เจฟนอนหลับอยู่ในห้องนอนที่เป็ของตาหลายสิ่งยังคงวนเวียนอยู่ในหัวเหมือนภาพที่ฉายซ้ำไปมาราวกับไม่มีที่สิ้นสุดตาที่เคยอบอุ่นในความทรงจำมาปรากฏตัวในเกมส์แล้วจากไปพร้อมทิ้งพลังไว้ให้เพื่อให้เขาได้ไปต่อเจฟมองเพดานว่างเปล่าด้วยความสับสนเขารู้สึกเหมือนเป็คนที่ทำให้ตาต้องจากไปตลอดกาล และไม่มีแม้คำร่ำลา อยู่ๆเขาก็คิดถึงแม่ขึ้นมา แม่ก็คงจะคิดถึงตาไม่น้อย
“เจฟ”
เสียงเรียกสดใสทำให้เขาหลุดจากภวังค์
“ตื่นได้แล้ววันนี้เรามีเื่ที่ต้องทำเยอะแยะเลย ฉันจะออกไปรอข้างนอกนะ”
เจฟลุกขึ้นพร้อมกับถอนหายใจออกมาจริงๆ เขาไม่มีอารมณ์ที่จะทำอะไร แต่ต่อให้นอนไปเขาก็คิดอะไรไม่ออกอยู่ดีเจฟลุกไปเตรียมตัวและเดินออกมาหน้าบ้านเห็นเรนเดียกำลังเตรียมของอยู่
“นี่เธอจะไหนเหรอ”
“ไม่ใช่แค่ฉันแต่เราต้องไปด้วยกัน ฉันจะพานายไปที่ที่นายต้องไป”
“แต่ตอนนี้ฉันไม่มีอารมณ์จะไปไหนทั้งนั้นเธอคงไม่เข้าใจ”
“การสูญเสียมาสเตอร์เป็แค่การเปลี่ยนผ่านพลังจากรุ่นสู่รุ่นไม่ว่าใครก็ต้องตายไป ฉันเห็นการตายมานับครั้งไม่ถ้วน มันเป็กฎของธรรมชาติ”
“เห้อออฉันพูดไปเธอคงไม่มีวันเข้าใจ เธอไม่เข้าใจความรู้สึกของมนุษย์หรอกการสูญเสียมาสเตอร์ไม่ใช่แค่มาสเตอร์ แต่ท่านคือครอบครัวของฉัน และแม่ฉันก็เฝ้ารอท่านมาตลอด”
“ฉันอาจจะไม่เข้าใจความรู้สึกที่แท้จริงของมนุษย์มากนักแต่นายมีภารกิจที่ต้องทำ เพื่อทำให้ปณิธานสูงสุดสำเร็จ”
“ฉันไม่สนใจภารกิจอะไรทั้งนั้น!!”
พูดจบเจฟก็หนีออกมา
“งั้นนายมาสู้กับฉันถ้าฉันแพ้ ฉันจะไม่ยุ่งกับนายอีกเลย”
เรนเดียะโมาจากด้านหลังเจฟหยุดชะงัก และค่อยๆ หันกลับไปเขามองไปที่เรนเดียแล้วพบแววตาที่มุ่งมั่นที่แสดงว่าครั้งนี้เธอไม่ได้ล้อเล่น
“ฉันไม่สู้กับผู้หญิงและฉันได้รับพลังจากมาสเตอร์แล้ว ตอนนี้พลังของฉันมากพอที่จะทำให้เธอตายได้เลยนะ”
“แต่ฉันจะสู้ครั้งนี้เราจะสู้ด้วยทักษะโดยไม่ใช้พลัง นายจะว่ายังไง”
เจฟมองแววตาที่มุ่งมั่นของเรนเดียสุดท้ายเขาก็ยอมแพ้ความตื๊อของเธอและยอมต่อสู้ในที่สุด
“แล้วอย่ามาหาว่าฉันรังแกผู้หญิงนะ”
การประลองเริ่มขึ้นที่ลานกว้างหน้าบ้านโดยมีคนสนิทของมาสเตอร์คนเก่ามาร่วมดูด้วย เรนเดียในชุดต่อสู้ที่เหมือนนักเวทย์ในเกมส์เดรสสั้นหุ้มเกราะพอดีตัวทำให้เธอดูมีเสน่ห์และน่าเกรงขามไม่น้อย เรนเดีย
รวบผมขึ้นอย่างทะมัดทะแมง ท่าทางเธอไม่ใช่หญิงสาวที่ดูอ่อนหวานอีกต่อไปเธอเหมือนผู้หญิงที่ชำนาญการและไม่เกรงกลัวการต่อสู้ที่กำลังจะเริ่มขึ้นเลย เจฟจ้องมองเธออย่างไม่ละสายตา
“เริ่มได้”
สิ้นสุดเสียงประกาศของคนสนิทมาสเตอร์เรนเดียและเจฟต่างค่อยๆ เดินเข้าสู่ลานต่อสู้ จังหวะที่
เจฟไม่กล้าที่จะเริ่มก่อน เรนเดียเปิดฉากต่อสู้อย่างไม่ลังเลจนเจฟไม่ทันได้ตั้งตัวเขาล้มลงกับพื้นอย่างจัง และนั่นทำให้เขาได้สติขึ้นมาว่านี่คือการต่อสู้ที่ออมแรงไม่ได้เจฟจึงหาจังหวะสวนกลับแต่เรนเดียก็หลบได้และตวัดปลายเท้าเข้ามาที่ต้นคอเจฟเข้าอย่างจังเจฟเซถลาล้มไปแต่จังหวะที่เรนเดียกำลังวิ่งเข้ามาเขาพลิกตัวหลบและสกัดขาเรนเดียจนล้มการต่อสู้เริ่มดุเดือดขึ้น แต่เรนเดียดูเป็ฝ่ายได้เปรียบ เจฟโดนเต็มๆไปหลายจุดจนตอนนี้เขาดูอ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด
“ฉันว่ามาสเตอร์ต้องแพ้เรนเดียแน่ๆ”
“หรือมาสเตอร์กำลังอ่อนข้อให้ผู้หญิง”
ตุ๊บบบ!!!
ระหว่างที่คนสนิทมาสเตอร์กำลังถกเถียงถึงผลแพ้ชนะเจฟก็ได้ล้มลงไปกองกับพื้นเรียบร้อย เรนเดียอาศัยจังหวะที่เจฟเริ่มเซะโเหยียบที่เข่าและะโทิ้งศอกลงที่หัวเจฟเข้าอย่างจัง จนเจฟล้มไป
“มาสเตอร์!!!”
กองเชียร์ริมสนาม 2 คนรีบวิ่งเข้ามาพยุงเจฟ
“นายพาเจฟไปที่ห้องสตรีมพาวเวอร์เถอะเดี๋ยวฉันตามไป”
เรนเดียมองตามไปอย่างอ่อนใจเพราะเจฟยังอ่อนในทักษะการต่อสู้มาก แม้ว่าเขาจะได้รับพลังมากมายจากมาสเตอร์คนก่อนแต่การจะไปสู้ที่ DEMON SOLO LAND ไม่ใช่เื่ง่ายและความจริงก็คือไม่เคยมีใครเอาชนะ DEMON SOLO LAND ได้แม้เธอจะชำนาญด้านการต่อสู้ก็จริง แต่ตามกฎของเกมส์เรนเดียจะอยู่ได้ในอาณาเขตเฉพาะอาณาเขตที่เกมส์กำหนดและการต่อสู้ที่เจฟกำลังจะเผชิญนั้นเป็การต่อสู้แบบตัวต่อตัวดังนั้นเธอจึงอยากให้เจฟแข็งแกร่งกว่านี้ การต่อสู้ที่ DEMON SOLO LAND นั้นอันตรายกว่าที่เจฟคิดไว้มาก แม้ว่าเจฟจะยังใหม่สำหรับ SOLOLAND แต่เรนเดียกลับรู้สึกว่าในตัวเจฟมีพลังบางอย่างที่นักรบคนอื่นหรือแม้กระทั่งมาสเตอร์คนก่อนไม่มี
เจฟนอนนิ่งอยู่บนเตียงราวกับเ้าชายนิทราเรนเดียไม่ได้ออมแรงแม้แต่น้อย เธอรู้สึกผิดเล็กน้อยเพราะเธอรู้ดีว่าถ้าเป็ทักษะด้านการต่อสู้ ยากที่จะมีตัวละครไหนในเกมส์ล้มเธอได้และรู้ทั้งรู้เรนเดียก็ยังต่อสู้กับ
เจฟอย่างเต็มที่จนเจฟนอนสลบเพราะบอบช้ำอย่างหนักเรนเดียเฝ้าเช็ดตัวและใช้หินสโตนฮอตประคบยังจุดที่เป็รอยฟกช้ำและใส่หินฟื้นฟูไว้ที่มือเจฟเพื่อให้ร่างกายของเขากลับคืนสู่สภาพที่แข็งแรงดังเดิม
“แจ็ค แจ็คเจฟจะเป็ไรไหมวะ”
“โอ้ยสู้แค่ทักษะแบบนั้นไม่เป็ไรเหรอก เรนเดียไม่เคยฆ่าใครตาย”
ในห้องทำงานทีมงานเฝ้ามองเจฟผ่านจอ LED อย่างเป็ห่วงเพราะเจฟเป็ผู้เล่นที่เข้ามาด่านไกลที่สุดในผู้เล่น VIP ทั้งหมดเขาผ่านด่านได้อย่างรวดเร็ว และในไม่ช้าเขาจะได้ไปเจอกับ SOLO DEMON แน่นอน
เจฟตื่นขึ้นและพบว่าตัวเองตื่นอยู่ในป่าที่ไม่คุ้นเคยที่นี่ไม่ใช่หมู่บ้าน SOLO LAND เจฟรู้สึกหนักที่หัวเขาพยายามพยุงตัวเองลุกขึ้น เจฟมองไปรอบๆบรรยากาศที่นี่ทำให้เขารู้สึกเจ็บที่หัวใจ แสงสว่างวาบห่างออกไปไม่ไกลนักเขาเดินตามแสงไปเรื่อยๆ แต่กลับมีร่างเงาดำๆ วิ่งออกมาและฟุบลงตรงหน้าเขาด้วยสัญชาติญาณเจฟจึงลากร่างนั้นมาหลบที่หลังพุ่มไม้มีผู้ชายรูปร่างใหญ่ใส่ชุดเกราะเดินมา เจฟมองเห็นหน้าไม่ชัดเพราะมันมืดมากเขามองหาคู่ต่อสู้ที่หนีออกมา และเดินเลยไป เจฟรอจนแน่ใจว่าเขาจะไม่กลับมาจึงพยุงชายคนนั้นพลิกตัวขึ้น ร่างชายในชุดเกราะที่เขาเห็นคือตาของเขาเจฟมองอย่างละสายตาไม่ได้ รอยแตก กลิ่นเืคละคลุ้งอบอวลไปหมดเขาจ้องมองเพื่อให้แน่ใจว่านั่นคือตาของเขาแน่นอน รูปหน้าที่คุ้นเคยตาลืมตาขึ้นมาสบตากับเจฟ ไม่ทันที่เขาจะเอ่ยคำว่า “ตา” ออกไป ตาก็หลับอีกครั้งและดูเหมือนจะหลับไปตลอดกาล
“ตาาาาาา!!”
“เจฟ เจฟ เจฟ”
เรนเดียวิ่งมาจับตัวเจฟพลางเขย่าเพื่อให้เจฟได้สติเจฟสะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมกับเหงื่อที่แตกพลั่ก
เขาโผกอดเรนเดียอย่างลืมตัวราวกับว่า้าความอบอุ่นจากอ้อมกอดใครสักคนเจฟรู้สึกโดดเดี่ยวและว้าเหว่เกินไป ภาพในฝันชัดเจนราวกับว่ามันเกิดขึ้นจริงๆตาของเขาเคยต่อสู้กับ SOLO DEMON มาอย่างเหน็ดเหนื่อยสุดท้ายก็พ่ายแพ้
“ไม่เป็ไรแล้วเจฟมันก็แค่ความฝัน”
“ฉันเห็นฉันเห็นตาวิ่งหนีมัน ท่านดูทรมานและจากไปอย่างสงบ”
เรนเดียจับไหล่ของเจฟและจ้องลึกไปในดวงตา
“ฟังฉันนะ ความจริงคือมาสเตอร์คนก่อนไม่ได้ถูกSOLO DEMON ฆ่า แม้เขาจะไม่สามารถเอาชนะได้แต่เขาก็เอาชีวิตรอดมาได้ และได้สละชีวิตเพื่อให้นายได้เดินไปต่อและทางเดียวที่นายจะแก้ไขปมทั้งหมดได้ก็คือการเอาชนะ SOLO DEMON เข้าใจไหม!”
เจฟได้ยินทุกคำที่เรนเดียพูดอย่างชัดเจนเขาได้สติกลับมาอีกครั้ง เขาประมาทเกินไปแม้แต่ตาของเขาที่เป็มาสเตอร์และต่อสู้มาอย่างยาวนานก็ไม่อาจเอาชนะศัตรูอย่าง SOLO DEMON ได้ความหวังที่ตามอบพลังให้แก่เขาอาจจะเป็ปณิธานเดียวกับ SOLO J นั่นก็คือการเอาชนะ SOLO DEMON ในเกมส์นี้ให้ได้การต่อสู้เข้าใกล้เข้ามาทุกที และเขาจะไม่ปล่อยให้การตายของทุกตัวละครสูญเปล่า
“ขอบใจนะเรนเดียขอบใจที่คอยเตือนสติคนไม่เอาไหนอย่างฉัน”
“ไม่เป็ไรฉันอยากให้นายฝึกฝนให้หนักกว่านี้ เพราะการเอาชนะ SOLO DEMON ไม่ใช่เื่ง่ายและยังไม่เคยมีใครทำได้มาก่อน”
“เราชนะมันได้แน่ถ้าเธอและฉันร่วมมือกัน”
เจฟมองเรนเดียอย่างมีความหวัง
“ฉันไปสู้กับนายไม่ได้เหรอกเจฟหนทางข้างหน้านายจะต้องสู้คนเดียว เพราะการต่อสู้ที่ DEMON SOLO LAND เป็การต่อสู้แบบตัวต่อตัว”
...และหากเสร็จสิ้นภารกิจของฉันฉันก็จะหายไป...
หลังจากนั้นเจฟได้ฝึกทักษะการต่อสู้กับเรนเดียอย่างหนักเขาสามารถจดจำเทคนิคการต่อสู้และพัฒนาตัวเองได้อย่างรวดเร็วทุกเช้าเจฟจะตื่นมาวิ่งออกกำลังกายเพื่อฝึกการหายใจขณะเคลื่อนไหวและสร้างความแข็งแรงให้กล้ามเนื้อ่สายจนถึงบ่ายเขาจะเข้าฝึกทักษะการต่อสู้ขั้นสูงกับเรนเดียเรนเดียเฝ้าสอนเจฟทุกอย่างเท่าที่เธอได้ถูกตั้งโปรแกรมมาและทุกเย็นเจฟจะแบ่งเวลาเพื่อนั่งสมาธิ ฝึกจิตให้สงบเพื่อให้เขาได้มีสมาธิยิ่งขึ้นตอนนี้เจฟสามารถฝึกใช้พลังร่วมกับทักษะการต่อสู้ได้อย่างชำนาญ
“เป็ไง ฉันเจ๋งสุดยอดไปเลยไหม”
“คืออะไรเหรอครับ”
“ก็คือเก่งมากเลยใช่ไหม”
“มาสเตอร์เก่งที่สุดแล้วครับ”
ตอนนี้เรนเดียเองก็รู้สึกว่าเจฟพร้อมแล้วที่จะออกไปสู่การต่อสู้ที่รออยู่ในภายภาคหน้าการเผชิญหน้ากับ SOLO DEMON ไม่ใช่เื่ง่ายเธอรู้ดีว่าเจฟยังต้องฝ่าฟันอีกหลายด่านกว่าจะเข้าถึงตัวของ SOLO DEMON แต่ด้วยพลังภายในใจของเจฟ เธอเชื่อว่าเขาจะผ่านอุปสรรคเ่าั้ไปได้
“เรนเดียฉันว่าฉันเก่งขึ้นเพราะได้ครูฝึกเก่งๆ แบบเธอเลยนะเนี่ยทั้งชีวิตฉันไม่เคยไปต่อยตีกับใครมาก่อน นี่เป็ครั้งแรกเลยที่ฉันได้ต่อสู้”
“ไม่เหรอกเจฟทักษะและพลังทั้งหมดมันอยู่ในตัวนายอยู่แล้ว นายแค่ไม่เคยได้ลองใช้มัน”
“แล้วถ้าฉันเดินทางไปDEMON SOLO LAND แล้ว เธอจะไปอยู่ที่ไหน”
“ฉันก็คง...อยู่ที่ไหนสักที่ในเกมนี้และเฝ้ารอดูวันที่นายชนะ SOLO DEMON นะ”
“ฉันจะชนะแน่นอนแล้วฉันจะกลับมาเล่าให้ฟังนะ”
เจฟและเรนเดียยิ้มให้กันและทอดสายตามองวิวทิวเขาที่ทอดยาวในหัวของเจฟเฝ้านึกถึงการผจญภัยครั้งใหญ่ในชีวิตที่กำลังจะเริ่มขึ้นการต่อสู้ที่เขาก็ไม่เคยได้ลิ้มลองเคยแต่ฟังจากคนอื่นเล่ามาและครั้งนี้ประวัติศาสตร์การต่อสู้จะเป็ของเขา ในนาม SOLO J
9K
![พี่ครับช่วยผมหน่อย น้ำมันผมหมด [pwp ตอนเดียวจบ มี ebook]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1755662031_8812019.webp)
