หลังจากที่ปื๊ดหลุดออกจากรถติดมาได้ เขาก็มุ่งตรงยังโรงพยายาบาลทันที แต่ปื๊ดรู้จักแต่โรงพยาบาลที่พี่สาวของเธอมารักษาตัว แต่ไม่รู้ว่าเธอพักอยู่ตรงไหนของที่นี้ เขาจึงตัดสินใจที่จะโทรถามหาจากหมวยดูอีกครั้ง
" หมวยพี่มาถึงที่โรงพยาบาลแล้ว ว่าแต่เราพักอยู่ห้องไหน "
" พี่ปื๊ดมาถึงแล้วเหรอ พี่อยู่ตรงไหนเดี๋ยวหมวยลงไปรับ "
ปื๊ดหมุนซ้ายหมุนขวามองดูรอบตัวเขา เพื่อหาจุดที่จะสะดุดตาที่สุดเพื่อที่จะนัดเจอกับหมวย แล้วเขาก็มองร้านกาแฟชื่อดังกับร้านขายดอกไม้ที่ตั้งอยู่ในโรงพยาบาลแห่งนี้ ปื๊ดตกลงใจที่จะนัดเธอหน้าร้านกาแฟทันที
" พี่อยู่ที่ร้านกาแฟ ที่ชั้นล่างของโรงพยายบาลที่ข้างๆเป็ร้านดอกไม้ "
" โอเค พี่รอหมวยอยู่ตรงนั้นนะเดี๋ยวหมวยจะลงไปหาพี่ตอนนี้เลย "
หลังจากนั้นเธอก็วางสายไป หมวยรู้สึกดีใจมากๆ ในที่สุดเขาก็มาจริงๆความกังวลและไม่แน่ใจทั้งหมดถูกปลดเปลื้องไปจากหัวใจของเธอ
" พี่เหมยเขามาถึงแล้ว เห็นไหมหนูบอกพี่แล้วว่าเขาต้องมา "
หมวยดีใจจนน้ำตาไหลออกมาเธอหันไปบอกกับพี่สาวของเธอเื่การมาถึงของเขาทั้งน้ำตา เหมยเองก็รู้อยู่ในใจแม้ภายนอกของหมวยจะดูไม่ต่างจากปกติเท่าไร แต่ลึกๆภายในเธอรู้ดีว่าน้องสาวตัวน้อยของเธอกำลังรู้สึกเป็กังวลใจเป็อย่างมาก เธอจึงยกมือขึ้นเพื่อลูบศีรษะปลอบใจน้องสาวของเธอ
" เขามาก็ดีแล้ว แต่ไหนละพี่ยังไม่เห็นน้องเขยในอนาคตของพี่เลย "
หมวยหน้าแดงด้วยความเขินอายในคำหยอกเย้าของพี่สาวเธอ แต่เธอเองก็ไม่ได้พูดปฏิเสธอะไรกับพี่สาวของเธอและหันเหไปเปลี่ยนไปบอกที่อยู่ของชายหนุ่มแทน
" เขากำลังรออยู่ข้างล่าง หนูกำลังจะลงไปรับเขาขึ้นมา "
" งั้นก็รีบลงไปรับเขาเถอะ อย่าปล่อยให้พี่เขาต้องรอนาน "
" อืม "
หลังจากที่ปื๊ดวางสายไป เขาเดินไปที่ร้านดอกไม้ที่ตั้งอยู่ที่ร้านกาแฟ เขาไม่ได้เตรียมของอะไรที่จะมาเยี่ยมคนป่วย ปื๊ดเลยเลือกที่จะซื้อดอกไม้ติดมือขึ้นไปเยี่ยมเธอแทน
" พี่ครับช่วยจัดดอกไม้ให้ผมสักช่อที่ครับ "
" ไม่รู้ว่าน้องอยากได้ดอกอะไระเป็ theme หลักดีคะ "
เขาไม่ได้พูดอะไรเขาชี้ไปที่ดอกไม้ชนิดหนึ่งที่เขาเคยพบเห็นในโลกของผู้ฝึกตนเขาไม่รู้ว่าดอกไม้ชนิดนี้ในโลกนี้เรียกว่าอะไร เขาจึงชี้ไปมันโดยที่ไม่ได้พูดอะไรออกมา
" ดอกเหมย เหรอคะ รอสักครู่นะคะน้อง "
เ้าของร้านใช้เวลาในการจัดดอกไม้เพียงไม่นานก็ได้นำช่อดอกเหมยช่อขนาดพอดีมาให้กับเขา ถึงแม้มันจะไม่ได้ช่อใหญ่อะไร แต่ราคาของมันก็แรงเอาเื่ หลังจากที่จ่ายเงินเสร็จเรียบร้อยแล้ว หมวยก็เดินมาหาเขาพอดี
หมวยสังเกตเห็นช่อดอกไม้ในมือของปื๊ด แม้เธอจะสงสัยว่าเขารู้ได้อย่างไรว่าพี่สาวเธอชอบดอกไม้ชนิดนี้ แต่เธอก็ไม่ได้ถามอะไรเพียงตรงเข้าไปทักทายเขาตามปกติ
" พี่ปื๊ด "
" ว่าไงรอพี่นานไหม พี่แวะทำธุะก่อนจะมาที่นี้ "
" ไม่เป็ไร ขอแค่พี่มาก็พอ จะช้าหรือเร็วหนูก็รอได้ "
ปื๊ดยกมือขึ้นมาลูบหัวของหมวยด้วยความเอ็นดูถึงแม้ว่าเขาจะเจอกับเธอได้เพียงแค่2ครั้ง แต่เนื่องจากเขาสนิทกับเธอมาเป็เวลาหลายปีในเกม เขาจึงเอ็นดูเธอราวกับว่า เธอเป็น้องสาวของเขาจริงๆ
หมวยหน้าแดงเล็กน้อยเวลาที่ปื๊ดใช้มือลูบหัวของเธอ เธอพยายามปกปิดความเขินอายไม่ให้เขารู้โดยการหันเหความสนใจของเขาไปทางอื่น
" นะ หนูว่า เรารีบขึ้นไปข้างบนกันเถอะ พี่สาวของหนูกำลังรอพวกเราอยู่ "
" อืม "
หลังจากนั้นหมวยก็นำทางปื๊ดไปยังห้องพักในโรงพยาบาลของพี่สาวเธอ ทันทีพวกเขามาถึงที่หน้าห้อง หมวยเคาะประตูห้อง 3ครั้ง เพื่อบอกให้พี่สาวของเธอได้รู้ว่าเป็เธอ และเพื่อบางทีพี่สาวของเธออาจจะยังแต่งตัวไม่เรียบร้อย
ก๊อก !! ก๊อก !! ก๊อก !!
" พี่เหมย นี่หมวยเอง "
" เข้ามาได้เลย "
ทันที่ทีปื๊ดเข้ามาภายให้ห้องพักของพวกเธอเขาเห็นผู้หญิงสาวสวยคนหนึ่ง กำลังนั่งรอพวกเขาอยู่ที่ปลายเตียง ถึงแม้ว่าเธอจะดูซบเซาจากอาการป่วยของเธอ แต่มันก็ไม่สามารถบดบังความงามที่มีอยู่ของเธอได้เลย เธอดูคล้ายดอกไม้ที่ใกล้จะโรยราเต็มที
" นี่คือพี่ปื๊ด ที่หนูเคยเล่าพี่ฟังว่าเขาจะรับดูแลพวกเราตลอดไป "
ถึงแม้ปื๊ด จะจำไม่ได้ว่าเขาไปบอกหมวยตอนไหนว่าเขาจะดูแลพวกเธอตลอดไป แต่เขาก็ไม่ได้คัดค้านคำพูดไดๆของเธอ เขายื่นช่อดอกไม้ที่เขาซื้อมาจากข้างล่างให้กับเธอ เธอก็รับมันไปอย่างเบามือและสูดดมกลิ่มของมัน ดูเหมือนมันจะถูกใจเธอไม่เบา
" ส่วนพี่ปื๊ด นี้คือ พี่เหมยพี่สาวของหมวยเอง "
" ต้องขอโทษด้วยนะคะ ที่น้องสาวของชั้นไปรบกวนคุณให้มาเยี่ยมชั้นถึงที่นี้ "
" ไม่เป็ไรครับ หมวยเองก็เหมือนน้องสาวของผมไม่รบกวนอะไรหรอกครับ "
" เห็นไหม หมวยบอกแล้วว่าพี่ปื๊ดเป็คนดี พี่เหมยก็ไม่เชื่อ "
หมวยพยายามโน้มน้าวพี่สาวของเธอ ให้เชื่อมั่นในตัวปื๊ดอย่างที่เธอเชื่ออย่างเต็มที่ แต่อย่างไรก็ตาม หลายเดือนที่ผ่านมาเหมยพบเจอกับความจริงบนโลกใบนี้มามากเกินไป เธอไม่เชื่อว่าอยู่ดีๆจะมีใครใจดีหาภาระมาไว้บนบ่าของตัวเอง มันจึงทำให้เธอไม่ไว้ใจชายที่อยู่ตรงหน้าเธอ
" หมวย พี่อยากกินโจ๊กร้อนๆสักชาม หมวยพอจะหาให้พี่ได้ไหม "
" แต่ว่า ... "
หมวยพูดพร้อมส่งสายตาไปที่ปื๊ดเพื่อสื่อเป็ในๆว่าเธอไม่้าทิ้งปื๊ดไว้ให้อยู่กับพี่สาวแค่2คน เธอไม่รู้ว่าพี่สาวของเธอ้าที่จะพูดอะไรกับเขา และเธอไม่อยากให้พี่สาวของเธอไปยั่วยุจนทำให้ปื๊ดรู้สึกโกรธขึ้นมาและไม่ความคิดที่จะช่วยพวกเธออีกต่อไป
" ไม่เป็ไรพี่เองก็อยากทำความรู้จักกับเขาให้มากขึ้น ใช่ไหมคะปื๊ด "
" อ่าครับ ถ้าเป็ไปได้พี่ขอกาแฟร้อนให้พี่สักแก้วด้วยนะ "
ดูเหมือนว่าเหมยจะมีบ้างเื่ที่้าคุยกับเขาเพียง2คนเท่านั้น ปื๊ดเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่า สาวงามคนนี้มีอะไรที่้าจะคุยกับเขา
" ได้คะ พี่ปื๊ดฝากดูแลพี่เหมยด้วยนะคะ "
หมวยฝากฝั้งพี่สาวของเธอกับปื๊ดแม้เธอจะเป็เด็กที่อายุ เพียง 14 ปี แต่เธอก็รู้ว่าพวกเขาทั้ง2คนคงมีเื่บางอย่างที่อยากจะคุยกันโดยที่ไม่อยากให้เธอรู้
" ได้ซิพี่จะดูแลพี่สาวของเธออย่างดี มดไม่ไห้ใต่ ไรไม่ให้ตอมเลย ดีไหม "
หมวยได้แต่พยักหน้าแล้วเดินออกจากห้องไป ก่อนที่จะปิดประตูเธอมองทั้งสองอีกครั้งเพื่อว่าทั้งสองจะเปลี่ยนใจ แต่ไม่ได้มีท่าทีใดๆจากทั้ง2คน เธอจึงได้แต่ปิดประตูห้องไป
ทันทีที่ประตูห้องปิดลง ท่าทีของพี่สาวใจดีก็หมดไปในทันที เธอแสดงสีหน้าเ็าใส่ปื๊ด แล้วเอ่ยปากถามบางอย่างจากเขา
" คุณ้าอะไรจากพวกเรา "
หลายเดือนมานี้เหมยถูกความโหดร้ายของโลกเคี้ยวกล่ำมากเกินไป มันทำให้เธอไม่เชื่อว่าจะมีใครมาช่วยพวกเธอฟรีๆโดยไม่หวังผลอะไรจากพวกเธอ
" แล้วคุณคิดพวกคุณมีอะไรที่ผม้า "
" ถ้าคุณรักน้องสาวของชั้นจริงๆละก็ "
" คุณก็ไม่จำเป็เป็ที่จะต้องมาจ่ายเงินค่ารักษาให้กับคนใกล้จะตายอย่างชั้น"
" แต่ชั้นขอให้คุณมอบอนาคตที่ดีให้กับเธอ แค่นั้นชั้นก็พอใจ "
" แต่ถ้าคุณ้าเพียงแค่ร่างกายของน้องสาวชั้น "
" ชั้นขอให้คุณหยุดแต่เพียงเท่านี้จะดีกว่า คิดเสียว่าสงสารพวกเรา "
" อย่าให้เราต้องเจออะไรที่แย่ไปกว่านี้อีกเลย แต่ถ้าคำขอร้องชั้นมันยังไม่เพียงพอ "
เหมยค่อยๆปลดเชือกที่มัดเสื้อผู้ป่วยของโรงพยาบาลที่ถูกใช้แทนกระดุม เธอปลดออกช้าๆที่ละอันๆ เผยให้เห็นร่องอกขาวเนื้อในของเธอ แม้เธอจะซูบผอมไปบ้างแต่มันไม่ได้ทำให้เสน่ห์ของเรือนร่างของเธอลดลงไปเลยจริงๆ
" ร่างกายของชั้น คุณสามารถใช้ร่างกายของชั้นจนกว่าที่ชั้นจะตาย "
" โดยมีข้อแม้เพียงอย่างเดียว คุณจะต้องให้คำสัญญากับชั้น "
" สัญญากับชั้น ว่าหมวยจะต้องมีชีวิตที่ดีแล้วชั้นจะทำทุกอย่างที่คุณ้า "
นี้คงเป็สิ่งสุดท้ายที่มีค่ามากที่สุดแล้วสำหรับ เธอไม่ลังเลแม้สักนิดที่จะมอบมันให้กับชายที่เธอพึงรู้จักเพียงไม่มีกี่นาทีก่อนหน้า ถ้ามันจะทำให้น้องสาวของเธอมีชีวิตที่ดี เธอพร้อมที่แลกมันโดยปราศจากความลังเลใดๆในใจ
ถึงแม้เธอจะพูดอย่างงั้นแต่ร่างก่ายกับปฏิเสธการเชื่อฟังคำพูดของเธอ เธอกำลังพูดในขณะที่น้ำตาของไหลออกมา ไหล่ของเธอกำลังสั่นสะท้าน ไม่รู้ว่ามันเป็เพราะเธอกำลังร้องไห้ หรือด้วยความกลัวจากการเปลื้องผ้าต่อหน้าชายที่เธอพึ่งเคยเจอ
จนถึงตอนนี้ชายที่เธอยื่นข้อเสนอยังไม่พูดอะไรตอบกลับเธอสักคำ เขาเพียงยืนอยู่ตรงนั้นโดยที่ไม่ได้พูดอะไร เธอคิดในใจว่าแค่นี้คงยังไม่เพียงพอสำหรับเขา เธอใช้มือของเธอเพื่อที่จะคลายปมส่วนร่างที่เป็กางเกงต่อไป
ขณะที่เธอกำลังจะคลายปมกางเกงของเธอ อยู่ๆ ชายคนนั้นก็เข้ามาจับมือของเธอเพื่อที่จะห้ามเธอเอาไว้ในสิ่งที่เธอกำลังจะทำ เขาค่อยๆใช้ทั้ง 2 มือของเขาปาดน้ำตาที่กำลังไหลรินอาบแก้มทั้ง2ข้างของเธอ มือคู่นั้นช่างอบอุ่นเหลือเกิน นอกจากมือของพ่อและแม่เธอไม่เคยได้รับการััจากใครที่มอบความอุ่นใจให้กับเธอได้มากมายขนาดนี้
หลังจากที่เขาเช็ดน้ำตาที่อาบ2แก้มของเธอ มือของเขาไม่ได้หยุดแต่เพียงเท่านั้นเขายังลูบไล้ผ่านแก้มขาวๆของเธอต่อไป จนมาถึงที่ลำคอยาวสวยของเธอ
จากนั้น เขาเลื่อนมือขึ้นมาเล่นกับแก้มของเธอ สิ่งที่น่าแปลกใจสำหรับเธอก็คือเธอไม่ได้รู้สึกรังเกียจจากการลูบไล้ของเขาเลย เธอกับรู้สึกผ่อนคลายจนเผลอหลับตาให้เขาลูบแก้มนวลผ่อง จนเธอเผลอครางออกมาด้วยความรู้สึกสบายที่เธอได้รับ
" อืมมมมม "
หลังจากที่เขาลูบแก้มของเธอจนพอใจ ชายคนนั้นก็ค่อยๆลูบไล้ลงไปอีก ครั้งนี้เขาลูบผ่านลำคอของเธอลงไปบริเวณร่องอกอันอวบอิ่มของเธอ เข้าใช้นิ้วมือของเขาลากเล่นตามร่องอกอวบอิ่มของเธอ จนเธอเผลอระบายลมหายใจที่กลั้นไว้ออกมา
" อ่าาา "
เสียงจากการระบายลมหายใจอุ่นๆของเธอ ดูเหมือนว่าการแสดงออกของเธอจะยิ่งทำให้เขาชอบใจมากขึ้น เขายังคงลูบไล้เธอต่ำลงไปเรื่อยๆ จนมันมาถึงที่หน้าท้องเรียบเนียนไร้ไข้มันของเธอ
เธอรู้สึกได้ถึงมือร้อนๆของเขากำลังลูบผ่านสะดือของเธอ เธอได้แต่หลับรอรับกับสิ่งที่ชายคนนั่นจะกระทำกับเธอต่อไปโดยที่ไม่ได้ขัดขืนใดๆ ต่อการกระทำของเขา
เหมยพยายามปลอบใจตัวเธอด้วยความคิดที่ว่า อย่างน้อยเธอก็เสียความบริสุทธิ์ของเธอให้กับชายที่อบอุ่นและอ่อนโยนที่สุดเท่าที่เธอเคยพบเจอมา
หลังจากหลับตารอรับการจู่โจมจากเขาอยู่ แต่เธอกลับพบว่าเขาไม่ได้ทำอะไรต่อจากนั้น เธอจึงค่อยๆลืมตาคู่งามของเธอขึ้น แล้วเธอก็ได้เห็นภาพของชายหนุ่มคนนั้น กำลังบรรจงมัดเชือกที่เธอแก้ออกมาคืนให้กับเธอ เขาค่อยๆมัดมันั้แ่อันล่างสุดขึ้นมาเรื่อยๆจนถึงอันบนสุดอย่างเบามือเท่าที่เขาจะทำได้
แม้เธอจะรู้สึกโล่งใจกับการกระทำของเขา แต่มันกลับมีบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิดอยู่ในหัวใจ เธอจึงถามกับเขาด้วยเสียงที่แ่เบา
" ชั้นคงสวยไม่พอที่จะดึงดูดความ้าของคุณใช่ไหม "
ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา เธอล้มป่วยจนทำให้ความงามที่เคยมีของเธอลดลงไป แต่ตัวเธอยังมีความเชื่อมั่นในความงามของเธอที่เหลืออยู่ จนเธอคิดที่จะใช้มันต่อรองกับเขา แต่เขากลับไม่สนใจที่จะตักตวงความสุขที่ได้จากรางก่ายของเธอ ถ้าไม่ใช้เพราะเธอสวยไม่พอแล้วมันจะเป็เพราะอะไร ตอนนี้เธอไม่เหลืออะไร ที่จะใช่ต่อรองกับเขาอีกต่อไป
หลังจากที่เธอพูดกับชายคนนั้น เขาก็ค่อยๆโน้มเข้าหาตัวใกล้ตัว มันใกล้มากซะจนเธอได้ยินเสียงลมหายใจของเขา เขาค่อยๆสูดลมหายใจของเขาจากต้นคอจนถึงที่ใบหูของเธอ และกระซิบเบาที่ข้างหูของเธอด้วยคำพูดและลมหายร้อนๆที่ออกจากปากของเขา
" คุณคิดว่าผมต้องใช้ความอดทนขนาดไหนในการไม่จับกดคุณลงไปกับเตียง "
" ถือว่าผมขอร้อง อย่าทำอะไรให้ผมต้องจับกดคุณลงไปจริงๆ "
" เพราะผมจะไม่ทนมันอีกต่อไป "
__________________________________________________________________________________
ต้องขอโทษนะครับที่หายไปหลายวัน งานยุ่งจริงๆครับ ส่วนวันก่อนถ้าผมไม่พาคนที่บ้านไปลอยกระทงผมคงไม่มีชีวิตรอดกลับมาเขียนนิยายในวันนี้ ผมจำเป็ต้องเอาชีวิตรอดจริงๆขอให้ทุกๆท่านโปรดเห็นใจครับ
14K
![เกมชีวิตลิขิตตาย [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1730902484_34986963.webp)
![เพื่อนเก่าในคืนร้อน [มี E-Book]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1771762495_42445486.webp)
