ตอนที่ 17
หลังฉาก
คฤหาสน์ตระกูลหาน ยามค่ำคืน
ห้องส่วนตัวของหานจื้อเฟิงไม่ได้หรูหราอย่างที่คนนอกจินตนาการ ไม่มีม่านไหมราคาแพง ไม่มีรูปวาดของจิตรกรมีชื่อ ไม่มีเครื่องเรือนทองคำ มีเพียงโต๊ะไม้มะฮอกกานีตัวหนึ่ง เก้าอี้ตัวเดียว ชั้นหนังสือที่เต็มไปด้วยรายงานและบัญชี และแผนที่เมืองหยุนนานขนาดใหญ่แขวนอยู่บนผนังด้านตะวันตก แผนที่ที่มีเข็มหมุดปักอยู่หลายจุด — ตำแหน่งของร้านค้า คลังสินค้า บ้านพักของบุคคลสำคัญ
ทุกอย่างในห้องนี้มีจุดประสงค์ ไม่มีอะไรเพื่อความสวยงาม
เหมือนเ้าของห้อง
หานจื้อเฟิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ ท่าทางเหมือนเดิมทุกครั้งที่หานเจาหลงเข้ามารายงาน — หลังตรง ข้อศอกวางบนที่พักแขน นิ้วเรียวของมือซ้ายตีจังหวะบนไม้ ตึ๊ก... ตึ๊ก... ตึ๊ก... ช้ากว่าจังหวะหัวใจปกติเล็กน้อย จังหวะที่ทำให้คนฟังรู้สึกว่าเวลาถูกดึงออกมาเหมือนยางยืด
ดวงตาสีเทาอ่อนที่ดูไม่มีก้นบึ้ง มองรายงานที่วางอยู่บนโต๊ะ แผ่นกระดาษสีขาวที่มีตัวอักษรเรียงเป็แถว — ตัวเลขยอดขายร้านวงจรตระกูลหลิงสี่สัปดาห์ที่ผ่านมา
ตัวเลขที่ขึ้นอย่างรวดเร็วจนผิดปกติ
"สัปดาห์ที่หนึ่ง" เขาอ่านออกเสียง เสียงทุ้มราวกับคลื่นทะเลที่กระทบหิน ช้า สม่ำเสมอ ไม่เร่ง "สามร้อยเหรียญ สัปดาห์ที่สอง หนึ่งพัน สัปดาห์ที่สาม สามพันสี่ร้อย สัปดาห์ที่สี่..."
เขาหยุด
"เจ็ดพันสองร้อย" เสียงของเขาไม่เปลี่ยน ราบเรียบเหมือนอ่านรายชื่อสินค้า แต่นิ้วที่ตีจังหวะหยุดลงชั่ววินาทีก่อนจะเริ่มอีกครั้ง วินาทีเดียวที่บ่งบอกว่าตัวเลขนั้นทำให้เขาสนใจ
"เพิ่มขึ้นสิบเท่าในสี่สัปดาห์" เขาวางกระดาษลง เอนหลังบนเก้าอี้ ดวงตาสีเทามองเพดานไม้ "ตระกูลเล็กๆ ที่กำลังจะล้มละลาย กลับมาด้วยวงจรที่ดีกว่าตำรา ด้วยกลยุทธ์ที่ตระกูลใหญ่ไม่เคยคิด"
เขายิ้ม
ไม่ใช่ยิ้มด้วยความยินดีหรือชื่นชม แต่เป็ยิ้มของนักล่าที่เห็นเหยื่อเติบโตจนอ้วนพอที่จะล่า — ยิ้มที่มุมปากยกขึ้นข้างเดียว ไม่ถึงตา ดวงตาสีเทายังเย็น เย็นเหมือนหินที่จมอยู่ก้นบ่อ
✦ ✦ ✦
ประตูห้องเปิด
หานเจาหลงก้าวเข้ามา ท่าทางเปลี่ยนไปจากครั้งก่อนที่มารายงาน ครั้งก่อนเขานั่งบนเก้าอี้เตี้ยด้วยไหล่ตึง คอเกร็ง มือกำเข่าจนข้อนิ้วขาว ครั้งนี้ — แม้ยังนั่งบนเก้าอี้เตี้ยตัวเดิม — ท่าทางของเขาต่าง ไหล่ยังตึงแต่น้อยลง หลังตรงขึ้น ดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่เคยไม่กล้าจ้องลุงนานกว่าสามวินาที ตอนนี้จ้องได้ห้าวินาทีก่อนจะเลื่อนออกไป
เขามีข้อมูล และข้อมูลให้ความมั่นใจ
"รายงานจากคนที่เฝ้าร้าน" เขาเริ่ม วางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะ "สี่สัปดาห์ที่ผ่านมา"
หานจื้อเฟิงไม่แตะแฟ้ม แค่มอง
"พูดมา" เขาสั่ง
"ตระกูลหลิง" หานเจาหลงเริ่ม "ประสบความสำเร็จเร็วกว่าที่คาดมาก แต่ไม่ใช่เพราะตระกูลหลิงเก่ง"
"เพราะทาส" หานจื้อเฟิงพูดแทน
"เซียนหยู" หานเจาหลงพยักหน้า "เขาเป็คนออกแบบวงจรทุกชิ้น เป็คนคิดกลยุทธ์ขายชุดเล็ก เป็คนคิดเื่ 'ออกแบบตามสั่ง' ทุกอย่างที่ร้านนี้ทำ ทำมาจากหัวของเขา"
"หลิงเฉิงอู่?"
"จัดการธุรกิจ" หานเจาหลงตอบ "ฉลาด ตัดสินใจเร็ว ไม่เคยลังเล แต่ไม่ใช่คนคิด เป็คนทำ"
"หลิงเซิน?"
"ขายของ" เสียงของหานเจาหลงเปลี่ยนไปเล็กน้อยเมื่อพูดชื่อนี้ เบาลง มีน้ำเสียงที่หานจื้อเฟิงจับได้ทันทีด้วยหูที่ฝึกมาหลายสิบปี "และเรียนรู้จากเซียนหยู ข้าสังเกตว่าเธอวาดวงจรได้ดีขึ้นอย่างรวดเร็ว"
หานจื้อเฟิงไม่พูดถึงน้ำเสียงที่เปลี่ยนนั้น เก็บไว้ในหัว เก็บไว้ใช้ในวันที่จำเป็
"เซียนหยู" หานจื้อเฟิงพูดชื่อนั้นช้าๆ ลิ้นกดที่เพดานปากเมื่อออกเสียง ราวกับลิ้มรสคำนั้น "บุตรตระกูลเซียน ตระกูลที่ล่มสลายเมื่อสองปีก่อน พลังงานในร่างกายสูญหาย แต่วาดวงจรได้ระดับที่ซ่างซีก้มหัวให้"
"ข้าได้ยินว่า" หานเจาหลงพูดต่อ เสียงระวังขึ้น เพราะสิ่งที่จะพูดถัดไปเป็ข่าวลือ ไม่ใช่ข้อเท็จจริง และลุงของเขาไม่ชอบข่าวลือ "ว่าเซียนหยูวาดวงจรบนกระดานดำที่สมาคม วงจรที่ไม่มีใครอ่านออก แม้แต่ซ่างซี"
"ข้าได้ยินเช่นกัน" หานจื้อเฟิงพูด ไม่ได้แสดงว่าแปลกใจ "และข้าได้ยินอีกเื่"
"เื่อะไร"
"เื่ป่าคริสตัลเงิน" หานจื้อเฟิงพูด ดวงตาสีเทาเลื่อนจากรายงานมาจับที่หลานชาย "ตระกูลหลิงเข้าไปในป่าเมื่อสัปดาห์ก่อน กลับมาพร้อมคริสตัลเก่ายี่สิบชิ้น"
หานเจาหลงเลิกคิ้ว "ป่าคริสตัลเงิน? พ่อแม่ของหลิงเซินตายที่นั่น"
"ถูก" หานจื้อเฟิงพูดคำเดียว หนักแน่นราวกับค้อนทุบ
ห้องเงียบ
หานจื้อเฟิงรู้เื่นั้นดี เพราะเขาเป็คนส่งพ่อแม่ของหลิงเซินเข้าไป เขาเป็คนวางแผนที่ให้ คนบอกเส้นทาง คนที่ทำให้สัตว์อสูรรู้ว่ามีเหยื่อเดินเข้ามา ทั้งหมดเพราะสูตรวงจรลับที่ตระกูลหลิงมี สูตรที่เขา้า สูตรที่เขายังไม่ได้
เพราะพ่อแม่ตายก่อนจะบอก
"น่าสนใจ" เขาพูดคำเดิม คำที่ใช้ทุกครั้งเมื่อสถานการณ์เปลี่ยนไปในทางที่ต้องปรับแผน "ลูกสาวทั้งสองกล้าเข้าไปในป่าที่พ่อแม่ตาย"
"ไม่ใช่แค่ลูกสาว" หานเจาหลงพูด "เซียนหยูไปด้วย"
"และกลับมาได้"
"กลับมาได้"
หานจื้อเฟิงนิ่งอยู่ครู่ นิ้วที่ตีจังหวะหยุดลง ช้ากว่าปกติก่อนจะเริ่มใหม่ — ตึ๊ก... ตึ๊ก... ตึ๊ก... — จังหวะเดิม แต่ช้าลงเล็กน้อย สัญญาณว่าเขากำลังคิดเื่สำคัญ
"เปลี่ยนแผน" เขาพูด
หานเจาหลงนั่งตัวตรงขึ้น
"ข้าเคยบอกว่าให้รอ" หานจื้อเฟิงพูด ลุกขึ้นยืน เดินไปที่แผนที่บนผนัง นิ้วยาวแตะที่เข็มหมุดจุดหนึ่ง — ตำแหน่งร้านวงจรตระกูลหลิง "รอให้เขามีค่ามากพอ แล้วจึงเอา"
เขาดึงเข็มหมุดออก ปักที่จุดใหม่ — ตำแหน่งป่าคริสตัลเงิน
"ตอนนี้เขามีค่าแล้ว" เขาพูด หันกลับมา ดวงตาสีเทาเปล่งแสงเย็นในแสงเทียน "ทาสที่วาดวงจรระดับเหนือตำรา มีค่ามหาศาล"
"ท่าน้าตัวเขา" หานเจาหลงพูด ไม่ใช่คำถาม
"ข้า้าตัวเขา" หานจื้อเฟิงยืนยัน "และสิ่งที่อยู่ในหัวของเขา"
"แล้วตระกูลหลิง"
"ตระกูลหลิงเป็เพียงเปลือก" หานจื้อเฟิงพูดเฉยๆ "ถ้าเอาเซียนหยูออกมา เปลือกจะพังเอง"
✦ ✦ ✦
หานจื้อเฟิงเดินกลับมานั่งที่เก้าอี้ ท่าทางผ่อนคลาย — ผ่อนคลายของเสือที่เอนตัวลง ไม่ใช่เพราะเหนื่อย แต่เพราะกำลังเก็บแรงก่อนะโ
"มีสามขั้นตอน" เขาพูด ยกนิ้วขึ้นนับ นิ้วที่เรียวยาวสะอาดหมดจด เล็บตัดเรียบ ไม่มีรอยเปื้อนแม้แต่จุด — มือของคนที่ไม่เคยทำงานสกปรก เพราะมีคนอื่นทำให้ "ขั้นแรก กดดันธุรกิจให้ตระกูลหลิงอ่อนแอลง เ้าจัดการเื่นี้ไปแล้ว ดี"
หานเจาหลงพยักหน้า ยอมรับคำชมที่ไม่ได้ให้ด้วยน้ำเสียงชม
"ขั้นสอง" หานจื้อเฟิงยกนิ้วที่สอง "ตัดแหล่งวัตถุดิบ หลิงสินทำแล้ว ได้ผลบ้าง แต่ตระกูลหลิงหาทางออกด้วยป่าคริสตัลเงิน นั่นหมายความว่าต้องตัดทางนั้นด้วย"
"ตัดอย่างไร" หานเจาหลงถาม
"ป่าคริสตัลเงินเป็ที่สาธารณะ" หานจื้อเฟิงตอบ "แต่ถ้ามีคนยื่นเื่ต่อสภาเมืองว่าป่ามีอันตรายจากสัตว์อสูร ควรปิดไม่ให้ประชาชนเข้า..."
"สภาเมือง" หานเจาหลงเข้าใจ "ท่านมีคนในสภา"
"ข้ามีคนทุกที่" หานจื้อเฟิงพูดเฉยๆ ราวกับบอกว่ามีร่มในกระเป๋า
"ขั้นสาม" เขายกนิ้วที่สาม "เมื่อตระกูลหลิงอ่อนแอพอ ไม่มีเงิน ไม่มีวัตถุดิบ ไม่มีทางหนี — เสนอข้อตกลง"
"ข้อตกลงอะไร"
หานจื้อเฟิงยิ้มอีกครั้ง ยิ้มที่ไม่ถึงตา ยิ้มที่ทำให้หานเจาหลง — ชายหนุ่มที่เติบโตมากับลุงคนนี้ั้แ่เด็ก — รู้สึกหนาวที่สันหลัง
"ข้อตกลงที่ตระกูลหลิงไม่สามารถปฏิเสธ" เขาพูด "แลกเซียนหยูกับความอยู่รอดของตระกูล"
"ถ้าเซียนหยูไม่ยอม"
"คนฉลาดอย่างเซียนหยู" หานจื้อเฟิงเอนหลัง ดวงตาสีเทามองเพดาน ท่าทางเหมือนคนนอนดูดาว ผ่อนคลาย สงบ น่ากลัว "จะยอม ถ้าราคาของการไม่ยอมคือคนที่เขาสนใจ"
"คนที่เขาสนใจ" หานเจาหลงทวน
"หลิงเซิน" หานจื้อเฟิงพูดชื่อนั้นเฉยๆ ราวกับพูดชื่อวัตถุ ไม่ใช่ชื่อคน "ข้าสังเกตจากรายงานว่าเซียนหยูปกป้องเธอในป่า วาดวงจรด้วยเืเพื่อเธอ ใช้พลังงานที่เหลือรักษาเธอ"
เขาหยุดตีนิ้ว
"คนที่ยอมเสียเืเพื่อคนอื่น" เขาพูดเบาๆ "จะยอมเสียอิสรภาพเพื่อคนนั้นด้วย"
หานเจาหลงนิ่ง มือที่วางบนเข่ากำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ไม่ใช่เพราะกลัวลุง แต่เพราะบางอย่างที่เขาไม่อยากยอมรับ
เพราะเขารู้ว่าแผนนี้ หมายความว่าหลิงเซินจะเจ็บ
และส่วนหนึ่งของเขา — ส่วนที่เขาฝังไว้ลึกจนแทบจะลืมว่ามี — ไม่อยากให้เธอเจ็บ
"เข้าใจครับ" เขาพูด เสียงเรียบ ไม่แสดงอะไร เพราะเขาเรียนรู้มานานแล้วว่าแสดงอะไรต่อหน้าหานจื้อเฟิง เท่ากับให้อาวุธกับเขา
✦ ✦ ✦
กลางคืน สวนหลังบ้านตระกูลหลิง
ม้านั่งหินเก่า บ่อน้ำเล็กๆ คริสตัลสีน้ำเงินใต้น้ำส่องแสงรำไร ต้นกะทิที่มุมสวนที่เซียนหยูวางคริสตัลไว้ที่ราก — ตอนนี้แตกใบใหม่หลายใบแล้ว ใบเขียวอ่อนที่เรืองแสงจางในยามค่ำ ราวกับต้นไม้เรียนรู้ที่จะเปล่งแสงจากคริสตัลที่ฝังอยู่ที่ราก
เซียนหยูนั่งอยู่บนม้านั่ง ขาขวาพาดบนซ้าย มือถือแก้วน้ำ ดวงตาสีดำมองดาว ท่าทางผ่อนคลาย แต่หลิงเซินที่นั่งอยู่ข้างๆ — ห่างหนึ่งศอก ระยะที่เป็มาตรฐานไม่รู้ั้แ่เมื่อไหร่ — สังเกตเห็นว่าไหล่ของเขาตึงเล็กน้อย กล้ามเนื้อที่คอเกร็ง
เขาคิดเื่อะไรบางอย่าง
"เ้าไม่นอน" เธอพูด ไม่ใช่คำถาม
"เ้าก็ไม่" เขาตอบ ไม่หันมา
"ข้าออกมาเพราะร้อน" เธอโกหก ห้องของเธอไม่ได้ร้อน
"ข้าออกมาเพราะอยากดูดาว" เขาโกหกเช่นกัน ดาวมีให้ดูจากหน้าต่างโรงเก็บของที่ตอนนี้มีหน้าต่างแล้ว
ทั้งสองคนรู้ว่าอีกฝ่ายโกหก
ทั้งสองคนไม่พูดถึง
"คนที่เฝ้าดูร้านวันนี้" หลิงเซินเริ่ม เสียงเบาลง "เ้าคิดว่าพวกเขาจะทำอะไร"
"เฝ้ามอง" เซียนหยูตอบ ดื่มน้ำ วางแก้วลงบนม้านั่งระหว่างสองคน "เก็บข้อมูล รายงาน แล้วคนที่อยู่เื้ัจะตัดสินใจ"
"ตัดสินใจอะไร"
"ว่าจะทำอย่างไรกับเรา" เขาพูดเฉยๆ ราวกับพูดเื่อากาศ แต่หลิงเซินจับได้ว่าเสียงของเขาเบาลงตอนพูดคำว่า 'เรา' ราวกับชิมคำนั้นเป็ครั้งแรก
"เ้ากลัวไหม" เธอถาม
เขาหันมามอง ดวงตาสีดำลึกสะท้อนแสงคริสตัลจากบ่อน้ำ ทำให้ดูเหมือนมีดวงดาวจิ๋วลอยอยู่ในม่านตา
"ข้ากลัวหลายอย่าง" เขาพูดเบาๆ "แต่ข้ากลัวที่สุดคือสูญเสียสิ่งที่เพิ่งได้มา"
"สิ่งที่เพิ่งได้มา" เธอทวน เสียงแ่
เขาไม่ตอบตรงๆ แค่มองบ่อน้ำ แสงคริสตัลสีน้ำเงินกระเพื่อมตามลมค่ำที่พัดผ่าน สร้างวงกลมแสงที่ขยายออกไปเรื่อยๆ
"เมื่อก่อน" เขาพูดขึ้นหลังจากเงียบนาน เสียงเปลี่ยนไป เบาลง อ่อนลง ราวกับม่านบางๆ ที่กั้นระหว่างเขากับโลกถูกยกขึ้นอีกนิด "ในที่ที่ข้ามาจาก ข้ามีทุกอย่าง ห้องแล็บ เครื่องมือ ความรู้ ชื่อเสียง ตำแหน่ง"
เขาหยุด
"แต่ไม่มีม้านั่งแบบนี้" เขาพูด "ไม่มีบ่อน้ำที่มีคริสตัลส่องแสงใต้น้ำ ไม่มีต้นไม้ที่เพิ่งแตกใบใหม่ ไม่มีเสียงจิ้งหรีดตอนกลางคืน"
เขาหันมามองเธอ
"และไม่มีคนนั่งข้างๆ" เขาพูด เสียงเบาจนเกือบเป็ลมหายใจ "ที่ถือแก้วน้ำสมุนไพรมาให้ทุกเย็น"
หลิงเซินรู้สึกว่าหัวใจหยุดเต้นไปชั่ววินาที ก่อนจะเต้นกลับมาแรงกว่าเดิมสองเท่า ใบหูร้อนจัด แก้มร้อนจนรู้สึกว่าจะเป็ไข้ มือที่วางอยู่บนเข่ากำแน่นจนเล็บจิกฝ่ามือ
"ข้า—" เธอเริ่มพูด แต่เสียงหาย
"ไม่ต้องพูดอะไร" เซียนหยูพูด หันกลับไปมองดาว มุมปากยกขึ้นนิดเดียว — รอยยิ้มที่ต้องใช้เวลาเรียนรู้จึงจะมองเห็น "ข้าแค่ตอบคำถามของเ้า"
"คำถามอะไร"
"ว่าข้ากลัวอะไร"
ลมกลางคืนพัดผ่าน เย็นพอที่จะทำให้ขนลุก แต่ไม่มีใครขยับ
หลิงเซินค่อยๆ คลายมือที่กำแน่น หายใจเข้าลึก หายใจออกช้า วิธีที่เซียนหยูสอน 'หายใจก่อน คิดทีหลัง'
"ข้าก็กลัว" เธอพูดขึ้นหลังจากเงียบนาน เสียงมั่นคงกว่าที่คิด
"กลัวอะไร"
"เหมือนกัน" เธอตอบ "กลัวสูญเสียสิ่งที่เพิ่งได้มา"
เขาไม่ตอบ
แต่ระยะห่างหนึ่งศอกระหว่างไหล่ของทั้งสองบนม้านั่งหินนั้น ดูเหมือนจะลดลงนิดหนึ่ง
อาจเป็แค่ลมที่ผลักตัว
หรืออาจไม่ใช่
ข้างบน ดาวส่องแสง ดาวดวงเดียวกับที่เซียนหยูมองจากรอยแตกในผนังโรงเก็บของเมื่อคืนแรก ดาวดวงเดียวกับที่เขามองจากห้องแล็บในอนาคตอีกห้าหมื่นปี
ดาวที่ไม่เปลี่ยน
แม้ทุกอย่างรอบตัวจะเปลี่ยนไปหมดแล้ว
— จบตอนที่ 17 —
อ่านแบบอีบุค...หรือตอนอื่นๆ ก่อนใครได้ที่
แดนนิยาย ดินแดนที่ทุกเื่ราวเริ่มต้น
www.danniyay.com
12K
![[ รวมเรื่องสั้น 18+ ] แนวจีนโบราณ NC เน้น ๆ สายแซ่บ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1781774008_31395121.webp)
