เสียงฝนจากเมื่อคืนยังหลงเหลือเป็หยดน้ำที่เกาะตามกระจก
เช้านี้ในบ้านเงียบสงัดเกินไป
แทนไทตื่นขึ้นมาโดยไม่รู้ว่า…สิ่งที่เกิดเมื่อคืนคือความจริง หรือฝัน
แต่มันคือความจริง — ทุกอย่างที่เขากับลินทำลงไป แพรวาเห็นหมดแล้ว
เขาลุกจากเตียงในเสื้อยืดยับ ๆ เดินไปยังห้องของแพรวา
เคาะ…แต่ไม่มีเสียงตอบ
เปิดประตูเข้าไป — ว่างเปล่า
ไม่มีเธอ ไม่มีข้าวของ
เหลือเพียงกลิ่นหอมจาง ๆ ที่เขาคุ้นเคย
บนเตียง มีโน้ตแผ่นหนึ่งพับไว้
“ฉันแค่คิดว่าบ้านหลังนี้จะมี ‘เรา’ สักคนที่อดทนพอ
แต่ดูเหมือน…จะไม่มีเลยสักคน
ไม่เป็ไรหรอก แทน…
แค่จำไว้ว่าครั้งหนึ่ง เคยมีคนคนหนึ่งอยู่ตรงนี้
และเคยรักเธอจนหมดหัวใจ”
เขาอ่านซ้ำอยู่หลายครั้ง…ก่อนจะปล่อยให้มันร่วงจากมือ
เสียงประตูบ้านดังขึ้นเบา ๆ
เป็ลิน
เธอเดินเข้ามาในห้อง มือถือกาแฟไว้สองแก้ว ใส่เสื้อเชิ้ตของเขาตัวเดียว
แต่สายตาเธอเริ่มสั่นเมื่อเห็นแทนไทนั่งอยู่เงียบ ๆ
กับกระดาษในมือที่ตกอยู่บนพื้น
“…เธอไปแล้ว?”
ลินถามเบา ๆ
เขาเงยหน้าขึ้น มองเธออย่างว่างเปล่า
ไม่มีคำตอบ ไม่มีคำโทษ ไม่มีอะไรเลย
มีเพียงความว่างเปล่าท่วมท้นอยู่ในอก
เหมือนเขาเพิ่งเผลอทำลายสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต…ด้วยมือของตัวเอง
“เราควรหยุดตรงนี้”
เขาพูดแ่เบา
ลินนิ่งงัน…ก่อนจะค่อย ๆ พยักหน้า แม้ใบหน้าจะเริ่มแดงระเรื่อด้วยน้ำตา
“ใช่…เราควรหยุดนานแล้ว”
เธอวางแก้วกาแฟลงข้างเขา
แล้วเดินออกไปโดยไม่หันกลับมา
บ้านทั้งหลังกลับมาเงียบอีกครั้ง
แต่ไม่ใช่ความเงียบแบบเมื่อคืน
มันคือความเงียบของความสูญเสีย
ของคนที่เคยเชื่อมั่นว่า “ใกล้ชิดกัน…คือความผูกพัน”
สุดท้าย สิ่งที่ใกล้กันเกินไป ก็อาจเป็สิ่งที่ทำร้ายกันได้เจ็บที่สุด
แทนไทเงยหน้ามองเพดาน
หลังคาเดิม
บ้านหลังเดิม…
แต่ไม่มีใครเหลืออยู่ใต้หลังคานั้นอีกแล้ว….
1K
