#ขอชี้แจง
มีคนถามมาว่านิยายเื่นี้มันมีสาระไหมเนี่ย บอกเลยค่ะว่าไม่มี ไรท์แค่อยากเสนอความขี้มโนของพวกน้องกับความขี้เก็กของพวกพี่ๆมันก็แค่นั้นเอง เน๊อะ
มุมของเพลิง
ผมกับไอ้สองตัวหันไปหาน้องม่อนกับเพื่อนที่อยู่ดีๆก็แหกปากลั่นห้องด้วยความใพวกเรารีบลุกขึ้นไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นผมทิ้งมือปลอมที่อยู่ในมือกับพื้นแบบไม่กลัวว่ามันจะเสียทั้งที่อีกไม่กี่วันพวกเราจะทำการรับน้องด้วยการเอาไปทิ้งไว้ที่ป่าใกล้ๆชายทะเลแล้วแกล้งทำว่าที่นี่ผีดุขึ้นมาไอ้ธันมันกระโจนเข้าไปรับไอ้น้องคนที่คอพับคออ่อนจนเกือบจะตกโซฟาเอาไว้ได้ทันส่วนไอ้วินก็แบกไอ้น้องอะไรซักอย่าง นั่นช่างมันเถอะครับเอาไว้บนบ่าผมน่ะเหรอ อยู่ๆผมก็เห็นดาวลอยอยู่เต็มเพดานผมสะบัดหน้าไปมาให้หายมึนน้องม่อนของผมฟาดหัวผมด้วยที่เขี่ยบุหรี่อะครับเืที่หางคิ้วย้อยลงเป็เส้นเลอะปกเสื้อเชิ๊ตสีขาวจนกลายเป็สีแดงแต่ผมก็ไม่ได้สนใจว่าตัวเองเจ็บพอผมกระโจนเข้าหาน้องมันเพื่อแย่งออกจากมือน้องมันก็ตัวอ่อนจนผมคว้าเอาไว้ไม่ทัน
"โป๊กกก เชี่ย "
"เห้ยมึง"
"ซวยแล้วมึง"สามเสียงที่ประสานกันออกมาเสียงแรกคือหัวน้องม่อนกระแทกกับพื้นกับเสียงอุทานของผมเพราะผมรับไม่ทันสองกับสามคือเสียงเพื่อนที่ได้ยินเสียงดังโป๊กแล้วอุทานครับตอนนี้คนที่อยู่บนบ่าไอ้วินสติแตกไปเรียบร้อยมันโวยวายอย่าฆ่าผมๆอะไรก็ไม่รู้ ผมไม่สนใจเื่คนอื่นหรอกครับ อ่อเดี๋ยวๆไอ้ธันมันตบหน้าน้องบู่อะไรนั่นไปมานี่ถ้าเป็หน้าผมมีเคืองอะครับตบให้ตื่นหรือแค้นอะไรน้องมันอยู่ก็ไม่รู้ไอ้เด็กนั่นก็ขยันนอนนะครับ เอะอะง่วงๆ แย่จริง เออน้องม่อนของผมล่ะผมรีบละสายตาจากเื่ที่ผมไม่สนใจมาดูน้องที่นอนหลับตาพริ้มอยู่
"โหพวกมึงหัวน้องม่อนปูดยังกะลูกมะกรูดเลยทำไงดีวะ"ผมนิ่วหน้าเพราะรู้สึกปวดตุบๆตรงหางคิ้ว
"สงสัยกระแทกแรงหว่ะ"ไอ้ธันเดินมาดูพร้อมกับหยิบผ้าขนหนูมายื่นให้ผมซับหางคิ้วเอาไว้ไอ้วินยังแบกน้องนั่นอยู่บนบ่าตีก้นเสียงดังปั๊บๆแล้วบอกให้หยุดร้องโวยวายพอไม่หยุดมันก็เอาถุงเท้าที่ใส่เมื่อเช้าแล้วถอดออกวางแถวนั้นมายัดปากน้องเอาไว้แล้วใช้ผ้าขี้ริ้วที่เอามาเช็ดสีแดงจากมือปลอมมามัดปากน้องมันอีกทีไอ้เหี้ยนี่โหดสัดอะครับผมประคองหัวน้องม่อนมาหนุนตักใช้มือคลำๆไปบนหัวน้องเพื่อหาดูว่ามีตรงไหนแตกหรือเปล่า
"น้องมันกลัวอะไรกันวะ"ไอ้ธันนั่งยองๆข้างผม
"กูก็ไม่รู้"ผมยังอึนไม่เข้าใจไอ้วินที่เดินหอบๆมาหาพวกผมทิ้งตัวลงนั่ง
"ไอ้เด็กนั่นละ"ไอ้ธันแหงะหน้าไปมองแล้วหันกลับมาเพราะเห็นว่านั่งนิ่งๆอิงฝาห้องทั้งที่ยังมีถุงเท้าคาปากมัดด้วยผ้าเช็ดพื้นหลับไปแล้ว
"มึงซ้อมเด็กเหรอวะ"ผมถาม
"ซ้อมก็เหี้ยละมันดมถุงตีนกูที่เอาอุดปากมันแล้ววูบไปเลย"ไอ้วินตอบหอบๆ
"ห่าผ้าอื่นก็มีทำไมไม่ใช้วะ"ผมด่ามันยกแขนให้ดูรอยเล็บลากยาวเป็ทางลายไปทั้งแขนสองข้าง
"โหนี่มึงไปฟัดกับแมวมาหรือไงรอยแจกยันต์เต็มเลย"ไอ้ธันหัวเราะ
"เชี่ยก็น้องไผ่นั่นแหละข่วนกูดีนะกูเอียงหน้าหนีทันไม่งั้นหน้ากูคงมีแต่รอยเล็บ"ไอ้วินดูอารมณ์เสียหน่อยๆ จากนั้นพวกเราสามคนก็นั่งมองหน้ากันลำดับเหตุการณ์โดยที่ผมต้องคอยซับเืี่หยดติ๋งๆตรงหางคิ้ว ไอ้วินที่แขนลายเพราะเล็บเราสองคนหันไปมองไอ้ธันที่นั่งเกาหัวแบบงงๆอยู่ไอ้ห่านั่นไม่มีรอยเหี้ยอะไรเลย
"ประชุม"ผมบอกสั้นๆพวกเราเลยลุกขึ้นจับน้องสามคนที่นอนเหมือนไหลตายมานอนเรียงกันบนพรมจัดแจงดูแลแผลเห็นว่าไม่มีอะไรมากเท่าไหร่ก็ปล่อยให้นอนกันไปผมเอาพลาสเตอร์ยามาให้ไอ้วินปิดแผลให้ดีที่มันไม่ยาวเท่าไหร่ไม่งั้นเสียโฉมแย่เลยครับนับว่าน้องม่อนผมมีฝีมือมากที่ทำให้ผมมีแผลได้ทั้งที่คู่อริผมไม่เคยมีใครทำ พอเสร็จพวกเราก็นั่งเทใส่แก้วไวน์ขึ้นจิบ
"เอามึงเป็ประธานว่ามา"ไอ้ธันพยักหน้าให้ผมชะงักวางแก้วลงไอ้วินเองนั่งทาเบตาดินไปสูดปากไป
"น้องมันกลัวอะไร"ผมตั้งหัวเื่
"กลัวมึงไงสัดนี่ทำลืม"ไอ้วินปากหมาครับ
"กลัวทำไมวะข้าวก็ชวนไปกินไปรับไปส่งรูปก็ถ่ายด้วยนี่ถ้าเป็พวกผู้หญิงคงฟินไปสามบ้านแปดบ้าน"ผมทำหน้างง
"กูว่าน่าจะใช่นะมึงลองคิดดูดีๆไอ้เพลิงครั้งแรกมึงไปโหดกับน้องเขาก่อนข่มขู่ต่างๆนา แล้วน้องม่อนของมึงก็ขยันมโนนี่พวกมันคิดว่าพวกเราเป็แก้งค์ยากูซ่าหรือไงวะ"ไอ้ธันออกความเห็นผมทำหน้านึก
"พวกมึงคิดไปเองล่ะสิกูใจดีมากแล้วนะ"ผมเถียงไอ้ธันเลยตบไหล่ผมเบาๆไปทีนึง
"สิ่งที่มึงคิดกับที่น้องคิดมันคนละโลกเลยนะเว้ย"
"แล้วเมื่อกี้กูงงมันเกิดอะไรขึ้นวะ"ไอ้วินทายาเสร็จก็มานั่งใกล้ๆ
"เออนั่นสิ"คราวนี้พวกเรางงจริงๆนะครับแต่แล้วมือปลอบก้หล่นตุบลงมาจากโซฟาเพราะน้องมันเอาขาไปโดน
"มือปลอม!!"พวกเราพูดขึ้นพร้อมกันไอ้ธันหัวเราะลั่นไอ้วินเองก็ยกมือกุมท้องงอตัวหัวเราะไม่หยุด ผมเองอดขำไม่ได้เหมือนกันหน้ายิ้มกึ่งบึ้งเลยปรากฏออกมาให้เห็น
"ต้องขนาดไหนวะถึงมโนได้ขนาดนี้"ไอ้วินหัวเราะไม่หยุด
"เช่ียในสายตาน้องพวกเราโหดขนาดนั้นเลยเหรอวะ"ผมตั้งคำถาม
"โหดสิมึงก็รู้ว่าพวกเราเป็ยังไง ใครเคยเข้ามาอยู่กับพวกเราจริงๆบ้างวะมีกันอยู่สามคนเท่านี้อะ"ไอ้ธันหยุดหัวเราะ
"เออนั่นสิแถมข่าวลือพวกเราแต่ละเื่ยังกะกา์ตูนญี่ปุ่นโหดสัดอะ"ผมส่ายหน้า
"แล้วเอาไงกันดี"คราวนี้ไอ้ธันกับไอ้วินดูเดือดร้อนจริงๆถึงกับขยับตัวนั่งขัดสมาธิดีๆผมนิ่วหน้า
"พวกเราไม่ได้เลวขนาดนั้นนี่หว่า เพียงแค่ไม่ชอบให้ใครมายุ่งเื่ส่วนตัวแล้วฝีมือพวกเราเกิดจากการฝึกต่อสู้มาล้วนๆนะเว้ย พ่อแม่พวกเรายังมีบอดี้การ์ดคุ้มครองตลอดอะให้พวกเราทำยังไง"ผมถอนใจ
"กูถามมึงจริงๆนะไอ้ธันมึงชอบน้องบู่อะไรนี่หรือเปล่า"ไอ้วินถาม
"กูตอบไม่ถูกหว่ะแต่กูชอบน้องมันนะเหมือนกระต่ายดี"ไอ้ธันตอบเล่นเอาพวกผมงงคนจะเหมือนกระต่ายได้ยังไง
"ยังไง"ผมถาม
"ตื่นตูมดี"คราวนี้พวกผมถึงกับยิ้มกว้าง
"เออจริง"ผมพยักหน้าเห็นด้วย
"แล้วมึงล่ะ"ผมถามไอ้วิน
"กูทำไม"
"มึงชอบไอ้น้องนั่นหรือเปล่า"ผมถามกลับ
"น้องมันชื่อไผ่ นอกจากชื่อน้องม่อนของมึงๆจำชื่อคนอื่นด้วยสิวะนั่นเพื่อนสนิทของว่าที่เมียมึงนะ"ไอ้วินบ่นน้อยๆ
"ช่างกูเถอะตอบคำถามกูมา"ผมไม่ยอมให้มันเปลี่ยนเื่
"กูไม่รู้แต่ถามกูว่าน้องมันน่ารำคาญหรือเปล่ากูไม่นะชอบให้มันวอแวดี คือยังไงล่ะน้องมันทำท่าห้าวๆเว้ยแต่ข้างในโคตรป๊อดอะกูชอบแกล้งมันดี"ไอ้วินเหมือนโรคจิตเลยครับ
"แล้วมึงล่ะถามใจตัวเองแน่แล้วใช่ป่าววะว่าชอบน้องม่อนมันจริงๆไม่ใช่ของแปลก"ไอ้ธันถามผมบ้างผมนั่งไตรตรองพักหนึ่งแล้วพยักหน้ารับ
"เออกูไม่ได้ชอบน้องแต่กูคิดว่ากูรักน้องมันเลยหว่ะ"ผมรับแบบแมนๆ
"แล้วเอาไงกันดีพวกเราต้องเดินแผนใหม่น้องมันกลัวจนหลอนแล้วอะมึงคิดดูดิ"ไอ้วินบอก
"กูก็ทำแบบนี้แหละน้องมันกลัวน่ะดีแล้วนะเว้ย"ไอ้ธันออกความเห็น
"ยังไงวะแทนที่จะไม่ทำให้น้องกลัว"ผมงงกับความคิดมันครับ
"มึงอย่าโง่ถ้าน้องมันกลัวพอเราขู่ว่าห้ามยุ่งกับใครเด็ดขาด น้องมันก็ไม่กล้าถูกมั๊ยพวกเราจะได้ไม่ต้องห่วงว่าจะมีใครเข้ามาตามจีบตามยุ่งกับน้องมันไง"ไอ้ธันสรุป
"โหมึงไหนว่าไม่ชอบไอ้น้องบู่เท่าไหร่นี่มึงหวงั้แ่ตอนนี้เลยเหรอวะ"ไอ้วินแซว
"กูว่าน้องมันก็น่ารักดีนะอีกอย่างเป็เพื่อนน้องม่อนด้วยสามสามวินๆอะ"
"แล้วมึงล่ะไอ้วินว่าไง"ไอ้ธันถาม
"สำหรับกูเหรอไอ้น้องไผ่มันก็โอเคนะคือไม่ป๊อดแบบไอ้น้องบู่แล้วก็ไม่มึนแบบน้องม่อนแกล้งได้สนุกดีหน้าตาก็น่ารักด้วย"
"สรุปว่าพวกเราสามคนจะมีเมียเป็ผู้ชายว่างั้น"ผมสรุปพวกมันยิ้มน้อยๆพยักหน้า
"เออก็ไม่แปลกนี่หว่าอยู่ด้วยแล้วสบายใจดี ถ้าเป็ผู้หญิงแค่กูคิดก็เหนื่อยแล้วอะ"ไอ้ธันยอมรับ
"อันนี้กูเห็นด้วยนะแต่พวกเราไม่เคยชอบผู้ชายมาก่อนทำไมถึงกลายเป็แบบนี้ไปได้วะ"ไอ้วินถามแบบงงๆ
"โน่นเลยมึงโทษไอ้เพลิงเลยพาพวกเราเสียคน"ไอ้ธันว่า
"หึหึอย่ามาโยนขี้ที่จริงพวกมึงก็ชอบน้องๆมันนั่นแหละมึงลองคิดดูนะเว้ยน้องมันน่าตาใช่จะขี้เหร่กันกูว่าออกจะน่ารักเกินชายไปด้วยซ้ำ ขนาดพวกเรายังมองเห็นแล้วผู้ชายคนอื่นจะไม่คิดเหรอวะ"ผมทำหน้าจริงจัง
"เออหว่ะ"คาวนี้ไอ้วินเห็นด้วยเต็มๆ
"แล้วจะเอาไง"ไอ้ธันยกขาตั้งเข่าขึ้นข้างนึงแล้วเอาศอกวางมันกัดเล็บมือข้างที่เอาศอกวางด้วยอย่างคนใช้ความคิด
"ต้องทำให้น้องมันอยู่ในโอวาสให้ได้"ไอ้วินดวงตากร้าวขึ้นมาทันที
"หึหึ"ผมไม่ตอบอะไรได้แต่หัวเราะเบาๆ
"แต่ที่แน่ๆเดี๋ยวพวกเราต้องไปตามนัดไอ้สนมันนะ"ไอ้วินโพล่งขึ้นคราวนี้พวกเราหันไปมองน้องมันพร้อมกัน
"เอาไงกับน้อง"
"แบกไปด้วย"ผมตอบคำถามทั้งหมด
"เห้ยมึงแน่ใจหรือวะ"ไอ้วินทำท่าลังเล
"เออกูแน่ใจหรือมึงจะปล่อยให้น้องมันหลับอยู่นี่มีหวังไปแจ้งความด้วยเื่ในนโมขึ้นมาซวยยกกลุ่ม"ผมสรุปใจความแล้วขยับลุกขึ้น
"ซี๊ดดดเจ็บชิบหายเลยหว่ะ"ผมเผลอซี๊ดออกมาเบาๆเมื่อมือไปแตะถูกแผลเข้า
"ไหวป่าวมึง"ไอ้ธันถามด้วยความเป็ห่วง
"ไหวดิวะงานนี้กูแพ้ไม่ได้กล้ามาแตะคางว่าที่เมียกู"ผมเข่นเขี้ยว
"กูว่านะตอนที่มึงได้กับน้องน้องแม่งคงแทบสลบอะหัดเบาๆมือมั่ง"เพระาประโยคนี้ทำให้ผมคิดได้ดวงตาเบิกกว้าง
"กูว่าแล้ว"ไอ้ธันก็คิดได้ไม่แพ้ผมมีแต่ไอ้วินที่ยังงงๆอยู่
"อะไรวะ"มันหันมาถามพวกผมเลยอธิบายให้มันฟังว่าตอนที่พวกเราคุยกันแล้วพูดคิดมาว่า กูไม่อยากคิดว่าน้องมันจะเละแค่ไหนถ้าถึงวันนั้น ไอ้วินถึงกับทำหน้าไม่ถูกเพราะคิดไม่ถึงว่าพวกน้องๆมันจะมีจินตนาการกว้างไกลว่าที่ทุกคนคิด
"เชี่ยคิดกันไปได้"ไอ้วินส่ายหน้าแล้วเดินที่ร่างไอ้น้องไผ่คว้าแขนหิ้วขึ้นมาได้ก็แบกขึ้นบ่าไอ้ธันเองก็ไม่น้อยหน้าจับสองขาน้องมันยืดออกแล้วลากพรีดๆจนหัวไถลไปสุดพรม
"ทำไมยังไม่ตื่นวะ"ดูมันถาม
"มึงก็อุ้มน้องมันดีๆสิวะ"ไอ้วินด่าให้
"กูชอบเห็นตอนมันกลัวอะน่ารักดีเบิกตากว้างๆเหมือนกระต่ายเลย
"ไอ้ซาดิส"ผมกับไอ้วินด่าพร้อมกันมันยังไม่แคร์เลยครับเดินไปหยิบไม้ขนไก่ถอนขนออกมาสามสี่เส้นแล้วดึงถุงเท้าน้องมันออกจับข้อเท้าสองข้างมัดด้วยเนคไทด์ประจำคณะนั่นแหละครับจากนั้นมันก็ทำร้ายด้วยการเอาขนได่ไล่เบาๆตรงฝ่าเท้า จมูก ใบหูผมส่ายหน้ามองน้องม่อนของผมที่ยังนอนหัวปูดอยู่ค่อยๆแบกขึ้นหลัง
"อย่าๆ ไม่ๆ กลัวแล้วๆ"น่านไงไอ้น้องบู่ตื่นจนได้ไอ้ธันยังทำหน้าเหมือนตาแก่โรคจิตด้วยการจิ้มเอวน้องมันซ้ายทีขวาทีจนน้องแทบจะบิดไปมาเป็ไส้เดือนทั้งร้องทั้งหัวเราะ
"กว่าจะตื่นนะมึงไปลุก"ไอ้ธันบอกน้องแล้วดึงให้ลุกขึ้นสงสัยลืมคิดว่าขาสองข้างถูกมัดน้องมันถลาหน้าเกือบจูบพื้นดีที่แขนไอ้ธันรับไว้ได้
"รีบก็ไม่บอก"มันหัวเราะแล้วแก้มัดขาให้น้องพวกเราแบกน้องเดินลงลิฟท์ไปมีแค่ไอ้น้องบู่ที่เดินตามไอ้ธันต้อยๆมือสองข้างสลับกันเช็ดน้ำตาสองแก้มไม่หยุด
"ร้องมากๆกูจับปาดคอแม่ง"ไอ้ธันก้มหน้าอ่านหนังสือการ์ตูนตามเคยแต่พอน้องมันขยับปุ๊บไอ้ธันก็พูดลอยๆปั๊บจนน้องมันยืนแข็งเป็หินไม่พูดไม่จาพวกเราลากน้องๆขึ้นรถได้ก็ดิ่งไปสนาม
"พี่ครับ..พี่จะเอาพวกผมมาฝังกลบแถวนี้เหรอครับ"ไอ้น้องบู่มันถามเสียงสั่นเพื่อนมันยังไม่ตื่นกันซักคน ไอ้ธันอมยิ้มกับหาร์ตูนไม่พูดไม่จาไอ้วินถึงกับไหล่สั่นส่วนผมน่ะเหรอทำหน้าไม่ถูกแต่น้องมันคงคิดว่าผมทำหน้าแบบจะฆ่าจริงๆเลยร้องไห้โฮออกมาอีก เสียงดังพอให้เพื่อนมันสะลืมสะลือตื่นขึ้นมา
"โอยย อู๊ยยย"เสียงน้องม่อนของผมครับเซกซี่ชิบหาย
"ม่อนๆ มึง"บู่ทำเสียงจะร้องไห้พอๆกับที่ไอ้น้องไผ่มันขยับตัวตาม
"โอยเกิดอะไรขึ้นวะกูจำได้ว่าถูกไอ้พี่วินกำลังจับกูเตรียมฆ่าปิดปาก เห้ยยย"น้องไผ่มันผงะร้องออกมาเมื่อเห็นหน้าพวกผมสามคนจากนั้นก็ไปนั่งเบียดกองกันเป็กระจุก
"พะ..พีจะเอาพวกผมไปฆ่าอำพรางแล้วเหรอครับ"ไอ้ไผ่ว่าที่เมียไอ้วินถามเสียงสั่น
"มั้ง"ไอ้วินตอบสั้นๆน้องม่อนของผมคงได้สติเต็มที่แล้ว
"พี่ครับพวกผมไหว้ล่ะอย่าทำอะไรพวกผมเลย คลิปก็ถูกลบไปแล้ว ทำแบบนี้ข้อหาฆ่าคนตายนี่ปะาเลยนะครับ"ทำไงดีครับพวกผมกลั้นหัวเราะไม่ไหวแล้วต่างคนต่างเบือนหน้าหนีตีหน้าขรึมที่สุดของที่สุดเอาไว้ไม่กล้าหลุดคำพูดออกมากลัวว่าน้องมันจะรู้
"เอาไงดีพวกมึง"นั่นครับหัวหน้าขบวนการเริ่มกระซิบ(น้องม่อนน่ะ)ผมจำเสียงแสนเซกซี่ได้
"กูว่านะพอถึงทางโค้งแย่งพวงมาลัยเลยดีมะ"ไอ้น้องบู่ออกความเห็นน้องครับแถวนี้มันบนทางด่วนมันไม่โค้งอะ
"แบบนั้นพวกเราจะตายกันหมดนะเว้ยไม่เคยดูข่าวหรือไงกูว่านะพวกเราแยกกันล๊อกคอแล้วขู่พวกพี่มันดีกว่า"เออความเห็นนี่เข้าท่าหน่อยนึงผมเหล่ตาสบกับพวกไอ้ธันไอ้วินที่กลั้นขำจนปวดแก้ม
"มึงจะบ้าเหรอแล้วใครจะเป็คนขับรถ ขับเป็หรือไง"น้องม่อนหน้ามุ่ย โธ่เอ้ยเดี๋ยวเป็เมียพี่แล้วจะหัดให้นะครับ
"เออหว่ะ"แล้วพวกมันก็นิ่งกันไปคงใช้ความคิดน่ะแหละน้องๆมันคงลืมตัวไปว่านั่งอยู่ในรถคันก็ไม่ได้ใหญ่โตพูดเบาๆก้ได้ยินหมดแล้วผมถอนหายใจนี่พวกมันเอาตัวรอดมาจนป่านนี้ได้ยังไงกันนะครับ
"แล้วถ้าเราจับตัวไอ้พี่เพลิงไว้เป็ตัวประกันล่ะพวกมึงว่าไงคือแบบล๊อกคอพี่มันไว้แล้วขู่ว่าจะฆ่าให้พี่ธันกับพี่วินยอมไปส่งพวกเราอะไรแบบนี้ดีป่าว"ความคิดน้องม่อนเจ๋งอะครับเป็ผมๆก็ทำแบบนี้แต่ว่าน้องๆมันลืมหรือเปล่าครับว่าพวกผมเป็ขาลุย
"เออเข้าท่างั้นตอนไหนดี"น้องไผ่มันพยักหน้าเห็นด้วย
"แต่ว่าไอ้บู่มึงเลิกเป็ลมนะเว้ยพวกกูช่วยไม่ได้เพราะมีกันแค่นี้มึงทำหน้าที่จับขาพี่เพลิงล๊อกเอาไว้ ไอ้ม่อนมึงล๊อกคอพี่มัน"น้องไผ่วางแผน
"แล้วมึงอะทำอะไรแล้วทำไมกูไม่จับตีนพี่มันแล้วให้ไอ้บู่ล๊อกคอ"นั่นสิทำไมวะ
"มึงอย่าโง่แค่ไอ้พี่เพลิงจ้องหน้าไอ้บู่มันก็เป็ลมรอแล้วขืนให้มันจับคอพี่เขากูว่ามันอะจะโดนแทน"คราวนี้พวกเรากับน้องม่อนพยักหน้าหงึกๆเห็นด้วยโดยพร้อมเพรียง ไอ้ธันคงทนไม่ไหวจริงๆมันถึงกับไอออกมาโขลกๆปิดเสียงหัวเราะ ไอ้นี่ชอบทำเสียแผนเดี๋ยวกูโบกผมด่ามันด้วยสายตา
"เอาไงดีวะเอาไงดี"พวกน้องๆมันนั่งปรึกษาแบบไม่เกรงใจคนที่พวกมันกำลังจะวางแผนอยู่ๆรถก็จอดสนิท
"อ่าว"
"อ่าว"
"อ่าว"สามเสียงอุทานออกมาไอ้วินตัวดีมันเลยพูดขึ้นว่า
"ถึงแล้ว"
"ฮ่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาา โอยยย กูไม่ไหวแล้วเชี่ยกูจะไม่ทน"ไอ้ธันมันเปิดประตูรถออกไปอย่างแรงแล้วไปยืนเกาะกระโปรงรถหัวเราะแบบเอาเป็เอาตาย ผมได้แต่ส่ายหน้าว่าที่เมียผมปรึกษากันจนถึงสนามแข่งอะครับคิดดู
"คึกๆๆๆ ฮ่าาาา กูตลกหว่ะมึงไอ้เพลิง ฮ่าาาาาา"ไอ้วินก้มหน้าซุกพวงมาลัยรถหัวเราะแบบnonstopเลยคราวนี้
"เอ่อไว้ทำขากลับดีมั๊ยกูให้เวลาปรึกษาั้แ่ขึ้นรถเลย"ผมอดไม่ได้จริงๆนะครับที่จะไม่หัวเราะน้องม่อนของผมแต่ว่าสุดทนแล้วจริงๆ
"ฮ่าาาาาาาาาาาาาาาาาาา"ผมเงยหน้าขึ้นหัวเราะจนสุดเสียง ปล่อยให้พวกน้องๆมันนั่งหน้างอกันไปเถอะครับ
3K
