END เกมหัวใจร้ายรัก [ พู่ไหม ]

                คล้อยหลังกงจักรหายเข้าไปในลิฟต์นิดาก็รีบคว้าข้อมือเพื่อนให้วิ่งไปตามโถงทางเดิน เพื่อไปยังห้องประชุมใหญ่

               “เร็วสิชมพู มัวแต่ยืนจ้องหน้านายนั่นอยู่ได้นี่มันเลยเวลานัดมาตั้งครึ่งชั่วโมงแล้วนะ มาวันแรกก็สาย”

                “แกไม่เห็นเหรอนิด ว่าท่าทางนายนั่นมันกวนประสาทขนาดไหน”

                “เออน่า เดี๋ยวค่อยคุยเ๹ื่๪๫นี้”นิดายกข้อมือขึ้นดูนาฬิกา ร้องวี้ดว้ายซ้ำอีกครั้ง

                ชมพูรักเร่งฝีเท้าตามนิดาเมื่อเปิดประตูห้องประชุมเข้าไป สายตาทุกคู่ของพนักงานหลายคนต่างจ้องมองหล่อนกับเพื่อนเป็๲ตาเดียวพอหันไปสบตากมลาซึ่งนั่งอยู่ด้านหน้า หญิงสาวอยากจะอำพรางกายให้ล่องหนไปในบัดดล

                ทั้งสองสาวเดินตัวลีบเลียบด้านข้างขึ้นไปหาที่นั่งชั้นบนสุด พอเจอที่เหมาะเจาะซึ่งคิดว่าห่างไกลสายตาจากคุณเลขาฯจอมเฮี้ยบจึงรีบนั่งลงทันที

                “แกเห็นพี่กมลามองมารึเปล่า ฉันว่าต้องโดนบ่นแน่เลยที่มาสาย” นิดาเอ่ยขึ้นก่อน

                “จะโทษเธอฝ่ายเดียวก็ไม่ได้นะ ทีแรกว่าจะให้มาวันพรุ่งนี้พี่เขาดันเลื่อนวันก่อนกำหนด แถมยังบอกเวลาก็ไม่ตรง เลยมาสายจนได้”

                นิดาเป่าปากเบาๆ“แล้วถ้าพี่เขารู้ว่าเหลือแค่ฉันคนเดียวที่มาฝึกงานจะโดนบ่นไหม นึกแล้วก็อยากจะด่ายายดาวจริงๆเลยดันเป็๞ไส้ติ่งอักเสบก่อนจะมาฝึกงานแค่วันเดียว...ถ้าวันนี้แกไม่มาเป็๞เพื่อนฉันต้องนั่งหง่าวแน่”

                “ฉันอยู่เป็๲เพื่อนแกแค่ครึ่งวันเท่านั้นนะเพราะฉันเองก็ต้องเตรียมตัวเหมือนกัน”

                นิดา ค้อนปะหลับปะเหลือกไม่จริงจังนัก  “ฉันอิจฉาแกจังที่ได้ไปฝึกงานที่โรงแรมของพ่อแกเอง”

                “ใครว่าฉันอยากจะฝึกงานที่นั่น ถ้าได้มาฝึกที่เดียวกับแกยังดีเสียกว่า”

                “ทำไมละ” คนถามขมวดคิ้วมุ่น

                “แค่นี้ก็เป็๞ขี้ปากคนอื่นจะแย่อยู่แล้ว หาว่าใช้เส้นสายเข้าไปฝึกงานที่โรงแรมของพ่อตัวเอง”

                “แกมันลูกเ๽้าของโรงแรม จะไปสนใจพวกปากหอยปากปูทำไม”

                “แต่ฉันไม่ชอบให้ใครเอาฉันไปพูดเสียหาย ทั้งที่ไม่ใช่เ๹ื่๪๫จริงถ้าเป็๞ไปได้ขอเปลี่ยนตัวกับยายดาว แลกที่ฝึกงานกันดีกว่าเพราะขืนฉันฝึกงานที่โรงแรมของพ่อฉัน มีหวังไม่ต้องทำอะไรกันพอดี เพราะคนอื่นก็คงจะเอาแต่เกรงใจจนไม่กล้าใช้ให้ฉันทำนู่นทำนี่”

                ชมพูรักทำท่าครุ่นคิด “ถ้าฉันมาฝึกงานกับแกละ นิด จะว่ายังไง”

                 “แกพูดจริงใช่ไหม ฉันจะได้บอกกับพี่กมลา”

                 นิดาพูดเสียงดังสายตาคนรอบข้างจึงมองมายังต้นเสียง นิดาย่อตัวหลบขณะที่ชมพูรักยืดตัวตรง พลันสายตาหล่อนปะทะเข้ากับกมลาซึ่งเหลียวหลังมามองพอดี

                “พี่กมลากวักมือเรียกล่ะ นิด”

                ชมพูรักสะกิดเพื่อนสาวซึ่งนั่งตัวลีบตัวงอ  นิดายืดตัวขึ้นหันมาย่นจมูกใส่หล่อน “พี่เขาเรียกฉันกับเธอเหรอ”

                เมื่อไปถึงเก้าอี้ด้านหน้ากมลาก็เรียกให้ทั้งคู่นั่งลงด้านข้าง พูดทักขึ้นด้วยประโยคสั้นๆ

                “เธอสองคนใช่ไหมที่จะมาฝึกงานกับฉัน”

                ยังไม่ทันที่ชมพูรักจะตอบคำถาม  กมลาก็หันหน้ากลับไปทิศทางเดิมแล้วตั้งใจฟังผู้บรรยายต่อปล่อยให้หล่อนกับนิดานั่งตัวเกร็ง

                เมื่อนึกถึงสีหน้าบึ้งตึงของกมลาในความคิดก็พานให้หล่อนนึกถึงหน้าผู้ชายคนนั้นทันใด แววตาโอหังกึ่งดูถูกคนที่เหยียดหางตามองหล่อน แม้เพียงชั่วครู่วินาที แต่มันก็ทำให้นึกรำคาญใจยิ่งนัก

///////////////////////////////////////