ติ๊ด ๆ ๆ ... ติ๊ด ๆ ๆ ๆ …
เสียงร้องจากนาฬิกาปลุกบนหัวเตียงปลุกให้วินสะดุ้งตื่นขึ้นมาแล้วเอามือไปกดที่นาฬิกาปลุก แสงแดดยามเช้าของวันใหม่ส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้องนอนใหญ่ เด็กหนุ่มในร่างแม่พิมพ์พยายามจะยันตัวลุกขึ้น แต่ทันทีที่ขยับ ความรู้สึกปวดเมื่อยแล่นริ้วไปทั่วร่างกายจนต้องร้องโอดครวญออกมาเบา ๆ
"อูย... ทำไมมันระบมไปทั้งตัวแบบนี้วะเนี่ย"
เสียงหวานใสที่แหบพร่าเล็กน้อยเตือนสติให้วินจำเื่ราวเมื่อคืนได้ทั้งหมด เขารีบก้มลงมองตัวเองภายใต้ผ้าห่มหนา ตอนนี้เขายังคงใส่ชุดนอนไม่ได้นอนอยู่
วินค่อย ๆ หันไปมองข้างกาย พ่อธรรศยังคงนอนหลับปุ๋ยอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าของชายหนุ่มวัยกลางคนดูอิ่มเอิบและมีความสุขอย่างเห็นได้ชัด แขนข้างหนึ่งยังคงพาดอยู่บนเอวของเขา
เด็กหนุ่มหัวใจเต้นโครมคราม หน้าแดงซ่านจนร้อนฉ่า เขาค่อย ๆ ยกแขนของพ่อธรรศออกอย่างเบามือที่สุด ก่อนจะพาร่างอันอ่อนเปลี้ยก้าวลงจากเตียงแล้วรีบวิ่งจู๊ดเข้าห้องน้ำไปทันที
หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ วินเลือกที่จะหยิบชุดแนวเดิมที่เคยเห็นแม่พิมพ์ชอบใส่ นั่นคือเสื้อยืดสีขาวและกางเกงวอร์มขายาวสีเทามาสวมใส่ เขายืนมองตัวเองในกระจกพลางถอนหายใจ และนึกถึงค่ำคืนวันแรกผ่านไปได้อย่างหวาดเสียวที่สุดในชีวิต แต่สิ่งที่ต้องเผชิญต่อไปในตอนนี้คือ... หน้าที่ของแม่บ้าน
"ฉิบหายล่ะ แปดโมงเช้าแล้ว ไอ้มิกซ์กับพ่อธรรศต้องกินข้าวเช้านี่หว่า!"
วินตื่นตระหนก รีบเปิดประตูห้องนอนแล้วกึ่งวิ่งกึ่งเดินลงบันไดมายังห้องครัวชั้นล่าง เขายืนงงอยู่หน้าตู้เย็นขนาดใหญ่พลางเกาหัวแกรก ๆ ในใจคิดถึงแม่ของตัวเองที่ปกติมักจะเตรียมทุกอย่างไว้ให้ แต่ตอนนี้เขาต้องสวมบทบาทเป็คนทำเสียเอง
เขาใช้มือเปิดตู้เย็นเพื่อดูว่ามีอะไรพอที่จะเอามาทำอาหารเช้าได้บ้าง จนเจอไข่ไก่ หมูแฮม ชีส และขนมปัง เขาจึงหยิบมันออกมาวางบนเคาน์เตอร์ครัวอย่างทุลักทุเล วินรีบหยิบสมาร์ตโฟนของแม่พิมพ์ขึ้นมาเปิดแอปพลิเคชันยูทูบอย่างเร่งด่วน แล้วรีบพิมพ์ค้นหาคลิปเกี่ยวกับการทำเมนูง่าย ๆ อย่าง
'วิธีทำแซนด์วิชแฮมชีสและไข่ดาวอย่างง่าย สำหรับมือใหม่'
"เอาวะ... แค่ทอดไข่กับปิ้งขนมปัง ไม่น่ายากเกินความสามารถของเราหรอก!"
เด็กหนุ่มดัดเสียงพูดให้กำลังใจตัวเองในครัวที่เริ่มวุ่นวาย แต่อย่างน้อย สัญชาตญาณการเอาตัวรอดของเขาก็กำลังทำงานอย่างเต็มที่ในฐานะคุณแม่ของเพื่อนจำเป็
(จบบทที่ 8)
1K
