ภายในห้องผู้ป่วยระดับ VIP
ตอนนี้เป็เวลาสามทุ่มกว่าแล้ว เวลาผ่านไปหลายชั่วโมงหลังจากที่ถูกหามเข้าโรงพยาบาล
ยูจินฮาในส่วนของเขาต้องเล่นให้สมบทบาท เขานั้นแกล้งสลบไป เขาทำเป็ฟื้นขึ้นมาหลังจากที่การตรวจสมองเสร็จสิ้นและได้รับการรักษาแล้ว
ยูจินฮาที่ตื่นขึ้นมาก็พบเจอกับสิ่งที่ทำให้เขาไม่ทันได้ตั้งตัว
ลีโซอาน้องสาวของเขาพร้อมกับกระรอกน้อยอันอัน ะโโผลเข้ามากอดเขาด้วยความดีใจ ทั้งสองเฝ้าดูเขาไม่ห่างและรอให้เขาฟื้นขึ้นมา
"พี่จินฮาฟื้นขึ้นมาแล้ว พี่จินฮาไม่เป็อะไรแล้ว"
ลีโซอาที่ดีใจว่าพี่ของเธอนั้นตื่นขึ้นมาแล้วก็เริ่มที่จะร้องไห้เมื่อจำได้ว่าเขานั้นอาจจะจำเธอไม่ได้
ยูจินฮาที่ได้ยินเสียงร้องไหนและได้เห็นน้ำตาของลีโซอา เธอนั้นเป็เด็กสาวที่เข้มแข็งการที่เธอร้องไห้ออกมาแบบนี้แสดงว่ามันเกินกว่าเธอนั้นจะทนไหว
'ดูเหมือนว่าเราจะเล่นใหญ่เกินไป'
ยูจินฮากอดลีโซอากลับ เขานั้นปลอบเธอว่าเขานั้นไม่เป็อะไรแล้ว
เื่ของสมองได้รับความเสียหายไม่ใช่สิ่งที่เขาทำขึ้นมา สมองของเขาได้รับความเสียหายมาจากเดิมอยู่แล้ว ถึงเขาไม่แสดงออกมาตอนนี้ ไม่ช้าก็เร็วเขาก็ต้องเปิดเผยมันอยู่ดี
ลีโซอาเธอนั้นสนิทกับพี่ชายของเธอมากๆ เธอจะต้องจับได้ว่าเขานั้นเปลี่ยนไปอย่างแน่นอน สู้ให้เธอรู้ตอนนี้เลยมันจะดีกว่า
นอกจากจะเป็การเปิดเผยให้เธอรู้ว่าเขาเปลี่ยนไปแล้ว สถานการณ์นี้ยังมอบประโยชน์ให้เธออีกด้วย
อย่างแรกเลยคือ ลีโซอาในตอนนี้เหมือนจะได้เพื่อนที่แท้จริงมา ฮันซูยอนในตอนนี้ถือว่าเป็เพื่อนของลีโซอาแล้ว
เธอคอยอยู่ข้างๆลีโซอาในตอนที่ลีโซอากำลังรู้สึกเสียใจ
อย่างที่สอง ลีโซอานั้นจะได้รับการปกป้องจากพ่อและแม่ของเธอ เธอจะสามารถทำตามความฝันของเธอได้ภายในสภาพแวดล้อมที่ปลอดภัย
ทำไมเขาถึงมั่นใจว่ามันจะเป็แบบนั้น นั่นก็เป็เพราะสิ่งต่อไปที่จะเกิดขึ้นหลังจากนี้
ลีโซอากอดยูจินฮาแน่น เธอนั้นลังเลอะไรบางอย่าง ทว่าเธอจำเป็ที่จะต้องพูดมันออกไป มันเป็สิ่งที่กำลังกินจิตใจของเธออยู่ในตอนนี้
"พี่จินฮา พี่ยังจำโซอาได้ใช่ไหม"
ลีโซอาในขณะที่พูดนั้นเธอซุกหน้าไปที่หน้าอกของยูจินฮา ร่างกายของเธอสั่นไหว เธอกลัวว่าเขาจะลืมเธอไป หากเขาลืมเธอไป เธอคงจะทนไม่ได้แน่ๆ
ยูจินฮาลูบหัวลีโซอา เขาหลับตาก่อนที่จะพูดขึ้น
"พี่ ขอโทษ พี่จำลีโซอาไม่ได้"
เขาพูดความจริงออกไป ลีโซอากอดเขาแน่นขึ้น เธอกัดริมฝีปากของตัวเอง โลกทั้งใบของเธอกำลังจะพังทลายลง พี่ชายที่รักของเธอจำเธอไม่ได้ เธอจะเหลือตัวคนเดียวบนโลกนี้จริงๆอย่างนั้นใช่ไหม
และในขณะที่เธอนั้นกำลังด่ำดิ่งลงไปในความคิดที่อันตราย
ยูจินฮาก็พูดอะไรบางอย่างที่ทำให้โลกทั้งใบของเธอกลับมาเป็เหมือนเดิม
"ถึงพี่จะจำอะไรไม่ค่อยได้ แต่ว่าสิ่งที่โซอาต้องทำก็แค่เล่าเื่ต่างๆให้กับพี่ได้ฟัง เื่ที่พี่จำไม่ได้ แม้ว่าพี่จะจำอะไรไม่ค่อยไดด้ พี่ก็ยังคงเป็พี่ของโซอาไม่ใช่หรือยังไง เื่นั้นไม่มีวันเปลี่ยน"
"พี่ยังคงเป็พี่"
จริงด้วยสิ่งที่เธอต้องทำก็แค่เล่าเื่ต่างๆให้กับเขาได้ฟัง เขาก็ยังคงเป็เขา เป็พี่ที่ใจดีของเธอ
ลีโซอาในตอนนี้สงบลง เธอยิ้มออกมา ใช่แล้วทุกอย่างยังไม่สิ้นหวัง
ฮันซูยอนในตอนนี้ถอนหายใจโล่งอกออกมา เธอดีใจที่ยูจินฮาสามารถทำให้ลีโซอาสงบลงได้ และจากที่เฝ้าดูทั้งสองดูเหมือนจะหาทางออกกับสถานการณ์นี้ได้
ฮันมูนซอในตอนนี้เข้ามาในห้องผู้ป่วย เขามองไปที่ยูจินฮาและลีโซอา เขาที่หายไปนั้นก็เพื่อที่จะไปจัดการอะไรบางอย่าง
ฮันมูนซอเดินมาถึงด้านหน้าของยูจินฮาและลีโซอา เขาไม่รู้ว่าจะเริ่มจากตรงไหนก่อน เขาเริ่มจากที่เขาขอโทษโดยการก้มหัวให้
"ฉันต้องขอโทษจริงๆที่ทำให้เกิดเื่เลวร้ายแบบนี้ขึ้น"
"คุณปู่…"
ฮันซูยอนประหลาดใจ เธอไม่คิดว่าปู่ของเธอจะก้มหัวขอโทษแบบนี้ เขาเป็คนที่รักในศักดิ์ศรีมากที่สุด ทว่าเธอยังไม่เข้าใจ ว่าการขอโทษก็เป็สิ่งหนึ่งในศักดิ์ศรีเหมือนกัน
ทำผิดก็ต้องยอมรับผิดและขอโทษมันเป็สิ่งที่ถูกต้องแล้ว
ยูจินฮามองไปที่ฮันมูนซอก่อนที่จะส่ายหัว
"ปู่ไม่จำเป็ที่จะต้องขอโทษทั้งหมดมันเป็แค่อุบัติเหตุที่ไม่มีใคร้าให้มันเกิดขึ้น"
ฮันมูนซอมองไปที่ยูจินฮา เขานั้นเป็เด็กหนุ่มที่ดีจริงๆ แบบนี้ไม่ชวนเขาเข้ากิลด์คงไม่ได้แล้ว นอกจากนี้ยังมีอะไรบางอย่างที่เขาต้องบอกกับยูจินฮาและลีโซอาด้วย
882
