ตอนที่3:
โซยุนซังตื่นขึ้นแล้วมองขึ้นไปบนเพดาน
":หืม ฝันหรอ แต่เป็ฝันที่เหมือนจริงมากเลยนะ ฮ่ะฮ่ะ" โซยุนซังหัวเราะแห้งๆ เมื่อตื่นขึ้นมา โซยุนซังได้เดินไปที่หน้าบ้าน แล้วยืดเส้นยืดสาย แต่มีเสียงเสียงหนึ่งอยู่บนเพดานบ้าน มันเกิดเสียงนั้นอยู่ทั้งวัน จนโซยุนซังเริ่มลำคาญจึงใช้ร่างที่ผอมติดกระดูกขึ้นไปดูบนเพดานด้วยความทุรักทุเร จนเมื่อขึ้นเพดานได้แล้วก็คลานไปตามเสียงนั้น จนไปเจอคัมภีร์เล่มหนึ่ง เป็คัมภีร์ที่เหมือนในฝันมาก โซยุนซังเปิดอ่านดูก็เจอแต่คำว่า 'เื' โซยุนซังรู้สึกโมโหจึงขวางคัมภีร์นั้นทิ้งไป แล้วลงจากเพดานไปนอนต่อ แต่สิ่งที่โซยุนซังไม่รู้ตัวคือ เขานั้นกลับมามีความรู้สึกอีกครั้งหนึ่งเวลาผ่านไปโซยุนซังทรุดหนักขึ้นทุกวันทุกวัน จนใกล้ตาย โซยุนซังรู้ตัวจึงตัดสินใจตายอยู่ตรงนั้น แต่มีความรู้สึกหนึ่งที่ไม่เห็นด้วย คือ ความรู้สึกอยากมีชีวิตต่อไม่ว่าอย่างไรก็ตามก็อยากจะมีชีวิต จากนั้นเพดานบ้านของเขานั้นพังทลายลงมาทับร่างอันผอมแห้ง โซยุนซังนึกไม่รอดแล้ว เขาหลับไปซักพัก และเขาก็ตื่นขึ้นมา แต่การตื่นครั้งนี้ทำให้ิัของเขานั้นกลับมาสมบูรณ์อีกครั้งแต่ครั้งนี้มันต่างออกไปคือกล้ามเนื้อเขาเล็กลงและเบาอย่างไม่น่าเชื่อและที่สำคัญที่สุดคือเขานั้นรู้สึกอยากฆ่า ไม่มีความดีอีกแล้วในหัวใจของเขา เขาเพียงอยากมีชีวิตรอดไม่ว่าจะยังไงก็ตาม เขามองไปที่คัมภีร์แล้วพบว่ามีศพของหนูตายนอนอยู่ในคัมภีร์และเห็นตัวอักรษรโบราณที่เขียนว่า "ท่วงท่าระบ่ำั" โซยุนซัง แปลกใจที่เขาอ่านตัวหนังสือโบราณออก แต่มันเปลี่ยนจากคำว่า'เื'เป็คำว่า'ท่วงท่าระบำั'ได้ยังไง เขาคิดอยู่สักพักพรางเขี่ยไม้แต่เขานั้นเขี่ยพลาดทำให้มือนั้นมีเืออกหยดใส่หน้าของคัมภีร์เผยให้เห็นตัวอักษรโบราณ โซยุนซังจึงเข้าใจได้ทันทีว่าคัมภีร์นี้ ต้องใช้เืเพื่อเปิดเผยวิชาและท่วงท่าต่างโซยุนซังคิดว่า "แล้วเราจะไปเอาเืมาจากไหน" จากนั้นภาพของคนที่แกล้งเขาก็พุดขึ้นมา โซยุนซังยิ้มุมปากแล้วพูดว่า "คิดออกแล้วล่ะ ฮะฮะฮะ" จบตอนที่3