แม่ฝากหนูไว้กับพ่อเลี้ยง

แม่ฝากหนูไว้กับพ่อเลี้ยง

    ตอน บินคู่

    "โหวพ่อจ๋าดูก้อนเมฆสิ" ลลินร้องเรียกภูผาที่นั่งชิดติดเธอบนเครื่องบิน

    "ชู่วส์! ๆ เบาๆหน่อยอายคยอื่นเค้า" ภูผากระซิบหูสาวน้อย เธอดูตื่นเต้นมากๆกับการได้ออกมาเที่ยวต่างประเทศเป็๲ครั้งแรก

    ทีมงานและโค้ชนั่งอยู่ข้างหลัง เพื่อนๆนักมวยที่ได้ไปชกญี่ปุ่นนั่งอยู่ข้างหน้า 

    ตามทีภูผาได้บินมาชกด้วยโควต้านักกีฬา ทว่าเขาออกเงินสำหรับที่นั่งของลลินเองรวมทั้งค่ากินอยู่ของทั้งหมด

    ภูผารู้ดีว่ากำลังใจของเขาคือลลิน เขารู้อยู่เต็มอกว่าชัยชนะแทบจะเป็๲ไปไม่ได้เลยหากไม่มีหัวใจของเขามาด้วย

    "ก็มันสวยนี่คะฮิๆ จะอายทำไมก็เงินของเราเอง" ลลินหันมาหัวเราะ ใบหน้าเรียวเล็กของเธอขาวโพลนสวยใสหาที่ติไม่ได้เลย

    หน้าสวยๆเอนมาแนบกล้ามแขนโตๆ เธอบดแก้มใส่กล้ามมัดใหญ่และนั่งกอดแขนภูผาอย่างมีความสุข

    สาวน้อยนั่งมองลอดกระจกออกไปมองท้องฟ้า สักพักเธอก็หยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปเซลพี่คู่กับคุณพ่อสุดหล่อ

   ลลินรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยทุกครั้งที่เธออยู่ใกล้ภูผา เธอกอดแขนของเขาจนเครื่องบินลงจอดที่ญี่ปุ่น

    พอถึงที่ห้องพักลลินก็นั่งรอข้างล่างรอภูผาประชุมกับโค้ชและทีมนักกีฬา เธอเห็นสาวๆญี่ปุ่นขาวๆสวยๆหลายคน 

    สาวน้อยนั่งกอดกระเป๋าด้วยความประหม่าอย่างตื่นใจ เธอกวาดตามองไปรอบๆเห็นหนุ่มๆวัยรุ่นแอบมองเธอกันใหญ่

    ราวกับว่าเธอแปลกตาหรือไม่ก็ดูสวยมากๆ เธอเหมือนตุ๊กตาที่แกว่งตาโตๆมองไปมาเลิ่กลั่กๆ

    "มาแล้วจ๊ะ ขอโทษที่ให้รอนะ" ภูผาเดินมาดึงกระเป๋าของลลินเอาไปถือ 

    เย้! ลลินลุกกอดภูผาแน่น เธอหายประหม่าในทันที

    สองพ่อลูกนั่งรถแท็กซี่มาเปิดโรงแรมใกล้ๆสนามกีฬาแห่งชาติของญี่ปุ่น

    "ว๊าวบ้านเมืองเขาสวยสะอาดเนอะพ่อ" ลลินลดกระจกลงแล้วเอาคางวางไว้บนขอบประตู เธอมองไปรอบๆอย่างตื่นเต้น

    หมับ! ภูผาสอดแขนใหญ่ๆล็อคคอดึงลลินมากอด "บอกกี่ครั้งแล้วห้ามยื่นหน้าออกนอกรถ" เขากระซิบบ่นลลินเบาๆ

   "แฮร่ ๆ ๆ ขอโทษค่ะ" สาวน้อยเอ่ยปากและสวมกอด อากาศที่นี่หนาวเย็นมากมีเพียงร่างกายของพ่อที่ให้ความร้อนได้แก่เธอ

    "วันนี้ต้องพักนะรู้ไหม พรุ่งนี้ขึ้นชก" ภูผาลูบหัวลลินและเอาคางวางไว้บนกระหม่อมของเธอ 

   หน้าหล่อๆบดอยู่บนหัวของหน้าสวยๆ ทำเอาคนขับรถแท็กซี่ถึงกับยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ในความหวานแม้จะฟังไม่รู้เ๱ื่๵๹

   "อาริกาโต โกะซาอิมาซ" ลลินก้มหัวโค้งขอบคุณลุงแท็กซี่มื่อมาถึงหน้าโรงแรมเล็กๆ 

   "โหว เก่งภาษานะเนี่ย" ภูผาชมลลินและยิ้มอย่างประทับใจ

   "งั้นก็ส่งมาเรียนสิคะ" ลลินตอบแล้วกอดแขนเดินตามเข้าโรงแรม

   "ไม่เอาเดี๋ยวคนจีบ หวง" ภูผาตอบ

    "โห่ว หนูมีสามีแล้วนะคะ" สาวน้อยหลุดปากออกมาแบบไม่ทันคิด

    อุ๊ปส์! เธอรีบยกมือปิดปากทว่าไม่ทันแล้ว

    "ไหนใครเป็๲เ๽้าของหนูหา บอกมาสิ" ภูผาบ่นดุด้วยความหวง

    "ก็นี่ไงคะ" ลลินชี้หน้าหล่อๆของเขาเอง เล่นเอาเขาอายจนหน้าแดง

    "รีบๆเข้าห้องเถอะหนาวๆ" ภูผารีบเปลี่ยนเ๱ื่๵๹เมื่อสาวน้อยทำหัวใจของเขาสั่นระรัว ในอกพองโตเหมือนอัดแน่นไปด้วยความรัก

    หนุ่มใหญ่รู้สึกกระชุ่มกระชวยและมีพลังอย่างบอกไม่ถูก ลลินทำให้เขากลายเป็๲หนุ่มเ๣ื๵๪ร้อนขึ้นมาอีกครั้ง

   สองพ่อลูกขึ้นมาบนห้องโรงแรมหลังจากเช็คอินเสร็จ ในนี้มีภาพเขียนและแจกันตกแต่งสวยงาม

   เตียงเป็๲แบบสองเตียงอยู่ใกล้ๆกันและมีฮีตเตอร์ทำความร้อนกับเครื่องทำน้ำอุ่น มีทีวีและตู้เย็นพร้อมสรรพ

    "เอ่อแล้วเราจะกินอะไรกันล่ะคะ" ลลินเอามือลูบท้องและเงยหน้าขึ้นมองหนุ่มตัวสูงชะลูดของเธอ

    "อาบน้ำก่อนจ๊ะ เดียวลงไปกินข้างล่าง" ภูผาบอกแล้วถอดเสื้อผ้า ลลินจัดแจงข้าวของให้เป็๲ที่แล้วเดินตามเข้าห้องน้ำ

    "ไม่สระผมนะคะเดี๋ยวหนูจะไม่สบาย" เธอบอกภูผาที่รออาบน้ำให้เธอ

    ซ่า! ๆ ๆ น้ำอุ่นๆรินราดลงบนเรือนกายที่ขาวโพลนและบอบบาง ภูผาค่อยๆฟอกสบู่ให้ลลินอย่างทะนุถนอม

    เธอสลับมาอาบน้ำฟอกสบู่ถูหลังให้พ่อสุดหล่อ เขาต้องยืนย่อเขาเพราะว่าลลินตัวเล็กและเขาก็สูงเอามากๆ

   พอแต่งตัวเสร็จภูผาก็พาลลินลงมาเดินเล่นที่โซนร้านอาหาร ลลินใส่เสื้อกันหนาวหนาเตอะและใส่หมวกสีชมพูคลุมหัวดูน่ารักมากๆ

    ที่นี่มีสตรีทฟู๊ดที่มีอาหารให้เลือกหลากหลายมาก ภูผาพาลลินเดินเข้ามาในกินร้านที่มีทั้งปลาดิบและข้าวปั้นญี่ปุ่น 

    "พ่อกอดหน่อยหนูหนาว" ขณะที่นั่งรออาหารลลินชูสองมือรอภูผากอด เธอหนาวจนตัวสั่น

   คนรอบๆเป็๲สิบๆหันมามองสาวน้อยที่ดูจะขี้อ้อนเอามากๆ

    "เอ่อ มันที่สาธารณะนะลลิน" ภูผายกมือวางทาบบนหัวแล้วกระซิบบอก

    "ช่วยด้วยหนูหนาว" ลลินเงยหน้าสวยกระซิบตอบ

    "เหอะ ๆ ทำให้ตัวอุ่นดีไหม" ภูผาถาม

    "ทำยังไงคะ" ลลินเอ่ย

    "ภูผาก้มมองเมนูอาหารแล้วกวักเด็กเสิร์ฟมาหา เขาชี้ๆที่เหล้าญี่ปุ่นแล้วชูนิ้วหนึ่งนิ้ว

    "ไอหยา เอาจริงเหรอคะ" ลลินทำตาโต

    "อื้มจะได้หลับสบาย" ภูผาตอบ

    "แต่พ่อต้องชกพรุ่งนี้นะคะ" ลลินย้ำ

    "แก้วเดียวๆ" ภูผาตอบ

    เหอะ! ๆ ๆ ลลินทำสีหน้าเจื่อนๆแล้วหันมามองถาดอาหารที่กำลังวางบนโต๊ะด้วยตาลุกวาว

   งั่ม! ๆ ๆ สาวน้อยคีบปลาดิบป้อนพ่อแล้วคีบกินบ้าง

   จ๊อก! ๆ ๆ ภูผารินเหล้าญี่ปุ่นใส่แก้วเล็กๆสองใบ

   ซู๊ด! อื้ม! ๆ ๆ ลลินยกแก้วซดแล้วพยักหน้ายิ้มๆ

    "เป็๲ยังไงหนู เด็ดไหม" ภูผาถามอย่างกล้าๆกลัวๆ 

    "อร่อยค่ะ มันขมแต่หอมๆไม่ขมมากเหมือนบ้านเรา" ลลินตอบแล้วรินเหล้าอีก

    เธอคีบปลาทูน่าดิบชิ้นใหญ่จุ่มโชหยุแล้วยัดใส่ปากสีชมพูเคี้ยวกร้วมๆ

   อึก! ๆ ๆ สาวน้อยยกซดเหล้าอีกแล้ว ภูผากินแค่แก้วเดียวเขาก็รู้เลยว่าในตัวร้อนขึ้นจนหายหนาว ทว่าลลินนี่สิเธอกลับยกเอาๆขณะที่กินอาหารไปด้วยอย่างเอร็ดอร่อย

   "ไม่เอาแล้วเหรอคะ" ลลินถามและรินเหล้าอีก

   "เบาๆนะลูกเอ้ย" ภูผาบอก

   "หายหนาวแล้วฮิ ๆ" ลลินเลื่อนขวดหล้าออกแล้วเอ่ยปากอย่างเขินอาย เธอกินอาหารจนอิ่มแล้วคีบที่เหลือป้อนใส่ปากภูผาจนหมดเกลี้ยง

   พอเช็คบิลเสร็จลลินลุกเดินเซ เธอเพิ่งจะรู้ว่าตัวเองเมาก็ตอนที่ยืนขึ้น

    "เห้ย ๆ ๆ ลลิน" ภูผารีบคว้าร่างขาวโพลนที่จะล้มมิล้มแหล่ เขาเอาแขนใหญ่ๆรวบเอวลลินแล้วเดินแบบตัวติดกันออกมาหน้าร้าน

    "หนูไม่ไหวแล้วค่ะ" ลลินตาเยิ้มๆเธอเงยหน้ายืนโอนเอน

    ฟุ่บ! ภูผาจับลลินขี่หลังและเอาสองมือช้อนยกตูดเธอเอาไว้ 

    "นี่แหละนะไม่ฟังเลย" เขาบ่นขณะที่พาลลินขี่หลังกลับห้อง

    "ไม่เป็๲ไร พ่อหนูเก่งอยู่แล้ว หิ! ๆ ๆ " ลลินกอดคอเอ่ยปากอย่างมีความสุข

    "พรุ่งนี้พ่อต้องชนะ พ่อหนูชนะคนได้ทั้งโลก" สาวน้อยชูกำปั้นเล็กๆข้างขวาขึ้นฟ้าและโห่ร้องเสียงดัง

    "ฮ่า ๆ ๆ ถ้าแพ้ล่ะ" ภูผาหัวเราะชอบใจกับความติ๊งต๊องของลลิน พอเธอเป็๲แบบนี้ยิ่งดูน่ารักขึ้นไปอีกมาก

    "ไม่มีทางแพ้ถ้าพ่ออยากจะชนะ หนูเป็๲กำลังใจอยู่ข้างสนามเลย" ลลินตอบและชูสองแขนขึ้นฟ้าอีก

   หิ! ๆ ๆ ภูผายิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เขาสูดลมหนาวเข้าเต็มปอดอย่างฮึกเหิม เ๣ื๵๪ร้อนในตัวของเขาแล่นพล่านจนอยากจะหวดคู่ต่อสู้ไวๆ

    เขาไม่รู้เหมือนกันว่าพละกำลังของเขามันเพิ่มมาจากไหน เพียงแค่ได้ฟังเสียงแจ๋วๆของลลิน

    "ปาย ๆ ๆ เ๽้าทุยของฉันฮ่า ๆ ๆ " สาวน้อยเมาจนมึน เธอเอาสองมือหยิกแก้มภูผาแล้วหัวเราะร่วน

    "โอ๊ย! ๆ ๆ ลลินปล่อย พ่อตีนะ ตีตรงนี้เลย" ภูผาตะคอกดุเสียงดัง

    "ตีไม่ได้หนูเป็๲คนรักนะไม่ใช่คู่ต่อสู้" ลลินบอก

    "เออ นี่ก็ไม่ใช่ควายนะรู้ไว้ด้วย" ภูผาบ่นดุ ทว่าเขาก็พาลลินขี่หลังกลับถึงห้องอยู่ดี

    "งั้นเป็๲พระเอกของหนูดีไหม เป็๲ไปตลอดชีวิตเลย" สาวน้อยกระซิบถามขณะที่ขึ้นมานอนกอดนอนเบียดกันอยู่บนเตียงเล็กๆ

    "กอดเบาๆหน่อย หายใจไม่ออกเลย" ภูผาอายจนไปไม่เป็๲ เขาทำเป็๲เปลี่ยนเ๱ื่๵๹คุยแล้วหลับตานอน