หลี่ชิงหมิน : โปรดคืนบทพระรองให้ข้า

บทที่ 171 เรื่องเศร้าของคนชรา

หลี่ชิงหมินมีสีหน้าที่ไม่ค่อยดีนัก ถึงอย่างนั้นเขากก็ไม่สามารถทำให้เรื่องราวกลายเป็นยุ่งยากลำบากขึ้นไปได้ ดังนั้นคนตัวเล็กที่รักตัวตัวตายยิ่งกว่าอะไรจึงได้กล่าวขึ้นท่ามกลางสมรภูมิรบนี้

“เอ่อ สำหรับเรื่องชานั้นไม่ต้องเป็นกังวลไปขอรับ ถ้ามีเวลาเพียงพอ ก็ยังสามารถทำชาสำหรับทั้งสองคนได้ อย่างไรท่านก็ชื่นชอบชาโม่ลี่ฮวามากกว่า ส่วนท่านปู่ชอบชาจวี๋ฮวา เช่นนั้นเป็นชาคนละชนิดกัน ย่อมไม่ทำให้ชาแต่ละชนิดขาดไปได้หรอกขอรับ” ชิงหมินปรามทั้งสองคน เรียกความสนใจของทั้งคู่กลับมาได้อีกครั้ง

“ข้าไม่ได้สนใจชาอะไรนั่นมากนักหรอก เพียงแค่เป็นห่วงเจ้าก็เท่านั้น เจ้าแต่งเป็นฮูหยินของข้า ไม่จำเป็นต้องทำงานหนักเกินไป” หวงซีเฉิงส่ายหน้า

“ดี ในเมื่อลูกเต่าตัวนี้ไม่ต้องการชา เช่นนั้นก็ทำให้ปู่เพียงคนเดียวก็พอแล้ว” ชายชราได้โอกาสก็รีบพูดแทรกขึ้นมา เขายังเปลี่ยนคำว่า “ลูกสุนัข” เป็น “ลูกเต่า” แทนด้วย อย่างไร เป็นปู่ของเต่าก็ยังอายุยืน ดีกว่าเป็นปู่ของสุนัขเป็นไหนๆ

“คนที่คิดถึงเพียงผลประโยชน์นั้นไม่คู่ควรที่จะได้รับความใส่ใจจากเจ้าหรอกชิงหมิน ไม่จำเป็นต้องสนใจ” ซีเฉิงลูบหัวคนตัวเล็กอย่างทะนุถนอม ชิงหมินไม่คาดคิดเลยว่าทั้งสองคนจะหาหัวข้อมาวิวาทกันได้อีกแล้ว

“ข้าหรือที่คิดถึงเพียงผลประโยชน์ ลูกหลานกตัญญูเช่นนี้ย่อมต้องมีความสุข ชานั้นข้าจะไม่ดื่มก็ได้ แต่ข้ามีความสุขที่หลานสะใภ้รู้ความ อย่างน้อยๆก็ดีกว่าใครบางคนที่รู้ธรรมเนียม”

“ข้าไม่รู้ธรรมเนียม รู้เพียงวิธีที่ตรงไปตรงมาเท่านั้น ไหนเลยจะสรรหาคำอ้างมาใช้ได้”

“ธรรมเนียมก็คือธรรมเนียม คนไม่รู้ธรรมเนียมก็คือคนที่ไม่รู้ธรรมเนียม พูดมากไปก็มีแต่จะอับอายเท่านั้น” ชายชราส่ายหน้า ไม่รับความคิดเห็นของหลานชายอีก

“เหอะ” หวงซีเฉิงก็ไม่พูดอะไรอีกเช่นกัน เขาเพียงมองไปยังชิงหมินที่กำลังย่นจมูกเพราะไม่รู้ว่าควรจะแทรกตรงไหนดี คนตัวโตหัวเราะออกมาเล็กน้อย แล้วเอ่ยสั่งคนเป็นพ่อบ้าน

“มื้อเช้า ข้ากับชิงหมินกินอาหารกันมาแล้ว อย่างไรก็ตาม...เมื่อคืนฮูหยินของข้าใช้พลังงานไปมาก ดังนั้นถ้าที่จวนมีขนมหวานหรือผลไม้อะไรดีๆ ก็รบกวนท่านยกมาด้วยก็แล้วกัน”

หวงซีเฉิงเอ่ยคำสั่ง ทั้งๆที่เจ้าของจวนยังไม่ได้พูด เขากลับสั่งขึ้นมาแทนเสียอย่างนั้น ส่งผลให้ชายชราที่เป็นคนสั่งให้ห้องครัวเตรียมอาหารเอาไว้มากมายต้องหน้าดำอีกครั้ง

หากนำอาหารมาตอนนี้ ไม่เท่ากับว่าคนที่ทำให้หลานสะใภ้อิ่มท้องก็คือหลานชายไร้ความสามารถหรือ? ตัวเขาที่อุตส่าห์เสียเงินและเสียเวลารอไม่ได้รับประโยชน์อะไรเลย

“ยังไม่ต้องไปนำออกมา ของหวานกินมากไม่ดีต่อสุขภาพ เช่นนั้นก็รอให้ถึงมื้อเที่ยงก่อนแล้วกัน” ชายชรายอมที่จะอดอาหารเช้าก็ได้ เขายังไม่ได้กินอะไรเลยนอกจากชาและขนม 2 ชิ้นที่กินรองท้องเนื่องจากความโมโหก่อนหน้านี้ อย่างไรก็ตาม...เขาสามารถอดทนกับความหิวโหยได้อยู่แล้ว ใครจะปล่อยให้ไอ้เจ้าหลานเนรคุณได้หน้าไปแทนล่ะ!

“โอ้ เจ้าของจวนนี้กำลังหวงขนม เช่นนั้น...ชิงหมิน พวกเราก็รีบกราบไหว้ป้ายวิญญาณแล้วกลับจวนหวงกันเถอะ ข้าให้คนเตรียมขนมที่เจ้าชอบเอาไว้มากมาย เจ้าจะได้กินก่อนอาหารเที่ยงด้วย” หวงซีเฉิงราวกับรอโอกาสนี้มานานแล้ว เขารีบเอ่ยปากชวนคนตัวเล็กกลับจวนทันที

ไม่พูดเปล่า คนยังช่วยยกชิงหมินขึ้นมาด้วย ตั้งใจจะพากันเดินไปไหว้ป้ายวิญญาณแล้วก็กลับจวนกันจริงๆ

“ไอ้เจ้าลูกเต่า!!! แต่งงานวันแรกยังไม่ทำพิธีไหว้ญาติผู้ใหญ่ก็คิดจะพากันกลับแล้ว ไม่เห็นหัวหงอกหัวดำนั่งทนโท่อยู่นี่หรือ?!! เจ้าไปนำกฎของตระกูลหวงมา วันนี้ข้าจะใช้กฎตระกูลสั่งสอนเจ้าเด็กไม่รักดีคนนี้!”

ชายชราโกรธจัด จู่ๆอีกฝ่ายก็คิดจะพาหลานสะใภ้ของเขาจากไปโดยที่ยังไม่ได้เสวนาอะไรกันเลยด้วยซ้ำ ที่จริง...ธรรมเนียมปฏิบัติของตระกูลหวงก็ควรจะเปลี่ยนไปด้วย สมควรให้แค่สะใภ้เข้ามาทำพิธีกราบไหว้บรรพบุรุษหลังแต่งงานวันแรกเท่านั้น ไม่ต้องให้ลูกหลานสกุลหวงเข้ามาด้วย 

ปล่อยให้อีกฝ่ายเข้ามา รังแต่จะสร้างความรำคาญใจก็เท่านั้น!

“ดี สมควรนำกฎของตระกูลออกมานานแล้ว ในฐานะที่ข้าเป็นผู้นำตระกูล ยังอยากจะแก้กฎของตระกูลหวงที่ไม่สมเหตุสมผลมากมายด้วย เห็นได้ชัดว่ากฎตระกูลที่ผ่านมาใช้ไม่ได้แล้ว หากกฎตระกูลเข้มงวดจริงๆ คงไม่มีทางปล่อยให้เหลือบไรเกือบทำลายตระกูลหวงได้เช่นนี้หรอก!”

“เจ้า เจ้า!!” ชายชรารู้สึกเหมือนกับว่าหายใจไม่ออก เขาโกรธจนหน้าอกเจ็บปวดไปหมด

ชิงหมินไม่เข้าใจว่าทำไมปู่หลานคู่นี้จึงมีปัญหากันนัก แค่พูดดีๆด้วยกันไม่ได้เลยหรือ? กระนั้นเหตุการณ์นี้ก็ทำให้เขารู้แล้วว่าทำไม แม่ทัพใหญ่ผู้เป็นพระเอกจึงดูเหมือนจะหัวเดียวกระเทียมลีบ

ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นในนิยาย ก็ไม่มีตัวละครอย่าง “ท่านปู่หวง” ผู้นี้ปรากฏตัวออกมาช่วย นอกเสียจากว่า...นักเขียนไม่ได้ใส่รายละเอียดเกี่ยวกับเขา และต้องการแสดงให้เห็นว่านางเอกช่วยเหลือพระเอกได้อย่างไรบ้าง...

เอาเถอะ ตอนนี้ชิงหมินไม่เหมือนกับซือซือ เขาจะปล่อยให้เป็นพวกหัวเดียวกระเทียมลีบต่อไปเช่นนี้ไม่ได้แน่ ดังนั้นเขาจึงรีบเข้าไปหาชายชรา ถือวิสาสะลูบหลังปลอบโยนให้เขาสงบมากขึ้น อีกทั้งชิงหมินยังมีถุงหอมดีๆอยู่ในมือ เมื่อนำออกมาแล้วยังทำให้ชายชรารู้สึกสดชื่นและผ่อนคลายได้

“ดีขึ้นบ้างหรือไม่ขอรับ”

“ดี ดีมาก หลานสะใภ้เป็นเด็กดีจริงๆ” คนอายุมากกล่าวชื่นชม

ก่อนหน้านี้เขาเคยคิดว่าคนที่ได้รับพระราชทานสมรสให้คู่กับบุตรชายของเขานั้นไม่เหมาะสม ร่างกายเป็นบุรุษไม่อาจจะมีลูกหลานสืบสกุลได้ ถึงแม้จะไม่อยากวุ่นวายกับเจ้าหลานชายตัวดีนัก แต่ก็ยังมองดูเส้นทางในอนาคตของเขาต่อไป 

มันจะดีกว่าหากเขาสามารถแต่งฮูหยินรองได้ตั้งแต่อายุไม่มาก เผื่อว่าได้รับบาดเจ็บหรือเป็นอะไรขึ้นมา จะได้มีคนดูแลตระกูลหวงต่อจากเขาได้ อย่างไรหน้าที่ของพวกเขามันก็อยู่บนความเสี่ยงตายอยู่แล้ว เผื่อเอาไว้ก็ไม่เสียหายอะไร

ทว่า....เวลานี้เขากลับคิดว่าคนที่ไม่คู่ควรกับเด็กดีอย่างหลานสะใภ้ก็คือเจ้าหลานชายไร้ยางอายของเขาเอง....

ในใจเวลานี้กลับคิดอยากให้หลานสะใภ้มองหาคนรักใหม่ไว้บ้าง เจ้าหลานชายอาจจะมีอายุสั้นเหมือนบิดาของเขา แต่หลานสะใภ้สมควรจะมีชีวิตอยู่ต่อให้ดี แม้ว่าจะไม่มีที่พึ่งแล้ว

ตระกูลหวงนั้นไม่ล่มจมไปในวันสองวันหลังจากที่เจ้าหลานชายตัวดีจากไปหรอก ถ้ามันจะพัง...อย่างนั้นก็เป็นเพราะคนในตระกูลหวงเอง พวกเขาทำพังก็ต้องรับผลกรรมกันเอาเอง ชายชราเช่นเขาไม่สนใจอีกต่อไปแล้วว่าเรื่องราวข้างนอกจะเป็นเช่นไร หลังจากที่เขาสูญเสียคนรักและไม่ได้มีโอกาสพบเจอกันอีก เขาก็ปล่อยวางเรื่องอำนาจและศักดิ์ศรีที่เคยยึดมั่นมาทั้งชีวิตไปแล้ว

แต่ตระกูลหวงพังได้ หลานสะใภ้ของเขาล่ะสมควรจะมาจมปลักกับขี้เลนเช่นนี้หรือ? คิดได้ดังนั้น สายตาของชายชราก็เต็มไปด้วยความสงสาร เห็นว่าเจ้าซีเฉิงชอบลูบหัวของหลานสะใภ้นัก เขาจึงยื่นมือออกไปบ้าง แต่คาดไม่ถึงเลยว่าหลานสะใภ้ของเขาจะขยับหนีตามสัญชาตญาณ ก่อนจะปล่อยให้เขาได้จับหัวทุยๆนั้น

เขาคิดว่าหลานสะใภ้เป็นคนไม่ถือตัว คาดไม่ถึงว่าแท้จริงแล้วไม่ได้เป็นเช่นนั้น ไอ้ท่าทางที่คุ้ยเคยยามถูกหลานชายตัวดีสัมผัสนั้นย่อมต้องมีที่มา...

เขามองไปยังคนตรงหน้า รู้สึกอยากจะเค้นคอถามจริงๆว่าอีกฝ่ายทำอะไรกับหลานสะใภ้ตัวน้อยของเขา เพิ่งแต่งงานกันมาได้วันเดียว ก็ทำให้หลานสะใภ้คุ้นเคยกับการสัมผัสเนื้อตัวแล้วหรือ? ไม่สิ! ก่อนหน้านี้ได้ยินว่าทั้งสองเคยอยู่ในค่ายรบข้างนอกด้วยกัน หรือว่าเจ้าหลานชายไม่รักดีคนนี้จะทำเรื่องเสื่อมเกียรติกับหลานสะใภ้ของเขาตั้งแต่ตอนนั้นกัน!

คนอายุมาก ยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ ยิ่งโกรธก็ยิ่งต้องการสั่งสอนอีกฝ่ายให้รู้จักผิดชอบชั่วดี หากไม่ใช่เพราะหลานสะใภ้อยู่ใกล้ๆ เขาจะใช้พลังของตนเองกระแทกให้หลานชายชั่วคนนี้บาดเจ็บไปแล้ว

“ท่านปู่ หากดีขึ้นแล้ว อย่างนั้นพวกเราก็ไปไหว้ป้ายวิญญาณด้วยกันเถอะขอรับ” ชิงหมินชวนชายชราให้ไปด้วยกัน

เขาเองก็อยากรีบทำภารกิจวันนี้ให้เสร็จๆไปแล้ว หลังจากนี้จะต้องกินอาหารร่วมกันหรืออะไรก็ค่อยๆเป็นไป อันที่จริง...ต้องบอกว่าซีเฉิงรู้ใจเขามากที่สุด ชิงหมินเป็นคนเกียจคร้าน ไม่ต้องการทำงานหนัก การที่เขาต้องตื่นแต่เช้าแล้วมาทำตามพิธีอันเคร่งครัดเช่นนี้ยังเรียกว่ากินพลังงานไปไม่น้อย หากสามารถรีบกลับจวนได้ถือว่าดีที่สุด

อย่างไรก็ตาม ภารกิจวันนี้ยังไม่ได้เริ่มทำเลย ต่อให้อยากกลับก็ไม่สามารถทำได้ ดังนั้นเพื่อไม่ให้ทั้งสองคนต้องทะเลาะกันวุ่นวายอีก อย่างนั้นก็ชวนไปด้วยกันเลย

“..............” ชายชราเงียบไปเล็กน้อย เขายังอยากสั่งสอนเจ้าหลานชายคนนี้อยู่ แต่เมื่อคิดถึงป้ายวิญญาณของฮูหยินของเขา หัวใจที่มีไฟสุมอยู่ในอกก็เปลี่ยนไป

ชิงหมินสังเกตได้ถึงความเปลี่ยนแปลงนี้ ปรากฏว่าชายชรามีใจต่อฮูหยินผู้เฒ่าของเขาจริงๆ สุดท้ายแล้วคนที่จะรักมั่นใจแม้แต่ความตายก็แยกจากพวกเขาไปไม่ได้นั้นมีเพียงน้อยนิด เขารู้สึกนับถือชายชราผู้นี้จริงๆ

“ท่านปู่ขอรับ ท่านย่าอยู่ที่นั่นสินะขอรับ ถ้าอย่างนั้น...ท่านพ่อจะเล่าเรื่องท่านย่าให้ข้าฟังไปพลางๆได้หรือไม่ขอรับ” ชิงหมินชวนอีกฝ่ายพูดคุย 

การที่เก็บเรื่องทุกอย่างไว้ในใจอาจจะไม่ดีเสมอไป บางที...การเล่าเรื่องของคนที่จากไป อาจจะทำให้พวกเขารู้สึกยอมรับได้ง่ายขึ้นก็ได้ สุดท้ายแล้วความเป็นความตายล้วนแล้วแต่เป็นสิ่งที่แน่นอน ชีวิตไม่จีรังยั่งยืน อีกไม่นานชายชราก็คงจะได้เจอกับหญิงชราของเขาอีกครั้ง

ชีวิตนี้แท้จริงแล้วไม่ได้มีอะไรเลย ... ชิงหมินพยายามเป็นคนไม่สนใจและยึดมั่นกับสิ่งใดนัก เขาเพียงต้องการชีวิตที่ดี สงบสุข และสุขสบาย ก่อนหน้านี้เขาเคยผ่านชีวิตมาแล้วหนึ่งครั้ง ย่อมรู้สึกไม่เหมือนกับผู้อื่น

คนข้างกายของเขาก็คงจะเป็นเช่นนั้น หลังจากที่เห็นชายชราทำหน้าเศร้าเมื่อนึกถึงภรรยาของตนเอง หวงซีเฉิงก็ไม่ต่อล้อต่อเถียงอะไรอีก บางที...การกระตุ้นด้วยความโกรธคงเป็นวิธีการดึงชายชราออกมาจากความเจ็บปวดของเขาก็ได้กระมัง และชายชราเอง...แท้จริงแล้วก็น่าจะรู้จุดประสงค์นี้ของหลานชายด้วย

ถ้าไม่ถูกกันจริงๆ หากเกลียดชังกันมาก พวกเขาไม่มีทางมาพบเจอกันบ่อยๆหรอก ซีเฉิงก็เป็นพวกไม่สนใจคนอื่น ชายชราก็ยิ่งไม่เคยยุ่งกับคนอื่น ทว่าสองคนปู่หลานกลับค่อนข้างสนิทสนมกัน ถึงกับทำให้ชายชราออกมาจากจวนและไปเป็นพ่อสื่อพ่อชักให้ นับว่าความสนิทสนมนี้ไม่เลวเลย

“ฮูหยินของข้า แท้จริงแล้วเป็นคนเก่งมาก...” ชายชราที่เงียบไปนาน จู่ๆก็เงยหน้ามองชิงหมินแล้วกล่าวถึงความหลัง เขามองชิงหมินอยู่ แต่สายตากลับเหม่อลอยไปไกล

คนตัวเล็กที่สุดแตะหลังของเขา ทั้งสามพากันเดินออกจากห้องโถงแล้วตรงไปยังห้องป้ายวิญญาณ แน่นอนว่าชายชราเองก็เล่าสิ่งต่างๆในอดีตให้ชิงหมินได้รับรู้ด้วย ความรักของคนทั้งสองนั้นเรียบง่าย เกิดขึ้นตั้งแต่พวกเขาอายุยังไม่มากนัก ผ่านอุปสรรคต่างๆด้วยกันมากมาย น่าเสียดายที่ความสุขทั้งหมดถูกทำลายได้ง่ายดายเกินไป

“ข้าเชื่อว่าทุกวันนี้ ท่านย่าก็คงยังอยู่ข้างกายของท่าน และมีความสุขร่วมกับท่านนะขอรับ ท่านกล่าวว่าท่านย่าชอบอ่านตำรามาก และทุกวันนี้ท่านปู่ก็เปิดตำรามากมายให้ท่านย่าได้อ่าน สิ่งนี้คงจะไม่ทำให้ท่านย่าเบื่อที่จะรอท่านหรอก” ชิงหมินกล่าวชื่นชม ถ้าเขาตายไปบ้าง เขาก็คงจะกลายเป็นวิญญาณแล้วไปอยู่กับคนชอบอ่านตำราเหมือนกัน

น่าเสียดายที่ชีวิตก่อนของเขา หลังจากจบลงก็ไม่ทันมีเวลาเล่นสนุกในโลกวิญญาณ จู่ๆก็ตื่นอีกครั้งในร่างของคุณชายหลี่ชิงหมินผู้นี้เลย ดังนั้นเขาจึงอยากใช้เวลาในร่างของคุณชายหลี่เพื่อพักผ่อนให้ได้มากที่สุด

ดีที่เขาได้รับตำแหน่งพระรองมาในครั้งแรก เขาจึงมีช่วงเวลาดีๆอยู่เสมอมา จะมีก็แค่ช่วงนี้ที่หนักหน่วงอยู่บ้าง ชิงหมินคาดหวังแค่ว่าปัญหาทั้งหลายจะผ่านพ้นไปโดยเร็ว และคาดหวังให้หวงซีเฉิงทำได้อย่างที่รับปาก

“ข้าก็หวังว่านางจะมีความสุข...”

“จริงสิ...” ชิงหมินหันไปมองคนข้างกาย คนที่จะรู้ว่าวิญญาณของหญิงชราอยู่ดีหรือไม่ก็คือเขาไม่ใช่หรือ?

“..........” ซีเฉิงไม่ได้ตอบอะไร เขาไม่อยากพูดเรื่องของวิญญาณกับคนเป็นมากนัก เพราะยิ่งจะทำให้คนเป็นรู้สึกเป็นห่วง ครั้นจะให้โกหกก็ไม่ใช่อีก สุดท้ายจึงเอาแต่เงียบเรื่อยมา

ก่อนหน้านี้ตอนที่เขายังอายุน้อย เขาเคยบอกไปแล้วว่าวิญญาณท่านย่ายังคงอยู่ แน่นอนว่าชายชราก็ดีขึ้นไม่น้อยเมื่อรู้ว่าคนรักยังอยู่ไม่ไกล แต่สุดท้าย...เขากลับรู้สึกว่าตนเองได้สร้างบ่วงขึ้นมาให้กับชายชราเสียอย่างนั้น

อีกอย่าง...คนที่เสียชีวิตแล้ววิญญาณยังคงอยู่ไม่จากไป สุดท้ายแล้วไม่ใช่วิญญาณที่จากไปอย่างสงบ

ถ้าเขาบอกว่าคนที่ทำให้ท่านย่ายังกังวลอยู่ก็คือชายชรา เพราะแบบนั้นจึงไม่อาจไปเกิดใหม่เหมือนกับวิญญาณอื่น ต้องวนเวียนอยู่รอบๆและคอยมองคนรักด้วยความเศร้าใจ อยู่ใกล้แค่เอื้อมมือแต่สัมผัสไม่ได้...นี่ต่างหากที่คือความทรมาน

และตอนนี้ ทั้งท่านปู่และท่านย่าของเขา ก็มีความเศร้าที่เหมือนกัน

เขาเกรงว่าหากบอกชายชราไปแล้ว จะยิ่งทำให้ชายชรารู้สึกผิดจนไม่สามารถใช้ชีวิตเหมือนเดิมได้ บางที...อีกฝ่ายอาจจะตัดสินใจฆ่าตัวตายตามไปเลยก็เป็นได้ และนั่นคงทำให้ท่านย่าของเขารู้สึกเศร้ามากขึ้น

……………………………….