ทะลุมิติไปเป็นฮองเฮา พร้อมระบบเชฟเทพนักปรุง [จบ]

        มีเสียงฝีเท้าเดินอย่างเร่งรีบดังขึ้นจากด้านนอก ต่อมามีคนตะโกนเสียงดัง “รีบล้อมตำหนักเว่ยยางเอาไว้ อย่าให้คนร้ายหนีไปได้เด็ดขาด!”

        เสียงหัวเราะดังขึ้นแล้วหยุดลง หัวใจขององค์หญิงหลานซินสะดุด นางกำกระบี่ในมือแน่นเตรียมจะฝ่าวงล้อมออกไป

        ทันใดนั้น เท้าของนางเหมือนจะพันกัน ราวกับนางเมาสุรา เวียนศีรษะแขนขาทั้งสี่ไร้ซึ่งเรี่ยวแรง

        เสียง เคร้งงง ดังขึ้น กระบี่ยาวในมือของนางหลุดออกจากมือร่วงลงบนพื้น!

        นี่นางเป็นอะไรไป

        หรือนางต้องพิษ

        แต่จะเป็นไปได้อย่างไรกัน

        ถูกต้องแล้วดอกไม้เหล่านั้นที่อยู่ในลานเรือน...จะต้องเป็นดอกไม้เหล่านั้นที่มีปัญหา!

        สมควรตาย! ไฉนนางจึงได้เลินเล่อเช่นนี้นางตกหลุมพรางของฮองเฮาเสียแล้ว

        น่าเสียดายที่นางได้สติและรู้สึกตัวสายเกินไปเสียงองครักษ์กลุ่มใหญ่เข้ามายังด้านนอกตำหนักล้อมรอบนางเอาไว้ทุกด้านในชั่วพริบตา!

        องค์หญิงหลานซินไม่เคยรู้สึกสิ้นหนทางเช่นนี้มาก่อน นางคิดจะหนีแต่กระทั่งเรี่ยวแรงจะกุมกระบี่นางก็ยังไม่มี ร่างกายของนางอ่อนปวกเปียกราวกับดินเหนียวก็ไม่ปาน

        มีเสียงที่นางไม่ปรารถนาที่จะได้ยินที่สุดดังขึ้น “ค่ำมืดดึกดื่นเช่นนี้เจ้าลากอายเจียมาตำหนักของเจ้าทำอันใดกัน”

        เป็นไทเฮา!

        องค์หญิงหลานซินมือเย็นเฉียบ นางลนลานอย่างที่สุด

        อีกเสียงหนึ่งกล่าวว่า “เสด็จแม่ลูกทุ่มเทความพยายามฝ่าฟันอุปสรรคนานัปการในที่สุดก็ตามหาแมวเทพสองหางตัวหนึ่งมาได้ อยากให้ท่านได้มาดูสักหน่อย! เอ๊ะ? พวกเจ้ามาล้อมที่นี่ไว้เพื่ออะไรกัน”

        เป็นฮองเฮา!

        องค์หญิงหลานซินตัวสั่นสะท้าน ยิ่งลนลานขึ้นอีก

        องรักษ์ตอบว่า “ทูลฮองเฮามีคนสวมชุดดำบุกเข้ามาในตำหนักเว่ยยางยามวิกาล กระหม่อมและคนอื่นๆได้ล้อมที่นี่เอาไว้แล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

        เสียงเมื่อสักครู่ร้องขึ้นด้วยความตกใจ “แย่แล้วแมวเทพของข้า!”

        เสียงเดินยิ่งเข้ามาใกล้ เฟิ่งเฉี่ยนเดินเข้ามาในตำหนักบรรทมท่ามกลางสายตาลนลานขององค์หญิงหลานซิน

        เฟิ่งเฉี่ยนจ้องคนในชุดดำขณะเดินเข้าไปทีละก้าวๆ

        มุมปากของนางยกขึ้นเล็กน้อย ทุกอย่างเป็นไปตามที่นางวางแผนเอาไว้!

        องค์หญิงหลานซินหลบตา นางสัมผัสได้เลยว่าเฟิ่งเฉี่ยนจำนางได้และนางแน่ใจเหลือเกินว่าทุกอย่างล้วนเป็นแผนการของเฟิ่งเฉี่ยน!

        ยังไม่รอให้เฟิ่งเฉี่ยนเอ่ยปากไทเฮาก็รีบเดินเข้ามาโดยไม่แม้แต่จะหันไปมองคนชุดดำ นางเดินเข้าไปในห้อง “แมวเทพเล่า แมวเทพยังอยู่หรือไม่”

        ในสายตาของไทเฮา ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าแมวเทพที่นำมารักษาโรคของนางอีกแล้ว

        นางเห็นแมวเทพนอนน้ำลายฟูมปากอยู่ในกรงบนโต๊ะอย่างรวดเร็วร่างของนางโอนเอนลงไปคล้ายกำลังจะหมดสติ

        “ไทเฮา ระวังเพคะ!”

        หลิวหมัวมัวประคองนางเอาไว้ได้ทัน

        เมื่อไทเฮาตั้งสติได้ ก็หันกลับมามองคนชุดดำด้วยสายตาโกรธขึ้ง “เจ้าเป็นใครกันแน่ เหตุใดต้องวางยาพิษแมวเทพจนตาย”

        องค์หญิหลานซินก้มหน้า หลบสายตา

        ไทเฮามีโทสะราวกับเปลวไฟลุกท่วม ไม่แม้จะไต่สวนอะไรอีก ไทเฮาสั่งการทันที “เด็กๆ นำตัวผู้บุกรุกคนนี้ไปตัดหัว!”

        เพราะแมวเทพตัวหนึ่ง ไม่มีการตรวจสอบหรือไต่สวนใดๆ ทั้งสิ้นสั่งประหารทันที!

        เฟิ่งเฉี่ยนแค่นหัวเราะเสียงเย็นในใจ คนในราชวงศ์ล้วนเลือดเย็น

        องค์หญิงหลานซินได้ยินแล้วร้อนใจทันที นางไม่อาจไม่ส่งเสียง “ไทเฮา อย่าเพคะ!”

        ตุบ!

        นางคุกเข่าลงบนพื้น

        ไทเฮาได้ยินเสียงอันคุ้นเคย หัวใจพลันกระตุก “เจ้าเจ้าคือ...”

        “ไทเฮา เป็น...เป็นหม่อมฉันเพคะ!” องค์หญิงหลานซินดึงผ้าปิดหน้าลงอย่างมิเต็มใจนางมองไทเฮาด้วยสายตาอ้อนวอน

        ไทเฮาก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างตกตะลึง นางไม่อยากเชื่อ “หลาน หลานซิน ไฉนจึงเป็นเจ้า”

         นางชี้นิ้วที่สั่นระริกนั้นไปที่แมวเทพ “หากพูดเช่นนี้แมวเทพตัวนั้นก็เป็นเจ้า...เป็นเจ้าวางยาพิษมันจนตายหรือ เหตุใดเจ้าจึงทำเช่นนี้ หรือเจ้าไม่รู้ว่าแมวเทพนั้นนำมาใช้เป็นยารักษาโรคของอายเจีย”

        ทำให้แมวเทพตายเท่ากับคร่าชีวิตอีกครึ่งหนึ่งของไทเฮาไปด้วยต่อให้มารดาขององค์หญิงหลานซินและนางจะมีความสัมพันธ์ที่ไม่สามัญนางก็ไม่อาจให้อภัยและตามใจนางอย่างในอดีตได้อีกแล้ว!

        ไม่ว่าผู้ใดต่างรักชีวิตของตนเองทั้งสิ้นหากเป็นเรื่องที่เป็นอันตรายต่อชีวิตของตนเอง นั่นย่อมถือเป็นเรื่องใหญ่!

        ดังนั้น เฟิ่งเฉี่ยนจึงเชิญไทเฮามาที่นี่ให้นางได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงขององค์หญิงหลานซินด้วยตาของตนเอง

        องค์หญิงหลานซินก้มหน้าด้วยความละอายแก่ใจ นางคิดจะแก้ต่างให้ตัวเอง “ไทเฮา พระองค์ฟังหม่อมฉันอธิบาย...”

        ไทเฮาโบกมือตัดบท “เจ้าไม่ต้องพูดแล้ว! เจ้าทำให้อายเจียผิดหวังจริงๆ!”

        องค์หญิงหลานซินนั่งแปะลงกับพื้นอย่างสิ้นหวัง

        เฟิ่งเฉี่ยนมองนางด้วยแววตาเย็นเยียบ ไร้ซึ่งความเห็นอกเห็นใจเมื่อแรกที่องค์หญิงหลานซินวางแผนเพื่อบีบให้นางไปจากวังหลวง ตอนนี้นางตามหา “แมวเทพ” มาได้อย่างมิง่ายดายอีกฝ่ายยังคงใช้ร้อยพันวิธีเพื่อวางยาพิษแมวเทพจนตายที่นางทำเช่นนี้ก็เป็นเพียงการตอบโต้อย่างตาต่อตา ฟันต่อฟัน เท่านั้น!

        “เสด็จแม่ พระองค์ยังจำได้หรือไม่เพคะว่าแมวเทพสามหางตัวนั้นตายอย่างไร”เฟิ่งเฉี่ยนเดินเข้าไปหยิบกรงขึ้นแล้วเดินกลับมา นางชี้ไปที่กรงและกล่าวว่า“มันก็ถูกวางยาพิษตายเช่นกันเพคะอีกทั้งหากดูจากลักษณะการตายและกลิ่นของแมวเทพตัวนี้บอกได้ว่าพวกมันล้วนตายเพราะพิษชนิดเดียวกันพิษชนิดนี้ชื่อว่า เถาวัลย์แดงเก้าหัว! ตามที่ 《ตำราพิษ》ได้บันทึกเอาไว้ เถาวัลย์พิษชนิดนี้มักจะขึ้นตามพื้นที่ที่มีอุณหภูมิร้อนชื้นตลอดทั้งปีและมักจะพบเห็นเสมอในป่าของแคว้นหนานเยียนเพคะ!”

        นางเพียงชี้ความเกี่ยวข้อง ไทเฮาเป็นคนฉลาดฟังมาถึงตรงนี้นางย่อมจะกระจ่างแจ้งว่าผู้ใดที่เป็นคนวางยาพิษแมวเทพจนตาย

        ไทเฮาโกรธมาก นางเอามือกุมหน้าอก มององค์หญิงหลานซินด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ“นี่เป็นความจริงหรือ แมวเทพสามหางก็เป็นเจ้าที่ทำร้ายจนตาย หลานซินเหตุใดเจ้าจึงทำเยี่ยงนี้”

        องค์หญิงหลานซินสั่นสะท้านไปทั้งตัว นางคิดจะปฏิเสธ “ไทเฮา หม่อมฉันไม่ได้ทำเพคะ หม่อมฉันไม่ได้ทำจริงๆพระองค์อย่าได้เชื่อคำพูดของฮองเฮา!”

        เฟิ่งเฉี่ยนแค่นหัวเราะเสียงเย็น “ทำหรือไม่ได้ทำค้นตัวก็รู้แล้ว! ข้าเดาว่ายาพิษนั้นต้องอยู่บนตัวนางแน่นอน!”

        ไทเฮาออกคำสั่ง “เด็กๆ ค้นตัว!”

        องค์หญิงหลานซินสิ้นหวังอย่างแท้จริง ได้แต่ปล่อยให้หลิวหมัวมัวค้นตัวนางจนพบขวดกระเบื้องสีแดงขวดหนึ่ง

        หลิวหมัวมัวประคองไว้ด้วยมือทั้งคู่ “ไทเฮาพระองค์ทอดพระเนตรเพคะ!”

        ไทเฮามิยื่นมือออกไปรับ มองขวดกระเบื้องใบนั้นด้วยสายตารังเกียจอย่างที่สุด“หลานซิน ตอนนี้หลักฐานมัดตัวแน่นหนาเจ้ายังมีอะไรจะแก้ตัวอีก อายเจียคิดอย่างไรก็คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะเป็นคนใจคอเหี้ยมโหดเช่นนี้! เด็กๆ ควบคุมตัวองค์หญิงหลานซินกลับไปตำหนักยีหลัน ไม่มีคำสั่งของอายเจียไม่อนุญาตให้นางก้าวออกมาจากตำหนักยีหลันแม้เพียงครึ่งก้าว!”

        “ไทเฮา! ไทเฮาเพคะ!” องค์หญิงหลานซินโถกายเข้ามากอดขาทั้งคู่ของไทเฮาไทเฮากลับหันหน้าหนีอย่างเย็นชาปล่อยให้องครักษ์เข้ามาลากตัวองค์หญิงหลานซินออกไปจากตำหนักเว่ยยาง

        เฟิ่งเฉี่ยนมองทุกอย่างอยู่ในสายตา ในใจได้แต่ปลงต่อให้เห็นคนใกล้ชิดที่สุด ทันทีที่มีอันตรายต่อชีวิต การตัดขาดก็เป็นเรื่องง่ายนี่ก็คือมนุษย์!

        แต่นางคิดไม่ถึงว่า นางคาดเดาได้เพียงครึ่งแรก ทว่ากลับมิได้คาดเดาตอนจบ

        ไทเฮาละเลื่อนสายตามาบนร่างของนาง “ฮองเฮาเจ้ารู้หรือไม่ว่ามีความผิดอันใด”

        เฟิ่งเฉี่ยนงงงัน “เสด็จแม่ หม่อมฉันมีความผิดอันใดเพคะ”

        ไทเฮาแค่นหัวเราะเสียงเย็น “อย่าคิดว่าอายเจียโง่เขลา! เรื่องในคืนนี้ล้วนเป็นเจ้าที่วางแผนไว้ล่วงหน้ากระมัง”

        ดวงตาของเฟิ่งเฉี่ยนไหววูบ ได้ยินไทเฮาพูดอีกว่า “นับตั้งแต่เช่อเอ๋อร์ขึ้นครองราชย์มายังไม่เคยเรียกตัวสนมและชายาคนใดเข้าถวายงานเหตุใดคืนนี้จึงพลิกป้ายของเจ้าอย่างกะทันหัน เจ้าอย่าได้บอกอายเจียว่าเป็นเพราะเช่อเอ๋อร์หวั่นไหวต่อเจ้าดังนั้นจึงให้เจ้ามาปรนนิบัติ! เรื่องเหลวไหลเช่นนี้อายเจียไม่เชื่อแม้แต่นิดเดียว!”

        เฟิ่งเฉี่ยนแอบตกใจ ดูท่าแล้วนางประเมินไทเฮาต่ำไป

        “อายเจียไม่รู้ว่าเจ้าและเช่อเอ๋อร์ทำข้อตกลงอะไรกันไว้แต่เรื่องการถวายงานในค่ำคืนนี้ รวมไปถึงเกี้ยวหงส์ล้วนเป็นการทำเพื่อยั่วโทสะองค์หญิงหลานซิน ล่อนางให้มาวางยาพิษแมวเทพให้นางเดินเข้ามาตกหลุมพรางที่เจ้าได้วางเอาไว้ ถูกต้องหรือไม่”

        ไทเฮาหยุดไปครู่หนึ่งแล้วพูดอีกว่า “เจ้าเองก็ไม่ได้เชิญอายเจียมาดูแมวเทพด้วยความจริงใจเจ้าต้องการให้อายเจียมาเห็นว่าใครเป็นฆาตรกรที่ทำร้ายแมวเทพด้วยตาตนเองเท่านั้น!”