เพล้ง! เพล้ง!
กรี๊ดดดด!
ภายในจวนตระกูลโจวเกิดเสียงกรีดร้องระคนเสียงข้าวของแตกกระจายดังไปทั่วเรือนของบุตรสาวคนโตเหล่าข้ารับใช้ต่างยืนก้มหน้าด้วยความเงียบและสงบนิ่งเพราะรู้สึกหวาดกลัวกลัวว่าตนเองจะต้องกลายเป็กระโถนให้อีกฝ่ายระบายอารมณ์ ยามที่นางโกรธ
ภายนอกคุณหนูใหญ่จวนตระกูลโจวมักได้รับสายตาชื่นชมอยู่เป็นิจด้วยภาพลักษณ์ดอกบัวขาวที่สั่งสมมานานทำให้ผู้คนต่างลือกันหนาหูว่านางเป็สตรีเรียบร้อยอ่อนหวานเหมาะเป็สาวงามอันดับหนึ่งยิ่งกว่าไป๋ฟางเซียน
ทว่าสำหรับเหล่าบ่าวไพร่ข้ารับใช้ในจวนแล้วนิสัยของคุณหนูใหญ่ต่างจากที่คนภายนอกร่ำลือไปกันลิบลับยามอารมณ์ดีนางมักมีรอยยิ้มไว้ล่อลวงผู้คนแต่เมื่อใดที่นางอารมณ์ไม่ดีนางจะกลายเป็สตรีร้ายกาจทันควัน ทำร้ายบ่าวไพร่คำผรุสวาทมักจะออกมาจากริมฝีปากเล็กอยู่เสมอ ที่สำคัญนางหาได้ใจดีและอ่อนโยนอย่างที่ผู้อื่นคิดไม่
โจวเฟิ่งจิ่ว...เป็สตรีร้ายกาจอย่างแท้จริง!
นางต่อว่าเหยียดหยามบ่าวไพร่ทำสิ่งใดไม่ถูกใจล้วนต้องถูกสั่งโบยหรือสั่งทำโทษทั้งสิ้นซึ่งบทลงโทษแต่ละครั้งก็แล้วแต่นางจะคิดหาวิธีการได้บ่าวคนไหนหน้าตาดีหน่อยนางก็ไม่คิดปล่อยเอาไว้หากไม่ถูกทำร้ายจนเสียโฉมก็จะถูกขายออกสู่หอนางโลม มีข้ารับใช้หลายคนที่ตกตายไปเพราะนางแต่แล้วอย่างไร พวกเขาเ่าั้เป็เพียงบ่าวทาสในเรือนมีสิทธิ์อันใดไปเรียกร้องความยุติธรรมหรือความเห็นใจจากเ้านายเล่า
วันนี้พอเห็นคุณหนูใหญ่ของจวนกลับมาด้วยใบหน้าไม่สู้ดีพวกนางก็เตรียมใจกันบ้างแล้ว เ้ามองข้า ข้ามองเ้าต่างคนต่างมองว่าใครจะเป็คนต่อไปใครที่จะกลายเป็เหยื่อให้คุณหนูใหญ่ของจวนได้ระบายอารมณ์
‘หากเ้าแต่งเข้าตระกูลหลี่ตอนนี้ เห็นทีฐานะภรรยาที่เ้าจะได้คือฮูหยินรองหาใช่ฮูหยินเอกที่เ้าเฝ้าฝันไม่ เ้าสามารถทนรับสถานะนี้ได้หรือไม่เล่าถ้าทนได้ก็แต่งเข้ามาเถิด เอ๊ะ! แต่ข้าว่าอย่างเ้า...แค่ฐานะอนุอุ่นเตียงก็เกินพอ’
กรี๊ดดดด!
เพล้ง!
คำพูดของสตรีที่นางเกลียดชังผู้ซึ่งเป็มารหัวใจยังดังก้องอยู่ในหูยิ่งคิดถึงถ้อยคำเ่าั้ที่เสียดแทงความรู้สึกของนางมากเท่าใดหัวใจและความรู้สึกของนางก็ยิ่งคุกรุ่นด้วยไฟโทสะมากเท่านั้นโจวเฟิ่งจิ่วแทบอยากจะฉีกปากของไป๋ฟางเซียนเป็ชิ้น ๆ
‘ฮูหยินรองรึ อนุรึ ไม่มีวันเสียหรอก อย่างข้าต้องเป็ฮูหยินเอกเท่านั้นส่วนเ้า! ข้าจะฆ่าเ้าเสีย ฆ่าให้ตายเหมือนนางพวกนี้’
โจวเฟิ่งจิ่วนึกคิดด้วยความเดือดดาลก่อนหันหน้ามามองเหล่าข้ารับใช้ด้วยสายตาไม่เป็มิตรสายตาของนางมืดมนจนคนที่ถูกจ้องมองรู้สึกว่าชีวิตของตนกำลังถูกกระชาก
“เ้า!”
“จะ...เ้าคะ” ข้ารับใช้นางหนึ่งรีบคุกเข่าก้มหน้าละล่ำละลักรับคำนางไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าสบตาผู้เป็นายเลยสักนิดยิ่งได้ยินเสียงโกรธเกรี้ยวของคุณหนูใหญ่แล้ว นางก็ยิ่งกลัวไปกันใหญ่
“ไปเอาหวายมาข้าจะโบยมัน” ความโกรธที่มีในตอนนี้ หากนางไม่ระบายออกคงได้กระอักเืตายแน่นางจึงสั่งข้ารับใช้ไปหยิบหวายมาให้ทันที ส่วนใครจะเป็ผู้ถูกเลือกนั้นย่อมต้องเป็คนที่ได้ยินน้ำเสียงดูถูกและดูแคลนที่ไป๋ฟางเซียนว่านางน่ะสิ
“เ้าค่ะคุณหนูข้าจะไปเดี๋ยวนี้เ้าค่ะ”ข้ารับใช้นางนั้นรีบตอบและออกจากเรือนคุณหนูใหญ่ของจวนตระกูลโจวไปอย่างรวดเร็วไม่นานนักนางก็กลับมาพร้อมไม้หวายอย่างดี
“มาแล้วเ้าค่ะคุณหนู”
เพียะ!
“ชักช้านักกล้าปล่อยให้ข้ารอรึ” โจวเฟิ่งจิ่วตบไปที่หน้าของนางรับใช้คนดังกล่าวทันทีทั้งยังมองด้วยสายตาดุร้าย ส่งผลให้ข้ารับใช้นางนั้นทรุดตัวคุกเข่าโขกศีรษะขอโทษร้องขอชีวิตเป็ยกใหญ่
“เ้า! มาใกล้ ๆ ข้า... เร็วสิ อยากตายมากหรือไร!”นางตะคอกเสียงเรียกคนรับใช้ที่ตามนางไปยังจวนตระกูลหลี่ให้เดินออกมาตรงหน้านางแต่รอแล้วรอเล่าข้ารับใช้นางนั้นก็ไม่ยอมเดินเข้ามาเสียที
“ดีดียิ่ง! กล้าท้าทายข้า พวกเ้าจับมัน”
“ปล่อยปล่อยข้านะ ปล่อย กรี๊ดด!”
เพียะ!
ข้ารับใช้ที่ตามไปดูแลระหว่างที่คุณหนูใหญ่ออกนอกจวนตระกูลโจวรู้ว่าตนคงไม่มีทางรอดแล้วจึงไม่คิดเข้าไปใกล้ เพราะกลัวว่าตนเองจะไม่มีชีวิตรอดแต่การที่นางไม่ยอมออกไปั้แ่ถูกเรียกครั้งแรกกลับยิ่งทำให้อารมณ์ของคุณหนูใหญ่เกรี้ยวกราดเพิ่มขึ้นไปอีกนางมองไปที่ผู้เป็นายด้วยสายตาหวาดกลัว แต่อีกฝ่ายหาได้สนใจไม่
โจวเฟิ่งจิ่วยกยิ้มร้ายมองข้ารับใช้ด้วยสายตานึกสนุกคล้ายคนโรคจิตยิ่งนักสำหรับนาง บ่าวไพร่ก็เหมือนมดปลวก จะฆ่าหรือทำสิ่งใดกับมันก็ย่อมได้
เพียะ!
“กรี๊ดด! คุณหนูเมตตาบ่าวเถิดเ้าค่ะ คุณหนู”
เพียะ! เพียะ!
เสียงขอร้องอ้อนวอนจากข้ารับใช้นางนั้นไม่เป็ผลโจวเฟิ่งจิ่วไม่สนใจ นางยังคงกระหน่ำหวายลงบนร่างบอบบางติด ๆ กันอย่างไม่ยั้งมือ เสียงไม้หวายกระทบเนื้อดังให้ได้ยินอยู่ตลอดทุกจังหวะของการลงไม้ สตรีผู้ถูกโบยจะกรีดร้องอ้อนวอนขอชีวิตทุกเมื่อซึ่งเสียงกรีดร้องของนางช่วยทำให้โจวเฟิ่งจิ่วรู้สึกดีขึ้นและมีความสุขยิ่งเมื่อได้ระบายอารมณ์ออกไปบ้างแล้ว อารมณ์ของนางจึงค่อย ๆ เย็นลง นางย่อกายนั่งลงต่ำมองไปยังข้ารับใช้ที่ถูกนางโบยจนเือาบด้วยสายตาสมเพช
“เ้าทนกว่าทุกคนที่ผ่านมาเลยข้าสนุกมาก” นางกล่าวยิ้ม ๆ
ข้ารับใช้นางนั้นจ้องมาที่โจวเฟิ่งจิ่วด้วยสายตาโกรธแค้นใบหน้าของนางปรากฏคราบน้ำตาให้ได้เห็นทั้งยังปล่อยให้น้ำตารินไหลโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด สายตาของนางมีแต่ความเกลียดชังสภาพของสาวใช้เช่นนางน่าสงสารเป็อย่างมาก แต่ผู้เป็นายกลับไม่สงสารเลยสักนิดจิตเมตตาที่ควรมีก็หามีไม่ ทั้งยังพูดออกมาอย่างไม่เห็นใจตนมองนางเช่นมดปลวกตัวหนึ่ง สาวใช้ตัวน้อยแค้นเคืองยิ่ง ทว่าก็ไม่สามารถทำสิ่งใดได้แม้อยากฉีกกระชากแม่ดอกบัวขาวจอมปลอมตรงหน้าให้คนทั้งแคว้นได้รู้ว่าคุณหนูใหญ่โจวเฟิ่งจิ่วบุตรสาวของเสนาบดีโจวเหลียงเกา หาได้เป็สตรีเรียบร้อยอ่อนหวานอย่างที่ผู้อื่นเล่าลือแท้จริงเป็สตรีร้ายกาจจอมเสแสร้ง เป็มารร้ายที่คอยล่อลวงผู้คนหากนางก็ได้แค่คิดเพราะไม่สามารถกระทำได้ คนไร้กำลังและอำนาจเช่นนางคงได้แต่สาปแช่งสตรีตรงหน้าให้ตกตายหรือต้องทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัสภายในใจเท่านั้น
“โกรธเกลียดข้ารึเป็เพียงบ่าวไพร่มีสิทธิ์อันใดใช้สายตาเช่นนี้มองข้า!” ไม่พูดเปล่ามือของนางก็สะบัดลงบนใบหน้าเปรอะเปื้อนน้ำตาอย่างแรง
ข้ารับใช้คนดังกล่าวที่ถูกตบบวกกับการที่ตนถูกโบยอย่างหนักทำให้นางไม่มีแรงจะนั่งคุกเข่าอีกต่อไป ร่างของนางทรุดไปกับพื้นห้อง ลมหายใจรวยรินสองมือกำเข้าหากันแน่น มองไปที่โจวเฟิ่งจิ่วด้วยสายตาอาฆาต
“นางปีศาจสักวัน สักวันเ้าจะต้องเสียใจ ข้าขอสาปแช่งเ้า เ้าจะต้องไม่ตายดีข้าขอสาปแช่งเ้า!”
“กรี๊ดดด! เ้ากล้าแช่งข้ารึ ข้าจะฆ่าเ้า จะฆ่าเ้า! ตายไปซะ!”
เพียะ! เพียะ! เพียะ!
เสียงไม้หวายแหวกอากาศก่อนกระทบลงบนร่างของข้ารับใช้นางนั้นอย่างรุนแรงไม่นานลมหายใจของอีกฝ่ายก็ปลิดปลิว โจวเฟิ่งจิ่วส่งสายตากดดันไปรอบห้องเมื่อไม่เห็นใครมีสายตาว่าร้ายนางอีก ถึงได้สงบจิตสงบใจลงก่อนจะสั่งให้ข้ารับใช้ทั้งหลายแบกร่างไร้ลมหายใจออกไป ส่วนนางก็ล้างมือในโถเล็กที่มีคนเตรียมไว้รอแล้ว
“คุณหนู...”
“อันใด”นางหันไปมองข้ารับใช้คนสนิทด้วยสายตาไม่พอใจนัก
“ทำแบบนี้ดีแล้วหรือเ้าคะ”
เพล้ง! ว้าย!
“เ้ากล้าสั่งสอนข้าอีกคนรึ!”
“หาได้เป็เช่นนั้นไม่เ้าค่ะข้าเพียงเป็ห่วงกลัวจะมีคนว่าร้ายคุณหนูเท่านั้น หากเหตุการณ์นี้หลุดออกไปคุณหนูจะเสียหายได้นะเ้าคะ หากข่าวถึงหูท่านแม่ทัพแล้วละก็”
“เ้าไม่ต้องห่วงไปจะไม่มีใครได้นำเื่ที่เกิดขึ้นในจวนนี้ไปพูดข้างนอกแน่ หากมันผู้ใดกล้าข้าจะทำให้มันอยู่ไม่สู้ตาย” โจวเฟิ่งจิ่วพูดด้วยสายตาอำมหิตดังนั้นข้ารับใช้คนสนิทจึงไม่พูดสิ่งใดอีก
นางเป็เพียงบ่าวทาสคงพูดมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว หากภายภาคหน้าอะไรจะเกิดก็ให้มันเกิดขึ้นเถิด...
54K
![[จบ] การหวนคืนสู่ยุค 70 ของเศรษฐีนีผู้มั่งคั่งร่ำรวย](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1674644090_84927031.webp)
