“คุณคะ ฉันถูกใจกับครอบครัวนี้มากเลยล่ะค่ะ คุณเห็นว่ายังไงถ้าฉันอยากรับถิงถิงเป็ลูกสาวบุญธรรมของเรา” หญิงชราถามสามี
“ทำไมคุณถึงอยากรับเธอเป็ลูกสาวบุญธรรมของเราล่ะ”
“คุณคะ ก็เรามีแต่ลูกชาย ฉันก็อยากจะมีลูกสาวเหมือนคนอื่นเขาบ้าง ถิงถิงก็ดูมารยาทเรียบร้อย หน้าตาน่ารัก ฉันเห็นเธอคราวแรกฉันก็รักเธอแล้วล่ะค่ะ ยังมีเด็กๆ น่ารักทั้งสองคนนั้นอีก พวกเขาช่างเป็เด็กน่ารักและรู้ความจริงๆ นะคะ”
“ผมก็ถูกชะตากับพวกเขาเหมือนกัน แต่ผมว่าเรา ค่อยๆ ดูไปก่อนไม่ดีกว่าหรือ คุณอย่าเพิ่งไปทำให้พวกเขาใเลย”
“คุณก็ปล่อยให้เห็นหน้าที่ของฉันเถอะค่ะ” หญิงชราพูดอย่างอารมณ์ดีเมื่อเห็นว่าสามีไม่คัดค้าน
“ตามใจคุณก็แล้วกัน คุณก็พูดกับพวกเขาดีๆ อย่าไปบังคับพวกเขาล่ะ” ชายชรากำชับกับภรรยา
กลับจากตลาดหวังอี้ฉือและหลินถิงถิงก็เริ่มเตรียมไส้ซาลาเปาและไส้เกี๊ยวเหมือนเช่นทุกวัน เพราะวัตถุดิบที่พวกเขาซื้อเก็บไว้ยังสามารถทำขายได้อีกหลายวัน หลังจากนั้นพวกเขาก็จะหยุดพักเพื่อเตรียมตัวเดินทางไปยังมณฑลพร้อมกับครอบครัวของชายชรา
หวังอี้ฉือทำงานช่วยภรรยาอยู่เงียบๆ โดยไม่พูดอะไร หลินถิงถิงมองดูสามีอย่างเป็ห่วง จนทุกคนกินอาหารเย็นและส่งเด็กๆ เข้านอนเสร็จ หลินถิงถิงจึงเดินไปนั่งกอดเอวสามีไว้และถามเขาอย่างเป็ห่วง
“พี่อี้ฉือ พี่เป็อะไรหรือคะ มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า หรือว่าเป็เพราะเื่วันนี้”
“ถิงถิง ผมไม่ใช่ลูกของพ่อกับแม่ ส่วนพ่อกับแม่ที่แท้จริงของผมเป็ใคร พวกเขาก็บอกผมไม่ได้”
หวังอี้ฉือจึงเล่าเื่ราวที่ตนเองได้ฟังจากหวังหู่ให้หลินถิงถิงฟัง พร้อมกับนำรูปถ่ายและแหวนมาให้ภรรยาของเขาดู
“พี่เสียใจไหมคะ”
“ผมไม่เสียใจหรอกนะ เพราะมันทำให้ผมรู้คำตอบว่าที่ผ่านมาทำไมพวกเขาถึงเลี้ยงดูผมมาแบบนั้น”
“แล้วเื่ครอบครัวของพี่...” หลินถิงถิงหยุดมองหน้าสามี
“ผมมีแต่รูปถ่ายกับแหวนวงนี้เท่านั้นที่แสดงว่าผมมีครอบครัวที่แท้จริงของผมอยู่ แต่โลกนี้กว้างใหญ่และผู้คนก็มากมาย ผมคิดว่ามันคงไม่ง่ายที่เราจะไปตามหาพวกเขา ผมว่าปล่อยให้มันเป็เื่ของโชคชะตาเถอะนะ”
“ฉันเชื่อว่าสักวันหนึ่งพี่จะต้องได้พบกับครอบครัวของพี่แน่นอน เหมือนกับโชคชะตาที่พาฉันมาพบกับพี่ยังไงล่ะคะ” หลินถิงถิงบอกกับสามีอย่างมีความหมาย เธอคิดว่าการที่เธอข้ามเวลามาพบกับเขาก็ถือเป็โชคชะตาที่ดีของเธอ
“ผมก็โชคดีที่ได้พบคุณ และมีครอบครัวที่อบอุ่นกับคุณและลูกของเรา ผมสัญญานะถิงถิงว่าผมจะดูแลคุณให้ดีที่สุด” หวังอี้ฉือพูดพร้อมกับกอดภรรยาของเขาไว้แน่น
“พี่อี้ฉือคะ ฉันว่าจะปักผ้าเป็รูปนกกระเรียนคู่มอบให้คุณลุงกับคุณป้าจ้าวน่ะค่ะ” หลินถิงถิงพูดเปลี่ยนเื่เพราะไม่อยากให้สามีคิดมาก
“ตามใจคุณนะ อีกไม่กี่วันวัตถุดิบที่เราเตรียมไว้ก็จะขายหมดแล้ว ่นี้คุณก็อยู่บ้านพักผ่อนเตรียมตัวเดินทางได้สบายๆ ที่เหลือปล่อยให้เป็หน้าที่ของผมเถอะ”
สองสามีภรรยานั่งพิงไหล่กันมองดวงดาวบนท้องฟ้าและคิดถึงอนาคตข้างหน้าของพวกเขาอย่างมีความสุข
“อี้ฉือเงินนี่มันมากไปหรือเปล่า” หัวหน้าหมู่บ้านถามชายหนุ่ม
“ไม่หรอกครับคุณลุง พวกผมอาศัยบ้านคุณลุงอยู่หลายเดือนเหมือนกันนะครับ ข้าวของเครื่องใช้อื่นๆ พวกผมก็ยืมมาใช้อยู่ตลอด”
“พวกเธอจะย้ายไปมณฑลจริงๆ หรือ” ป้าจางถามขึ้น
“พวกผมจะไปเช่าร้านในมณฑลเพื่อค้าขายน่ะครับ”
“พวกเธอยังไม่เคยไปที่มณฑลมาก่อน แล้วจะไปหาเช่าร้านได้ที่ไหน เธอให้ถิงถิงกับเด็กๆ อยู่กับพวกป้าไปก่อนก็ได้ พอเธอไปดูที่ทางที่มณฑลเรียบร้อยแล้วค่อยมารับพวกเขา” ป้าจางพูดด้วยความเป็ห่วง
“พวกผมได้ห้องเช่าเรียบร้อยแล้วล่ะครับ เช่าจากคนรู้จัก เขาเป็ลูกค้าประจำที่มาซื้อซาลาเปาจากผมทุกวันน่ะครับ”
“อี้ฉือ นายจะย้ายไปมณฑลจริงๆ หรือ” เสียงของไฉ่เจี๋ยดังขึ้นที่หน้าประตู
“ไฉ่เจี๋ย แกจะเสียงดังไปทำไม เดินมาใกล้ๆ แล้วค่อยพูดไม่ได้หรือยังไง” หัวหน้าหมู่บ้านดุไฉ่เจี๋ย
“ผมขอโทษครับลุง ผมฟังจากภรรยามาว่าอี้ฉือและครอบครัวจะย้ายไปอยู่ที่มณฑล ผมก็เลยใไปหน่อยน่ะครับ” ไฉ่เจี๋ยหันไปต่อว่าหวังอี้ฉืออีกครั้ง “นายไม่เคยเล่าให้ฉันฟังเลยนะ ยังนับถือฉันอยู่หรือเปล่า”
“โถ่ พี่เจี๋ยครับ ผมยังนับถือพี่อยู่เหมือนเดิมนั่นล่ะครับ ผมว่าจะไปหาพี่หลังจากมาพบคุณลุงแล้ว”
“นายย้ายไปแล้วนายจะไปอยู่ที่ไหน ไปพักบ้านฉันก่อนก็ได้นะ ครอบครัวของฉันอยู่กันแค่สามคน ไม่มีใครกล้ามาวุ่นวายกับนายแน่นอน” ไฉ่เจี๋ยเสนอ
“ผมได้ห้องเช่าที่มณฑลแล้วล่ะครับ พี่ไม่ต้องเป็ห่วงผมหรอก”
“จะไม่ให้เป็ห่วงได้ยังไง นายก็เหมือนกับน้องชายฉัน เราโตมาด้วยกัน ช่วยเหลือกันอยู่ตลอด หรือนายยังคิดไม่ตกเื่บ้านหวัง นายไม่ต้องไปสนใจพวกเขาหรอก แต่จะว่าไปตอนนี้ที่บ้านนั้นก็มีเื่ครึกครื้นกันอยู่ทุกวัน พี่สะใภ้กับน้องสะใภ้ของนายทะเลาะกันทุกวัน ทั้งเกี่ยงกันทำงานในไร่ ทั้งแอบขโมยของกัน เพื่อนบ้านมีเื่ให้พูดคุยกันไม่ว่างเว้นเลยล่ะ” ไฉ่เจี๋ยพูดน้ำเสียงแดกดัน
“ผมไม่ได้คิดเื่นั้นแล้วล่ะครับ คุณลุง ป้าจาง พี่เจี๋ย ผมขอบคุณมากนะครับที่คอยช่วยเหลือครอบครัวผมมาตลอด” หวังอี้ฉือพูดขอบคุณบุคคลทั้งสาม
“อี้ฉือ หากว่าในอนาคตเธอมีปัญหาอะไรอยากจะให้ลุงช่วย เธอบอกลุงได้ตลอดเลยนะ” หัวหน้าหมู่บ้านบอกกับหวังอี้ฉือ
“ครับคุณลุง” หวังอี้ฉือรับคำ
“ฉันก็เหมือนกัน ถ้านายเดือดร้อนหรือ้าให้ฉันช่วยอะไร นายก็บอกฉันได้ตลอดนะ จำไว้นะนายยังเป็น้องชายของฉันเสมอ” ไฉ่เจี๋ยพูดด้วยท่าทางจริงจัง
“ผมขอบคุณพี่เจี๋ยมากเลยนะครับ”
หวังอี้ฉือกล่าวลาหัวหน้าหมู่บ้าน ป้าจางภรรยาหัวหน้าหมู่บ้าน และไฉ่เจี๋ยอีกรอบหนึ่ง ก่อนที่เขาจะเดินกลับบ้านพักของตัวเองไป
6K
