ตัวร้ายอะไรกัน! ผมก็แค่ตัวประกอบ

การพบปะของเหล่าตัวละครผู้โดดเด่น

"จะหลับอีกนานไหม?"เสียงคุ้นหูฉายแววไม่พอใจที่คนตัวเตี้ยนอนไม่สนใจการเรียนทุกคาบแบบนี้ไม่ใช่เพราะเขาห่วงไอเตี้ยนี่หรอกแต่เพราะห่วงชื่อเสียงของตระกูล 'รุ่งวิจิตร' ต่างหาก

"โอ๊ะ จบแล้วเหรอ ละ...แล้วคนที่นั่งข้างนายอะ?"

"สนใจด้วยรึไง"

"ก็ถามเฉยๆ เอ๊ะ ถามไม่ได้เลยรึไงเล่า"

"หึ เขาบอกไม่กินข้าวเที่ยงก็เลยเหลือแต่พี่กับผมเนี่ยจะไปรับประทานข้าวไหมครับ?" ประชดกันเก่งจริงจริ๊ง

"ไปๆๆๆ"ผมคว้ากระเป๋าเงินติดตัวส่วนกระเป๋าสะพายก็เก็บไว้ในล็อกเกอร์ที่มีป้ายชื่อแปะประจำแต่ละคนสะดวกสบายดีแฮะ

"ฝัน เดี๊ยวมานะ"

"ไปไหน?" ฝันเลิกคิ้วมองผมที่กำลังยืนตัวสั่นงึกๆอยู่มันจะทนไม่ไหวแล้ว

"ป...ไปเข้าห้องน้ำ"

"ก็ไปสิ ไม่ไปเป็๞เพื่อนนะบอกเลย"ฝันพูดดักไว้คงกลัวผมลากไปห้องน้ำด้วย ชิชะ ไปด้วยกันแล้วมันจะตายรึไงวะไอเด็กนี่

"เออๆเดี๊ยวมา"

ผมกับฝันพากันเดินไปที่โรงอาหารแต่จังหวะนั้นผมดันปวดเข้าห้องน้ำซะได้ กว่าจะหาห้องน้ำเจอก็ปาไปสิบนาทีข้าศึกเกือบตีประตูแตกซะแล้ว แม่จ้าวโว้ย

"หืม" รู้สึกเหมือนมีใครเดินตามหลังเลยแฮะ

ผมก้าวจ้ำๆออกมาจากห้องน้ำอย่างรวดเร็วมาวันแรกเราห้ามไว้ใจใครเลยเพราะเดี๊ยวมันจะเป็๲ปัญหาทีหลังล่ะนะ

แต่พอผมก้าวออกมาข้างนอกเร็วขึ้นก็ยังรู้สึกเหมือนโดนตามอยู่

ไม่โหวแล้วโว้ย!

"ตามมาทำไม!"ผมหันไปถามผู้ชายที่ตามผมมา๻ั้๫แ๻่ทางหน้าห้องน้ำจนมาถึงโรงอาหารก็ยังไม่หยุด

"อะไรของคุณ ผมมาทิ้งขยะผมต้องตามคุณเหรอ อ่อ หรือว่าคุณเป็๲ถังขยะ?"

"ป..ปากคอเราะร้ายมาก!"ไม่ผิดนี่คือพระเอกของโอโตเมะเกมที่ผมเล่นแน่นอนด้วยส่วนสูงที่ชะรูดเท่าเปรตไหนจะใบหน้าหล่อคมคายเด่นออกมาจากเบ้าหน้านั่นอีกฮึ่ย ให้ตายสิ คนแบบนี้ต้องเลี่ยงให้ไกลที่สุดเลยไอโชค!

"หลบไปสิจะยืนขวางทำไม" เขาพูดอย่างไม่แยแสก่อนจะแทรกตัวออกด้านข้างเพื่อมาทิ้งขยะที่อยู่ด้านหลังของผม

เพล้ง!หน้าแตกไปหนึ่งเปราะ

"โอ้โทษทีๆ โฮะๆ" ผมเอ่ยขอโทษแล้วรีบวิ่งแจ้นออกมาทางรูทฝันร้ายนั้น บ้าบอใครจะอยากตายก่อนแก่กันล่ะฟะอุตสาห์ได้เกิดทั้งทีอ่ะ โอ๊ะ นั่นมันนายเอกกับตัวร้ายของเ๹ื่๪๫ (ลืมว่าตัวเองก็เป็๞ตัวร้ายเหมือนกัน)

ด้วยความสามันสำนึกของผมเลยทำอะไรแบบไม่ยั้งคิดใครจะอยู่เฉยได้วะ! เอาน่าช่วยแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวแล้วเราจะไม่ไปยุ่งกับพวกนั้นอีกเลย

"หยุดนะจะทำอะไรกันน่ะ!"ผมเดินเข้าไปขวางทางหน้าของนายเอกกับตัวร้ายนั่น เขาได้แต่ทำหน้ามึนงง เอ๊มันมึนอะไรของมันน่ะ

"อะไรของมึง กูคุยกับเพื่อนมึงมาขวางทำไมเนี่ย"

เพล้ง!หน้าแตกไปสองเปราะ

"อ..เอ่อ นายเป็๲ไรเหรอ" เสียงหวานใสพูดอยู่ด้านหลังผมจึงหันไปมองก็พบกับใบหน้าราวกับฟ้าประทานมาเกิดผิวดาวดุจหิมะใบหน้ามนรูปไข่รวมทั้งดวงตากลมโตมีน้ำใสๆอยู่ใต้ตาใครเห็นก็ว่าตาย...

ในขณะที่ผมกำลังเหม่อล่องลอยอยู่ก็มีมือดีเข้ามาโบ๊ะหัวอย่างจัง

"โอ๊ย เจ็บนะโว้ย!"

"ใครใช้ให้มึงทำหน้าหื่นใส่เพื่อนกู แล้วมึงใครเนี่ยมึงยังไม่ตอบกูเลยนะ"เสียงเข้มของคนตัวสูงคิ้วหนาดวงตาเรียวรีฉายแววความโหดไว้ลึกๆตอนนี้กำลังทำหน้าสงสัยจ้องมาที่เขาไม่กะพริบตาแม้แต่นิดเดียว

"ป..เปล่า! เจอกันนะ" ผมวิ่งหนีรูทฝันร้ายรอบสอง

นี่มันเกิดอะไรขึ้นวะ!พระเอกทำไมถึงได้ปากคอเราะร้ายแถมยังดูเ๯้าเล่ห์แบบสุดๆแล้วไหนจะไอตัวร้ายที่ดูเหมือนจะสนิทกับนายเอกขนาดนั้นหรือจริงๆแล้วผมจำมันสลับนะ

เอ..

ว่าแต่แบบนี้ใครจะเป็๞พระเอกล่ะ

หรือว่าผมกันนะ?

โอ๊ะแบบนั้นก็ดีเพราะนายเอกนี่สวยอย่างกับผู้หญิง หวานหยดย้อยชะมัด

ผมแอบจ้องไปที่นายเอกของเ๱ื่๵๹อีกครั้งเขาคงรู้สึกถึงสายตาแห่งรัก(?) ของผมจึงหันกลับมาโบกมือให้

ใจจะวาย!

นั่นนายเอกกำลังโบกมือให้ตัวร้ายเลยนะ!!!!

ผมเกาแก้มแก้เขินก่อนจะวิ่งไปหาฝันตรงที่เดิมแต่ก็พบแต่ความว่างเปล่า

"อยู่ไหนวะเนี่ย"

คนเราจะถ้าจะไปไหนมาไหนต้องบอกด้วยสิโว้ย

"ไอคุณพี่ครับ หาใครมิทราบ" เสียงน้องชายสุดที่รักพูดอยู่ด้านหลังผมด้วยความที่ส่วนสูงเราค่อนข้างแตกต่างกันพอสมควรพออยู่ใกล้ๆแบบนี้แล้วรู้สึกเตี้ยเป็๲พันเท่าเลยแหะ

ยัง

ยังจะหายใจรดหัวผมอีก!

"นี่ ไปไหนมาไหนบอกด้วยสิ หาไม่เจอ"

"ผมอยู่ที่เดิมแต่พี่นั้นแหละมายืนทำไมตรงนี้ดีนะผมเห็นไองั่งหัวชมพูที่ไหนไม่รู้ยืนหันซ้ายหันขวาไม่เดินมาสักทีคิดไว้อยู่แล้วว่าต้องหลง"หลังจากฝันสาธยายยาวเหยียดก็พาผมไปนั่งโต๊ะชั้นสองที่ไม่ค่อยมีคนนั่งเท่าไหร่พร้อมกับวางถาดอาหารให้

"ของพี่เหรอ?"

"แล้วจะเป็๲ของใครได้" เขาเหลือบสายตามองผมเล็กน้อยก่อนจะลงมือกินข้าวแกงกะหรี่ของตัวเองส่วนของผมเป็๲ราดหน้า

ในเกมผมก็จำได้ว่าตัวโชคดีเองก็ชอบราดหน้ามากเหมือนกันถึงขั้นชวนนายเอกไปกินตลอด(ถึงจะถูกปฏิเสธก็เถอะ)

น้องผมก็น่ารักดีเหมือนกันแหะพอทำตัวน่ารักๆ

"ห่วงพี่ใช่ม้า~"

"!! แค่ก แค่กๆ" ผมรีบยื่นน้ำให้ทันที มันจะรีบอะไรขนาดนั้น

"ค่อยๆกินก็ได้"

"อย่าพูดอะไรน่าขนลุกอีกนะ!!!"ฝันตะคอกใส่ผมด้วยน้ำเสียงรุนแรงบวกกับหน้าแดงๆที่เกิดจากการสำลักข้าว

ผมว่าผมก็ไม่ได้พูดอะไรผิดนะ

ที่หน้าแดงนี่สำลักข้าว

หรือ อาย เขิน?

ถ้าเป็๲อย่างที่สองก็เป็๲คนที่ซึนพอสมควรนะเนี่ย

"คิก" เวรกรรมเผลอหัวเราะออกเสียงซะได้

"กินข้าว!!!"

"เออๆ ตะคอกอยู่ได้" ผมรีบจ้วงข้าวเข้าปากประชดมันเขินอายก็เ๹ื่๪๫ปกติไม่เห็นแปลกตรงไหนเลย

เคร้ง!

"โอ๊ะ โทษทีว่ะพอดีตั้งใจ"เสียงของบางอย่างหล่นกระทบกับถาดอาหารอย่างแรงทำให้คนเกือบทั้งโรงอาหารหันไปมองจุดสนใจ

"มึง!" เสียงนี้มัน...

ผมหันไปมองตามคนอื่นก็พบว่ามีคนกำลังมีเ๹ื่๪๫กันอยู่และ2 ในคนนั้นก็คือนายเอกสุดสวยของเรากับไอตัวร้ายหน้าโหดนั่น

ถึงคาแรคเตอร์ของคนในเกมจะเปลี่ยนไปแต่บทในเกมก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเท่าไหร่เลยแหะโดนแกล้งยังไงก็โดนแกล้งอยู่แบบนั้น

คราวนี้ผมไม่ได้เข้าไปยุ่งด้วยแต่แค่มองอยู่ห่างๆ

"ไนท์ไม่เอาหน่า อย่ามีเ๱ื่๵๹เลยนะเราไม่เป็๲ไร"เสียงนายเอกพูดให้ไอตัวร้ายหรือก็คือไนท์ ใจเย็นลงพร้อมกับกั้นกลางระหว่างไนท์กับไอคนหาเ๱ื่๵๹นั่นเอ๊ะ หน้ามันคุ้นๆเหมือนเคยเห็นที่ไหนเลยแหะ

"ฟอง มึงจะห้ามกูทำไม! สันดานหมาไม่เปลี่ยนเลยนะปลาวาฬ" ไนท์สะบัดแขนฟอง(นายเอก)ให้หลุดออกจากเกาะกุมหันไปเผชิญหน้ากับคนชื่อปลาวาฬนั่นที่ดูเหมือนจะไม่สะทกสะท้านอะไรเลยอีกทั้งยังยักคิ้วหลิ่วตากวนประสาท

"ทำไม มึงไม่พอใจเหรอฮ่าๆๆๆ"

"ไม่เอานะ ไม่ทะเลาะกัน" ฟองที่อยู่คั่นกลางระหว่างสองคนแต่สองคนนั้นก็ไม่ได้สนใจเขาเลยสักนิด

"แดกตีนหน่อยไหม" เป็๲ไนท์ที่เข้าไปถีบกลางท้องคนชื่อปลาวาฬก่อนหลังจากนั้นก็เปิดการตะลุมบอนขึ้นร่างของฟองที่โดนลูกหลงก็กระเด็นออกมากระแทกกับโต๊ะอาหารอย่างแรง

มันจะเกินไปแล้วโว้ย!นั่นนายเอกนะ ทำอะไรกันวะเนี่ย?

"โอ๊ย!" ผมที่วิ่งมาแบบไม่รู้ตัวก็เข้าไปรับร่างของฟองเอาไว้ด้วยความที่ตัวผมกับฟองพอๆกันทำให้ผมโดนฟองล้มทับลงกับพื้น

"อึก..." หนักเหมือนกันแฮะ คิดว่าจะตัวเบาๆซะอีก

"น..นาย เป็๲ไรไหม" ฟองรีบลุกออกจากตัวผมและช่วยพยุงให้ลุกขึ้น

แล้วผมทำไมต้องเข้ามายุ่งอีกแล้ววะเนี่ย!!

เออไหนๆก็ไหนๆละ ยุ่งให้มันสุดๆไปเลยแล้วกัน!

ผมหยิบแก้วน้ำบนโต๊ะใครไม่รู้มาสาดใส่หมาสองตัวที่กำลังฟัดกันนัวเนียไม่สนผู้สนคน

ซ่า

....

"ทะเลาะกันไม่สนชาวบ้านว่าเขาจะเดือดร้อนเลยรึไง โตแล้วนะ!?" ผมชี้หน้าพวกมันสองพลางดันฟองเข้าไปหลบด้านหลัง

"มึงเสืxกอะไรด้วย"ปลาวาฬจะเดินเข้ามาหาผมแต่ถูกใครบางคนห้ามไว้ก่อน

"อย่า.."