ฟึ่บ!
ร่างของกู่เจี้ยนหุนทะยานพุ่งเป็เส้นตรงดุจลูกธนูหลุดออกจากแล่ง ดาบดำทมิฬในมือขวากรีดฝ่าอากาศธาตุจนเกิดเสียงหวีดหวิวแสบแก้วหู เลนตมบนพื้นถนนกระจายตัวออกเป็สองเสี่ยงตามแรงขยับกายอย่างรวดเร็ว
หัวหน้าเทียนผมแดงั์ตาเบิกกว้างขึ้น มันก้าวเท้าถอยหลังหนึ่งก้าวพลางสะบัดดาบั์สันหนาขึ้นต้านรับ แผ่พุ่งกระแสลมปราณสีแดงเพลิงออกมาปกคลุมทั่วร่างดุจเกราะโลกันตร์ "เข้ามาเถิด! ไอ้หนูขี้โรค!"
เคร้งงงงง!
เสียงโลหะปะทะห้ำหั่นกันดังกึกก้องกัมปนาท ใบดาบดำและดาบั์บดเคี้ยวกันจนเกิดประกายไฟแลบสลับพราวพร่างกลางอากาศ แรงปะทะอันมหาศาลทำให้อาการข้อมือของหัวหน้าเทียนสั่นระริก หนังกำพร้าตรงง่ามมือเริ่มปริแตก เืสด ๆ ซึมไหลชะโลมด้ามดาบ ทว่ากู่เจี้ยนหุนกลับไร้ซึ่งความเ็ปใด ๆ แววตาสีชาดของเขาเยือกเย็นลงเรื่อย ๆ อย่างน่ากลัว
‘พลังป้องกันหนาแน่น ทว่าจุดหมุนของข้อศอกขวายังช้าไปครึ่งจังหวะ!’ กู่เจี้ยนหุนคำนวณประเมินในใจด้วยภาษาสมัยใหม่
เขาไม่ยอมเปิดโอกาสให้ศัตรูได้ตั้งตัว พลิกข้อมือซ้ายคว้าเข้าที่สันดาบดำ ขยับกายหมุนควงบิดตัวหลบหลีกวิถีดาบั์แล้วใช้คมดาบดำครูดไปตามใบดาบของอีกฝ่าย เสียงเนื้อโลหะเสียดสีดัง ครืดดดด ยาวเหยียด สะท้านหูจนชาวบ้านที่แอบดูต้องยกมือขึ้นอุดหูตนเอง
ฉั่ก!
ปลายดาบดำทมิฬตวัดกรีดผ่านต้นแขนขวาของหัวหน้าเทียน เนื้อหลุดกระจุยเป็ชิ้น เืพุ่งทะลักสาดกระเซ็นลงบนพื้นเลนตม กลิ่นคาวเืผสมไอความร้อนของกระแสลมปราณโชยเตะจมูกอย่างรุนแรง
"อ๊ากกกก!" หัวหน้าเทียนร้องลั่นด้วยความจุกและเ็ปแสนสาหัส มันบ้าคลั่งจนขาดสติ กระหน่ำฟาดฟันดาบั์เข้าใส่กู่เจี้ยนหุนดุจพายุคลั่ง บุกทะลวงจู่โจมโดยไม่คิดชีวิต
ฟับ! ฟับ! ฟับ! ฟับ!
คมดาบั์ตัดผ่านอากาศธาตุวืดวาด กู่เจี้ยนหุนเอียงกายหลบหลีกอย่างพลิ้วไหว ดุจใบไม้ที่ลอยคว้างท่ามกลางพายุคลั่ง ทุกย่างก้าวของเขาสั้น กระชับ และเปี่ยมด้วยทักษะเชิงยุทธ์ขั้นสูง เขาไม่ได้ต่อสู้เพื่อชื่อเสียงในยุทธภพ ทว่าสู้เพื่อสยบเสี้ยนหนามที่จะมาแว้งกัดลูกเมียของเขาที่อยู่้าตึกแถวไม้
"ถึงเวลาตายของเ้าแล้ว" กู่เจี้ยนหุนเอ่ยวาจาเสียงเรียบต่ำดุจมัจจุราช
วูบ!
ดวงจิตเทพกระบี่สอดประสานกับพลังวิถีกระบี่ขีดที่สองจนถึงขีดสุด กู่เจี้ยนหุนก้าวประชิดตัวขยับดาบดำแทงสวนตรงเข้าที่กลางแผ่นอกของหัวหน้าเทียนอย่างไม่มีผู้ใดมองตามทัน
สวบ!
คมดาบสีดำสนิทแทงทะลุเกราะลมปราณ เสียบทะลุขั้วหัวใจของหัวหน้าเทียนผมแดงอย่างแม่นยำราวจับวาง ปลายดาบโผล่ทะลุแผ่นหลัง ปล่อยสายเือุ่นร้อนให้ไหลทะลักอาบใบดาบ ทั่วทั้งบริเวณพลันเงียบสงัดลงทันตา มีเพียงเสียงหยดเืดัง ติ๋ง... ติ๋ง... ลงสู่พื้นดิน
"กะ... แก..." หัวหน้าเทียนดวงตาเหลือกค้าง ดาบั์หลุดออกจากมือร่วงลงกระแทกพื้นดินดัง ตึง! ก่อนที่ร่างหนาใหญ่ของมันจะล้มคว่ำลงไปนอนจมกองเื ไร้ซึ่งลมหายใจสืบต่อไป
อาจารย์หมอเกาเห็นดังนั้นถึงกับเข่าอ่อนล้มพับลงไปกองกับพื้นเรือน ใบหน้าซีดเผือดราวกับคนตาย สมุนสมาคมดาบโลหิตที่เหลืออยู่ต่างพากันโยนศัสตราวุธทิ้งแล้ววิ่งหนีตายกันไปคนละทิศละทางอย่างอลหม่านยิ่ง
ในห้วงลึกแห่งจิติญญา กระแสพลังมหาศาลพลันะเิออกดังก้องสะท้านดวงจิต
[เงื่อนไขครบถ้วน: สังหารหัวหน้าเทียนแห่งสมาคมดาบโลหิต][ผลลัพธ์: ทะลายกำแพงลมปราณขั้นต้นสำเร็จ][วิถีกระบี่สอดประสาน: เลื่อนระดับสู่ขีดที่ 3 (เบิกเนตร)]
กู่เจี้ยนหุนสะบัดดาบดำชะล้างคราบเืช้า ๆ รู้สึกได้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่จับจ้องมองลงมาจากชั้นสอง เขารีบเก็บดาบเข้าฝักซ่อนเร้นใต้แขนเสื้อกว้างแล้วเงยหน้าขึ้นประสานสายตากับเสี่ยวหลินที่เกาะขอบหน้าต่างแ่า นางร่ำไห้ด้วยความโล่งอกหลุดพ้น สายตาที่ส่งลงมาเต็มไปด้วยความเทิดทูนและรักใคร่ลึกซึ้งจนปิดบังไว้มิมิด
ชายหนุ่มส่งยิ้มบาง ๆ ให้แก่ภรรยารอง ภาษากายที่เต็มไปด้วยการปลอบประโลมและปกป้องทำเอาเสี่ยวหลินใบหน้าแดงซ่านรีบหลบสายตาด้วยความขัดเขิน หัวใจของนางบัดนี้ถูกบุรุษซูบตอบผู้นี้่ชิงไปจนหมดสิ้นแล้ว
ทว่าในความเงียบสงบหลังศึกใหญ่ กู่เจี้ยนหุนรู้ดีว่านี่เป็เพียงการเริ่มต้น หอโอสถร้อยคุณธรรมจะต้องไม่ยอมจบเื่นี้ลงง่าย ๆ แน่นอน และเขาก็พร้อมที่จะต้อนรับพวกมันในทุกเมื่อ!