น่ารักชะมัด~”
“มองมุมไหนก็น่ารัก”
“ผิวก็ขาว หน้าก็สวย ตาก็โต”
“ผมสีแดงเข้มนี้ รอดยากนะ แต่กลับดูดีเป็บ้า”
“นายดูขานั้นสิ เรียวมากเลย”
“ทำไมน่า~ต้องเป็ผู้ชายด้วย”เสียงพรรณามากมายจากม้านั่งที่เห็นผู้ชายตัวบางอยู่ไกลๆ ถูกแล้วครับ เขาเป็ผู้ชายจริงๆ
ใบหน้าสะสวย ผมสีแดงเข้ม ขมูกโด่งรับคิ้วโก่ง
นัยส์ตาสีฟ้าดูสะอาดตา ไหนจะปากบางๆสีชมพูระเรื่อ เขาดูผอมเพรียว แขนขาก็ยาวเรียว ไหนจะเอวคอดได้สัดส่วนอีก ผู้ชายชอบเขากันมากเลย
“พวกนายสนใจหรือไง ถึงเป็ผู้ชายก็ชอบอยู่ดีนี่”ผมทักกลุ่มเพื่อนที่ช่างฝันกลางวัน
“ใครจะไม่เอาล่ะ ยอมตายก็ได้ถ้าได้เป็แฟนเ้าชายน่ะ”ใช่ เขาชื่อ โรอา เป็เ้าชายรัชทายาทอันดับสองแห่งทาดิโอ้ มหานครที่เรายืนอยู่ มันยิ่งท้าทายไปกันใหญ่ พระาาที่มีเื่เล่าว่ายอมแกล้งเป็คนพิการเพื่อจับคนที่คิดปองร้าย ความฉลาดของพ่อเขาถูกร่ำลือเป็ตำนานของทาดิโอ้ ถึงเ้าชายจะฉลาดไม่เท่าแต่ก็ยังสูงกว่าคนปกติ พระาาแต่งงานกับพยาบาลที่มาดูแลเขา เื่ราวของพวกเขากลายเป็คำสอนถึงรักแท้ เธอมอบรักแท้ให้ผู้ชายที่ดูแลตัวเองไม่ได้
เ้าชายรัชทายาทในตอนนั้นแทบหมดสิทธิ์ในบังลังก์แต่เธอก็ยังรัก ผมก็นับถือหัวใจขององค์ราชินีนะ แต่ผมว่าส่วนนึงมาจากใบหน้าพระาาด้วย เวลาผ่านไปเขาก็ยังดูหล่อเหลาไม่เปลี่ยน
เข้าใจเลยว่าลูกชายทำไมถึงหน้าตาดีแบบนี่
“นี่มิคาเอล นายเก่งเื่ผู้หญิงไม่ใช่รึไง”
“แล้วทำไม”
“ลองจีบเ้าชายดูสิ”
“บ้าน่า เขาเป็ผู้ชาย”แถมเขาคิดชื่อเื่ผู้ชายกี่รายๆก็จีบไม่สำเร็จ
“ลองดูไง..ฉันวางเงินได้เลย ว่าไม่สำเร็จ”
“ฉันวางเพิ่ม ไม่สำเร็จชัวร์”
“ฉันด้วยๆ”
“ได้~ขอเวลาฉันเดือนเดียว พวกนายได้เอาเงินมาให้ฉันแน่!!”
นี่มันยิ่งกว่ายาก!!ผมเคยจีบผู้หญิงที่เป็ไอดอล
แต่เรียนห้องเดียวกัน ยังไม่ยากแบบนี้
แค่เข้าไปคุยยังยาก ทันทีที่เขาก้าวขาออกจากห้ององครักษ์ก็จะประกบทันที มีเพียงเพื่อนสนิทสามคนที่ได้เข้าใกล้ แต่สังเกตองครักษ์ก็คอยรักษาระยะห่างอยู่เสมอ ผมเป็รุ่นพี่เขาสามปี
ยิ่งหาทางเจอกันยาก
แกล้งเดินชน...องครักษ์จะต้องชนผมก่อนจะถึงตัวเขาแน่
ส่งของให้...ต้องไม่ถึงมือแน่ๆ
มีอะไรที่เราจะพอได้เจอกันบ้างนะ
ใช่!เราอยู่ทีมฟุตบอลโรงเรียนทั้งคู่!!
เห็นเ้าชายตัวเล็กแบบนั้น แต่ก็เป็กองหน้าที่เร็วมากเลย อีกไม่กี่วันจะมีซ้อม นี่แหละโอกาสทอง!
ผมคิดว่าโอกาสทองมาถึงแล้ว แต่มันก็ยังยากอยู่ดี ทุกคนในทีมสนอกสนใจเ้าชายกันมาก
ผู้ชายหน้าตาน่ารักแบบนี่ไม่ได้มีกันง่ายๆในทีมฟุตบอลหรอก เขาถูกชวนคุยไม่ได้หยุดได้หย่อน
เ้าตัวดูหงุดหงิดแต่แค่ไม่แสดงอาการออกมา
เป็เ้าชายนี่น่า..
“ผมขอตัวนะฮะ ต้องไปซ้อมแล้ว”เพิ่งเคยได้ยินเสียงเหอะ เสียงใสๆนี่ยิ่งดูน่ารัก
เขาเป็ตัวจริง ผมที่เพิ่งเจ็บมาเลยเป็ตัวสำรอง
ผู้ชายตัวเล็กๆนี่คล่องแคล่วเป็บ้า
ผมสีแดงเข้มดูขับผิวขาวสว่างให้โดดเด่นในสนาม
จนจบการซ้อม..ผมก็ยังไม่ได้คุยกับเขาสักคำ
“รุ่นพี่ฮะ~”ผมหันไปมอง ผมอยู่แถวใกล้ล็อกเกอร์ของเ้าชายพอดี
“ผมหรอ?”
“ครับ รุ่นพี่นั้นแหละ...ผมมีเื่จะถามน่ะ”ผมเดินไปใกล้เขา ตัวเล็กจัง เขาสูงแค่อกผม
“มีอะไรพะยะค่ะ”
“ไม่ต้องใช้าาศัพท์ก็ได้ครับ ผมจะมาถามเื่เงินในทีมของรุ่นของรุ่นพี่น่ะ..”เขาเป็ประธานรุ่น
28 ส่วนผมเป็ประธานรุ่น 25 เราคุยกันเื่นี้นิดหน่อย มีความรับผิดชอบมากเลย~
“ขอบคุณครับ รุ่นพี่มิคาเอล”น่ารักเว้ย~
ทุกคนต่างแยกย้ายกันกลับ เ้าชายไม่มีองครักษ์ตามด้วย เขาเดินแยกออกมา
“เ้าชาย!”ผมะโไล่หลังไป
“ครับ?”ผมวิ่งไปหาคนตัวเล็ก
“ท่านจะกลับคนเดียวหรอ ให้ผมไปส่งนะ”
“ไม่เป็ไรครับ รถไฟฟ้าอยู่แค่นี้เอง”เขาหันหลังกลับ ผมคว้ามือนั้นไว้
“!?”ผมรีบปล่อยมือ
“ขอโทษพะยะค่ะ! แต่ว่ามันอันตราย”
“ผมโอเคครับ พี่กลับไปเถอะ”
“แต่ว่ามัน..”
“ผมไม่รู้ว่าพี่เป็ห่วง หรือพี่ก็เป็เหมือนคนอื่น”
ผมเข้าใจความหมาย มีแต่คนตามจีบ เพราะรูปลักษณ์กับตำแหน่งเขา
“ขอตัวนะฮะ”เขาเดินออกไปทันที ให้ตาย..ผมถูกเกลียดแล้วหรอเนี่ย ผมหันหลังกลับมาทางเดิม
ผมไม่อยากเป็แบบคนพวกนั้น แต่ที่ทำก็เพราะเล่นกับเพื่อนอยู่ดี
ผมวิ่งกลับไปทางเดิม ไม่ได้จะปล่อยเขาเข้าใจผิดไม่ได้
601
