พอซูเหม่ยถิงกลับไปถึงเรือนก็พบว่ายามนี้มีสาวใช้เพิ่มขึ้นมาอีกสองคน พวกนางบอกว่าเป็คนที่รุ่ยอ๋องประทานมา ซูเหม่ยถิงจึงรับพวกนางเอาไว้แล้วให้คนของนางพาสาวใช้สองคนนั้นไปพักผ่อนก่อน พอดีกับที่คนของซูหย่วนจิ้งพาฝูหรงกลับมาถึงเรือนพอดีนางจึงรีบไปหาฝูหรงในทันที สภาพของสาวใช้ที่มีความบอบช้ำเต็มใบหน้าและตามลำตัวที่โผล่พ้นร่มผ้าออกมาบ่งบอกให้เห็นว่าวันนี้นางต้องเผชิญกับการทำร้ายอย่างรุนแรงทำให้ซูเหม่ยถิงอดรู้สึกสงสารและเห็นใจฝูหรงผู้นี้ไม่ได้
“พวกมันทำกับเ้าถึงขนาดนี้เชียวหรือ” ซูเหม่ยถิงยื่นมือไปแตะใบหน้าที่เต็มไปด้วยความบอบช้ำของฝูหรงด้วยความอ่อนโยน ในใจรู้สึกเ็ปแทนเ้าของร่างคนเก่าที่จากไป
“ยังดีที่พี่เฟิงตามหาบ่าวพบได้ทันเวลาเ้าค่ะ ไม่เช่นนั้นหากบ่าวสูญเสียความบริสุทธิ์ไปก็คงจะไม่มีหน้ากลับมาพบคุณหนูแล้ว” คำพูดของฝูหรงทำให้สีหน้าของซูหย่วนจิ้งไม่ค่อยดีนัก คนของเขาไปทันเวลาทำฝูหรงยังรักษาความบริสุทธิ์ของตนเองเอาไว้ได้ แต่เขากลับไม่อาจจะช่วยเหลือน้องสาวของเขาได้ทัน เื่นี้ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจเท่าใดนัก แต่ซูเหม่ยถิงกลับไม่ได้ใส่ใจเื่นี้นางรีบบอกให้คนพาฝูหรงไปทำแผลและบอกให้นางพักผ่อนให้หายแล้วค่อยกลับมาทำหน้าที่ของตนเอง ฝูหรงรีบรับคำด้วยสีหน้าอ่อนเพลียซูเหม่ยถิงจึงได้สั่งให้คนพาฝูหรงไปพักผ่อน
“น้องหญิง…”
“เื่ที่เกิดไปแล้วก็ให้แล้วไปเถิด ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อาจจะแก้ไขอันใดได้แล้ว พี่ใหญ่วางใจเถิดข้าไม่ได้ใส่ใจเื่ความบริสุทธิ์ผุดผ่องอันใดนั่นหรอก ยามนี้ขอแค่เพียงยังมีลมหายใจอยู่ข้าก็พอใจแล้ว ส่วนเื่ที่คนเ่าั้กระทำกับข้า ข้าจะหาทางจัดการกับพวกนางอย่างสาสมให้ได้เลยเ้าค่ะ” เมื่อนางเอ่ยเช่นนี้พี่ชายของนางก็พยักหน้า
“พี่จะช่วยเ้าจัดการพวกนางให้เ้าเอง” คำพูดของเขาทำให้ซูเหม่ยถิงส่ายหน้าในทันที
“เื่นี้ข้าจัดการเองได้เ้าค่ะ เื่ของสตรีบุรุษเช่นท่านย่อมไม่คุ้นเคย รับรองได้เลยว่าหลังจากนี้ข้าจะไม่ยอมให้พวกนางได้มีชีวิตดีๆ อีกอย่างแน่นอนเ้าค่ะ” คำพูดของซูเหม่ยถิงทำให้ซูหย่วนจิ้งพยักหน้า
“ตามแต่ใจของเ้าเถิดพี่จะคอยให้การสนับสนุนเ้าอยู่ห่างๆ ก็แล้วกัน เช่นนั้นวันนี้เ้าก็ไปพักผ่อนก่อนเถิดนะ วันพรุ่งนี้ที่จวนของพวกเราคงจะมีเื่ยุ่งยากอีกมากมายที่พวกเราจะต้องเผชิญอีกเป็แน่” เขาเอ่ยพลางนิ่วหน้า
“พี่ใหญ่ไม่ต้องกังวลหรอกเ้าค่ะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นพวกเราก็แค่ต้านรับอย่างเข้มแข็งเพียงเท่านั้น” ซูเหม่ยถิงเอ่ยด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวทำให้พี่ชายของนางยิ้มออกมาในทันที
“ดูเหมือนว่าวันนี้เ้าจะเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมมากเลยนะ แต่เ้าที่เป็เช่นนี้ทำให้พี่รู้สึกสบายใจขึ้นมากจริงๆ” ซูหย่วนจิ้งเอ่ยพลางคิดถึงน้องสาวของเขาก่อนหน้านี้ที่ภายนอกอาจจะดูเข้มแข็งแต่ภายในใจกลับอ่อนแอและบอบบางยิ่งนัก แต่ยามนี้นางไม่เพียงไม่อ่อนแอแต่ดูเหมือนว่าจะมีจิตใจที่แข็งแกร่งขึ้น ทำให้เขาคลายความกังวลเพราะความเป็ห่วงนางไปได้มาก
“ท่านเองก็กลับไปพักผ่อนก่อนเถอะเ้าค่ะ วันนี้ต้องรับแขกในงานเลี้ยงมาเกือบทั้งวันแล้ว แถมวันนี้ยังเกิดเื่ในเรือนหลังของจวนพวกเราอีก” คำพูดของน้องสาวทำให้ซูหย่วนจิ้งพยักหน้า
“ต่อไปหากเกิดเื่อะไรขึ้นรีบส่งคนมาขอความช่วยเหลือจากข้านะ คราวนี้ข้าจะไม่ยอมให้เ้าถูกผู้อื่นรังแกอีกแล้ว” เมื่อพี่ชายเอ่ยเช่นนี้ซูเหม่ยถิงก็รีบพยักหน้าในทันที
“วางใจเถิดเ้าคะ คนแรกที่ข้าคิดถึงย่อมจะต้องเป็พี่ใหญ่เสมอ” ซูเหม่ยถิงเอ่ยตามความรู้สึกของร่างนี้ ซูเหม่ยถิงคนเก่ามีแค่เพียงพี่ชายเพียงคนเดียวที่นางยึดเป็ที่พึ่ง ส่วนบิดาของนางนั้นแม้ว่าจะรักและเคารพแต่ก็มีเื่บางเื่ที่ทำให้นางไม่อาจจะเข้าถึงเขาได้ อย่างน้อยเวินหานเซียงก็เป็กำแพงชั้นหนึ่งที่ทำให้นางเข้าหาบิดาได้ไม่สนิทใจ แถมยังมีซูหย่วนผิงและซูเหม่ยเหยาอีกที่ทำให้นางยากจะไว้วางใจบิดาของนาง ดังนั้นคนที่นางคิดถึงเป็คนแรกก็คือพี่ชายเพียงเท่านั้น
พอพี่ชายกลับเรือนของตนเองไปแล้วซูเหม่ยถิงก็เข้าไปในเรือนชั้นในของตนเอง สาวใช้ภายในเรือนจัดเตรียมน้ำร้อนรอนางเอาไว้แล้ว แถมยังรอปรนนิบัตินางอย่างแข็งขันที่สำคัญสาวใช้ที่เป็กำลังหลักในการจัดการเื่ทุกอย่างก็คือสาวใช้ที่รุ่ยอ๋องพึ่งจะส่งมาให้อีกด้วย
“พวกเ้าชื่ออะไรกันหรือ”
“บ่าวชื่อไป๋หลานเ้าค่ะ, บ่าวชื่อหวงหลานเ้าค่ะ” สองสาวเอ่ยขึ้นมาพร้อมกัน แล้วช่วยกันทำงานอย่างคล่องแคล่วคนหนึ่งเตรียมเครื่องหอม ส่วนอีกคนจัดเตรียมเครื่องแต่งกาย ส่วนสาวใช้ของซูเหม่ยถิงต่างถอยให้พวกนางจัดการอย่างทำอันใดไม่ถูก ความคล่องแคล่วของไป๋หลานกับหวงหลานทำให้พวกนางไม่กล้าเข้าไปแทรกแซง
“ให้บ่าวปรนนิบัติคุณหนูใหญ่อาบน้ำนะเ้าคะ” เมื่อไป๋หลานเอ่ยเช่นนี้ ซูเหม่ยถิงรีบส่ายหน้าปฏิเสธในทันที
“ไม่ต้องหรอก ข้าอยากอาบน้ำด้วยตนเอง พวกเ้าพาพวกนางออกไปรอข้างนอกก็พอ” ซูเหม่ยถิงเอ่ยพลางชี้ไปทางสาวใช้ของตนเองด้วย ซึ่งสองสาวใช้ก็ไม่กล้าขัดใจนางรีบหันไปช่วยกันพาสาวใช้ของซูเหม่ยถิงที่กำลังงงกับปฏิกิริยาของเ้านายออกจากห้องไปในทันที
ซูเหม่ยถิงทอดถอนใจออกมาเมื่อเห็นว่าตนเองได้อยู่เพียงลำพังแล้ว เ้าของร่างคนเก่ามีสาวใช้ปรนนิบัติอาบน้ำด้วยความเคยชิน แต่นางกลับไม่ชอบให้คนอื่นมาล้อมหน้าล้อมหลัง หากเป็ในยามปกตินางก็พอจะทนฝืนใจได้ แต่เื่การทำธุระส่วนตัวอย่างเช่นการชำระล้างร่างกายและการขับถ่ายนางไม่สะดวกใจจริงๆ
น้ำร้อนกำลังอุ่นสบายช่วยผ่อนคลายความเมื่อยล้าและความเ็ปบางส่วนของร่างกาย ไม่ใช่แค่เพียงเ้าของร่างนี้หรอกที่พึ่งจะร่วมอภิรมย์กับบุรุษเป็ครั้งแรกตัวนางเองในชาติก่อนก็ไม่เคยเช่นกัน ด้วยภาระหน้าที่ทำให้นางไม่อาจจะปล่อยตัวปล่อยใจไปกับเื่ชายหนุ่มและหญิงสาวได้ ดังนั้นนี่จึงถือว่าเป็ครั้งแรกของการมีสัมพันธ์กับบุรุษของนางเช่นกัน
ซูเหม่ยถิงหลับตาลงเพื่อซึมซับความผ่อนคลายจากน้ำอุ่นที่กำลังโอบล้อมร่างกายของตนเองอยู่ กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่โชยขึ้นมามีสมุนไพรหลายอย่างที่ช่วยผ่อนคลายความปวดเมื่อยและช่วยทำให้จิตใจสบายขึ้น นางรู้ดีว่ากลิ่นหอมของเครื่องหอมเหล่านี้ไม่น่าจะเป็การจัดการของคนของนาง แต่น่าจะเป็ฝีมือของไป๋หลานและหวงหลานดูแล้วสาวใช้สองคนนี้น่าจะไม่ใช่สาวใช้ธรรมดา พวกนางไม่ใช่แค่เพียงสาวใช้ที่ทำงานอย่างละเอียดรอบคอบแต่ดูเหมือนว่าจะมีความรู้เื่สมุนไพรเป็อย่างดีอีกด้วย
การที่รุ่ยอ๋องมอบคนที่มีความสามารถเช่นนี้มาให้นางย่อมแสดงให้เห็นว่าเขาใส่ใจในความเป็อยู่ของนางพอสมควร ซูเหม่ยถิงคิดพลางขมวดคิ้วด้วยความไม่สบายใจ ยามนี้ไม่ใช่แค่เพียงความทรงจำทั้งหมดของแม้แต่ความคิดของร่างนี้ก็แทบจะกลายเป็ส่วนหนึ่งของนางไปแล้ว เ้าของร่างนี้มีสัญญาใจอยู่กับองค์ไท่จื่อเซียวหยวน
แม้จะบอกว่าซูเหม่ยถิงตั้งใจจะแต่งเข้าตำหนักบูรพาเพื่อพี่ชายแต่แท้จริงแล้วนางเองก็มีใจชอบพอองค์ไท่จื่ออยู่พอสมควร โชคดีที่ยามนี้เ้าของร่างเก่าจากไปแล้ว ไม่เช่นนั้นนางคงจะรู้สึกปวดใจน่าดูที่ยามนี้นางกำลังจะเป็พระชายาของรุ่ยอ๋องไม่มีโอกาสได้เป็ไท่จื่อเฟยขององค์ไท่จื่ออีกต่อไปแล้ว
“เ้าไม่ต้องเสียอกเสียใจไป คนที่ทำร้ายเ้าพวกนั้นข้าจะทำให้พวกนางได้รู้ซึ้งถึงความผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่าแทนเ้าเอง” ซูเหม่ยถิงเอ่ยพึมพำเบาๆ พลางลุกขึ้นจากน้ำ แต่งเนื้อแต่งตัวเพื่อเตรียมตัวเข้านอน วันพรุ่งนี้นางคงจะต้องเผชิญกับเื่ราวอีกมากมาย จึงสมควรจะรีบนอนเพื่อเก็บแรงเอาไว้ไปเผชิญกับเื่ราวที่สุดแสนจะยุ่งเหยิงในวันพรุ่งนี้