เื่: อย่าร้องเพลงนี้ (บทเพลงมรณะ)
EP21 แผนการทำลายล้าง
ทิวาและเจตใช้เวลาตลอดทั้งคืนในกระท่อมกลางป่าเพื่อวิเคราะห์จุดอ่อนของคำสาป เจตยังคงไม่สามารถพูดได้ แต่ใช้การเขียนข้อความอย่างเร่งรีบเพื่อสื่อสารกับทิวา
“ถ้าเพลงนี้คือแหล่งพลังงานของิญญา... และมันกำลังแพร่กระจายผ่านระบบไฟฟ้าและสัญญาณเสียง... เราต้องทำลายมันที่ต้นตอ!” ทิวากล่าวอย่างเด็ดขาด
เจตเขียน: “ต้นตอคือ YouTube หรือที่ไหนวะ? เราลบมันไม่ได้นะ!”
“ไม่ใช่ YouTube!” ทิวาส่ายหน้า “ต้นตอคือ แหล่งบันทึกหลัก... ซึ่งก็คือ สตูดิโอสายหมอก! และ ร่างของพิมพา!”
ทิวาอธิบายแผนการของตนเอง: “เมื่อิญญา้าให้เพลงนี้สมบูรณ์ มันจึงเข้าควบคุมอุปกรณ์ไฟฟ้าและเสียงต่าง ๆ เพื่อสร้างหายนะ... เราต้องทำลายอุปกรณ์เ่าั้ให้หมด! และที่สำคัญ... เราต้องทำให้ิญญา สูญเสียการควบคุม ร่างของพิมพา!”
เจตเขียนด้วยความกังวล: “แล้วจะทำลายยังไงวะ? จุดไฟเผาทั้งสตูดิโอเลยเหรอ?”
“ไม่! เราต้องใช้พลังงานของมันเองทำลายมัน!” ทิวาพูดด้วยดวงตาที่ลุกวาวอย่างบ้าคลั่ง “จำตอนที่เราอัดเพลงได้ไหม? เสียงรบกวนความถี่สูงที่ดังขึ้นมาตอนที่เราเล่นท่อนฮุก... มันคือสัญญาณ! เราต้องสร้าง คลื่นความถี่รบกวนที่ทรงพลังที่สุด ที่จะทำให้ระบบเสียงและพลังงานในสตูดิโอเกิดการล่มสลายครั้งใหญ่!”
ทิวาเปิดเผยแผนการของเขา: พวกเขาจะต้องกลับไปที่สตูดิโอสายหมอกอีกครั้ง นำกีตาร์ที่เหลืออยู่มาเชื่อมต่อกับอุปกรณ์อัดเสียงที่ทรงพลังที่สุดเท่าที่จะหาได้ แล้วเล่น 'จะขอตายในอ้อมกอดเธอ' ท่อนฮุกด้วยความถี่ที่สูงเกินกว่าระบบจะรับได้ เพื่อให้เกิดการลัดวงจรและทำลายไฟล์เพลงหลักทั้งหมดในระบบ!
ในขณะที่ทั้งสองกำลังเตรียมตัวออกจากกระท่อม... โทรศัพท์มือถือสำรองของทิวาก็สั่นอย่างรุนแรงอีกครั้ง ข้อความถูกส่งมาจากเบอร์ของพิมพา
[พิมพา]: พี่ทิวา... พิมพารู้ว่าพี่กำลังคิดจะทำอะไร... อย่าทำลายสิ่งที่สมบูรณ์แบบนะคะ...
[พิมพา]: พี่ทิวาไม่สามารถหยุดบทเพลงนี้ได้หรอกค่ะ... พิมพาจะรอพี่อยู่ที่สตูดิโอ... มามอบตัวแล้วยอมรับบทลงโทษ... พี่ทิวาจะได้ไม่ต้องทรมานอีกต่อไป
ข้อความนี้ยิ่งตอกย้ำความมุ่งมั่นของทิวา แต่เจตที่อ่านข้อความนั้นก็สั่นเทา
“ฉันไม่ไหวแล้วว่ะทิวา!” เจตเขียนด้วยลายมือที่หวัดและยุ่งเหยิง “ฉันกลัวเกินกว่าจะกลับไปที่นั่น! ฉันขอไปจากเื่บ้า ๆ นี่! ฉันไม่อยากตาย!”
ทิวาเข้าใจดีถึงความหวาดกลัวของเพื่อน เขามองไปที่เจตด้วยความเห็นใจ “แกไปเถอะเจต... นี่เป็ความผิดของฉันคนเดียว แกไม่เกี่ยว”
เจตพยักหน้าอย่างโล่งใจ ก่อนจะรีบวิ่งออกจากกระท่อมกลางป่าไปโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้ทิวาอยู่เพียงลำพังกับกีตาร์ที่ซ่อมอย่างลวก ๆ และความมุ่งมั่นที่จะทำลายคำสาป
— ดีแล้วเจต... ให้ความตายนี้จบลงที่ฉันคนเดียว ทิวาคิด
ทิวาแบกกีตาร์เก่าแล้วเดินออกจากกระท่อม มุ่งหน้าสู่ถนนที่ทอดยาวไปยังสตูดิโอสายหมอก เขากำลังจะไปเผชิญหน้ากับความตาย... และบทเพลงอาถรรพ์ที่เขาเองเป็ผู้สร้างขึ้นมา!
*โปรดติดตามตอนต่อไป*
283
