ตำนานจอมกระบี่สะท้านหมื่นภพ

บทที่ 148: ผิดกฎ?

คมกระบี่ของกู่เทียนฉิงเปล่งแสงเจิดจ้า พลังทำลายล้างที่สามารถผ่าภูเขาได้ทั้งลูกกำลังจะฟาดฟันลงมาที่ศีรษะของหลิงเซียว!

ทว่า ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้น หลิงเซียวกลับไม่ได้ขยับตัวหลบหนี หรือยกกระบี่ขึ้นต้านรับ แต่เขากลับตะโกนก้องด้วยพลังลมปราณ เสียงของเขาดังกังวานไปทั่วลานประลอง สะท้อนเข้าสู่โสตประสาทของทุกคนรวมถึงฮ่องเต้!

"ช้าก่อน! ท่านเจ้าสำนักผู้ยิ่งใหญ่!"

เสียงตะโกนนั้นทรงพลังและเต็มไปด้วยอำนาจ จนทำให้มือของกู่เทียนฉิงชะงักค้างกลางอากาศโดยสัญชาตญาณ

หลิงเซียวแสยะยิ้มเย็นชา เขาจ้องมองเข้าไปในดวงตาที่ลุกโชนด้วยไฟแค้นของกู่เทียนฉิง แล้วกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงที่เย้ยหยันและชัดเจนทุกถ้อยคำ

"ท่านกำลังจะสังหารข้าด้วยข้อหาอะไร? ฆ่าคนตายงั้นรึ?"

หลิงเซียวผายมือไปรอบๆ สนาม "ทุกคนในที่นี้ต่างก็ได้ยินชัดเจน! ราชโองการประกาศไว้ว่าอย่างไร? กรรมการประกาศไว้ว่าอย่างไร? 'การประลองปีนี้ อนุญาตให้สังหารคู่ต่อสู้ได้!'"

"ไม่ใช่พวกท่านหรือ... นิกายกระบี่คราม... ที่เป็นผู้ผลักดันกฎข้อนี้ขึ้นมาเอง? ไม่ใช่ศิษย์เอกของท่านหรือ... ที่สังหารคู่ต่อสู้อย่างโหดเหี้ยมเมื่อครู่นี้?"

หลิงเซียวชี้ปลายกระบี่ไปที่ศพไร้หัวของเจี้ยนเฉิน

"ตอนที่เจี้ยนเฉินฉีกร่างคนอื่น ท่านนั่งยิ้มอยู่บนบัลลังก์... แต่พอศิษย์ของท่านถูกฆ่าตามกฎเดียวกัน ท่านกลับทนไม่ได้จนต้องกระโดดลงมาอาละวาดเหมือนสุนัขบ้า!"

คำพูดของหลิงเซียวเหมือนคมมีดที่กรีดลึกลงไปในศักดิ์ศรีของเจ้าสำนักอันดับหนึ่ง ฝูงชนเริ่มส่งเสียงซุบซิบวิพากษ์วิจารณ์ ความชอบธรรมเริ่มเอนเอียงมาทางหลิงเซียว

"หรือว่า..." หลิงเซียวหรี่ตาลง แววตาคมกริบ "กฎของนิกายกระบี่คราม มีไว้ใช้กับคนอื่นเท่านั้น? ส่วนพวกท่านอยู่เหนือกฎเกณฑ์? จะทำชั่วอย่างไรก็ได้โดยไม่ต้องรับผิดชอบ?"

"ท่านเจ้าสำนักกู่... ท่านกำลังจะกลืนน้ำลายตัวเองต่อหน้าพระพักตร์ฮ่องเต้ และต่อหน้าชาวประชานับแสนงั้นรึ!?"

"หุบปากเดี๋ยวนี้!!!"

กู่เทียนฉิงคำรามลั่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความอับอายและความโกรธที่พุ่งทะลุปรอท คำพูดของเด็กหนุ่มคนนี้ทำลายภาพลักษณ์ "วีรบุรุษฝ่ายธรรมะ" ที่เขาสั่งสมมาตลอดชีวิตจนป่นปี้ในพริบตา!

"ข้าไม่สนกฎเกณฑ์บ้าบออะไรทั้งนั้น!" กู่เทียนฉิงตวาด "ความจริงมีเพียงหนึ่งเดียว คือเจ้าฆ่าศิษย์ข้า และเจ้าต้องตาย!"

เขากระชับด้ามกระบี่แน่น รัศมีพลังที่แผ่ออกมาเปลี่ยนจากสีครามบริสุทธิ์ เริ่มมีไอสีดำทมิฬเจือปนออกมาอย่างชัดเจน

หลิงเซียวเห็นดังนั้นก็ยิ้มกว้างขึ้น

"ในที่สุด... หางจิ้งจอกก็โผล่" หลิงเซียวกล่าวท้าทาย "เชิญเลยท่านเจ้าสำนัก... แสดงธาตุแท้ของท่านออกมาให้ทุกคนได้เห็น!"

กู่เทียนฉิงไม่สนคำครหาอีกต่อไป เขาตัดสินใจแล้วว่า วันนี้ต่อให้ต้องล้างบางคนทั้งสนามประลอง เขาก็ต้องฆ่าไอ้เด็กปากดีคนนี้ให้ได้!

"ตาย!!!"