุณมาตลอด นัท ฉันเห็นคุณร้องไห้คนเดียวตอนงานศพที่คุณไม่รู้ว่าเป็ของใคร เห็นคุณเดินผ่านสถานที่เดิม ๆ แล้วจู่ ๆ น้ำตาก็ไหล”
เขาเงยหน้ามองฟ้า สูดลมหายใจลึกอย่างยากเย็น “มันคือคุณ...”
ลมหนาวพัดผ่านยอดหญ้า ใบไม้ไหวเป็จังหวะเดียวกับหัวใจที่เต้นผิดปกติของทั้งคู่
“ถ้าฉันฝืนกฎ ฉันจะถูกลบจากระบบ ฉันจะหายไปจริง ๆ — ทั้งจากโลกฝันและโลกหลังความตาย” เอมพูดเสียงเบา “แต่แค่ได้เห็นคุณอีกครั้ง... มันก็คุ้มแล้ว”
เขารีบยื่นมือออกไปแตะมือเธอ แต่ก็พบเพียงความว่างเปล่า
เธอยิ้มเศร้า ๆ “เราแตะต้องกันไม่ได้... แต่รู้สึกกันได้”
เขานิ่งเงียบไปนานก่อนจะเอ่ยว่า “ผมจะหาทางเจอคุณอีกให้ได้”
“อย่า... อย่าฝืนมันนะนัท”
“แล้วคุณจะหายไปเหรอ?”
เธอพยักหน้าช้า ๆ
ทันใดนั้น เสียงกริ่งเตือนภัยดังขึ้น — เสียงระบบบริษัทฝันที่ตรวจพบการแทรกแซงของิญญา
แสงสีแดงเริ่มปกคลุมรอบตัวเอม
“ฉันต้องไปแล้ว...”
“เดี๋ยวก่อน! เอม—”
“ขอบคุณ... ที่ยังจำได้ แม้จะไม่รู้ว่าจำอะไร”
ร่างของเธอเริ่มจางหาย เสียงสุดท้ายที่เขาได้ยินจากเธอเบาราวลมหายใจ
"ฉันจะรอนะ..."
และแล้ว ความฝันก็ปิดตัวลง ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกบางเบาที่ค้างอยู่ในหัวใจของเขา — ว่าเขาได้พบใครบางคนที่สำคัญที่สุดในชีวิต
อีกครั้ง
816
