#ปีสาม11 Detail Kit
ตอนนี้ผมพาแม่มาซื้อของที่ห้างซื้อดังแห่งหนึ่งจริงๆแม่กลับไปแถวๆบ้านก็น่าจะมีทำไมต้องมาซื้อที่นี่ด้วยก็ไม่รู้เห้อ....ส่วนผมก็ได้แค่เดินตามอย่างเซงๆ ผมมาเดินเป็เพื่อนไม่ได้อยากจะซื้ออะไรเลยเอาตรงๆผมไม่เคยขัดพ่อกับแม่ได้เลย ท่านสั่งอะไรผมก็ต้องทำตาม
มัวแต่เหม่อ...พอหันมาดูแม่อีกทีของก็เต็มไม้เต็มมือก่อนจะพากันหอบข้าวของออกมาที่รถพร้อมกับยัดมันใส่ท้ายรถอย่างพยายามเพราะของที่แม่ซื้อมันเยอะไม่รู้ว่าซื้ออะไรไปบ้าง
“คิทวันนี้แม่ว่าแดดก็ไม่ได้แรงอะไร ทำไมลูกต้องใส่แว่นดำด้วย”แม่ถามผมทั้งๆที่กำลังขับรถกลับ
“ไม่รู้สิครับสงสัยผมคงจะติดการใส่แว่นตาดำออกข้างนอก” อ้างไปนั่น ขอโทษครับแม่
ขับรถได้ไม่นานก็มาถึงหอของผมผมรีบลงจากรถแล้วเดินขึ้นไปยังห้องด้วยความเร่งรีบพอเปิดประตูได้ก็เดินตรงมายังที่นอนตัวเองพร้อมกับทิ้งตัวนอนคว่ำไปกับฟุกที่นอน
“คิทนี่ลูกเป็อะไรเนี่ย ถึงรีบขึ้นมานอนง่วงหรอ หรือป่วยไม่สบาย ให้แม่พาไปหาหมอมั้ย”
“ไม่เป็ครับแม่ผมก็แค่ง่วงนอนเฉยๆครับ”
“แน่นะไม่โกหกไม่นะ”
“ครับบบบ....”
ผมไม่ยอมเอาตาบวมออกไปเจอแม่เด็ดขาดถ้าแม่รู้ว่าร้องให้เพราะผู้ชายมีหวังผมคงโดนหนักแน่ สู้ไม่ให้ใครเห็นยังจะดีกว่าผมคิดว่าหากได้นอนพักสักหน่อยตาของผมอาจจะหายจากอาการบวมได้บ้าง
พอได้นอนเท่านั้นแหละครับก็ทำเอาหลับสบายจนเวลาล่วงเลยไปไหนต่อไหนแล้วตื่นมาอีกก็ปาไปบ่ายกว่าๆแถมไม่มีใครมาปลุกผมด้วยและพ่อกับแม่ผมยังไม่ทันจะกลับบ้านเพราะผมยังได้ยินเสียงของท่านทั้งสองกำลังคุยกันแต่คุยเื่อะไรผมไม่รู้นะ
“พ่อ...แม่...ผมขอไปหาเพื่อนนะครับเดี๋ยวจะกลับมาให้ทันตอนที่พ่อกับแม่จะกลับนะครับ”พูดจบผมก็ยกมือไว้แล้วรีบเปิดประตูออกมาจากห้องและลงมาที่โรงรถพร้อมสต๊าทรถออกไปทันที เป้าหมายปลายทางก็คือหอไอ้ดีเทลผมต้องไปคุยกับมันให้รู้เื่เดี๋ยวจะเข้าใจผมผิดไปมากกว่านี้
พอจอดรถได้ผมก็รีบวิ่งขึ้นตึกแล้วไปที่ห้องของไอ้ดีเทลมันผมเคาะประตูเรียกมันอยู่หลายรอบ แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับจากคนข้างในหรือว่ามัน.....ผมรีบกลับไปเอารถแล้วตรงไปยังบ้านของไอ้ฟอสเพราะไอ้ฟอสมันมีกุญแจห้องของไอ้ดีเทล
พอมาถึงผมก็รีบกดกริ่งรัวๆที่หน้าบ้านไอ้ฟอสก่อนที่มันจะร้องโวยวายว่าใครที่ไหนมากดกริ่งกวนตอนที่มันกำลังกลางวันและมันก็มาเปิดประตูให้ผมเข้าไป
“ไอ้ฟอสกูขอยืมกุญแจห้องไอ้ดีเทลหน่อยดิ” ผมไม่รอช้ารีบถามสิ่งที่อยากได้ทันที
“อะไรของมึงไอ้ดีเทลเป็อะไรถึงต้องมาเอากุญแจกับกู”
“เออ...อะไรก็ช่างเถอะตอนนี้กูขอกุญแจห้องมันก็พอ”
“เออๆ....รอแปบ”
สักพักฟอสมันก็เอากุญแจห้องของดีเทลมาให้ผมผมรีบคว้ามันมาแล้วรีบขับรถกลับมาที่หอของไอ้ดีเทลเหมือนพอมาถึงหน้าห้องผมก็ขัยกุญแจประตูแล้วเปิดเข้าไปข้างในเข้ามาได้แล้วผมก็เรียกชื่อมันพร้อมกับเดินหามันทั่วห้องแต่ผมลัพธ์ที่ได้คือผมไม่เจอใครเลยในห้องนั้น มันหายไปไหนของมันเนี้ย....
ผมรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยก่อนจะเดินคิดวนไปวนมาอยู่หลายรอบว่าจะไปตามหามันได้ที่ไหนผมเลยตัดสินใจไปหาไอ้ฟอสอีกครั้งเผื่อว่ามันจะรู้ที่อยู่ของไอ้ดีเทลบ้าง
“ไอ้เชี่ยฟอส....!!!” ผมเรียกมันั้แ่อยู่หน้าบ้าน
“เชี่ยอะไรอีกวะ”มันโผล่หน้าออกมาตอบผมอย่างเซงๆ
พอผมเข้าไปหามันได้ผมก็รีบถามมันทันที“ฟอส มึงรู้ป่าวนอกจากที่หอพัก ไอ้ดีเทลมันจะไปอยู่ที่ไหนอีก”ไอ้ฟอสเริ่มขมวดคิ้วก่อนจะตอบกลับผม
“ถามตรงๆพวกมึงสองคนเป็อะไรกันอีกเนี้ย”
“กูไม่รู้...”
“เห้อ...กูล่ะเหนื่อยกับพวกมึงจริงๆเล๊ยเอาเป็ว่าเดียวกูพาไปแล้วกันนอกจากหอพักมันแล้วมันก็มีที่เดียวแหละที่มันจะไปได้”
จากนั้นไอ้ฟอสก็พาผมขับรถออกไปไหนไม่รู้ซึ่งก็ไกลพอสมควรก่อนจะขับมาจอดที่หน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ไอ้ฟอสลงจากรถแล้วเดินกดกริ่ง ไม่นานก็มีคนมาเปิดประตูเหล็กหน้าคฤหาสน์แล้วไอ้ฟอสก็เดินกลับมาขึ้นรถแล้วขับเข้าไปข้างในรวยโคตรๆ...ผมอุทานออกมาเบาๆพร้อมกับมองไปรอบๆ
“ไอ้ฟอสมึงพากูมาที่ไหนเนี้ย”
“เดี๋ยวมึงก็รู้เองแหละแล้วก็ลงจากรถได้แล้ว”
ผมลงจากรถแล้วเดินตามไอ้ฟอสเข้าไปด้านในของตัวบ้านหรือคฤหาสน์นั่นแหละแต่ผมจะขอเรียกมันว่าบ้านก็แล้วกันนะครับ
“อ้าวฟอสลมอะไรถึงได้หอบนายมาถึงที่นี้” เป็เสียงที่ดูจะคุ้นๆ เหมือนว่าผมจะเคยได้ยิน“นั่นคิทนี่...นายก็มาด้วยงั้นหรอ” ใช่อย่างที่คิดไว้ด้วยสิครับ เพราะคนๆนั้นคือไบโอ งั้นก็แสดงว่าที่นี่คือบ้านของไอ้ดีเทลงั้นดิ แมร่งอะไรจะขนาดนั้นแล้วมันจะไปอยู่ที่หอทำซากทั้งๆที่บ้านแมร่งโคตรจะรวยขนาดนี้
“ฟอสมึงรู้จักกับไอ้ไบโอนี้ด้วยหรอ...” ผมสะกิดแล้วถามมันออกไปเบาๆ
“ญาติกูเองเว้ย...”พอได้ฟังสิ่งที่ไอ้ฟอสพูดออกมาแล้วความอึ้งก็เข้ามาปะทะผมจังๆนี่มันเป็ความบังเอิญหรือความตั้งใจทำไมผมถึงมาถึงจุดๆนี้ได้ยังไงกัน นี่ผมกำลังยืนงงกลางดงเลยหรือไงครับ
“ฟอสนายมีอะไรหรือป่าว”ไบโอยังถามต่อ
“ก็พาไอ้หมาหวงกระดูกมาหากระดูกที่หายไป”เชี่ยฟอส มึงด่ากู
“อ่อ...เข้าใจละกระดูกที่ว่า ตอนนี้กำลังนอนอยู่บนห้อง ป่านนี้ยังร้องไห้ขี้โป่งอยู่เลยนั่น”พอไบโอพูดแบบนั้นผมก็แทบเข่าอ่อน นี่ผมทำร้ายจิตใจมันจริงๆสินะผมทำไอ้ดีเทลมันร้องไห้
“แล้วมันเป็ยังไงบ้าง”
ไบโอไม่ตอบอะไรเพียงแต่เดินนำไปเท่านั้นส่วนไอ้ฟอสก็มาสะกิดให้ผมเดินตามไบโอไปผมเดินตามมาเรื่อยๆจนไบโอหยุดเดินก่อนที่เขาจะหน้ามามองผม ก่อนจะพูดออกมาว่า
“นายจะเข้าไปดูไหม”ผมพยักหน้า ก่อนที่จะเดินไปเปิดประตูแล้วเข้าไปด้านในห้อง
พอเข้ามาแล้วบรรยากาศภายในห้องก็ดูเงียบเชียบแสงที่ส่องผ่านมาทางหน้าต่างก็มีแค่ริบหรี่ตอนนี้ภายในห้องมืดมากจนมองเห็นไม่ค่อยจะเห็นอะไร ได้แต่ค่อยๆเดินไปเท่านั้นไม่รู้เหยียบหรือเตะอะไรไปบ้างเพราะผมมองไม่เห็นอะไรเลย
“มาได้ไงครับ”ผมได้ยินเสียงไอ้ดีเทล จู่ๆน้ำตาผมก็เอ่อไหลออกมาอย่างไม่น่าเชื่อผมดีใจที่ได้ยินเสียงของมัน แต่ไหงผมมองไม่เห็นอะไรเลยผมกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปทั่วเพื่อที่จะหาตัวมันแม้ผมจะเดินชนอะไรต่อมิอะไรจะตัวเองล้ม แต่ผมก็ยังยืนขึ้น
“ดีเทลมึงอยู่ไหน”
“มาทำไมครับ”
“ดีเทลกูขอโทษ...อึก...กูไม่น่าพูดทำร้ายจิตมึงเลยหือๆ กูไม่ตั้งใจจะพูดแบบนั้นนะเว้ย”
“แล้วยังไงครับ”
“ไอ้เทล..หือๆออกมาหากู อึก หือๆ มาหากูที..”
สักพักไฟในห้องก็สว่างขึ้นทุกอย่างในห้องที่ผมชนเข้าดูกระจัดกระจาย ส่วนไอ้ดีเทลมันก็ยืนอยู่อีกมุมหนึ่งผมรีบวิ่งเข้าไปกอดมันแทบจะทันทีที่เห็นมัน
“ปล่อยเถอะครับ”ไอ้ดีเทลมันจะพยายามจะแกะมือผมออก แต่ผมไม่ยอมยิ่งกอดมันเอาไว้แน่นกว่าเดิม
“กูไม่ปล่อย...อึก..”
“ก็บอกให้ปล่อยไง!!” คราวนี้มันตะคอกใส่ผม จะผมรู้สึกกลัวแทบจะทำอะไรไม่ถูก แล้วมันก็แกะมือผมออกอย่างไงดายพร้อมพลักผมจนตัวผมล้มลงไปกับพื้น ที่ผ่านมามันไม่เคยทำกับผมแบบนี้ที่มันทำขนาดนี้มันต้องโกรธผมมากๆ ก่อนที่มันจะเดินไปผมรีบคว้าแล้วกอดขามันเอาไว้ถ้าผมปล่อยมันไปตอนนี้ผมกลัว กลัวว่าจะไม่ได้เจอมันอีกเลย....
“เทล...หืออึก หือๆ...ฟังกูก่อนดิ...หือๆ”
“โอเค...ก็ได้ผมจะให้โอกาศพี่พูดครั้งสุดท้าย”
“กูจะพามึงไปหาพ่อกับแม่กูจะบอกว่ากูกับมึงมีความสัมพันธ์กันแบบไหนที่กูมาหามึงก็เพราะกู...อึก..ไม่อยากเสียมึงไป หือๆ”
“แน่ใจหรอครับว่าพ่อกับแม่พี่จะยอมรับได้”
“กูไม่รู้...แต่ตอนนี้มึงต้องกลับไปกับกูก่อนนะ...ดีเทล”
“ก็ได้ครับ”
ว่าแล้วผมก็รีบลุกขึ้นยืนมืออีกข้างก็ยกขึ้นมาปัดน้ำตาที่เปื้อนหน้าออกก่อนจะพยายามกลืนก้อนสะอึกลงไปในคอถ้ามัวแต่เป็แบบนี้ผมกลัวว่ามันจะรำคาญผมซะมากกว่า
พอคิดว่ามันยอมผมก็ลากมันออกมาจากห้องแล้วพาเดินลงมาด้านล้างโดยที่ไม่สนใจไบโอกับไอ้ฟอสที่นั่งรออยู่
“เฮ้ยไอ้คิทนั่นพวกมึงจะไปไหนกัน” ไอ้ฟอสเรียกถาม ผมเลยหยุดเดินแล้วหันกลับไปตอบไอ้ฟอส
“เดี๋ยวกูกลับมาขอยืมตัวมันก่อนละกันและยืมรถมึงด้วย”
จากนั้นผมก็ขับรถพาตัวไอ้ดีเทลไปหาพ่อกับแม่ของผมหวังว่าทั้งสองท่านจะยังรอการเปิดตัวแฟนของลูกนะผมรีบเร่งเครื่องพร้อมตรงไปยังหอพักของผม พอมาถึงผมก็มองเห็นรถของพ่อกับแม่จอดอยู่ยังดีที่ท่านยังไม่กลับ ตอนนี้ไม่สนอะไรแล้วขอทำตามใจตัวเองเถอะ
แก๊ก!!
“อ้าว..มาแล้วหรอเ้าคิท”พ่อเอ่ยปากทักเมื่อเห็นผมเปิดประตูเข้ามา “แล้วไอ้หนุ่มคนนี้ใครรึ...”พ่อเหลือบสายตาไปมองคนที่มาพร้อมผม
“แล้วแม่ล่ะพ่อ”
“มาแล้วจ้าไม่เห็นหน้าแม่นานคิดถึงหรือไงกัน”
“พ่อครับแม่ครับ ตอนนี้ผมมีแฟนแล้วครับ และไอ้คนที่ยืนอยู่ข้างๆผมคือแฟนผมเองครับ”พอพูดจบพ่อผมก็ดูเงียบไป ส่วนแม่ก็ขำขึ้นมาพร้อมกับพูดว่า
“ตอนนั้นก็อำแม่ไปทีแล้วแล้วตอนนี้จะมาอำพ่ออีกงั้นหรอ”
“เปล่าครับผมพูดจริงๆ” จากที่หัวเราะก็กลายมาเป็หน้าโหด บรรยากาศโดยรอบดูเงียบขึ้นมาทันทีเพี้ยะ!! ก่อนที่มือหนาของพ่อจะกระทบเข้ากับใบหน้าผมอย่างจังจนหน้าผมสะบัดไปตามแรง
“แกรู้ไหมว่าพูดอะไรออกมา!!” พ่อตะหวาดเสียงดังลั่น
“คิท...แม่รับไม่ได้นะนี่มันผู้ชายด้วยกันจะรักกันได้ยังไง!!”
“ก็ผมรักเขาไปแล้วแม่แม่เข้าใจป่ะ” เพี๊ยะ!! คราวนี้ผมโดนหัตเทวดาของแม่เข้าอีกข้างถึงกับปากแตกจนได้กลิ่นคราวเื
“พี่คิท....”
“ปล่อยมือของแกออกจากลูกของฉัน!!”
“คิท..ไปเก็บของกลับบ้าน...” เป็เสียงคำสั่งที่เ็า ก่อนที่ผมจะถูกแม่ลากไปเก็บเสื้อผ้าแล้วลงไปที่รถ ส่วนไอ้ดีเทลแทบจะไม่มีสิทธิแม้แต่จะพูดอะไรเลย
ตอนนี้ผมถูกลากมาขึ้นรถโดยการบังคับขืนใจผมทั้งร้องไห้ฟูมฟายแต่ก็ถูกลากให้เข้าไปอยู่ในรถ อีกอย่างผมลืมบอกไปว่าที่ผมขัดขืนไม่ได้เอาจริงๆผมสู้แรงของท่านทั้งสองไม่ได้ เพราะพ่อเป็ทหารเก่าส่วนแม่ก็เป็ตำรวจเก่า ที่ขอลาออกก่อนเกษียร
“หยุดเดี๋ยวนี้!!!” แม่ชี้หน้าบอกให้ผมหยุดร้องไห้ แต่ผมก็ยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม
“คิท..!!!”
“ฮึบ....”ผมรีบกลืนก้อนสะอึกลงคอ พ่อกลัวจนสั่นไปหมด ตอนนี้ผมไม่ต่างอะไรกับลูกหมาที่จนตรอกรถเริ่มเคลื่อนที่ผมหันไปมองไอ้ดีเทลที่ยืนมองรถที่กำลังแล่นออกไปและเริ่มห่างขึ้นเรื่อยๆ
ระหว่างทางผมร้องไห้ตลอดแค่เก็บเสียงสะอึกสะอื้นไว้เท่านั้นผมรู้ดีว่าผลลัพธ์มันต้องออกมาแบบนี้ ยังไงพ่อกับแม่ก็รับไม่ได้อยู่แล้ว แต่ผมก็ดีใจที่ได้พูดต่อหน้าพ่อกับแม่ว่าผมกับมันเป็แฟนกันหวังว่ามันจะไม่ไปแอบร้องไห้ที่ไหนนะ ผมไม่อยากให้มันเสียใจและผมก็ยอมเสียใจแทนมัน
ผมนอนน้ำตาไหลจนเผลอหลับไปเพราะความเหนื่อยตื่นขึ้นมาอีกทีก็มาถึงบ้านแล้ว แสดงว่าผมคงหลับไปหลายชั่วโมงจริงๆ เพราะผมอยู่ในห้องของตัวเอง
แก๊กๆ!!! ประตูล็อกจากทางด้านนอก....
“แม่...เปิดประตู”ผมะโพร้อมกับทุบประตูไปด้วย
“ถ้าแกยังไม่สำนึกก็อย่าหวังว่าฉันจะเปิดประตูให้!!!”
ผมต้องถูกกักบริเวณอย่างสมบูรณ์ออกไปไหนไม่ได้หนาต่างหรอเสียใจั้แ่แรกเพราะสร้างมาแบบกันขโมย โทรศัพท์หรือเครื่องมือสื่อสารก็ไม่มีให้ใช้มีแค่โทรทัศน์กับวิดีโอเกมส์เท่านั้น ข้าวน้ำอาหารถูกจัดมาให้ตามเวลาจนตอนนี้ผ่านไปสามวันแล้ว แม่ก็ยังไม่ยอมปล่อยผมออกไป
ถึงแม้ผมจะบอกว่าใกล้เปิดเทอมแล้วแต่ท่านก็ตอบกับมาว่าให้ผมลาออกซะ ไม่ต้องลงต้องเรียนมันแล้ว ถึงผมจะชักแม่น้ำทั้งห้าก้ไม่มีผลใดๆเลย
ป่านนี้ไอ้ดีเทลจะเป็ยังไงบ้างน๊า.......
<พาร์ทของดีเทล>
หลังจากเหตุการณ์ครั้งนั้นมันก็แสดงถึงว่าพี่คิทรักผมมากแค่ไหนและยอมที่จะบอกความจริงทั้งๆที่รู้ว่าผลที่จะเกิดตามมาจะเป็ยังไง จากวันนั้นจนมาถึงวันนี้ผมยังไม่สามารถติดต่ออะไรพี่คิทได้เลยถามไอ้พี่ฟอสดูก็ไม่รู้ว่าบ้านของพี่คิทอยู่ไหน
ไม่มีใครรู้หรอกว่าพี่คิทบ้านอยู่ที่ไหนเพราะเขาไม่เคยบอกใครเลยและก็ไม่เคยพาใครไปที่บ้านแต่อย่างใดไม่ใช่ว่าผมไม่ทำอะไรนะครับตอนนี้ผมกำลังสืบอยู่ว่าบ้านของพี่คิทอยู่ที่ไหนในจังหวัดเชียงใหม่ของประเทศ
“พ่อ...”ตอนนี้ผมเข้ามาที่ห้องทำงานของพ่อ อย่างไรก็ตามนักธุรกิจอย่างพ่อก็ต้องรู้อะไรแหละ
“ว่าไงไอ้ขี้แย....”เห้อออ เป็คำพูดประจำของคนในบ้านนี้ไปแล้ว... ปกติผมไม่ชอบคำๆนี้เท่าไหร่พอมีคนพูดผมมักจะโวยแต่ตอนนี้ไม่มีอารมณ์แล้วครับ
“พ่อผมมีเื่อยากจะให้พ่อช่วยครับ”
“เื่อะไรล่ะที่จะให้พ่อช่วย” พ่อละสายตาจากกองเอกสารก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองหน้าผม
“พ่อรู้จักคนที่มีนามสกุล จันทร์รัตนา ไหมครับ”
“นามสกุลนี้พ่อก็รู้จักอยู่นะ.... เศรษฐีจากแดนเหนือ พ่อเลี้ยงปณิธาน สามสี่วันก่อนยังมาเสนอให้พ่อร่วมลงทุนกับเขาอยู่เลยแต่พ่อก็ยังไม่ได้ตกลงอะไรทั้งนั้น แล้วที่มาถามพ่อเนี้ยมีอะไรงั้นหรือเปล่า.....”เกินคาดของความบังเอิญ
“ผมชอบลูกของเขาอ่าพ่อ”
“ห๊ะ!! เมื่อกี้ลูกพูดอะไรนะ...”
“ผมชอบลูกพ่อเลี้ยงปณิธานครับ พ่อช่วยผมหน่อยน๊า.....นะๆๆๆ นะพ่อ” ณ ตอนนี้ผมนั่งราบไปกับพื้นกอดขาพร้อมกับอ้อนพ่ออย่างสุดกำลัง
“นี่ลูก...ชอบลูกชายของพ่อเลี้ยงปณิธานหรอ??” เอ้า ซวยแล้วไงผม จะโดนพ่อตบเหมือนพี่คิทเปล่าเนี้ยเริ่มจะกลัวขึ้นมาแล้วสิ
“พ่อรู้ได้ไงอ่า....”
“ไบโอพูดให้พ่อฟังหมดแล้ว”พี่ไบโออีกแล้วหรอ มีเื่ไหนที่ผมพูดด้วยแล้วเก็บเป็ความลับได้ไม่เคยจะมีเลยสักครั้ง
“แล้วพ่อไม่ว่าผมหรอครับที่ผมชอบผู้ชาย”
“เื่นี้พ่อก็ไม่รู้เหมือนกันแต่แม่ของลูกกำลังเตรียมสินสอดทองมั่นไปสู่ขอลูกพ่อเลี้ยงปณิธานแล้วถึงลูกไม่มาพูดเื่นี้ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร เพราะไบโอเขาบอกมาทุกเื่ทุกเหตุการณ์แล้วที่สำคัญแม่ของลูกเป็ติ่งวายของแท้ ลูกไม่ต้องกลัวว่าพ่อจะรับไม่ได้”
ในเช้าวันรุ่งขึ้นผมรีบตื่นแต่เช้าเตรียมข้าวของพร้อมออกเดินทางไปยังตอนเหนือของประเทศ นั่นก็คือจังหวัดเชียงใหม่ครับ เพาระวันนี้พ่อกับแม่จะไปเจรจาสู่ขอพี่คิทกับพ่อเลี้ยงปณิธานให้ผมพี่คิทครับรอก่อนนะครับผมกำลังจะไปหาพี่แล้ว??
จากนั้นก็นั่งเครื่องไม่กี่ชั่วโมงผมกับพ่อและแม่รวมถึงพี่ไบโอก็มาพร้อมกันที่เชียงใหม่บรรยากาศนี่เย็นสบายกว่าตอนอยู่กรุงเทพลิบลับก่อนจะเดินทางต่อไปยังบ้านพ่อเลี้ยงปณิธาน นั่นก็คือ ไร่ปณิธาน ที่ใครๆก็รู้จักดีสำหรับคนในละแวกนี้
“สวัสดีครับคุณฉัตรลมอะไรถึงได้หอบคุณมีถึงที่นี่ครับ” พ่อเลี้ยงปณิธาน เอ่ยทักพ่อ“คุณผู้หญิงก็มาด้วยหรอครับ” ก่อนจะหันมาพูดกับแม่
“พ่อเลี้ยงครับนี่คือลูกชายของผมครับ ดีเทล กับ....” พ่อหันกลับมามองก็ไม่เห็นพี่ไบโอแล้วไม่รู้หายไปไหนเร็วขนาดนั้น พ่อกระซิบผมพร้อมกับถาม ผมก็ได้แต่ส่ายหัวว่าผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับพ่อ “อีกคนชื่อไบโอครับ แต่ไม่รู้ไหนซะแล้ว....”พอพ่อเลี้ยงหน้าผมก็ดูจะใไม่น้อย ก่อนจะเชิญให้พ่อกับแม่และผมขึ้นไปบนเรือน....
2K
