คุณหนูเมืองกรุงกับลุงสวนยาง

   เครื่องบินข้ามฟ้าจากเมืองกรุงสู่ภาคใต้

   บรรยากาศที่คุณหนูลิเดียกำลังเผชิญไม่คุ้นหูคุ้นตาเสียเท่าไหร่นัก ปกติเวลาลงสู่ภาคใต้ทีไรคุณหนูก็จะเห็นเพียงทะเลอันสวยงามเท่านั้น แต่รอบข้างที่เต็มไปด้วยป่ายางอันสูงชันกลับทำให้ใจเต้นระทวย หลังจากที่ออกมาจากสนามบิน หญิงสาวก็ลากกระเป๋านั่งแท็กซี่ออกมานอกตัวเมือง ถนนหนทางคับแคบลงเรื่อยๆ จากนั้นไม่นานก็กลายเป็๲ถนนลูกรังแสนขรุขระ 

   ใช้เวลานับชั่วโมง ในที่สุดคุณหนูก็มาถึงหมู่บ้านนอกเมืองอันแสนห่างไกลความเจริญเสียที

   “แน่ใจนะหนูว่าลุงมาถูกทางแล้วจริงๆ”

   “แน่ใจค่ะ”

   “ว่าแต่ คนอย่างหนูทำไมต้องเดินทางมาในที่แบบนี้ด้วยล่ะ”

   “หนู….มาทำวิจัยน่ะค่ะ”

   “อ้อ อย่างนี้ค่อยสมเหตุสมผลหน่อย”

   ลุงแท็กซี่จ้องมองผ่านกระจกหลัง

   สายตาของมันทะลุทะลวงเข้าไปในเสื้อผ้าผืนบางที่ลิเดียกำลังสวมใส่ ใบหน้าและผิวพรรณของเธอไม่เหมือนกับคนทั่วไปที่มันเคยเห็น บวกกับกิริยามารยาทและภาษากลางที่ชัดถ้อยชัดคำ ก็ยิ่งทำให้รู้ดีว่าเธอคนนี้เป็๲สาวต่างถิ่นจากเมืองใหญ่ แท็กซี่ขับลึกผ่านหมู่บ้านเล็กๆไปสามแห่ง ก่อนจะมาถึงรีสอร์ทเก่าๆที่มีห้องเช่าไม่ถึงสิบห้อง

   “ไม่ต้องทอนนะคะ”

   “ขอบใจนะหนู”

   ลิเดียยกเงินให้แบงค์ใหญ่ ก่อนจะเดินออกมาจากรถพร้อมกระเป๋าลากใบโต รีสอร์ทที่เธอเช่าอยู่เต็มไปด้วยป่าไม้ทั้งสองด้าน เนินเขาขนาดใหญ่สูงชันเต็มไปด้วยต้นยางที่ปลูกเรียงกันเป็๲ทอดๆ ลิเดียจัดการเคลียร์ค่าห้องในครั้งเดียว จากนั้นจึงลากกระเป๋าเข้ามาเก็บด้านในด้วยความเหนื่อยล้า

   “อาบน้ำ…ก่อนดีกว่า”

   ห้องเช่าเล็กๆไม่ได้แย่อย่างที่คิด 

   แม้บรรยากาศภายนอกจะเงียบสนิทแต่ก็ไม่ได้วังเวงขนาดนั้น หลังจากที่ใบหน้าสวยหวานได้กระทบกับน้ำเย็นๆอันขชุ่มฉ่ำ มันก็ทำให้ร่างกายขาวระหงมีพละกำลังในการเดิงทางขึ้นมาบ้างเล็กน้อย หลังจากอาบน้ำเสร็จสรรพ เสื้อสายเดี่ยวตัวจิ๋วก็ถูกหยิบขึ้นมาจากกระเป๋า ก่อนที่บั้นท้ายกลมงอนจะสวมใส่กางเกงยีนส์สั้นกุดเพื่อสะดวกต่อการก้าวเดิน 

   ตอนนี้คุณหนูพร้อมแล้ว...

   เธอพร้อมเผชิญกับใบหน้าโหมเหี้ยมของคนสวนคนเก่าที่ห่างหายกันมานานแล้ว!

   “ลุงเพิ่มคะ” 

   “….”

   “ลิเดีย…ถึงรีสอร์ทแล้วค่ะ”

   เสียงแหบพร่ากล่าวกับคนในโทรศัพท์ 

   เมื่อได้ยินเสียงตอบรับ ลมหายใจของคุณหนูก็ดูเปลี่ยนไปในทันที อยู่ๆลำคอระหองก็เหือดแห้งจนต้องกลืนน้ำลายหลายอึก ร่องสวาทในรูลึกมันผลิตน้ำยางเหนียวหนืดออกมาจนล้นกลีบสวย เกือบหนึ่งปีที่คุณหนูไม่ได้เจอหน้าลุงคนสวน ตอนนี้เธออยากรู้เหลือเกินว่าไอ้เพิ่มจะยังคงแข็งแรงเหมือนเดิมหรือไม่!