เกิดใหม่ทั้งที มีสามีแถมลูก 3

        ผ่านไป 7 วันหลังจัดเตรียมอุปกรณ์รักษาและยาสมุนไพรแล้วเสร็จ หลิงหลิงจึงเริ่มเปิดบ้านรับรักษาคน จำกัดแค่วันละ 20 คนเท่านั้น ด้านหน้าบ้านเป็นลานกว้างติดกับประตูหลัก หลิงหลิงให้ช่างมาทำหลังคาสูงและกั้นห้อง 1 ห้องสำหรับรักษาคนไข้ไว้ด้านซ้ายมือของประตูหลัก ด้านนอกห้องตรวจเป็นโถงกว้างสำหรับนั่งรอของญาติมีเก้าอี้จัดเรียงเป็นแถว 3 แถว แถวละ 5 ที่นั่ง ด้านหน้าที่นั่งรอญาติมีโต๊ะสูงยาวรูปตัวแอลเหมือนเคาเตอร์สมัยใหม่ไว้จ่ายยาและแจกบัตรคิวสำหรับคนที่มาไม่ทันรอบวันนี้ ด้านหลังเคาเตอร์ที่ติดกับห้องรักษาเป็นผนังสูงติดเพดานมีบันไดสูงถึงเพดานที่มีล้อเลื่อนด้านล่างและด้านบนเป็นรางเลื่อนของบันไดให้เลื่อนไปมาหยิบยาได้ง่ายๆ ทั้งผนังทำเป็นช่องลิ้นชักเล็กไว้ใส่ยาแต่ละชนิด แต่ละช่องติดชื่อยาสมุนไพรแต่ละชนิดไว้ แยกเป็นยาเม็ด ยาน้ำ และสมุนไพรแห้ง 

        หลงหลงและหลงอี้ช่วยกันดูแลเรื่องจ่ายยาและแจกบัตรคิวช่วยหลิงหลิงอย่างรู้ความ เด็กทั้งสองรู้จักสมุนไพรแทบทุกชนิดเพราะอยู่กับมารดาตลอดจึงซึมซับมาโดยง่าย ทั้งเป็นเด็กฉลาดช่างจดจำจึงไม่ยากที่จะจัดยาตามเทียบยาให้ผู้ป่วย 

        ด้วยไม่อยากให้คนมาออเต็มหน้าบ้านและใช้เวลารักษาแต่ละคนพอสมควรด้วยวิธีปกติ นางนำเครื่องมือการแพทย์สมัยใหม่ออกมาจากในมิติเพื่อรักษาคนไข้บ้างบางครั้งโดยอ้างว่าเป็นอุปกรณ์จากต่างแดนที่นางนำมาจากอาจารย์ตนที่ออกไปท่องเที่ยวไปทั่ว คนไข้ไม่มีใครติดใจอะไรเพราะพวกเขาเป็นชาวบ้านธรรมดาไม่เคยออกไปโลกภายนอกมากนัก คนไข้แต่ละคนใช้เวลาพอสมควรในการรักษา จึงไม่อยากให้มีคนเข้ามาอยู่ในบ้านรอเยอะเกินไป หากอาการหนักถึงจะใช้น้ำวิเศษช่วย หากใครมาสอบถามขอรับการรักษาถ้าไม่ฉุกเฉินหรือสาหัสเจียนตายก็นัดคิววันถัดไป ให้แต่ละคนเก็บบัตรคิวนัดไว้มายื่นในวันนัด

        ข่าวการรักษาคนยากไร้โดยไม่คิดเงินแพร่สะพัดออกไปจนคนทั่วทั้งเมืองรู้จักท่านหมอหญิงใจบุญผู้นี้กันหมด ต่างให้เกียรตินางเสมอเวลาเจอนางไปไหนมาไหนในเมือง แม้แต่เจ้าเมืองที่รู้เรื่องก็นับถือในน้ำใจนาง เมืองนี้อยู่ใกล้ชายแดนมีทหารและคนเจ็บมากมายเมื่อไปสู้รบบาดเจ็บกลับมาเพราะโดนปลด ไม่มีหมอใดรักษาให้หากไม่มีเงิน แถมหมอตามชายแดนมีน้อยนักชาวบ้านบางคนเจ็บป่วยธรรมดายังทำให้ถึงแก่ชีวิตด้วยเพราะไม่มีเงินทอง

        "ท่านหมอช่วยข้าด้วย ท่านหมอช่วยพวกข้าด้วย"

        มีเสียงตะโกนเข้ามาในบ้านหลิงหลิงยามวิกาล ทั้งทุบประตูเรียกอย่างร้อนรน หลิงหลิงจึงรีบไปเปิดประตูให้คนด้านนอกโดยไม่คิดอะไร ด้วยเห็นเป็นคนป่วย หากแต่พอเปิดประตูออกไปกลับเจอชายร่างสูงหน้าตาดุดัน 3 คน ยืนอยู่โดยไม่มีใครบาดเจ็บสักคน

        "พวกเจ้าไม่ได้ป่วยนี่ เหตุใดมาตะโกนให้ช้าช่วย"

        หลิงหลิงงุนงงกับท่าทางของชาย 3 คนนี้ ที่มาตะโกนเสียงดังเรียกให้ช่วยแต่กลับไม่มีใครบาดเจ็บสักคน

        หลงหลงและหลงอี้รู้สึกตัวเมื่อได้ยินเสียงตะโกน พวกเขาจึงเดินมาดูมารดาอย่างอ้อยอิ่งไม่ได้รีบร้อนอันใด ด้วยรู้ฝีมือท่านแม่ของตน เพียงออกมาดูความครึกครื้นเท่านั้น หากท่านแม่เพลี่ยงพล้ำจึงจะลงมือช่วยเหลือ พวกเขายืนมองอยู่ที่ระเบียงด้านหน้าบ้าน ส่วนท่านแม่อยู่หน้าประตูบ้านกับชายทั้ง 3

        "พวกข้าอยากให้เจ้าช่วยไปตายซะ ได้หรือไม่ล่ะแม่นาง"

        เมื่อได้ยินคำพูดนี้หลิงหลิงก็เข้าใจแล้ว อาจจะเป็นคนที่นางไปขัดผลประโยชน์สินะ ในเมืองนี้มีโรงหมอและร้านขายยาไม่กี่แห่ง ในช่วงที่นางมารักษาคนฟรี นางนำยาสมุนไพรในมิติของนางมาใช้แจกจ่ายผู้อื่น ด้วยเป็นของดีและไม่ต้องลงทุนอะไร โรงหมอและร้านยาเหล่านั้นคงไม่ได้ขายยาหรือรักษาคนเลยสินะถึงได้ส่งคนมาหาเรื่องนางเช่นนี้

        "ข้าไปทำอะไรให้พวกเจ้า ทำไมพูดเช่นนี้"

        "เจ้าไม่ได้ทำอะไรให้พวกข้า แต่เจ้าทำให้ผู้อื่นเดือดร้อนที่มาทำตัวเป็นหมอใจบุญรักษาคนอื่นที่นี่ โทษของเจ้าหนักสุดคือตาย เบาสุดคือไปจากที่นี่ซะในวันพรุ่งนี้หากไม่อยากตาย"

        หลิงหลิงไม่กลัว นางเองมีวรยุทธเก่งกาจนัก แค่ตัวใหญ่กว่าใช่ว่าจะมาข่มเหงนางได้ง่ายๆ ลูกๆ ของนางต้องตื่นมากลางดึกเช่นนี้ หลิงหลิงอดโมโหไม่ได้ ลูกของนางอยู่ในวัยกำลังโต ต้องมาอดหลับอดนอนเพราะมีคนมาตะโกนโหวกเหวกเช่นนี้

        "หากข้าไม่ไปเล่า เจ้ามีปัญญาไล่ข้ารึ"

        เหล่าชายร่างใหญ่ได้ยินเช่นนั้นมองหน้ากัน พลางยกยิ้มหน้าตาเจ้าเล่ห์

        "เช่นนั้นข้าจะจับเจ้าโยนออกไป"

        ชายผู้นั้นพูดจบก็พุ่งตัวเข้ามาหานางอย่างรวดเร็ว

        "ฝันไปเถอะ"

        หลิงหลิงกระโดดหลบและรับหมัดที่ปล่อยออกมาจากชายร่างใหญ่อย่างคล่องแคล่วอยู่หลายกระบวนท่าก่อนซัดหมัดเข้าที่ท้องของชายผู้นั้นเมื่อมีช่องว่างอย่างแรง ชายผู้นั้นกระเด็นไปตามแรงหมัดของนางไปไกลเกือบ 100 เมตร หลิงหลิงใช้แรงเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ด้วยร่างกายนางแข็งแรงมากกว่าเดิมเพราะดื่มน้ำวิเศษทุกวัน จึงมีพละกำลังมหาศาลมากกว่าคนปกติ ลูกๆ นางก็เช่นกัน นางจึงไม่กลัวหากต้องเจอคนมาหาเรื่องด้วยการใช้กำลังเช่นนี้

        ชายร่างใหญ่ที่โดนหมัดของหลิงหลิงเข้าไปจุกจนพูดอะไรไม่ออก ปากก็กระอักเลือดออกมาที่มุมปาก แรงหมัดของนางทำคนตัวใหญ่เช่นเขากระเด็นได้อย่างไร ชายผู้นั้นจ้องมองหลิงหลิงอย่างตื่นตกใจกับพละกำลังของนาง ส่วนชายอีก 2 คนเมื่อเห็นเพื่อนตนเป็นเช่นนั้นจึงพุ่งเข้าใส่หลิงหลิงพร้อมกันโดยไม่ลังเล แต่ก็ถูกหลิงหลิงซัดกลับจนกระเด็นทั้ง 2 คนอย่างง่ายดาย เมื่อเห็นสถานการณ์เป็นเช่นนั้นแล้ว ชาย 3 คนก็พากันวิ่งหนีอย่างสุดชีวิตไม่เหลียวหลัง

        หลังจากเหตุการณ์คืนนั้นก็ไม่มีใครกล้ามาวุ่นวายกับนางอีกเลย

        หลิงหลิงรักษาคนวันแล้ววันเล่า เผลอแปปเดียวผ่านไปเกือบปีแล้วที่มาอยู่ที่เมืองนี้ นางใช้ชีวิตเรียบง่ายช่วยเหลือรักษาคนทุกวัน วันใดว่างก็เย็บชุดให้ตัวเองและลูกๆ บางครั้งก็เย็บถุงหอม ผ้าเช็ดหน้าบ้าง งานทฝีมือทุกอย่างในบ้านส่วนมากจึงเป็นนางทำมากกว่าซื้อ ซ้ำยังสวยงามมากกว่าสินค้าตามร้านค้าซะอีก 

        ลูกแฝดของนางตอนนี้อายุ 9 ขวบแล้ว เติบโตรู้ความขยันขันแข็ง ทำงานช่วยนางอย่างคล่องแคล่วทุกวัน หลงอี้และหลงหลงต่างเรียนรู้วิชาแพทย์กับนางเพิ่มเติมมาตลอด 1 ปีจนแทบรักษาแทนนางได้แล้ว 

        หลิงหลิงเคยคิดจะส่งข่าวให้หลงเป่าแต่กลัวเหล่าองครักษ์เงาจะตามสืบรู้ว่านางอยู่ที่ใด จึงได้แต่ตัดใจไม่ส่งจดหมายหาหลงเป่าเลยตลอดเวลา 1 ปีนี้