เมื่อเห็นโจวเถาเถา หวังเฉียงก็ได้แต่ก้มหน้าลงไม่พูดอะไร ซุนผอไหลยิ้มพูดว่า “นี่ไม่ใช่หวังเสี่ยวเตี๋ยหรอกหรือ? เ้ามาห้ามไม่ให้ข้าขายขนมซานจาหรือ?”
“เ้าขายขนมซานจาได้ แต่เหตุใดต้องขายตัดราคาผู้อื่นด้วย?”
“ทำไมข้าจะขายถูกกว่าเ้าไม่ได้ละ? เ้าก็ขายราคานี้ได้แต่ทำไมเ้าไม่ขายเล่า? ข้าไม่ได้ไปปล้นไปชิงใครมา จะขายได้หรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของคนผู้นั้น หรือเป็เพราะข้าไปตัดโชคลาภของเ้าหรือ?
ผู้คนที่อยู่ข้างซุนผอไหลต่างพากันพยักพเยิดสนับสนุนนางเพราะเห็นแก่ของราคาถูก “หวังเสี่ยวเตี๋ย ถ้าเ้าจะซื้อขนมซานจาข้าก็ยินดีขายเ้า แต่ถ้าไม่ซื้อก็อย่ามาบังหน้าร้านข้า” ซุนผอไหลพูดอย่างเ็า
โจวเถาเถาถึงกับถอนหายใจอย่างละเหี่ยใจ นางรู้อยู่แล้วว่าซุนผอไหลจะทำขนมซานจามาขายแข่งกับนาง แต่ที่นางคิดไม่ถึงเลยก็คือซุนผอไหลจะชั่วร้ายกว่าที่นางคาดเอาไว้ ถึงกลับกล้าขายขนมตัดราคากับนางเสียได้
ที่จริงแล้วการขายของในตลาดก็ไม่ได้มีกติกาอะไรเป็ที่ตั้ง ใครอยากจะขายเท่าไหร่ก็ย่อมขายได้ในราคาที่เหมาะสมยุติธรรม ถ้าขายราคาแพงเกินไปก็ขายไม่ได้ แต่ถ้าหากขายถูกจนเกินไปก็จะเกิดการแข่งขันตัดราคากันขึ้นมา ผลสุดท้ายก็จะไม่มีใครค้าขายได้กำไรที่สมเหตุสมผล ทางที่ดีก็ควรจะกำหนดราคาให้พอๆ กันเพื่อจะได้ไม่มีการได้เปรียบเสียเปรียบกันแต่อย่างใด..แต่นางซุนผอไหลก็ทำราคาขนมเสียไปแล้ว
ทว่าโจวเถาเถากลับหัวเราะออกมา
ไม่เป็ไรยิ่งขายมากต่อไปนางก็จะได้รับผลตอบแทนอีกเท่าทวีคูณอย่างแน่นอน!!
คนส่วนใหญ่้าซื้อขนมซานจาราคาถูกของนางซุนผอไหล ด้วยเหตุนี้โจวเถาเถาจึงขายขนมไม่ค่อยได้แม้แต่พ่อค้าขายขนมซานจาเ้าอื่นๆ ก็เช่นกัน โจวเถาเถาเองก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก หลังจากตลาดปิดลงนางก็เดินเตร่ไปรอบๆ เมืองอย่างสบายๆ
ก่อนค่ำนางจึงกลับไปถึงหมู่บ้านกัวเทียน
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เมื่อโจวเถาเถาเดินไปที่แผงในตลาด นางเห็นซุนผอไหลกับสามีะโขายขนมซานจากันอย่างแจ่มใส หากแต่เมื่อหวังเฉียงเห็นนาง เขารู้ในใจดีว่าขนมซานจาที่ภรรยาเขาทำ ได้ขโมยสูตรมาจากโจวเถาเถาดังนั้นเมื่อเขาเห็นนางเขาจึงไม่กล้าสบตานางได้แต่มองเสไปทางอื่น หากนางซุนผอไหลกลับร้องะโมากขึ้นไปกว่าเดิม ทำไมล่ะ? ข้าแอบดูเรียนรู้เองทำเองแลัวจะไปอายทำไม? ถ้าหากเป็คนอื่นแค่ได้ดูได้เห็นก็อาจจะทำไม่ได้เหมือนข้าหรอก…
สุดท้ายแล้ว..ขิงยิ่งแก่ก็ยิ่งเผ็ด หวังเสี่ยเตี๋ยก็เป็แค่เด็กเมื่อวานซืนเท่านั้นจะกล้ามาต่อกรกับนางหรือ?
สุดท้ายแล้วขนมซานจาของนางซุนผอไหลก็ขายดีกว่าของโจวเถาเถาในขณะที่โจวเถาเถาขายไปได้ไม่กี่ชิ้น แต่ของนางซุนผอไหลกลับขายไปได้แล้วถึงหลายสิบชิ้น
ในระหว่างวันโจวเถาเถาเอนกายลงนอนพัก นางทำตัวสบายๆ ราวกับคอยชมดูงิ้วโรงใหญ่ที่กำลังจะแสดงในไม่ช้า ตอนนี้เองที่ซุนผอไหลกำลังขายของมือเป็ระวิงส่วนหวังเฉียงก็กำลังยื่นขนมซานจาส่งให้ลูกค้า ทันทีที่เขากำลังจะดึงมือกลับนั้น มือของเขากลับถูกคว้าจับไว้แน่น หวังเฉียงมองผู้ชายร่างสูงใหญ่ แข็งแรงมีเครา กลับกลายเป็ลุงที่เมื่อวานจะซื้อขนมซานจาของโจวเถาเถาแต่แล้วเปลี่ยนใจมาซื้อกับนางซุนผอไหลแทน ใบหน้าของลุงผู้นั้นพร้อมกับผู้ติดตามอีกสองสามคนดูโกรธมาก โจวเถาเถารีบขยับกายขึ้นทันทีอย่างสนอกสนใจ เอาละ การแสดงกำลังเริ่มขึ้นแล้ว
55K
