"เ้าค่ะ...นายท่าน ข้าสบายดีเ้าค่ะ"
หลังจากนั้นนางก็หันหน้าหนีพระเอก และ อมยิ้ม ด้วยความพอใจ (เอิ้มแค่พระเอกเรียกแม่นางก็พอใจแล้ว...)
พระเอกเกาหัวและถามออกไป
"คือว่าแม่นางเซี่ยงอี้...ข้ามีคำถามจะขอซักถามจากเ้าได้หรือไม่?"
เนื่องจากนางอารมณ์ดีนางจึงพยักหน้าเหมือนอย่างรวดเร็วเหมือนหนูน้อยแฮมเตอร์และ ตอบพระเอกอย่างรวดเร็วไป ว่า
"38-24-32 คัพ E เ้าค่ะ"(โอ้ใหญ่นี้มันหุ่นผู้หญิงในฝันเลย ถรุยไม่ใช่และ...)
"ได้เลยเ้าค่ะ นายท่าน KANJi มีอะไรจะสอบถามบ่าวหรือเ้าค่ะ ?"
พระเอกยิ้มเ้าเล่ห์ ที่เห็นบ่าวรับใช้ข้างกาย เป็คนว่านอนสอนง่าย และถามต่อไปว่า
"ข้ามี 3 คำถามที่ข้าสงสัยจะสอบถามจากแม่นาง ....
อะแฮม อะแฮม
"ข้อที่ 1 โลกแห่งนี้มีนามเรียกขานว่าอะไร?"
"ข้อที่ 2 ที่แห่งนี้เป็โลกแห่งการเป็เซียนโลกของจอมยุทธ หรือ โลกแห่งการอัญเชิญ ?"
"ข้อที่ 3 ที่แห่งนี้มีตะกลูหรือเื้ัที่แข็งแกร่งแบบไหนบ้าง?"
(ข้อที่ 4 เมื่อคืนเ้าเสียวไหม...!!!ไม่ใช่และ มรึงจะถามแค่ 3 ข้อ บักหำใหญ่)
แม่นางเซี่ยงอี้ถึงกับอึ้งในคำถามของ นายท่านของตน แต่ก็ตอบไปตามหน้าที่
"นั้นข้าน้อยจะเริ่มอธิบายที่ละข้อตามลำดับนะเ้าค่ะ"
ข้อที่ 1
"ข้อที่ 1 โลกแห่งนี้มีนามว่าโลกแห่งมหาปราณ เนื่องจากแต่ละคนจะมีพลังลมปราณและ
ธาตุ จำเพาะเฉพาะตัว และระดับการพัฒนาฝีมือตามความฉลาด
แต่ข้าน้อยอยากให้นายท่านจำให้ขึ้นใจนะเ้าค่ะ
ถึงแม้พลังลมปราณจะ เยอะกว่ากัน 1 ขั้น ใหญ่
ก็หาได้มีชัย แบบท่วมท้นไม่ เพราะต้อง ดูจากพลังธาตุจำเพาะเฉพาะตัวด้วยนะเ้าค่ะ....." (บลา บลา บลา)
ข้อที่ 2
"ข้อที่ 2 โลกแห่งนี้มีใช้การฝึกฝนลมปราณและอย่างที่นายท่านทราบเราฝึกรบปราณ และ
วิทยายุทธ เพื่อการมีอายุยืน หรือ ที่พวกคนต่างๆทั่วยุทธภพ
เรียกขาน ว่า การบรรลุ "เทพเกรียน...ถรุย เทพเซียน"
แต่มันเป็แค่เื่เล่าในตำนาน ส่วนโลกแห่งการอัญเชิญนั้น
ยิ่งกว่าการบรรลุเทพเซียน อีกนะนานท่าน KANJi
เพราะมันเป็เหมือนดินแดนที่จะมีแค่คนระดับ ปราณขั้นชั้นฟ้า
ขึ้นไปเท่านั้นที่จะรับรู้ข้อมูลเกี่ยวกับโลกแห่งการอัญเชิญ
แต่รับรู้ใช้ว่าจะรู้ทางไปที่โลกแห่งการอัญเชิญ หรือเคย ไปคนที่เคยไปอาจจะมีแค่
"จอมไร้เงา ปราณ์ขั้นกลาง ขั้นที่ 1" เท่านั้นที่เคยไปหรือเขาอาจจะมาจากโลกแห่งการอัญเชิญ
แล้วนำมาเขียนเป็บันทึกให้ชาวยุทธทั่วยุทธภพได้รับรู้
(แต่ข้าน้อยได้ยินคนเขาบอกว่าอาจจะเป็เพียงข่าวลือ)"นางบ่นออกมาเสียงเบาเหมือนเสียงยุงบิน"
แต่ไม่ใช่ไม่มีคนอยากถามหรือซื้อข้อมูลของเขาจากเขานะแต่เพราะ ฉายาของเขานี้และที่ทำให้คนทั้งยุทธภพถอดใจ
ที่เขาได้รับฉายานี้เพราะว่า ว่า ว่า ว่า ว่า ว่า ว่า ....
พระเอกก็รอฟังอย่างใจจดใจจ่อ แล้วก็คิดในใจ จะว่าอีกนานไหม แม่นาง !
แล้วก็อมยิ้มมองพระเอก นิดนึง (ไม่อยากเจ็บจิ๋มอย่ายิ้มให้พี่นะน้อง หึหึ !!)
ที่เขามีฉายาเพราะว่า
"จอมไร้เงาไปมาไล่ร่องรอย ไม่มีใครเคยเห็นเธอ อุ๊บ !!! ....ไม่มีใครเคยเห็นเขามาก่อนเลย"
คนทั่วยุทธภพจึงขนานนามนี้ให้กับเขา แต่มีข้อมูลหนึ่งเื่ที่คนทั่วยุทธภพรู้ เขาแซ่ เซี่ยง
เพราะ ในบันทึกที่เขาเคยเขียนออกแล้วกระจายไปทั่วยุทธภพนั้น มีฉบับนึงที่ ข้า...เอ้ยเขา
เขาเผลอลงนามลงไปค่ะนายท่าน
?ทำไมนางพอพูดถึงคนคนนี้ถึงพูดตะกุกตะกัก ติดขัดไปหมด นะ แปลกแหะ แต่ช่างมันไปก่อน !!!
"แล้วเขาลงนามไปว่าอย่างไรละแม่นาง ? "
"เขาลงนามไปว่า บันทึกโดย ผู้แซ่เซี่ยง ค่ะนายท่าน KANJi"
พระเอกจดจำรายละเอียดเกี่ยวกับ โลกแห่งการอัญเชิญไว้ในสอมงที่มี IQ 275+
เพราะเขามีสิ่งที่้ารู้และเรียนรู้เกี่ยวกับโลกแห่งนี้ให้ได้มากที่สุดเพื่อ...(เพื่ออะไรนะ เดาดูสิ)
หลังจากจดจำข้อมูลนี้เสร็จเขาก็ตอบรับด้วยความเคยชินด้วยคำจากโลกเดิมที่เขาจากมา
"OK จร๊ะ แม่นางเซี่ยงอี้"
"O O O K.uy เอ้ย... K อะไรหรือค่ะนายท่าน ???"
นางทำตาโตแล้ว พระเอกก็เห็นเหมือนมีเครื่องหมาย ? ปรากฏบนหัวของนาง3 ตัว
"โอ-เลี้ยงถรุย !!! .... โอเค แปลว่า ข้าเข้าใจตามที่แม่นางได้กล่าวแล้ว"
"ข้าขอบคุณแม่นางมาก...แต่ข้าว่าแม่นางกับจอมไร้เงานี้น่าจะมีวาสนากันนะเพราะ เขามีแซ่เดียวกับท่านเลย..."
*พรู้ดแค้ก แคก ...*
เซี่ยงอี้สำลักน้ำที่กำลังดื่มอยู่ใส่หน้าพระเอก (สมน้ำหน้า 555+)
"นายท่าน KANJi ข้าขอภัยค่ะ.... T-T" แล้วนางก็ทำถ้าเหมือนจะร้องไห้
(ต้องมีอะไรเกี่ยวโยงระหว่างนางกับจอมไร้เงา แน่ๆเลยแต่ช่างมันแล้วกัน
เพราะนางคอยอยู่เคียงข้างเรามานานแล้ว และตอนนี้นางเป็คนของเราแล้วด้วย
เฮ้อ เกิดเป็คนหล่อ นี้เหนื่อยวะ) (หราาาา)
"พระเอกก็ลูบน้ำที่แม่นางเซี่ยงอี้พ่นใส่ออกจากหน้าแล้วเอานิ้วมาแตะที่ลิ้น...."
"น้ำจากปากของเ้าช่างหวานยิ่งนัก...."
>#< แม่นางเซี่ยงอี้ถึงกับ อายหน้าแดงแล้วรีบวิ่งหนีพระเอกของเราออกไปนอกบ้าน
"แค่นี้ก็เขินสะแล้ว 555 เป็ปกติของคนหล่อแบบสุภาพสินะสาวๆเห็นแล้วเขินเลย"
(เองหล่อแบบกาม ไอ้ KANJi)
อ้าวว แม่นางอย่าพึ่งไป รอก่อน ข้อที่ 3 ท่านยังไม่ได้ตอบข้าเลย......
.....................อีกาบินผ่านไปตัวที่ 1.....................................................อีกาบินผ่านไปตัวที่ 2........................
เฮ้อ...ไปไหนสะแล้ว ช่างมันก่อนก็ได้ ไว้ถามตอนหน้า ในเื่
"ข้อที่ 3 ที่แห่งนี้มีตะกลูหรือเื้ัที่แข็งแกร่งแบบไหนบ้าง?" แล้วกัน
...

ว่าแต่นี้มันสร้อยคออะไรกัน ?!
เชือกฟางเก่าๆ สีดำสนิท มีลูกแก้วทรงกลม ตรงกลาง
!!! หืม ข้างใน เหมือนมีรูปสมุด หรือคัมภีร์อะไรหมุนอยู่ฟร๊ะะะ...
*เขาทำการขยี้ตาแล้วเพล้งอีกครั้งคราวนี้เขาไม่เห็นอะไรเลย เห็นแต่ความว่างป่าว อันดำมืด*
แล้วทำไมข้าถึงได้ใส่มันละ และดูเหมือนจะไม่มีใครมองเห็นมันเลยนะ !!!
เขาพยายามจะใช้พลังอันน้อยนิดของเขาเพื่อทำการถอดมันออก
แต่ไม่ว่าเขาจะทำยังไงก็ไม่สามารถดึงมันออกได้
!!! WTF ถอดไม่ออกแหะ เอะ แต่ดูไปๆมาๆก็เท่ไม่หยอกดีเหมือนกันแหะช่างมันและกัน เห้ออออ เห้ออออ
(จากนักเขียนสร้อยนี้ตามบักหำใหญ่ KANJi มาจากตอนที่พระเอกมัน
หลุดเข้าไปในขุมทรัพย์สุสารโบราณของยุคานั้นและ แต่เพราะพระเอก KANJi คนก่อนมีระดับ IQ
ไม่เพียงพอและไม่ตรงตามเงื่อนไข สร้อยขอจึงไม่ปรากฏ จึงได้แค่เพียงพลังธาตุแห่งความว่างเปล่า
แต่พระเอกเราคิดว่ามันเป็ ตราบาปที่ทำให้เขา ตายทั้งเป็มา ตลอดระยะเวลา 3 ปีแล้ว)
*** ไม่เคยได้ยินเหรอ สูงสุดคืนสู่สามัญ ได้ของดีมาแล้วบักหำใหญ่ KANJi
และเขาก็เผลอหลับไป เนื่องจากศึกหนักจากเมื่อคืนและยังปรับตัวกับร่างกายที่อ่อนแอ ของ KANJi ในโลกนี้ยังไม่ได้
.
.
.
*ตุ๊บ...โป๊ก!!! โอ้ยยยยยย เจ็บโว้ยยยยยยย ?! *
เสียงที่ได้ยินมาจาก บักพระเอกเรากลิ้งตกจากม้านั่งที่มันอาศัยนอนหลับไปแล้วหัวโขกขอบโต๊ะ
พอพระเอกลืมตาเต็มตื่น ข้างนอกก็เป็เวลา กลางคืนมืดค่ำ แล้ว
เชี่ย หลับเป็ ตายเลยหรือไง วะกูเนี้ย
*โครกกกกก....ครากกกกกก*
เสียงท้องพระเอกของเราร้องดังเพราะหิวหอย เอ้ย จิมิ เอ้ย หิวข้าวววว (555+)
หิววะคืนนี้จะหาอะไรกินยังไงได้ละ เห้อ ชีวิต ช่างรันทด
ยังไม่ทันที่เขาจะบ่นจบ เขาก็ลุกขึ้นมา เห็นหมั่นโถ่ว 3 ลูกในชามที่แตกๆ และ นมในแก้วไม้ไผ่ทำเอง
ว้าววววววว !!!
พระเอกดีใจมากไม่ใช่เพราะหิว แต่เป็เพราะเป็ครั้งแรกที่มีคนหาของกินให้เขา
และเขากระจำได้ว่าในนิยายจีนกำลังภายในมักจะเป็แบบนี้ เขาเลยดีใจมาก(นี้มรึงดีใจ เพราะเื่แบบนี้เนี้ยนะ)
ขอบคุณเ้ามากแม่นางเซี่ยง...
เอ๊ะ เอ๊ะเ้าเป็ใคร.... (เปิดตัวจ้า)
....