ตอนที่ 19
“ไป เราไปดูกับดักที่วางไว้กัน” ต้าหลงเอ่ยชวนไหน ๆก็เย็นมากแล้ว ก็ไปดูกับดักที่วางไว้ั้แ่เช้าสักหน่อย เผื่อมีอะไรติดไม้ติดมือกลับบ้านสำหรับมื้อเย็นนี้
“อืม ก็ดีนะ งั้นพวกเราไปกัน”หานตงพยักหน้าเห็นด้วยเมื่อรู้ว่าเด็กๆมาวางกับดักไว้ั้แ่เช้า และอยู่ไม่ไกลจากตรงนี้นักทั้งหมดจึงมุ่งหน้าไปยังจุดที่วางกับดัก
“ว้าย ท่านพ่อเ้าค่ะ กระต่ายเ้าค่ะ”จิวจิวเดินไปยังกับดักที่ตัวเองเป็คนวางไว้ เห็นเหมือนตัวอะไรสักอย่างกำลังพยายามตะเกียกตะกายจะออกจากกับดักนั้นก่อนจะเดินไปดูใกล้ เห็นเป็กระต่ายตัวอ้วนตัวหนึ่ง ติดอยู่ที่กับดักและมันยังไม่ตาย จึงรีบเรียกบิดาเข้าดู
“ตัวอ้วนมากเลยเ้าค่ะท่านพี่”หลันฮวาเห็นสามีตนปลดกระต่ายออกจากบ่วงดักจึงเข้าไปดูใกล้
“เหมือนมันจะตั้งท้องน้องหญิง”หานตงคลำไปที่ท้องของกระต่ายก่อนจะเงยหน้าบอกภรรยาและลูกสาว
“ข้าอยากเลี้ยงมันเ้าค่ะ ท่านพ่อ”เสี่ยวหลินรีบบอกเมื่อเห็นกระต่ายขาวน่ารักในมือบิดา และรู้ว่าในท้องมันยังมีลูกอีก
“เสี่ยวหลิน เ้าต้องแน่ใจก่อนนะ ว่ามันกินแค่หญ้าเป็อาหารไม่กินอาหารของเรา เหมือนสัตว์เลี้ยงของน้องเล็ก”หยางหลงรีบเข้ามาผสมโรง แววตามองไปยังกระต่ายตัวนั้นอย่างระแวงเขาไม่กล้ารับประกันให้สัตว์ตัวไหนอีกแล้ว เมื่อเจอเ้าหยวนเป่า กลัวว่ามันจะมาขโมยส่วนแบ่งของเขาอีกตัว
“พี่รอง เ้าค่ะ!”จิวจิว มองค้อนพี่ชาย ที่เอ่ยพลาดพิงมาถึงสัตว์เลี้ยงของนาง
“โอ๋ น้องเล็ก พี่รองล้อเล่น”หยางหลง รีบหันมายิ้มประจบน้องสาว
“เอาล่ะ พ่อมัดมันไว้แล้ว เราจะเอามันกลับไปเลี้ยงกัน”หานตงยิ้มอบอุ่นให้ลูกๆที่กำลังหยอกเย้ากันอย่างมีความสุข
“ท่านพ่อ มาดูนี่สิขอรับ”ต้าหลง เรียกบิดาเสียงหลงหานตง จึงรีบเดินไปหาลูกชายทันที
“กับดักพวกนี้ มีสัตว์มาติดทุกอันเลยขอรับ”ต้าหลงที่กำลังปลดไก่ฟ้าที่ยังไม่ตายออกจากกับดัก ก่อนจะมัดใส่ตะกร้า เงยหน้าขึ้นตอบบิดา
“จริงด้วย วันนี้เราช่างโชคดีจริงๆ”หานตงเดินไปยังกับดักอีกจุดที่มีไก่ป่าลงมาติดกับมากเป็พิเศษ
“ท่านพี่ นั่นมีกระต่ายอีกแล้ว นั่นๆมันกวางป่าเ้าค่ะ”หลันฮวาตาโตเมื่อเห็นสัตว์ที่มาติดกับดักมากมาย โดยมีเด็กหญิงทั้งสองจ้องมองอย่างสนใจ
สุดท้ายทั้งหมดก็ช่วยกันนำสัตว์ออกจากกับดักได้กระต่าย มา 4 ตัว ไก่ป่าอีก 6 ตัว กวาง 1 ตัว ทั้งหมดถูกมัดใส่ตะกร้าเรียบร้อย จิวจิวไม่สามารถนำสิ่งมีชีวิตเข้าไปในมิติได้หากมันยังมีชีวิตอยู่
ฉะนั้นจึงมีเพียงกวางที่ตายแล้ว กระต่าย 1 ตัว กับไก่อีก 3 ตัวที่ตาย ที่สามารถเอาเข้าไปเก็บในมิติได้ ที่เหลือจึงต้องเอาใส่ตะกร้าเพื่อถือกลับบ้านทั้งหมดไม่ลืมวางกับดักอีกครั้ง และจิวจิวก็ไม่พลาดที่จะเดินหยอดน้ำพุจิติญญาเช่นเคยก่อนทั้งหมดจะเดินยิ้มหน้าบานลงเขากลับบ้านอย่างมีความสุข คิดถึงอาหารจานเนื้อคืนนี้แล้วทุกคนต่างเร่งรีบกลับบ้านทันที
ร่างอ้วน ผอมสองร่างที่เดินอยู่ในลานหน้าบ้านของครอบครัวหานมองดูดีๆน่าจะเป็อาหญิง และสะใภ้รอง ทำเอาครอบครัวหานถึงกับชะงัก ทุกคนต่างหันมองสบตากันเมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่ลานบ้าน เนื่องจากบ้านไม่มีรั้วกำแพงกั้น ทำให้คนที่มาเดินเข้าไปยังลานบ้านได้ทันที โชคดีที่เข้าเมืองรอบนั้น หานตงได้ซื้อโซ่มาคล้องกุญแจประตูบ้านเอาไว้ไม่อย่างนั้น พวกเขาคงบุกเข้าไปถึงภายในบ้านเป็แน่
“พวกเ้า หายไปไหนกัน ถึงเพิ่งกลับมา”สะใภ้รองหันไปเห็นครอบครัวหานที่กำลังเดินกลับเข้ามาในบ้าน จึงถามด้วยความหงุดหงิด เพราะพวกเธอมารออยู่เป็เวลานานประตูบ้านปิดซะแ่า ราวกับมีสมบัติมากมาย ทั้งที่แยกบ้านออกมา ก็แทบไม่มีอะไรติดตัวเสียด้วยซ้ำเดินไปดูรอบบ้านไม่มีอะไรสักอย่างพอให้หยิบฉวย เสียเวลาเธอจริงๆ
“น้องสะใภ้ มีอะไรอย่างนั้นรึ”หานตง เดินนำครอบครัวเข้ามายังลานบ้านเผชิญหน้ากับแขกที่ไม่ได้รับเชิญ
“ก็แค่ผ่านมา เยี่ยมเยือนเท่านั้น พวกเ้าได้อะไรมาล่ะ”สะใภ้รองรีบพูดก่อนจะเมียงมองไปยังตะกร้าที่หลันฮวาและเด็กๆถืออยู่
“อุ้ย กระต่าย กับไก่ป่า”หานอวี่มองตาเป็ประกายเนื้อไก่ กับกระต่ายเธอไม่ได้กินมานานมากแล้ว
“พี่ใหญ่ มีของกินดีๆแบ่งไปให้ท่านพ่อกับท่านแม่บ้างจะเป็ไรพวกท่านไม่ได้ทานเนื้อมานานมากแล้ว”หานอวี่มองไปยังหานตง พร้อมกับเอ่ยขอสัตว์ตรงหน้า
“ใช่ พี่ใหญ่ ที่บ้านคนเยอะ เอาอย่างนี้ก็แล้วกันเอากระต่ายกับไก่ให้พวกข้าอย่างละ2ตัว พวกเ้ากินอย่างละตัวก็พอแล้วเด็กเล็กไม่้าอาหารมากนักหรอก”สะใภ้รองเอ่ย จัดการแบ่งสิ่งของตรงหน้าเสร็จสรรพร่างอ้วนเดินอ้อมหานตงไปคว้าเอาตะกร้าในมือหยางหลง
“ข้าไม่ให้”หยางหลงกระชากตะกร้าในมือ และวิ่งไปหลบด้านหลังมารดา
“เอ๊ะ เ้าเด็กอกตัญญู เอากระต่ายมานี่เดี๋ยวนี้นะ”สะใภ้รองชี้หน้าด่าหยางหลงที่กล้าเอากระต่ายของนางไปซ่อน
“พี่ใหญ่ พี่จะไม่ให้พวกมันแก่ท่านพ่อท่านแม่อย่างนั้นรึหรือพี่จะอกตัญญูต่อท่านแม่ของข้าที่เลี้ยงพี่มาั้แ่เล็ก”หานอวี่หันไปจ้องพี่ใหญ่ของเธอพร้อมรีบทวงบุญคุณ เพราะทุกครั้งที่นางหรือท่านแม่ เอ่ยประโยคนี้ พี่ใหญ่ก็จะยอมให้ทุกครั้งไปครั้งนี้เธอไม่เชื่อหรอก ว่าจะเอากระต่ายกับไก่มาเป็ของเธอไม่ได้
“ท่านพี่”หลันฮวา มองหน้าสามีอย่างเป็กังวล
“น้องเล็ก ไม่ใช่ว่าข้าอกตัญญู ตลอดเวลา ข้าตอบแทนพวกท่านมาตลอดเงินทุกตำลึงที่หาได้ ข้าไม่เคยได้ใช้ ครอบครัวข้ายิ่งไม่เคยได้ใช้ บุญคุณที่เลี้ยงถือว่าทดแทนไปหมดสิ้นแล้วั้แ่วันที่แยกบ้านออกมา ข้าก็ไม่คิดจะยุ่งเกี่ยวกับบ้านใหญ่อีก”หานตงกล่าวกับน้องสาวต่างมารดาอย่างเหลืออด
“แยกบ้านแล้วยังไง พี่ก็ไม่คิดจะเลี้ยงดูพ่อแม่อีกแล้วอย่างนั้นหรือช่างอกตัญญูเสียจริง”หานอวี่ยังไม่ยอมแพ้ ด่าว่าพี่ชายอย่าง ยกข้ออ้างความกตัญญูขึ้นมาข่มขู่
“อาเล็ก ท่านคงไม่รู้ว่า ในสัญญาแยกบ้าน ระบุไว้ว่าบ้านข้าต้องส่งข้าวขาว แป้ง ธัญพืช และเนื้อ ให้ครอบครัวใหญ่ทุกปีเพื่อแสดงความกตัญญู อย่างละเท่าไหร่นั้นในสัญญาก็ระบุไว้ชัดเจน ท่านสมควรกลับไปอ่านดูเสีย ท่านไม่สามารถมาทำตัวข่มขู่เอาของจากเราได้เช่นนี้”จิวจิวชักจะโมโหคนพวกนี้ช่างหน้าหนาเสียจริง กล้ามากที่อยากได้ของของนาง
“ผู้ใหญ่กำลังคุยกัน มีที่ให้เ้าสอดปากอย่างนั้นรึเ้าเด็กเวร”หานอวี่ถลึงตาดุใส่หลานสาวคนเล็ก ถ้าไม่ติดว่าพี่ใหญ่ยืนอยู่ตรงนี้ นางจะฟาดเสียให้เข็ด
“หานอวี่ คำพูดของจิวเออร์ถูกต้องแล้วข้าจะให้ของตามที่เขียนระบุไว้ในสัญญาเท่านั้น เพื่อทดแทนบุญคุณ นอกจากนั้นไม่ว่าอะไร ข้าก็คงให้เ้าไม่ได้”หานตงเสียงแข็ง มองน้องสาวต่างมารดาด้วยใบหน้าเคร่งขรึมเขาไม่ชอบต่อล้อต่อเถียงกับสตรีจึงอยากจะจบเื่นี้ให้เร็วที่สุด
“พี่ใหญ่ ท่านอย่าใจดำนักเลย สัตว์ตั้งเยอะพวกท่านจะกินหมดได้อย่างไร แบ่งให้พวกข้าช่วยกินไม่ดีกว่ารึ”สะใภ้รองเมื่อเห็นหานตงเสียงแข็ง ก็รีบกล่าวรอมชอม วันนี้เธอต้องได้เนื้อกระต่ายและไก่ไปทำน้ำแกงให้ได้ลูกชายเธอบ่นอยากกินเนื้อมานานแล้ว
“ไม่ได้ สัตว์พวกนี้ยังไม่ตายพวกข้าจะเลี้ยงมันไม่ได้เอามากิน”จิวจิวไม่ยินยอม แม้แต่น้อย คนพวกนี้น่ารังเกียจเสียจริง
“ยัยเด็กนี่ หุบปากไปเลยนะ เดี๋ยวก็โดนดีอีกหรอกหัวแตกครั้งนั้นยังไม่เข็ดใช่ไหม”สะใภ้รองเมื่อถูกขัดความ้า ร่างอวบอ้วนกระเพื่อมขึ้นลงมืออูมชี้หน้าจิวจิวด้วยความโมโห
“เ้าจะทำอะไรน้องข้า”ต้าหลงและหยางหลงรีบออกมาขวางหน้าน้องสาวและมารดาเมื่อเห็นท่าทีมุ่งร้ายของสะใภ้รอง
“หยุด กลับไปกันได้แล้ว วันนี้ไม่มีส่วนแบ่งของพวกเ้า”หานตงเดินมาขวางด้านหน้าของลูกชายทั้งสองมองสะใภ้รองและน้องสาวต่างมารดาด้วยความโมโห ใบหน้าแดงก่ำ
“พี่ใหญ่ท่านกล้าไม่แบ่งให้ข้าอย่างนั้นรึ”หานอวี่กระทืบเท้าอย่างขัดใจ เธอไม่กล้าบุกเข้าไปทำร้ายพวกเด็กๆ ต่อหน้าพี่ใหญ่ แต่ถ้าเป็ลับหลังเธอจะไม่พลาดมันแน่นอน
“ไม่แบ่ง กลับไปเสีย”หานตงโมโหอีกฝ่ายที่พูดไม่รู้เื่ จึงออกไปไล่อีกครั้ง
“ได้ พี่ใหญ่ เตรียมตัวไว้เลยข้าจะไปฟ้องท่านแม่ ดูสิกระต่าย หรือไก่สักตัว ยังจะเหลือไว้ให้พวกท่านกินอีกไหมหึ”หานอวี่สะบัดหน้าเดินจากไปด้วยความโกรธแค้น
“หึ สุดท้ายพวกมันต้องตกเป็ของพวกข้าทั้งหมด”สะใภ้รองยิ้มเยาะก่อนจะเดินตามน้องสามีจากไป
“ท่านพี่ ทำยังไงดีเ้าคะ”หลันฮวาใใบหน้าซีดเผือดเมื่อคิดว่าอีกหน่อย นางหลี่ก็จะต้องมาที่บ้านพวกนางแน่ๆ
“ให้มา เ้าไม่ต้องกลัว พี่ไม่คิดจะยอมอีกต่อไปดูสิใครจะมารังแกครอบครัวของเราได้อีก แยกบ้านก็แล้ว ยังวุ่นวายไม่เลิก”หานตงโมโหถึงขีดสุดไม่คิดว่าน้องสาวต่างมารดา สะใภ้รอง และมารดาเลี้ยงจะกระทำเยี่ยงนี้ต่อครอบครัวของเขาช่างน่าโมโหจริงๆ
792
