จันทร์เ้าหลับใหลไปทั้งที่ยังไม่ได้อาบน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้านับเป็ครั้งแรกที่เธอนอนหลับอย่างไร้ความกังวลเช่นนี้ส่วนดวงิญญาที่อยู่ข้างกายของเธออย่างโทนี่ก็ได้แต่ส่ายศีรษะนอกจากเขาต้องพยายามขับไล่ดวงิญญาที่โฉบเฉี่ยวไปมาอยู่ด้านนอกเพื่อหาเหยื่อให้แก่ตนเองแล้วเขายังต้องพยายามแงะโทรศัพท์มือถือออกมาจากมือของจันทร์เ้าอีกด้วย
เมื่อจันทร์เ้าตื่นขึ้นมาแสงแดดอ่อนๆ ของเช้าวันใหม่สาดส่องผ่านม่านผ้าม่านลงบนใบหน้าของเธอทำให้เธอหลับตาและเบือนหน้าเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้นมองดูรอบห้องที่ยังคงเงียบสงบเธอรู้สึกสดชื่นและเบาสบายอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน หญิงสาวพลิกตัวและพบว่าโทรศัพท์มือถือของเธอถูกวางไว้อย่างเรียบร้อยบนโต๊ะข้างเตียง
“โทนี่?”เธอเอ่ยเรียกด้วยเสียงเบาหวิวเธอรับรู้ได้ว่าเขายังคงอยู่ที่นี่กับเธอ
"คุณตื่นแล้วเหรอ" เสียงของโทนี่ตอบกลับมาอย่างนุ่มนวลแล้วจึงได้ถามเธอต่อด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนมากขึ้น
"เมื่อคืนคุณหลับสบายดีไหม" คำถามของเขาทให้จันทร์เ้ายิ้มบางๆออกมา
"สบายอย่างที่สุด ขอบคุณนะที่คุณคอยเฝ้าระวังให้ฉันทั้งคืน"คำพูดของเธอทำให้โทนี่แค่เพียงพยักหน้าแม้ว่าเธอจะไม่ได้พูดออกมาแต่เขาสามารถรับรู้ได้ว่าได้ว่าจันทร์เ้ารู้สึกปลอดภัยและสามารถนอนหลับไปได้อย่างสบายใจก็เพราะเขาซึ่งทำให้เขาพลอยรู้สึกดีใจไปด้วย เขายืนมองดูเธอขณะที่เธอค่อยๆลุกขึ้นจากเตียงเพื่อเตรียมตัวสำหรับวันใหม่ไม่ว่าจะเป็การเลือกเสื้อผ้าอาบน้ำหรือจัดเตียงทุกการเคลื่อนไหวดูราบรื่นและผ่อนคลาย
“ฉันรู้สึกว่าการมีคุณอยู่ด้วยก็ไม่เลวอย่างน้อยห้องเล็กๆ แห่งนี้ของฉันก็ไม่ได้น่ากลัวอีกต่อไปแล้ว”จันทร์เ้าพูดขึ้นขณะกำลังกินขนมปังปิ้งและดื่มนมอย่างที่เธอมักจะทำเป็ประจำก่อนที่จะออกไปทำงาน
“ผมยินดีที่ช่วยให้คุณรู้สึกแบบนั้น”โทนี่ตอบกลับเบาๆ อย่างอบอุ่นทำให้จันทร์เ้ายิ้มออกมาอย่างพึงพอใจเพียงแต่ตอนที่เธอเปิดประตูเพื่อเตรียมตัวออกจากห้องกลับมีคนมายืนรอเธออยู่ที่หน้าประตู
“นายขึ้นมาบนนี้ได้อย่างไร”จันทร์เ้าถามด้วยความประหลาดใจ คอนโดแห่งนี้ห้ามคนนอกเข้ามาเพื่อความปลอดภัยของผู้พักอาศัยคนที่จะเข้ามาในอาคารหลังนี้ได้จะต้องมีคีย์การ์ดที่ทางนิติบุคคลของคอนโดแจกจ่ายให้ผู้เข้าพักอาศัยตามจำนวนคนของแต่ละห้อง
“ก็แค่บอกกับนิติบุคคลว่าฉันเป็แฟนของเธอติดต่อเธอไม่ได้ั้แ่เมื่อวานโทรเข้ามือถือเท่าไหร่ก็ไม่ติดให้เขาพาฉันเข้ามาหาเธอหน่อย”เมื่อภีมภัทรพูดเช่นนี้จันทร์เ้าก็พลันขมวดคิ้วในทันทีเ้าหน้าที่นิติบุคคลของคอนโดแห่งนี้เข้มงวดเื่การรักษาความปลอดภัย เขาไม่น่าจะปล่อยให้ภีมภัทรขึ้นมาบนนี้ได้ง่ายๆภีมภัทรก็เลยอธิบายให้เธอฟังว่าเขาขึ้นมาได้อย่างไร
"ฉันบอกเขาว่าฉันมาเพราะมีเื่ด่วนที่จะต้องบอกเธอและเพราะฉันมีรูปถ่ายของเราสองคนในโทรศัพท์เ้าหน้าที่นิติบุคคลก็เลยปล่อยให้ฉันขึ้นมาได้"คำอธิบายของเขาทำให้จันทร์เ้าอึ้งไปชั่วขณะเธอจำไม่ได้ว่าเธอเคยถ่ายรูปกับเขาตอนไหน ภีมภัทรก็เลยยกโทรศัพท์มือถือของตนเองขึ้นมาแล้วแสดงรูปที่เขาพูดถึงให้เธอดูในทันที
"นี่มันรูปในงานศพของคุณตาของฉันนี่นานายฉลาดมากที่ครอบตัดให้เหลือแค่รูปของฉันกับนายแต่นายก็รู้ว่ามันไม่ใช่เื่ง่าย ไม่ว่านายจะมีรูปถ่ายหรือไม่ก็ตาม"เธอเริ่มถามอย่างสงสัย ภีมภัทรก็หัวเราะออกมาเบาๆ
“เธอดูฉันให้ดีดูเหมือนไอ้โรคจิตที่จะเข้ามาทำร้ายเธอหรือไงยังไม่นับว่าเ้าหน้าที่พยายามโทรหาเธอแล้วและก็โทรไม่ติดอย่างที่ฉันบอกกับเขาจริงๆเขาก็เลยเชิญให้ฉันขึ้นมา แถมยังช่วยบอกชั้นและเลขห้องของเธอให้ด้วย”เมื่อภีมภัทรพูดเช่นนี้จันทร์เ้าก็พลันขมวดคิ้วแล้วบ่นออกมาในทันที
“เห็นทีว่าต้องคุยกับพี่นิติของคอนโดใหม่แล้ว”เมื่อจันทร์เ้าพูดเช่นนี้ภีมภัทรก็พลันส่ายหน้า
“อย่าไปโทษเขาเลยถ้าจะโทษก็ต้องโทษที่ฉันหน้าตาดี บุคลิกดีเกินไปอีกทั้งฉันก็ไม่ได้คิดร้ายกับเธอเสียหน่อยฉันก็แค่อยากจะเชิญเธอไปเป็แขกที่บ้านของฉันสักหน่อยต่างหาก”คำพูดของภีมภัทรทำให้จันทร์เ้าขมวดคิ้วในทันที
“ไปเป็แขกที่บ้านนายหรือ?”
“อื้มไปเป็แขกที่บ้านของฉันฉันบอกกับเธอั้แ่เมื่อคืนแล้วว่าฉันมีเื่อยากจะขอให้เธอช่วย”เมื่อเขาพูดเช่นนี้จันทร์เ้าก็ได้แต่ส่ายหน้าพลางหันไปปิดและล็อกประตูห้องโทนี่เองก็กำลังยืนกอดอกจ้องมองเธอกับภีมภัทรด้วยความสนใจจันทร์เ้าจึงได้แต่ทอดถอนใจออกมา
“ฉันต้องไปทำงานไปเป็แขกที่บ้านของนายไม่ได้หรอก”เมื่อจันทร์เ้าพูดเช่นนี้ภีมภัทรก็พูดกับเธอด้วยน้ำเสียงเป็กันเอง
“บ้านของคุณตาและคุณยายของเธอเธออยากจะได้คืนไหม ถ้าเธอช่วยฉันฉันจะโอนกลับมาเป็ของเธอโดยที่เธอไม่ต้องเสียเงินสักบาท”เมื่อเขาพูดเช่นนี้จันทร์เ้าก็รีบถามเขากลับในทันที
“ขอเป็พรุ่งนี้ได้ไหมวันพรุ่งนี้เป็วันหยุดของฉันพอดี” เมื่อเธอพูดเช่นนี้ภีมภัทรก็หัวเราะออกมาเบาๆ
“ได้สิถ้าอย่างนั้นวันพรุ่งนี้ฉันจะมารับแต่เช้า อ้อ! กรุณาเปิดเครื่องด้วยไม่อย่างนั้นฉันคงต้องถือวิสาสะเข้ามาในคอนโดของเธอเช่นนี้อีก”เมื่อเขาพูดเช่นนี้จันทร์เ้าก็พยักหน้า แล้วพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น
“ได้!พรุ่งนี้นายโทรหาฉันก็แล้วกัน”เมื่อตกลงได้เช่นนี้ภีมภัทรก็ผายมือเชื้อเชิญให้เธอเดินไปที่ลิฟต์ในทันที
“เธอจะต้องไปทำงานไม่ใช่หรือให้ฉันขับรถไปส่งเธอก็แล้วกันนะ” เมื่อเขาขออาสาเช่นนี้จันทร์เ้าก็พยักหน้าวันนี้เธอไม่อยากไปเบียดเสียดกับคนที่สถานีรถไฟฟ้าใต้ดินพอดีเดิมทีเธอตั้งใจว่าจะนั่งแท็กซี่ไปทำงานแต่ตอนนี้ในเมื่อมีทั้งคนอาสาจะขับรถไปส่งถึงที่ทำงานแล้วเธอย่อมไม่คิดจะปฏิเสธ...
“คุณไม่คิดจะถามเขาสักหน่อยหรือว่าเขาจะขอให้คุณช่วยเหลือเขาด้วยการทำเื่อะไร”เมื่อเขาพูดเช่นนี้จันทร์เ้าก็ยิ้มออกมา
“คนที่มาขอความช่วยเหลือจากฉันมีแค่ไม่กี่เื่หรอกซึ่งส่วนใหญ่ก็ล้วนเป็เื่เกี่ยวกับการที่ฉันสามารถมองเห็นผีได้นี่แหละ”เมื่อเธอพูดเช่นนี้โทนี่ก็พลันทอดถอนใจออกมาในทันที
"ดูเหมือนว่าพอได้ยินว่าจะได้บ้านของคุณตาและคุณยายคืนกลับมาเธอก็พลันหายกลัวไปเลยโดยปริยายเชียวนะ"คำพูดของโทนี่ทำให้จันทร์เ้าพลันส่งยิ้มให้เขาแต่เพราะกังวลว่าคนอื่นจะคิดว่าเธอเสียสติเพราะการชอบพูดคนเดียวเธอจึงไม่ได้พูดจาโต้ตอบกับเขาอีก
บ้านของคุณตาและคุณยายของเธอถูกเธอขายในทันทีที่ได้รับกรรมสิทธิ์มาตอนนั้นเพราะเธอคิดว่าคงจะทนรับความเสียใจเมื่อได้เห็นบ้านหลังนั้นไม่ได้อีกทั้งเธอ้าเงินเพื่อนำมาซื้อคอนโดแก่งนี้แต่ตอนนี้เธอกลับคิดถึงบ้านหลังนั้นเป็อย่างมาก เธอคิดว่าเธอสามารถเห็นบ้านหลังนั้นโดยไม่คิดถึงคุณตาและคุณยายได้แล้วหากมีโอกาสเธอก็อยากจะซื้อกลับคืนมา แต่ตอนนี้พอมีคนมาเสนอว่าจะยกให้เธอฟรีๆมีหรือที่เธอจะไม่ให้ความสนใจ
![ประดุจหนึ่งหอมหวานปานน้ำผึ้ง [你笑得甜蜜蜜.]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1643896543_47880899.webp)
536
