ทะลุมิติไปเป็นฮองเฮา พร้อมระบบเชฟเทพนักปรุง [จบ]

        สตรีในชุดดำกล่าวว่า “ยังมีคนอีกคนหนึ่งที่ร่วมเดินทางไปกับองค์หญิงเพคะ”

        มู่หรงจิ่งเทียน “ใคร?”

        สตรีชุดดำ “ฮ่องเต้แห่งแคว้นเป่ยเยียน เซวียนหยวนเช่อ เพคะ!”

        แววตาหยอกล้อของมู่หรงจิ่งเทียนพลันเปลี่ยนไป ที่เข้ามาแทนที่คือความเย็นชาและคมปลาบ“เซวียนหยวนเช่อหรือ เขาก็มาป่าหมอกดำด้วยหรือ”

        คิ้วของเขาขมวดมุ่นด้วยใช้ความคิดครู่หนึ่ง มุมปากหยักขึ้นเป็นรอยยิ้ม“เขาจะต้องมาที่นี่เพราะเชื้อไฟจุดวิญญาณแน่นอนเปิ่นไท่จื่อไม่มีทางปล่อยให้เขาสมปรารถนา!”

        เฟิ่งเฉี่ยนพลันกระจ่างแจ้งที่แท้ในถ้ำเมฆาอัคคีเป็นสถานที่ซ่อนตัวของเชื้อไฟจุดวิญญาณมิน่าเล่าเซวียนหยวนเช่อจึงตกปากรับคำช่วยองค์หญิงจื่ออวิ๋นอย่างง่ายดายนางยังคิดว่าเขาถูกความงามของนางทำให้ลุ่มหลงเสียอีกนางลืมจุดประสงค์ที่แท้จริงในการเดินทางครั้งนี้!

        พูดจบ เขาหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง สะบัดแขนเสื้อแล้วเดินออกไป!

        ทันทีที่เขาจากไป สายตาไม่เป็นมิตรหลายคู่นั้นก็สาดใส่ร่างของนางอีกครั้งอาจารย์ผู้ฝึกสัตว์หลายคนถลึงตาใส่นางแต่ไม่พูดไม่จาผู้ที่เอ่ยปากลั่นวาจาก่อนเป็นคนแรกก็คือสตรีในชุดรัดกุมสีดำ น้ำเสียงที่นางกล่าวเปี่ยมไปด้วยแววดูแคลน

        “เจ้ารู้หรือไม่ว่าในแต่ละวันมีสตรีมากมายเพียงใดที่คิดจะปีนขึ้นเตียงของไท่จื่อ”

        เฟิ่งเฉี่ยนตวัดสายตามองนาง ไม่พูดจา

        สตรีชุดดำแค่นหัวเราะเสียงเย็นแล้วพูดต่ออีกว่า “สตรีเยี่ยงเจ้าข้าเห็นมามากแล้ว ปากบอกว่ารักไท่จื่อแทบเป็นแทบตายแต่ความจริงแล้วที่รักก็คือชื่อเสียงลาภยศเงินทองของเขาไม่มีความจริงใจต่อฝ่าบาทแม้แต่น้อย! อย่าคิดว่าฝ่าบาทถูกรูปโฉมของเจ้ามอมเมาก็จะสามารถก้าวขึ้นมาเป็นหงส์ได้หรอกนะ ข้าขอเตือนเจ้าไว้แต่เนิ่นๆให้เลิกล้มความคิดนี้เสีย เพราะเจ้าไม่คู่ควรที่จะได้รับความรักจากองค์ไท่จื่อด้วยซ้ำ!”

        เฟิ่งเฉี่ยนโมโหจนหัวเราะออกมา มีเจ้านายอย่างไรย่อมมีสาวใช้เยี่ยงนั้นสองนายบ่าวล้วนมีความเคยชินพูดเองเออเองราวกับเป็นพิมพ์เดียวกัน!

        “ข้าละเห็นใจเจ้าจริงๆ แอบรักเจ้านายของตนเองแต่กลับไม่อาจแสดงความรู้สึกออกมาได้ความรู้สึกชนิดนั้นคงไม่น่าพิสมัยเท่าไหร่กระมัง”

        นับตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นนาง ในแววตาของนางเต็มไปด้วยเพลิงของความริษยาคนที่มองเห็นล้วนอ่านใจนางออก เดิมทีไม่อยากจะเปิดโปงนางแต่นางยั่วโทสะเหลือเกิน!

        คิดว่านางเป็นลูกพลับนิ่ม คิดจะบีบก็บีบใช่หรือไม่

        ถูกผู้อื่นเปิดโปงความในใจสตรีชุดดำอับอายจนกลายเป็นโทสะดึงกระบี่ประจำตัวข้างเอวออกมา“ข้าขอเตือนเจ้า เลือกเอาระหว่างเจ้าจากไปเองหรือไม่ก็ให้ข้าส่งเจ้าออกไปข้าไม่มีทางให้โอกาสเจ้าตามติดองค์ไท่จื่ออีกเด็ดขาด!”

        ทันทีที่นางดึงดาบออกมายอดฝีมือในชุดเกราะสีดำก็ดึงดาบออกมาโดยพร้อมเพรียงกันพวกเขาตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะบีบให้นางไป!

        เฟิ่งเฉี่ยนแค่นหัวเราะเสียงเย็นในใจพวกเขาไม่ต้องการให้นางรั้งอยู่ที่นี่ นางเองก็ไม่เสียดมเสียดายที่จะรั้งอยู่ต่อ!

        “ข้าไปเอง”

        นางพูดแล้วก็หมุนตัวออกเดิน

        สตรีชุดดำคิดไม่ถึงว่านางจะจากไปอย่างง่ายดายและเด็ดขาดเช่นนี้จึงเดินตามนางแล้วพาดกระบี่ลงบนลำคอของเฟิ่งเฉี่ยน “ช้าก่อน! ปลดเสื้อคลุมหนังจิ้งจอกของฝ่าบาทออกมาด้วย!”

        เฟิ่งเฉี่ยนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พอแล้วจริงๆ นางอดทนมามากพอแล้ว “ได้ให้เจ้า!”

        นางปลดเสื้อคลุมหนังจิ้งจอกออกจากกาย โยนกลับไปให้สตรีชุดดำ

        สตรีชุดดำเก็บกระบี่เพื่อรับเสื้อคลุมเฟิ่งเฉี่ยนใช้จังหวะนี้วาดเท้าออกไปสองก้าวด้วยย่างก้าวประหลาดพร้อมกับออกหมัดซัดเข้าไปที่กระดูกซี่โครงใต้ซอกรักแร้ของนาง!

        ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ!

        โจมตีด้วยหมัดสามครั้งติดกัน!

        ตำแหน่งนี้เป็นหนึ่งในจุดอ่อนที่สุดของร่างกายมนุษย์ ทันทีที่ถูกโจมตีมันอาจไม่ถึงขั้นเอาชีวิต แต่จะทำให้สิ้นเรี่ยวแรงในระยะเวลาสั้นๆ!

        สตรีชุดดำลมตึงทั้งยืน สีหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

        นางคาดไม่ถึงว่าจะเสียท่าให้กับคนที่ตนเองไม่เห็นอยู่ในสายตา!

        เฟิ่งเฉี่ยนคว้าเสื้อคลุมหนังจิ้งจอกที่ลื่นหลุดออกไปจากมือนั้นก่อนที่มันจะตกลงสู่พื้นแล้วกางออกคลุมร่างกายอีกครั้ง!

        คนที่ยืนอยู่ไม่ไกลได้แต่มองอย่างตะลึงงันด้วยถูกภาพเหตุการณ์เมื่อสักครู่ทำให้ตื่นตระหนก！

        นี่มันกระบวนท่าประหลาดอันใดกัน ไฉนพวกเขาจึงไม่เคยเห็นมาก่อน

        หากพวกเขาไม่ได้มองผิดไปแล้วละก็ชัดเจนเหลือเกินว่านางไม่ใช่กระทั่งเทพยุทธ์ขั้นที่หนึ่ง แต่ถึงกับล้ม ชิวหลิงซึ่งเป็นเทพยุทธ์ขั้นสามลงได้อย่างง่ายดาย

        รอเมื่อพวกเขาได้สติกลับมา เฟิ่งเฉี่ยนเดินจากไปได้ระยะหนึ่งแล้วคนทั้งหมดต่างมองหน้ากันไม่รู้ว่าควรตามไปหรือไม่

        เฟิ่งเฉี่ยนไม่ได้ไปไหนไกล ในใจนางยังคงคิดถึงหมูเทพหนึ่งร้อยตัวนั่น หากหมูเทพเหล่านี้ล้วนตกมาเป็นของนางจะดีเพียงใดหนอ

        นางเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้น เมื่อสักครู่พวกเขาร่วมกันรังแกกดขี่นางนางไม่มีวันปล่อยให้พวกเขารังแกนางฝ่ายเดียวหรอกนะ!

        ดังนั้น...

        มุมปากของนางยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์!

        ชิวหลิงคิดไม่ถึงว่าตนเองตกอยู่ในมือของนางจิ้งจอกเจ้าเล่ห์นางถูกโทสะเข้าครอบงำพูดกับสหายอีกคนว่า “เจ้าพาคนสองสามคนไล่ตามไปสังหารนางให้ข้า!”

        สหายลังเลใจ “หากไท่จื่อทรงรู้เข้า...”

        ชิวหลิงเคียดแค้นใจ “เจ้าโง่หรือ! ในป่าหมอกดำมีตรงไหนบ้างที่ไม่มีสัตว์ร้ายปรากฏให้ฝ่าบาทเข้าใจว่านางถูกสัตว์ป่าสังหารก็ได้แล้วมิใช่หรือ”

        สหายแจ่มแจ้งแก่ใจ “ยังคงเป็นพี่หญิงหลิงที่เฉลียวฉลาดข้าไปจัดการเดี๋ยวนี้!”

        หลังจากสหายออกไปแล้ว ชิงหลิงแค่นหัวเราะเสียงเย็น “คิดจะต่อกรกับข้าเจ้ายังอ่อนหัดนัก!”

        ทันทีที่พูดจบ เสียงดังพ่าบดังขึ้นด้านหลังศีรษะของนาง นางถูกตบศีรษะหนักๆครั้งหนึ่ง!

        “ใคร? ใครกล้าตีข้า” ชิวหลิงหันหน้าไปมาอย่างโมโหโทโสข้างหลังไม่มีใครสักคน บรรดาสหายล้วนยืนอยู่ไกลออกไปได้แต่มองนางด้วยสายตาประหลาดไม่เข้าใจว่านางเป็นอะไรไป

        ชิวหลิงลูบหลังศีรษะของตนเองด้วยสีหน้าท่าทางราวกับเห็นผี “กลางวันแสกๆหรือจะเจอผี”

        ทันใดนั้น เสียงพ่าบ ดังขึ้นเป็นครั้งที่สอง ชิวหลิงนิ่งงันอยู่กับที่ไม่รู้ว่ารอยฝ่ามือปรากฏขึ้นบนแก้มด้านขวาของนางตั้งแต่เมื่อใด

        รอเมื่อนางได้สติกลับมาอีกครั้ง นางกระโดดขึ้นมาด้วยสีหน้าหวาดกลัวนางหันซ้ายหันขวา “ใคร เป็นใครกันแน่ อย่าทำลับๆ ล่อๆ แน่จริงออกมาท้าดวลกัน!”

        เพียะ!

        แก้มซ้ายขึ้นรอยฝ่ามืออีกรอยหนึ่ง!

        “กรี๊ด--” ชิวหลิงกรีดร้องเสียงแหลมและดึงกระบี่ออกมาทันที นางตะโกนลมๆแล้งๆ “สมควรตาย ออกมานะ ข้าจะฆ่าเจ้า!”

        เพียะๆๆ

        ถูกตบอีกสามครั้งติดๆ กัน!

        ใบหน้าของชิวหลิงบวมเป่งทันที นางลนลาน “ข้าไม่สนว่าเจ้าเป็นคนหรือเป็นผีเจ้าออกมาเดี๋ยวนี้!”

        นางตวัดกระบี่ฟาดฟันส่งเดช!

        บรรดาสหายมองนางจากไกลๆ เห็นเพียงนางตะโกนกับลมกับฟ้าอยู่คนเดียวยังคิดว่านางเสียสติไปแล้วเสียอีก จึงได้แต่มองหน้ากัน

        ชิวหลิงเสียสติไปแล้วจริงๆ นางถูกตบหลายฉาดโดยหาสาเหตุไม่ได้เช่นนี้ไม่เสียสติจึงจะแปลก

        นางรำกระบี่จึงไม่ต้องถูกตบอีก ชิวหลิงหยุดลงพักผ่อนครู่หนึ่งนางยังหอบหายใจอยู่ ทันใดนั้น เพียะๆๆๆๆๆๆๆๆๆ...ถูกตบแบบรัวๆ ติดกันสิบฉาด!

        เสียงที่ดังแต่ละครั้งก้องกังวานราวกับเสียงฟ้าผ่าที่ดังเข้ามาในโสตประสาท!

        ครั้งนี้คนที่อยู่ในเหตุทั้งหมดต่างได้ยิน ทุกคนได้แต่ยืนโง่งมอยู่ที่นั่น

        จากมุมที่พวกเขายืนอยู่มองไปเห็นเพียงใบหน้าของชิวหลิงสะบัดซ้ายสะบัดขวาอย่างบ้าคลั่งใบหน้าของนางบวมและแดงขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายกลายเป็นหัวสุกรหัวหนึ่ง!

        ชิวหลิงถูกตบเสียจนมึนงง ดวงตาทั้งคู่เห็นดาวระยิบระยับ เวียนหัวจนหัวหมุน

        เนิ่นนานจึงได้ยินเสียงตะโกนของนางที่ร้องออกมาด้วยความอัดอั้นตันใจว่า“ช่วย ช่วยด้วย--”

        เหล่าสหายจึงวิ่งเข้ามาล้อมเพื่อช่วยเหลือนาง

        “พี่หญิงชิวหลิง ท่านไม่เป็นอะไรกระมัง”

        “ชิวหลิง ใบหน้าของเจ้า...”

        นอกเหนือจากคนกลุ่มนี้แล้ว เฟิ่งเฉี่ยนกำลังเป่าฝ่ามือแดงก่ำที่แท้ตบหน้าคนก็เป็นงานที่เหนื่อยเช่นนี้เอง!