หลังจากกลับมาถึงถ้ำแล้ว นทีก็เริ่มวางแผนการใช้ชีวิตของตัวเอง ถึงเขาจะได้มาเกิดใหม่โดยไร้เหตุผล แต่เขาไม่จำเป็ต้องทำตัวไร้เหตุผลตามนี่
พอมานั่งนึกดูแล้วก็แปลกประหลาดมิใช่น้อย ในชีวิตไม่เคยคิดมาก่อนว่าโลกหลังความตายเป็อย่างไร พอถึงวันที่ตายจริงๆ ดันได้กลับมาเกิดใหม่ แล้วแบบนี้เขาจะรู้ได้อย่างไรว่า์นรกมีจริงหรือเปล่า
นทีคิดทบทวนอยู่นานสองนานจนแม่งูสีดำตัวนั้นกลับมาถึงถ้ำพร้อมกับเ้าก้อนแสงตัวน้อยที่ตอนนี้อยู่ในร่างนกสีทองกำลังบินตามมาห่างๆ ก่อนแม่งูจะพ่นลูกไฟก้อนเล็กๆ ขึ้นมาตามคำขอของมัน เพื่อย่างปลาชิ้นเล็กที่ได้รับมา
นทีขมวดคิ้วมองการกระทำของเ้าก้อนแสงที่เหมือนมนุษย์ด้วยความสนอกสนใจ สัตว์อสูรที่กินเนื้อปรุงสุก เขาก็ค่อนข้างจะมั่นใจว่าคงไม่มีสัตว์กินเนื้อตัวใดเสียเวลามาทำให้มันสุกก่อนจะกินแน่นอน
หลังจากตัดสินใจจะใช้ชีวิตที่นี่ อย่างแรกที่เขาต้องทำก็คือปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมรอบกาย นทีประดิดประดอยคำพูดในหัวขึ้นมาก่อนจะเอ่ยถามด้วยท่าทีลังเล
“เ้า.. เผ่าพันธุ์ของเ้าเป็แบบไหนงั้นรึ” เ้าก้อนแสงที่กำลังเคี้ยวเนื้อปลาตุ้ยๆ หันมามองเขาด้วยแววตาเป็ประกาย มันรีบกลืนเนื้อที่เคี้ยวลงไปก่อนจะหันมายืดอกกางปีกขึ้นมาอย่างภาคภูมิใจ
“เผ่าพันธุ์ของข้าได้รับสมญานามว่าเป็ผู้พิทักษ์แห่งหุบเขามาร หากจะให้เล่าย้อนไป เื่มันเกิดจากเมื่อสามหมื่นปีก่อน มีสัตว์อสูร-“
“หยุดก่อน ข้าไม่ได้อยากฟังที่มา ข้าอยากรู้ว่าในตอนนี้เผ่าเ้าเป็อย่างไร” นทีรีบเอ่ยทักอีกฝ่าย ก่อนนกตรงหน้าเขาจะเล่าย้อนอดีตนานแสนนานของเผ่าพันธุ์ตัวเองออกมา เขาคิดว่าตัวเองไม่ได้มีเวลาว่างฟังขนาดนั้น
“แล้วเ้าจะรู้ถึงคุณงามความดีของเผ่าพันธุ์ข้าได้เยี่ยงไรถ้าหากไม่ยอมฟังที่มาของเผ่าข้า” นทีเริ่มรู้สึกมึนหัวกับการฟังคำพูดที่แสนจะโบราณของอีกฝ่ายให้เข้าใจ เขาจึงผงกหัวส่งๆ ไป
“อะแฮ่ม เื่มันเริ่มจาก เมื่อสามหมื่นปีก่อนโลกใบนี้ได้ถือกำเนิดบุตรแห่ง์จากเผ่าพันธุ์อันสูงส่งขึ้นมา ทั้งสองต่างลงมาบำเพ็ญที่โลกมนุษย์นี้เพื่อบรรลุเส้นทางของเซียน ทั้งคู่ได้รับคำอำนวยพรและคำยกย่องเทิดทูนมากมายจากทั้งเหล่าทวยเทพและสัตว์อสูรต่างๆ”
“แล้วเผ่าพันธุ์อันสูงส่งนี่คือเผ่าพันธุ์ใดงั้นหรือ” นทีเอ่ยถามอีกฝ่าย มันหันมามองหน้าเขาก่อนจะเอ่ยตอบ
“ข้ามิสามารถเอ่ยนามเผ่าพันธุ์อันสูงส่งออกมาได้ ตัวข้านั้นช่างต้อยต่ำจนมิคู่ควรแม้กระทั่งการกล่าวเรียกนามของท่านผู้นั้น” เขารู้สึกสงสัยลึกๆ มันจะมีอยู่จริงๆ งั้นเหรอ บุคคลหรือสิ่งมีชีวิตที่สูงส่งจนมิสามารถเอ่ยนามออกมาได้ แต่เมื่อดูจากท่าทางเคารพและนอบน้อมของเ้าก้อนแสง เขาเองก็ค่อนข้างจะเชื่อในสิ่งที่มันพูดออกมาอยู่มาก
“ข้าจะเล่าต่อแล้วนะ ตั้งใจฟังดีๆ” นกสีทองเอ่ยสำทับเขาที่กำลังเหม่อลอยด้วยท่าทีจริงจัง ก่อนจะมีท่าทีแปลกไป ตัวของมันเปล่งแสงสีทองออกมาพร้อมกับที่ร่างกายหดและขยายออกมาเป็รูปร่างของบุรุษคนหนึ่ง
“เมื่อวันนั้นมาถึงท่านผู้สูงส่งได้มอบชะตากรรมอันแสนเ็ปให้แก่บุตรแห่ง์ หนึ่งขาวหนึ่งดำกลับกลายเป็ศัตรู ผูกจิตผนึกิญญาจนเหลือทิ้งไว้เพียงร่างกายอันใหญ่โต มิมีผู้ใดรู้ว่าจิติญญาของทั้งคู่หายไปไหน จะมีเพียงการเล่าขานถึงชะตากรรมของบุตรแห่ง์ผู้นั้นเพื่อเป็การกล่าวเตือนมิให้กระทำล่วงเกินท่านผู้สูงส่ง”
น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาทุ้มต่ำราวกับบุรุษวัยกลางคนผู้น่าเกรงขาม แตกต่างจากเสียงปกติของเ้าก้อนแสงที่เขาเคยได้ยินมา จึงเอ่ยทักอีกฝ่ายอย่างกล้าๆ กลัวๆ
“เ้าเป็อะไรไปหรือ..”
“นี่คือวาจาสิทธิ์ของเซียนผู้รักษาเื่ราว สิ่งที่เ้าเห็นเป็เพียงแค่ภาพลวง ตื่นขึ้นเถิด ถึงเวลาของเ้าแล้ว” เสียงค่อยๆ เบาลงจนนทีต้องขยับเข้าไปใกล้ๆ เพื่อฟังคำที่อีกฝ่ายกล่าวออกมา
เขาเลิกคิ้วด้วยความสงสัยภาพลวง? ตื่นขึ้น? นี่เขาหลับอยู่งั้นหรือ จู่ๆ ก็เกิดเสียงดังขึ้นมาจนทั้งตัวเขาและแม่งูสะดุ้งตัวโยน เขารีบเลื้อยออกไปมองดูหน้าถ้ำ ก่อนจะตาเบิกกว้างเมื่อเห็นฝ่ามือสีดำขนาดั์ที่โผล่ออกมาจากท้องฟ้ากำลังแหวกนภาออกจากกัน เ้าก้อนแสงที่กลับร่างหิ่งห้อยลอยอยู่ข้างเขาอย่างมึนงง
ยังไม่ทันที่ตัวเขาจะได้เอ่ยอะไรก็รับรู้ถึงสายลมอันหนาวเหน็บพัดผ่านกายไป พลันภาพรอบกายก็ถูกย้อมไปด้วยสีแดงสด แม่งูตัวนั้นร่างกายถูกฉีกกระชากออกจากกันอย่างโหดร้าย
เมื่อท้องฟ้าแยกออกจากกัน เขาก็มองเห็นดวงตาสีแดงก่ำจ้องมองลงมายังตัวเขา นทีรู้สึกขนลุกขึ้นมาทันที เขาต้องหนี! คิดได้ดังนั้นเขาก็หันมองทางหนีทีไล่แต่ก็สายไปเมื่อมือนั้นเลื่อนลงมาจับเขาไว้
นทีพยายามดิ้นไปมาเพื่อให้หลุดออกจากการจับกุม แต่ก็ดูเหมือนจะไร้ประโยชน์เมื่อฝ่ามือนั้นกุมเขาไว้ด้วยแรงที่สามารถบดขยี้เขาได้ทั้งตัว นทีเหมือนได้ยินเสียงกระดูกในร่างของตนเองหักทีละชิ้นด้วยความทรมาณ เขารู้สึกได้ถึงกระดูกที่แทงโผล่ออกมานอกลำตัวของตนเอง
จู่ๆ ก็มีร่างของบุรุษผู้หนึ่งทะลุเข้ามาจากรอยแยกของผืนฟ้า เขาตวัดพู่กันในมือก่อนจะมีตัวอักษรจับกุมลอยออกมา มันกลายเป็เชือกสีทองพุ่งเข้าไปพันข้อมือนั้นแล้วตรึงไว้กับูเาลูกหนึ่ง
ในหูนทีได้ยินเสียงทุ้มต่ำตวาดขึ้นมาอย่างโกรธเกรี้ยวก่อนจะรู้สึกถึงแรงบีบที่เพิ่มมากขึ้น กระดูกของเขาแทบจะถูกป่นเป็ผง สติของเขาเลือนรางเพราะความเ็ปที่ได้รับ หางตามองเห็นบุรุษผู้นั้นพุ่งเข้ามาหาตนอย่างรวดเร็วก่อนสติจะดับไป
“ตื่นเถิดศิษย์พี่..” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกเขาด้วยน้ำเสียงกระวนกระวาย นทีขมวดคิ้วด้วยความรำคาญเมื่อรู้สึกได้ถึงหยดน้ำที่ตกลงมากระทบใบหน้าของตน เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาก่อนจะกะพริบตาช้าๆ อย่างงุนงง ภาพที่เห็นคือเด็กหนุ่มผมสีดำพร้อมกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตากำลังก้มมองเขาอยู่
ความทรงจำสุดท้ายของเขาที่จำได้คือตนกำลังถูกจับไว้โดยฝ่ามือั์แล้วก็มีผู้ชายคนหนึ่งพุ่งเข้ามาหาเขา แล้วหลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้น? นี่เขายังไม่ตายงั้นหรือ นทียันตัวลุกขึ้นมาก่อนจะร้องออกมาด้วยความเ็ป
นทีกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะก้มมองแขนตัวเองที่มีผ้าพันไว้ สมองของนทีเหมือนหยุดทำงานไปชั่วขณะหนึ่ง นี่เขาเป็งูมิใช่หรือ..? เขาเงยหน้าขึ้นมามองบุรุษผู้นั้นที่มองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวัง
“เ้าเป็ใคร..” เขาเอ่ยถามออกไป พลันใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวังของอีกฝ่ายกลับบิดเบี้ยวเหยเกพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย
“ศิษย์พี่ลืมข้าแล้วงั้นหรือ ฮืออออ จินหยวนผู้นี้ผิดไปแล้ว ศิษย์พี่ได้โปรดยกโทษให้กับความโง่เขลาของศิษย์น้องผู้นี้ด้วย” นทีมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยแววตาสับสน ก่อนจะชะงักเมื่อตนยื่นมือไปลูบศีรษะของอีกฝ่ายอย่างไม่รู้ตัว
“ศิษย์พี่..” คนที่กล่าวเรียกเขาว่าศิษย์พี่ทำท่าฮึดฮัดก่อนจะสูดน้ำมูกเสียงดัง นทีในตอนนี้สับสนไปหมด สรุปแล้วที่นี่ที่ไหน แล้วเกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่
“ข้า.. ข้าอยู่ที่ไหน” เขาเอ่ยถาม เด็กหนุ่มคนนั้นรีบประคองตัวเขาให้ลุกขึ้นนั่งพิงหินเอาไว้ก่อนจะเอ่ยถามอย่างสงสัย
“ศิษย์พี่จำอะไรได้บ้างหรือไม่ขอรับ” นทีส่ายหัวไปมาแทนคำตอบว่าเขาไม่รู้อะไรเลย เด็กหนุ่มคนนั้นอ้าปากค้างไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นมาอย่างเจ็บใจ
“ถ้าข้าไม่โง่เขลามัวแต่ไปช่วยไอ้คนทรยศผู้นั้น จนทอดทิ้งศิษย์พี่ไว้ ศิษย์พี่ก็คงไม่เป็เช่นนี้..” เขามองคนตรงหน้าด้วยสายตาสงสัย คนทรยศ? ศิษย์พี่? เหมือนเด็กหนุ่มจะรู้ว่าเขากำลังสงสัยเื่อะไร เขาก้มลงคุกเข่าก่อนจะประสานมือเข้าด้วยกันแล้วพูดออกมาด้วยเสียงอันดัง
“ศิษย์น้องเคารพศิษย์พี่ผู้เป็บุตรแห่ง์ขอรับ”
สวัสดีค่า กลับมาอีกครั้งกับเนลฟ์นะคะ ขอโทษที่หายไปหลายวันนะคะ วันนี้อยากจะมาถามว่า อยากให้อัพวันพฤหัสกับศุกร์วันละตอน หรือจะให้อัพวันเสาร์นี้ทีเดียวสองตอนคะ อันนี้เป็ตอนชดเชยที่หายไปหลายวันค่ะเลยอัพให้พิเศษเพิ่มอีกตอนนึง รวมเป็สามตอน
คอมเมนต์พูดคุยได้เลยนะคะ เนลฟ์อ่านทุกเม้นค่ะ
732
