“เดียว!!นี่ลูกทำอะไร เรายิงได้อีกหลายตัว!!”ซานหู่เอ่ยออกมาด้วยความเสียดาย
“แค่นี้พอแล้วขอรับ ยิงเยอะกว่านี้เราก็เอากลับไปไม่ได้”ได้ยินคำตอบบิดาก็ฉุกคิดขึ้นมาได้
“ก็จริงแต่น่าเสียดาย นานๆจะเจอพวกมันที”
“ไม่หรอกขอรับ! เรามาที่นี่เมื่อไร่ก็เจอพวกมันเหมือนเดิม”
“จริงหรือ!”ซานหู่ขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะคลายออกอย่างรวดเร็ว
จะจริงไม่จริงพรุ่งนี้กลับมานั่งห้างอีกครั้งก็รู้เอง อีกเื่มันจริงอย่างที่ซานหลงพูด ฆ่าพวกมันเยอะกว่านี้ก็เอากลับไปไม่ได้อยู่ดี จะดีที่สุดฆ่าเท่าที่เอาไปได้ก็พอ
เราเดินไปชมผลงานทั้งสามแต้มด้วยความยินดีเรากะน้ำหนักของหมูหนุ่ม ทั้ง 3 ตัวที่ยิงได้มันหนักประมาณ 200 จิน
ตัวที่ใหญ่ที่สุดน่าจะหนักไม่ต่ำกว่า90 จิน (45 กก) เราลากหมูทั้งสามตัวมากองรวมกันไว้
แล้วไปตัดไม้ยาวท่อนละ1 จั้ง มาทำเป็คานหาม
บิดาจัดการมัดขาหน้ากับขาหลังของหมูแต่ละตัวเข้าด้วยกันข้าเอาคานหามมาสอดเข้าที่หว่างขาของพวกมันทีละตัว
“วางพวกมันไว้ตรงนี้เราไปดูกับดักกันก่อน ค่อยกลับมาเอาพวกมันทีหลัง”
“กับดักของเ้ามันจะได้ผลหรือ”ซานหู่ยิ้มเยาะเขาคิดว่ากับดักโง่ๆ แบบนั้น จะมีตัวอะไรตาบอดเข้ามาติดมันด้วยหรือถึงจะคิดแบบนี้แต่เขาก็ทำตามที่ซานหลงกล่าวอยู่ดี
“มันไม่สำคัญแล้วขอรับ ตอนนี้เราได้หมูมาสามตัวแล้ว ถ้าไม่มีอะไรมาติดบ่วงก็ไม่เป็ไรแต่ถ้ามี เราก็ต้องเอาไวกมันลงเขาไปด้วย ทิ้งไว้ที่นี่คงไม่ดีนัก” ถึงจะพูดออกมาแบบนี้แต่ในใจของข้าก็เชื่อเต็มร้อยว่ากับดักมันต้องได้ผล
เราเดินย้อนกลับไปตามทางไม่นานก็มาถึงจุดที่วางกับดัก อันแรกไว้
ในพุ่มไม้นั้นมีเสียงเคลื่อนไหวอย่างรุนแรงปนมากับเสียงกรีดร้องด้วยความใของกวางป่า
“เสียงกวาง!!”ซานหู่ะโเข้าไปในพุ่มไม้เตี้ยๆอย่างรวดเร็วแล้วภาพที่เห็น ทำให้เขาต้องอ้าปากอ้าค้าง
“บ้าน่า!!มันได้ผลหรือ”มันมีสัตว์มาติดกับดักโง่ๆ อันนี้จริงๆ
ซ้ำยังเป็กวางหนุ่มมันดิ้นเร่า ๆ อยู่ข้างพุ่มไม้ ขาหลังถูกเชือกมัดไว้อย่างแ่า ตัวมันพยายามดิ้นให้หลุดแต่ไม่เป็ผล
“กวาง!!จับมันเลยขอรับ” ซานหูจัดการกับกวางในกับดักได้อย่างง่ายดาย เขามัดขาหลังทั้งสองข้างของมันจากนั้นก็มัดโยงใส่กับขาหน้า”ข้าตื่นเต้นมาก นี่เป็ครั้งแรกที่ได้เจออะไรแบบนี้
เราเก็บกับดักอันแรกคืนไม้คานอีกอันถูกทำขึ้น
เราช่วยกันหามกวางตัวนั้นมาวางไว้รวมกันกับหมูป่า มันดิ้นเล็กน้อยเพราะยังไม่ถูกฆ่า ตอนนี้ ข้าเริ่มเครียดเล็กน้อยหมู 3 ตัวก็หนักอยู่แล้ว
ตอนนี้ได้กวางมาเพิ่มอีกแต่ก็ยังพอไหว เราไปดูกับดักที่เหลืออีก 9 อัน ยังดีหน่อยที่ไม่มีสัตว์ใหม่มาติดบ่วง ผลงานของกับดักที่เหลือทำคือไก่ป่า5 ตัว กระรอกอีก 4
เรากลับมาที่เดิมตอนนี้มีหมูสามตัว กวางหนึ่งตัว ไก่ป่า 5 กระรอกอีก 4 พอมัดพวกมันรวมเข้าด้วยกันแล้ว มันหนักมากถึงกับยกไม่ขึ้น
“เอายังไงดีขอรับ”
“ทิ้งกวางไว้นี่ก่อน เดี๋ยวพ่อจะกลับมาเอาทีหลัง” บิกาออกความเห็น ข้าก็ไม่ขัดอะไรเพราะมันเอาไปทีเดียวไม่ได้จริงๆ
เราสองคนหามหมู3 ตัว กลับมา นอกจากปหมูแล้วยนคานหาบยังมีไก่ป่า และกระรอกห้อยมาด้วย
“หลงเอ๋อ วิธีของเ้าได้ผลยิ่งนัก” ซานหู่กล่าวคำชมออกมาไม่ขาดปากแต่ได้เพียงคงามเงียบตอบรับกลับมา
แน่ละแบกของหนักๆก็เหนื่อยมากแล้ว ใตรจะมีอารมณ์ไปตอบคำถามหรือพูดอวดอ้างอะไรอีก ตอนนี้หัวไหล่ข้ากำลังชา
“พักก่อนได้หรือไม่ขอรับ”
“หนักหรือ”บิดาถาม
“หนักมากขอรับ”
“ฮ้าๆๆ ลูกต้องออกกำลังกายมากๆ ร่างกายจะได้แข็งแรง ตอนนี้ทนเอาอีกนิด อีกไม่ไกลก็ถึงบ้านของเราแล้ว”ได้ยินแบบนี้ข้าก็แทบทรุดคำตอบของบิดาก็คือ ไม่ได้ ไกล้จะถึงแล้ว สรุปคือไม่ได้พัก
ไม่นานเราก็กลับมาถึงบ้าน
“คราวหลังไม่เอาแบบนี้แล้วนะขอรับ ข้าเหนื่อยจนขาสั่นไปหมดแล้ว”ได้ยินข้าบ่นอุบออกมาบิดดาทำเพียงแค่ส่ายหัว ดูใบหน้านั้นสิกำลังเยอะเย้ยข้าอยู่แน่ๆ
“นี่พวกท่าน!! ทำไมถึงล่าได้เยอะขนาดนี้ ”เซียวยี่ใมากเมื่อเห็นบรรดาสัตว์ที่กองอยู่ตรงหน้า
นางไม่คิดเลยว่าวันแรกที่บุตรชายออกล่ากับบิดา พวกเขาจะได้โชคก้อนใหญ่ขนาดนี้
“ฮ้าๆๆ อันนี้ต้องยกความดีให้หลงเอ๋อ ยังเหลือกวางอีกตัวเดี๋ยวข้าจะกลับขึ้นไปเอาฮ้าๆๆ”ซานหู่เดินกลับเข้าป่าไป เขาหัวเราะออกมาด้วยความยินดี
“จริงหรือ นี่ลูกทำได้ยังไง” เซียวยี่ยิ้มกว้างขึ้น ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความภูมิใจ
“ฮ้าๆๆพวกเราแค่โชคดีขอรับ”
เข้าป่าไปไม่นานซานหู่ก็กลับมาพร้อมกวางหนุ่มตัวนั้นเราทั้งสามเริ่มจัดการกับเนื้อที่ล่ามาได้ทันที
หมูทั้ง3 ตัวถูกนำไปวางตรงแผ่นหินข้างแม่น้ำที่เดิม เืของมันถูกบิดาแทงออกแล้วั้แ่อยู่บนเขา
คราวนี้ท่านแม่ต้มน้ำร้อนรอเอาไว้แล้วแต่ดูจากปริมาณน้ำร้อนที่มี มันไม่น่าจะพอ
“แม่จะต้มน้ำเพิ่ม”
“ดีขอรับ”
“อืม…ได้มาเยอะขนาดนี้ทะยังไงดีนะ”ข้าคิดอยู่นิดหน่อยก็ตัดสินใจได้
คราวนี้ต้องใช้วิธีที่ต่างไปจากเดิมเล็กน้อยจากที่เคยเอาน้ำร้อนลวกก็เผาหมูทั้งตัวด้วยฟางข้าวแทน ขนแข็งๆของหมูถูกไฟไหม้ออกไปจนหมด จากนั้นก็ใช้มีดขูดเส้นขนที่เหลือเป็ตอออกอีกครั้ง
สุดท้ายจึงล้างด้วยน้ำร้อนอีกครั้งน้ำร้อนบางส่วนถูกใช้ลวกไก่เพื่อให้ถอนขนได้ง่ายขึ้น
มารดาคอยช่วยอยู่เป็ระยะการจัดการกับหมูสามตัวไม่ง่ายนัก เพียงไม่นานซานหู่ก็กลับมาพร้อมกับกวางตัวอ้วนบนบ่า
“คราวนี้ไม่ลวกน้ำร้อนหรือ” ซานหู่ถามขึ้นเมื่อเห็นวิธีการของบุตรชาย
“ไม่ขอรับ เผาแบบนี้จะเร็วกว่าแต่ หนังหมูจะไม่ขาว” หนังหมู่เมื่อถูกไฟมันจะไหม้เขาขูดจุดที่ไหม้ออกเหลือเพียงส่วนที่เป็สีขาวอมเหลือง
“แบบนี้ก็น่ากินไปอีกแบบ แต่หนังหมูมากขนาดนี้ เ้าจะเอาไปทำอะไรหรือ”
“เราเคี้ยวไฟเอาน้ำมันหมูก็ได้ขอรับ แต่คราวนี้เราจะแยกส่วนพวกมันเราจะขายพวกมันทั้งตัวให้เหลาอาหารไปเลย”คนที่นี่ใช้น้ำมันหมู จากไขมันส่วนท้องของหมูเท่านั้น
น้ำมันจากหนังหมูยังไม่มีใครทำขายเพราะพรานมันจะไม่เก็บหนังของมันกลับมา
“ไม่ได้หรอก เราไม่รู้ว่าพวกเขาจะซื้อหมูที่ยังมีหนังแข็งๆอยู่หรือเปล่าเดี๋ยวข้าจะลอกหนังมันออกไว้ให้เ้าก็แล้วกัน” ซานหูกล่าว
“อ๋อ!!แบบนั้นก็ได้ขอรับ”บิดาพูดมาแบบนั้นข้าก็ไม่ได้คัดค้านอะไร
“ท่านพ่อเอาตัวนี้ไปจัดการต่อเลยขอรับ ส่วนสองตัวที่เหลือข้าจะเผาพวกมันเอง”
“ได้!!” ซานหู่อุ้มเอาหมูที่บุตรชายเผาเรียบร้อยเดินตรงไปที่ท่าน้ำเขาหันซ้ายแลขวาอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะร้องถามเซียวยี่
“ยี่เอ๋อ!!ถังน้ำอยู่ไหน เอาถังน้ำมาให้ข้าหน่อย!!!”
“ได้ๆ รอสักเดี๋ยวข้าจะเอาไปให้”เสียงท่านแม่ร้องตอบกลับมานางวางไก่ในมือลง แอนจะเดินเข้าบ้านไป
ซานหลงก็ลงมือจัดการเผาหมู่ตัวที่เหลืออยู่ทันที
ใช้เวลาอยู่เกือบชั่วยามหมูทั้งสามก็ถูกจัดการเรียบร้อย ซานหู่ไม่ได้หั่นแยกพวกมันเป็ส่วนๆ เขาทำเพียงแค่ผ่าท้องถลกหนังเอาไส้ออกเท่านั้น
“ท่านพ่อจะเอาหมูพวกนี้ไปส่งเหลาอาหารเลยหรือไม่ขอรับ” ซานหลงถามขึ้น บิดาได้ยินคำถามก็หันหน้าไปหาท่านแม่ทันที
“หล่งจู้บอกกับข้าว่า ถ้ามีเนื้อเมื่อไหร่ให้เอาไปส่งทันที เขาจะรับเอาไว้ทั้งหมดยิ่งสดยิ่งดี พวกไก่ป่า กระรอก กระแตพวกนี้ ก็รับซื้อ”เซียวยี่เอ่ยขึ้น
“อ่าแบบนี้ก็ดีเลย ท่านพ่อก็เอาพวกมันไปด้วยเลยขอรับ”ข้าชี้มือไปที่กองไก่กระรอก กระต่ายป่า พวกนั้น
เพราะตอนนี้อาหารเย็นของพวกเรามีเยอะแล้วเขาไม่จำเป็ต้องเก็บไว้
“ข้าไปเอารถลากก่อน”บิดาเดินอ้อมไปเอารถเข็นหลังบ้านทันทีรถรถลากคันเก่าๆถูกลากออกมาเทียบ! เราช่วยกันขนทุกอย่างขึ้นรถเก่าๆคันนี้
ตัวรถมีคราบตะไคร่จับเต็มไปหมดแต่เนื้อไม้ยังไม่ผุ คาดว่าน่าจะเป็แก่นไม้ ของไม้เนื้อแข็งบางชนิด เมื่อขนทุกอย่างขึ้นรถเรียบร้อยบิดดาก็ลากเนื้อทั้งหมดเข้าเมืองทันที
“ท่านแม่เรามาช่วยกันจัดการกับเครื่องในหมูพวกนี้ดีกว่าขอรับ”
“ได้สิ”เราสองคนขนพวกมันไปที่ท่าน้ำทันทีก่อนจะล้างมันพวกมันในลำธาร
ไส้หมูถูกรีดเอาสิ่งที่อยู่ด้านในออกกลับไส้ แล้วล้างอีกรอบ ตอนนั้นเอง มีปลาซิวปลาสร้อย ตัวเล็กๆเริ่มว่ายเข้ามารุมกินเศษอาหารที่ลอยอยู่รอบๆ
“มีปลา!!เยอะมาก”ข้ามองพวกมันอยู่ชั่วครู่ก่อนจะหันกลับมาจัดการกับงานในมือต่อเซียวยี่นั่งมองลูกชายทำงานอยู่บนฝั่งด้วยความสุข
“ท่านแม่ ท่านช่วยไปเก็บหอมป่า กระเทียมป่า ใบหนามหอม (ใบมะกรูด)และต้นหญ้าไล่ยุง (ตะไคร้) มาให้ข้าหน่อยขอรับ”
“ลูกจะเอาพวกมันมาทำอะไรหรือ”นางไม่เข้าใจว่าลูกชายจะเอาของพวกนี้ไปทำอะไร
“ข้าจะใช้พวกมันดับคาวเนื้อขอรับ”เซียวยี่ไม่ถามต่อนางลุกขึ้นแล้วเดินออกไปทันทีของพวกนี้เป็ของพื้นๆที่มีอยู่ทั่วไป นางมักจะเก็บมันมาใช้งานบางอย่างอยู่ประจำ
366
