<<นามิ>>
ฉันเดินตามหลังเอลฟ์ตนนั้นมาอย่างเงียบเชียบจนมาถึงหน้าประตูบานใหญ่ซึ่งคาดการว่ามันต้องเป็ห้องพักของฉันตามที่ริวสั่งเป็แน่
“ถึงแล้วเ้าค่ะ”
ฉันมองหน้าของเอลฟ์สาวสังเกตทุกอย่างที่อยู่บนตัวของเธอ ใบหน้าสวยงาม ผมยาว ถูกถักเปียไว้ด้านหลังอย่างเรียบร้อย รูปร่างสูง ผอม แต่ที่สำคัญกว่าสิ่งไหน คือ หน้าอกของเธอ มันใหญ่กว่าของฉันมาก ๆ คงคัพจีได้ ถ้าชายหนุ่มได้เห็นคงจะน้ำลายหกเป็แถวๆ แน่ ยิ่งที่นี้พวกเธอไม่ได้ใส่เสื้อปิดไปถึงคอแต่จะเป็เสื้อคอเว้า
“ท่านมีอะไรก็เรียก พวกข้าได้เ้าค่ะ”
“อย่าเรียกท่านเลย เรียก ‘นามิ’ ดีกว่านะ”
“ไม่ได้เ้าค่ะ ท่านนามิ ท่านเป็แขกของนายท่านอย่างไรเสียเราก็ต้องเรียกท่าน”
ฉันไม่รู้จะพูดอะไรต่อกับเธอแล้วจริงๆ จึงได้เดินเข้าไปในห้องที่มันใหญ่กว่าบ้านทั้งหลังของฉันเสียอีก ทุกอย่างถูกจัดวางเป็ระเบียบไร้ซึ่งเศษฝุ่น จนฉันแปลกใจว่าต้องให้คนกี่คนทำถึงได้สะอาดอย่างนี้ ที่สำคัญยังมีกลิ่นหอมอ่อนซึ่งฉันไม่รู้ว่ามันมาจากไหน
ห้องกว้างจนวังเวงเลยก็ว่าได้ ฉันเดินสำรวจสิ่งต่างๆ ในห้องจนแน่ใจว่าพวกนั้นได้ไปหาริวตามที่เขาเรียกกันหมดแล้วจริง ๆ
“ฮารุ เธอตามมาใช่ไหม?”
“รู้ดีจริงนะ”
“เธอบอกเองไม่ใช่หรือ? ว่าอยู่ข้างตัวฉันเสมอนะ”
ฮารุยิ้มซึ่งไม่มีท่าทางจะแก้ตัวใดๆ ฉันรู้อยู่ตลอดนั้นละ ว่าฮารุอยู่ข้างกายฉันเสมอมาถึงจะมีบาง่ที่เธอไม่ได้ออกมาให้เห็น แต่ฉันก็รู้ว่าเธอตามฉันเสมอ ที่น่าแปลกใจ คือ ผีบ้านผีเรือนก็ต้องอยู่ที่บ้านสิ แต่กฎขอนี้ดูเหมือนว่ามันใช้กับฮารุไม่ได้ แล้วเธอก็ไม่ใช่สัมภเวสี เพราะเธอมีฤทธิ์เดชซึ่งเคยแสดงให้ฉันได้เห็นบ่อยไป
“เธอช่วยออกไปดูทางหนีทีไล่ในคฤหาสน์ให้หน่อยสิ”
“ทำไมล่ะ นามิ”
“ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่ ฮารุช่วยฉันหน่อยนะ”
“ช่วยดูนะได้ แต่เธอลองอยู่ก่อนสอง สามวัน เผื่อว่าจะชอบที่นี่ก็เป็ได้”
“ไม่มีทาง!!! นี่มันไม่ใช้บ้านของฉัน”
คำตอบของฉันทำเอาฮารุส่ายหน้าแต่ก็ทำตามที่ขอ ฉันเดินตรงไปยังเตียงนอนแล้วล้มตัวลงไป เตียงนั้นทั้งนุ่ม ทั้งหอม มันทำให้ฉันเคลิ้มหลับ
“เ้าไม่ต้องปลุกเธอหรอก”
เสียงของริวดังขึ้นในห้องมันราวกับความฝัน ฉันไม่ได้สนใจแล้วนอนต่อ ใตื่นกับเสียงยัยผีบ้าฮารุ ไม่รู้ไประริกระรี้กับอะไรมา
“เงียบหน่อยคนจะนอน”
“ไม่ตื่นจริงสิ ฉันมีเื่จะบอก”
นี้มันเป็เวรกรรมฉันใดของฉันที่จะนอนแต่ต้องมาตื่น ถ้าเื่ไม่น่าสนใจละก็เจอดีแน่ยัยฮารุ ฉันลุกขึ้นมานั่งเว้นแต่ตาทั้งสองข้างยังปิดอยู่
“วันมะรืนนี้เขาจะจัดงาน”
“งานอะไร?”
“อืม..ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน เธออยากรู้ก็ไปตีสนิทถามพวกเอลฟ์ หรือไม่ก็แฟร์รี่ดูสิ”
จัดงานหรือ? ถ้ามีงานอีตาริวคงไม่ว่างมาสนใจฉัน ทางสะดวกให้หนีแล้ว! ฉันเริ่มเข้าไปตีสนิทกับพวกเอลฟ์และแฟร์รี่อย่างที่ฮารุแนะนำ
“ท่านนามิจะรับประทานอาหารเลยหรือไม่?”
ทันทีที่พวกเธอเห็นหน้าฉันก็ถามขึ้น ฉันไม่รู้จะทำตัวอย่างไงจริง ๆ ได้แต่พยักหน้าแล้วเดินตามแฟร์รี่ไป ไม่ต้องถามเลยว่าฉันรู้ได้ไงว่าเป็แฟร์รี่ เพราะรูปร่างซึ่งแตกต่างกัน
ไม่รู้ทำไมฉันไม่ได้กลัวพวกเขาเลย คงจะเป็เพราะท่าทางใจดี และรูปลักษณ์ ดูแล้วช่างงามตาดุจดังนางฟ้าในเทพนิยาย
“ทำไมดูวุ่นวายกันจริง?”
“อีกสองวันจะมีงานเ้าค่ะ”
“งานอะไรหรือ?”
“งานครบรอบวันตายของท่านแม่ของท่านริวเ้าค่ะ”
แฟร์รี่ตัวน้อยตอบ ขณะพาฉันไปยังห้องอาหาร ซึ่งไม่รู้ว่ามันอยู่ส่วนไหนของที่นี่ ฉันเดินตามไป แต่ปากก็ยังถามสิ่งต่าง ๆ ไม่หยุด ดูเหมือนว่าทุกคนในที่นี้จะให้ความสำคัญกับแม่ของริวเป็อย่างมาก
“ฉันอยากช่วย ว่าแต่มีอะไรให้ทำไหม?”
“ไม่มีหรอกเ้าค่ะ ตอนนี้งานจัดใกล้จะเสร็จแล้ว”
เมื่อมานั่งยังโต๊ะ อาหารได้ยกมาให้ทันที ั้แ่เดินมายังไม่เห็นอีตาริว เขาคงไม่ทิ้งฉันให้อยู่กลางเขาหรอกนะ เหมือนว่าแฟร์รี่ที่พาฉันมาจะเห็นสีหน้าของฉัน
“อย่าได้ห่วงไปเลยเ้าค่ะ ท่านริวแค่กลับไปยังโลกฝั่งโน้นเดียวก็กลับมา”
โลกฝั่งโน้น?? ฉันสงสัยแต่ไม่ได้ถามอะไร สนใจสิ่งที่อยู่ตรงหน้า อาหารซึ่งรูปร่างแปลกตา ฉันไม่แน่ใจว่ามันจะกินได้หรือเปล่า ถึงอย่างไรกองทัพก็ต้องเดินด้วยท้อง ฉันตักมันใส่ปากต้องตกตะลึงกับรสชาติมันอร่อยมาก ราวกับอาหารเมื่อครั้งก่อนที่โดนอีตาริวยัดใส่ปาก ฉันบอกให้แฟร์รี่ตนนั้นให้กลับไปทำงานของเธอ
เมื่อกินอิ่มฉันออกมาเดินเล่นในตัวคฤหาสน์ เพื่อหาทางหนีทีไล่ ในระหว่างนั้นฉันก็เจอเอลฟ์และแฟร์รี่เป็พัก ๆ ในสถานที่แห่งนี้ไม่ได้วุ่นวายกลับเต็มไปด้วยธรรมชาติแล้วยังเงียบสงบอีก อยู่ ๆ ยัยฮารุปรากฏตัวอยู่ข้างฉันแต่ไม่ได้พูดจาอะไรแค่ตามฉันอยู่เงียบๆ
สองวันต่อมาฉันอยู่อย่างปกติสุขไม่ได้ก่อความวุ่นวาย ทำตัวกลมกลืนกับสถานที่แห่งนี้ ไม่ว่าจะเป็เอลฟ์หรือแฟร์รี่ทุกตนในที่นี้น่ารักมาก ส่วนอีตาริวฉันจะเห็นเขาใน่เย็นเป็ส่วนใหญ่ แต่ตอนเช้า หรือ กลางวันจะเห็นแค่ชั่วครู่แล้วก็หายไป
“ท่านนามิใกล้จะได้เวลาแล้ว”
แฟร์รี่ตนหนึ่งมาเรียนให้ฉันทราบ พิธีรำลึกถึงแม่ของริวกำลังจะเริ่มแล้ว ฉันก็ว่าจะหนีออกไปใน่นี้ละ ฮารุก็ตามฉันอยู่ตลอดจะมาให้เห็นเป็่ๆ แต่ที่น่าแปลกคือเมื่อริวอยู่ฮารุก็จะหาย แต่ฮารุอยู่ก็จะไม่เห็นริว ฉันอยากถามฮารุมากว่าทำไมแต่ก็ลืมทุกครั้งไป
“ไปกันก่อนเลย”
“เ้าค่ะ”
ฉันเดินตามหลังออกไปรวมกับพวกนางเห็นหน้าเห็นตา แต่เมื่อพิธีดำเดินไปใกล้จะจบ ฉันแยกตัวออกมาแล้วไปตามทางของคฤหาสน์ซึ่งฉันได้สำรวจมาแล้ว และตอนนี้ฮารุยังปรากฏตัวให้เห็น
“เปลี่ยนใจเถอะนะ นามิ”
“ไม่!!!”
“ทุกคนในที่นี้ก็ดีกับเธอมากไม่ใช่หรือไง”
คำนั้นของฮารุมันทำให้ฉันกลัวขึ้นมา ใช่! พวกเขาดีกับฉันมาก มากจนฉันกลัวว่าสักวันฉันอาจจะทำให้พวกเขาเดือดร้อนขึ้นมา ทำไมฉันถึงคิดแบบนี้ก็ไม่รู้ ฮารุเหมือนกับจะรู้ความคิดของฉัน
“ตามใจเธอก็แล้วกัน ฉันอยู่ข้างเธอเสมอนะ นามิ”
ฉันยิ้มแทนคำตอบแล้วก้าวเดินไปข้างหน้าจนออกมาพ้นตัวคฤหาสน์ ด้านหน้า คือ ผืนป่าใหญ่ ฉันเดินต่อไปอย่างมั่นใจว่าฉันจำทางได้ แต่เมื่อเดินมาได้หลายชั่วโมงกลับยังไม่สามารถออกจากที่ตรงนี้ไปได้ ยามเมื่อมากับริวเดินไปแค่ชั่วโมงก็ถึงตัวคฤหาสน์
“นามิ ฉันว่าเราหลงแล้วนะ”
ก่อนหน้านี้ฉันยังมั่นใจอยู่ ยิ่งเดินเท่าไรมันยิ่งเป็ทางที่ไม่คุ้นเท่านั้น จนฮารุพูดมาแบบนั้นฉันก็ว่า ใช่! เราหลงป่า ฉันไม่รู้ต้องเดินไปต่อทางไหน ไม่รู้ต้องทำอย่างไรต่อ ฉันหยุดนิ่งแล้วเลือกที่จะนั่งลงตรงนั้น
“ทำไงดี นามิ”
“รออยู่ที่นี้”
“แต่นี้ก็จะเย็นแล้วนะ ถ้าพวกเขาไม่ออกตามหาเราจะทำอย่างไร”
ดูเหมือนว่าฉันเชื่อว่าริวต้องออกตามหาเป็แน่ แต่จะมีใครในนั้นสังเกตเห็นเมื่อไรเท่านั้น ฉันนั่งรอจนตอนนี้แสงแดดใกล้ลับจากขอบฟ้า แต่ในที่แห่งนี้กลับมืดไปเสียก่อนแล้ว
เสียงของสัตว์กลางคืนเริ่มดังขึ้น ที่สำคัญคือ ฉันได้ยินเสียงหมาป่าหอนดังขึ้นมาเป็ทอด ๆ มันสร้างความกลัวให้ฉันมากขึ้น ยังดีที่ตอนนี้ฮารุอยู่ข้างกายถึงจะช่วยอะไรไม่ได้เลย
“นามิ!!! ระวัง!!!”
สิ้นเสียงฮารุ ฉันก็โดนผลักจนล้มไปกับพื้น หมาป่าตัวโตไม่รู้มาจากทิศทางไหนพุ่งกระโจนเข้าใส่ฉันทันที แต่ฮารุช่วยฉันไว้
“แก! มาขัดอาหารอันโอชะของข้าทำไม?”
หมาป่าพูดได้!!! นี่มันอะไรกัน อย่าบอกนะว่า…เป็มันเป็ปีศาจ! ฉันจะตายแล้วหรือ? ริวนายอยู่ไหน? ฉันได้แต่เรียกหาริวอยู่ในใจ
“แกอยากมายุ่งกับนามิ”
“ฮ่า…ฮ่า…ฮ่า…แกมันก็เป็แค่แรงปรารถนาจะทำอะไรข้าได้”
นี่มันอะไร? ฮารุเป็แรงปรารถนา ไม่ใช่ผีหรือ ฉันมองหน้าระหว่างฮารุกับหมาป่า
“นามิ มาอยู่ข้างหลังฉัน”
ฉันทำตามฮารุอย่างว่าง่าย เมื่อฉันไปอยู่ด้านหลังของฮารุ การต่อสู้ก็เริ่มขึ้น ฉันไม่เคยเห็นฮารุในด้านนี้มาก่อน การต่อสู้เหมือนว่าหมาป่าจะได้เปรียบมากกว่า ฉันเห็นร่างของฮารุเลือนหายไปเป็บาง่ จนฉันกลัวเธอจะหายไปตลอดกาล
“ริว!!! นายอยู่ไหน?”
766
