เมื่อฉันหอบลูกหนีคุณสามีทรงเสน่ห์ (ต้นยุค90s)

        ณร้านอาหารสุดหรูที่ใจกลางเมืองเซี่ยงไฮ้

        “ทำไมถึงได้ชักช้าลีลานักนะคิดว่าความอดทนของฉันมีมากนักรึไง”ชายหนุ่มมาดทรงเสน่ห์เอ่ยพึมพำกับตัวเองในลำคออย่างหัวเสียเขาเป็นคนที่ไม่ชอบรออะไรนาน ๆ มาตั้งแต่เด็ก ๆ เรื่องนี้คนรอบตัวของเขาย่อมรู้ดี

        “ถ้าไม่ติดว่ามีผลประโยชน์ร่วมกันฉันคงจะไม่อยู่รอคนอย่างเธอนานขนาดนี้” เขาพูดบ่นกับตัวเองนับครั้งไม่ถ้วนขณะเดียวกันก็ยกแขนข้างซ้ายขึ้นมา แล้วปรายตามองหน้าปัดนาฬิกาข้อมือสุดหรูยิ่งเขามองเวลามากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกหัวเสียมากเท่านั้น

        “โถ่เว้ย!!”หน้าปัดของนาฬิกาเรือนนี้มันบ่งบอกได้ว่าเขานั่งอยู่ตรงนี้มาเป็นเวลาสี่ชั่วโมงแล้ว เขาอุทานออกมาสั้น ๆ อย่างหมดคำพูดก่อนจะยกแขนข้างเดิมขึ้นเสยผมเพื่อแก้อาการเบื่อหน่าย 

        ชั่วโมงแรกเป็นเวลานัด…ส่วนอีกสามชั่วโมงที่เหลือเป็นเวลาที่เขาใช้ไปทั้งหมดกับการนั่งรอใครอีกคนผู้หญิงคนนั้นคิดว่าตัวเองดีเลิศมาจากไหนกัน ถึงขั้นปล่อยให้เขาต้องรอนานขนาดนี้

        เดิมทีเขาเองก็ไม่ใช่คนที่จะอดรนทนรออะไรได้นานนักออกจะเป็นคนใจร้อนซะด้วยซ้ำไป แต่การที่เขายังอดทนรอมาได้จนถึงตอนนี้นั่นก็เป็นเพราะเขาเห็นว่าหล่อนเป็นหมากเบี้ยตัวสำคัญในเกมชิงมรดกของเขาหรอกนะไม่ใช่ว่าเขาพิศวาสอะไรในตัวหล่อน

        ผู้หญิงคนนี้เป็นคนที่พ่อของเขาต้องการให้แต่งงานด้วยและต้องแต่งกับหล่อนเท่านั้น มรดกมหาศาลนั่นถึงจะตกมาอยู่ในมือของเขาถ้าหล่อนไม่ใช่คนสำคัญของเกมนี้ คิดเหรอ! ว่าคนอย่างเขาจะทนนั่งรอได้นานขนาดนี้

        “ให้ตายเถอะ!ฉันน่าจะคิดแผนนี้ได้ตั้งนานแล้ว” ชายหนุ่มบ่นเบา ๆพร้อมกับหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาต่อสายหาใครบางคน

        “ตื้ด… ตื้ด… ตื้ด~ติ้ด!”

        “ผู้ช่วยหลิว!ผมรบกวนคุณส่งที่อยู่ของผู้หญิงคนนั้นให้ผมที ได้เรื่องแล้วรีบติดต่อผมกลับมานะด่วน!” เนี่ยนตงเฉินกรอกเสียงสั่งปลายสายอย่างเน้นย้ำเพื่อให้อีกฝ่ายรับรู้ได้ถึงความรีบร้อนของตนเองเพราะเขาไม่อาจทนรอผู้หญิงคนนี้ได้อีกแล้ว 

        หลังจากวางหูไปได้ครู่หนึ่งตงเฉินก็พยายามข่มความร้อนใจของตนเองด้วยการนั่งจิบกาแฟในแก้วของตนต่อไปด้วยท่าทางของมาดผู้ดี ดื่มกาแฟไปพลางชายหนุ่มก็เคาะปลายนิ้วมือลงบนโต๊ะอย่างเป็นจังหวะไปพลางเพื่อควบคุมบงการจิตใจที่ร้อนรุ่มของตัวเอง

        แต่ไม่รู้ว่าควบคุมบงการจิตใจของตัวเองแบบไหนกันเนี่ยนตงเฉินถึงได้ยกหูโทรหาผู้ช่วยหลิวอีกรอบ

        “ถ้าหากภายในครึ่งชั่วโมงผมยังไม่ได้รับที่อยู่ของผู้หญิงคนนั้นเตรียมตัวเดือดร้อนได้เลย!!”

        เนี่ยนตงเฉินทำเป็นพูดขู่ไปอย่างนั้นหากเอาเข้าจริง ๆ เขาก็ไม่กล้าทำให้ผู้ช่วยหลิวต้องเดือดร้อนหรอกเพราะหากไม่มีคนอย่างผู้ช่วยหลิวสักคนก็คงไม่มีใครหน้าไหนมาเป็นผู้ช่วยคนสนิทของเนี่ยนตงเฉินได้อีกแล้ว

        ความเรื่องมากของเขาไม่ใช่ว่าใครๆ ก็จะทนได้!

        หลังวางสายจากผู้ช่วยหลิวเป็นครั้งที่สองเนี่ยนตงเฉินก็หันมาสนใจกับกาแฟแก้วกลมอยู่ตรงหน้าต่อเขาไม่แม้แต่จะยิ้มตอบให้กับผู้หญิงสวยคนหนึ่งที่นั่งอยู่โต๊ะตรงข้ามซึ่งหล่อนคอยมองมาด้วยสายตาระริกระรี่ และคอยส่งยิ้มหวาน ๆ ให้เขาอยู่เสมอ 

        เนี่ยนตงเฉินเป็นคนเย่อหยิ่งถือตัว และมาดสูง ดังนั้นเขาไม่มีทางคว้าผู้หญิงพรรค์นั้นมาเป็นหวานใจอย่างแน่นอนผู้หญิงที่วัน ๆ เอาแต่แต่งตัวสวย ๆ แล้วออกมานั่งลอยหน้าลอยตาในร้านอาหารหรู ๆเพื่อหวังจับผู้ชายรวย ผู้หญิงพวกนี้ต่อให้สวยจนชวนตะลึงขนาดไหน ก็ไม่เคยตกอยู่ในสายตาของเนี่ยนตงเฉินเลยสักราย

        เนี่ยนตงเฉินเลือกปิดเปลือกตาลงช้าๆ คล้ายต้องการตัดตัวเองออกจากโลกภายนอกไปชั่วขณะ อย่างหนึ่งก็เพื่อพักสายตาอย่างสองก็เพื่อหลบเลี่ยงไม่ให้ตัวเองต้องมองเห็นรอยยิ้มระริกระรี่ของผู้หญิงหลายคนที่จ้องมองเขาราวกับเห็นเขาเป็นเนื้อสเต๊กชิ้นโต

        ในขณะที่ตงเฉินกำลังหลับตาพริ้มพร้อมกับยกมือขึ้นมานวดคลึงข้างขมับเบา ๆ จู่ ๆภาพฉากที่ชวนปวดหัวฉากหนึ่งก็ลอยล่องขึ้นมาในหัวของเขา