“แป้ง ใครมานะลูก”
เสียงของเครื่องยนต์ดับลงก็เห็นรถเก่งสีดำจอดอยู่หน้าบ้านแล้ว ประตูทั้งสี่ด้านถูกเปิดออกพร้อมกัน คนในรถก็ค่อยๆออกมายังด้านนอก เจ้าของบ้านเห็นคนที่ลงมาก็รีบเดินออกมาต้อนรับ เธอเดินมาพร้อมกับอุ้มทารกน้อยที่กำลังหลับอยู่มาด้วย
“สวัสดีค่ะทุกคน”
“พี่แป้งสวัสดีค่ะ”
“สวัสดีนะแป้ง เป็นไงบ้าง”
“ก็ดีขึ้นมากแล้ว มาๆเข้าไปข้างในกันก่อน”
เธอหันหลังเดินนำเข้าไปยังในบ้าน แม่ของแป้งที่กำลังตากผ้าอยู่หลังบ้านก็รีบมาต้อนรับแขก แป้งฝากให้แม่อุ้มลูกน้อยไว้ ส่วนเธอก็เดินเข้าไปด้านในบ้านนำน้ำออกมาเสิร์ฟแขกที่มา สายลมอ่อนๆพัดพานำความเย็นเข้ามา ยิ่งทำให้บรรยากาศดีขึ้นไปอีก ทุกคนนั่งลงที่พื้นล้อมวงเริ่มพูดคุยถามไถ่สารทุกข์ของกันและกัน
“คิงเป็นไงบ้าง ไม่เจอกันตั้งนานเปลี่ยนไปมากเลยนะ เห็นป้าคลายบอกว่าไปธุระต่างประเทศหลายเดือนเลย”
“เรียบร้อยแล้ว เสร็จเราก็รีบกลับมาเลย แป้งโอเคแล้วใช่ไหม”
“อืม เราดีขึ้นมากแล้ว พอจะทำใจได้แล้วล่ะ”
“พี่แป้งสู้ๆนะคะ หนูเป็นกำลังใจให้”
“หนูด้วยๆ สู้ๆค่ะ”
“ขอบใจควีนกับอิงดาวมากเลยนะ พี่ได้กำลังใจเยอะเลย”
ชีวิตจริงยิ่งกว่าละครคำนี้ไม่เกินจริง เรื่องร้ายๆที่เกิดขึ้นนั้นมันก็สามารถเกิดขึ้นกับคนทุกคนได้ อยู่ที่ว่าแต่ละคนจะพบเจอเรื่องเช่นไร และคนคนนั้นรับมือกับเรื่องที่เกิดขึ้นได้ขนาดไหน แต่สิ่งที่สำคัญเมื่อเรื่องมันเกิดขึ้นแล้วนั่นก็คือ *ครอบครัว* สิ่งนี้จะสามารถช่วยให้เราก้าวผ่านปัญหาไปได้ แป้งเองก็รู้สึกดีขึ้นมากที่คิงและครอบครัวมาเยี่ยม และที่สำคัญครอบครัวของเธอเองก็เป็นกำลังใจที่ดีเสมอมา
พูดคุยกันหลายเรื่องจนมาถึงเวลาของมื้ออาหารกลางวัน แป๋วแม่ของแป้งได้ทำกับข้าวคอยไว้แล้ว อาหารหลายจานถูกยกมาวางตรงกลางวงสนธนา ข้าวสวยร้อนๆถูกตักใส่จานชามส่งไปให้กับทุกคน หลังจากนั้นทุกคนก็เริ่มรับประทานอาหารด้วยกัน หลังทานอาการเสร็จแล้วประมาณหนึ่งชั่วโมงต่อมา คิงและครอบครัวก็ขอตัวกลับก่อน ก่อนที่จะกลับไปคิงได้โอนเงินให้แป้งไปจำนวน 100,000 บาท
“มันมากเกินไป เรารับไว้ไม่ได้หรอก”
“แป้งรับไว้เถอะ ถือว่าเป็นเงินรับขวัญหลาน”
“งั้นก็ได้ ขอบคุณมากนะคิง”
กล่าวร่ำลากันสักพักรถเก่งก็แล่นออกจากบ้านไป สองคนแม่ลูกและหลานน้อยอีกหนึ่งโบกมือส่งจนรถหายจากไปสายตา พวกเธอจึงเดินกลับเข้ามายังในบ้าน
“แป้ง คิงทำงานอะไรเหรอ ทำไมถึงมีเงินเยอะขนาดนั้น แม่สังเกตตอนคิงโอนเงินให้แป้ง ดูคิงไม่ได้เสียดายเงินเลยนะ”
“หนูก็ไม่รู้เหมือนกัน ไม่ค่อยได้คุยกับคิงตั้งแต่พาเก่งไปตอนนั้น”
“หน๊อย!! อย่าพูดถึงชื่อมันได้ไหม เดี่ยวความดันแม่ขึ้น แม่เกลียดมัน”
พวกเขากลับมาถึงบ้านก็เป็นเวลาบ่ายแล้ว เมื่อเขามายังในบ้านต่างคนก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน คิงเองก็กลับขึ้นห้องมานอนพัก อากาศด้านนอกนั้นร้อนเป็นอย่างมาก เมื่อเข้าห้องมาก็คว้ารีโมทเปิดแอร์ทันที อากาศที่ร้อนทำให้ร่างกายรู้สึกเพลียและเหนื่อยล้า เมื่อร้อนๆมาเจออากาศเย็นๆก็ทำให้รู้สึกง่วง เขาจึงเผลอหลับไปในเวลาต่อมา
“ก๊อกๆๆๆ”
“พี่คิง หลับอยู่เหรอ”
ชายหนุ่มรู้สึกตัวเมื่อได้ยินเสียงเรียกจากด้านนอก เขาลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูด้วยความงัวเงีย เห็นว่าเป็นน้องสาวของตนเองที่เป็นคนมาเคาะห้อง
“มีอะไรหรือเปล่า”
“คือว่า พี่คิงซื้อโน๊ตบุ๊คให้อิงหน่อยได้ไหม”
“อ่อ จะไว้ใช้ทำงานใช่ไหม”
“ค่ะ พอดีหนูเรียนกันคนละคณะ บางทีก็มีงานพร้อมกันนะคะ”
“อ่า ได้ๆ”
“เย้ พี่คิงใจดีที่สุดเลย”
“งั้นเราลงไปรอพี่ด้านล่างก่อนนะ เดี่ยวพี่แต่งตัวเสร็จจะรีบลงไป”
เด็กสาวเดินกลับไปด้วยรอยยิ้ม ตอนลงบันไดก็ร้องเพลงไปด้วย คิงปิดประตูแล้วก็กลับเข้าไปแต่งตัว สิบนาทีต่อมาเขาก็ลงมายังด้านล่าง เด็กสาวสองคนนั้นเตรียมตัวรออยู่ก่อนแล้ว เมื่อเห็นคิงเดินลงมา เด็กสาวทั้งสองก็รีบเดินนำออกไปขึ้นรถด้วยความกระตื้อรือล้น คิงเลือกไปยังห้างสรรพสินค้าที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านนัก
“ขอบคุณพี่มากนะคะที่จะซื้อโน๊ตบุ๊คให้”
“ไม่เป็นไร บอกแล้วไงพี่จะสนับสนุนพวกเราเอง ขาดเหลืออะไรบอกพี่ได้เลย”
เมื่อจอดรถเสร็จแล้วทั้งสามคนก็เดินเข้าไปยังด้านใน เดินผ่านโซนขายของต่างๆก็มองดูไปพลาง เดินไม่นานนักก็มาถึงโซนขายของพวกกลุ่มอิเล็กทรอนิกส์ โน๊ตบุ๊คหลายแบรนด์หลายขนาดถูกตั้งเรียงรายอยู่หลายเครื่อง ด้านในก็เป็นพวกคอมตั้งโต๊ะรวมไปถึงอุปกรณ์ทั้งหลาย คิงพาพวกเด็กๆเดินดูสเป็คคอมอยู่หลายรอบ ก็เจอสิ่งที่ต้องการ เป็นโน๊ตบุ๊ครุ่นใหม่ล่าสุด สเป็คจัดเต็ม สามารถเล่นเกมส์ ตัดต่อ ได้หมด เขาจึงตัดสินใจซื้อโน๊ตบุ๊คเครื่องนี้ทันที
หลังซื้อของเสร็จแล้วสองสาวก็อ้อนขอคิงไปกินไอศกรีมร้านดัง เขาก็พาไปตามคำขอ ทั้งสามเข้ามายังในร้านก็สั่งชุดไอศกรีมเช็ตใหญ่ไป ระหว่างที่ไอศกรีมคิงก็ขอตัวไปห้องน้ำก่อน ไปถึงห้องน้ำก็เห็นมีแม่บ้านกำลังทำความสะอาดอยู่พอดี
“ห้องน้ำเข้าได้ไหมครับ”
“เชิญเลยค่ะ”
“คุณ!”
เธอหันหน้ามาเจอคิงก็แสดงความตกใจออกมา คิงเองก็จำเธอได้เมื่อเห็นหน้า เธอคือหนึ่งในบรรดาสาวๆที่มาให้บริการคิงเมื่อคืนที่ร้านเหล้า และเธอเป็นคนเดียวที่นั่งเพียงเงียบๆ ไม่ได้แสดงออกเหมือนคนอื่นๆ คิงจำเธอได้เป็นอย่างดี ไม่คิดว่าจะได้มาพบเจอกันอีกครั้งในสถานที่เช่นนี้ เธอชะงักไปครู่หนึ่งก็รีบถอยตัวหลบทางให้คิง
“เจอกันอีกแล้วนะครับ คุณชื่ออะไรครับ”
“หมวยค่ะ”
“ผมขอเข้าห้องน้ำก่อนนะครับ เดี่ยวผมมาคุยด้วย”
คิงรีบเข้าไปจัดการธุระส่วนตัวแล้วก็รีบออกมา แต่ทว่าเมื่อออกมาเขาก็ไม่เห็นเธอเสียแล้ว มองไปรอบๆก็ไม่เห็นวี่แวว รออยู่ราว 10 นาทีไม่เห็นทีท่าจะมาคิงก็ตัดใจเดินกลับไป เมื่อคิงจากไปแล้วหญิงสาวก็เปิดประตูห้องเก็บของเล็กๆตรงทางเข้าห้องน้ำออกมา เธอมองไปยังแผ่นหลังของชายหนุ่มจบเขาเดินหายไปกับฝูงชน
“ทำไมไปห้องน้ำนานจัง ไอติมจะละลายหมดแล้วเนี่ย”
“โทษทีๆ”
“ศิษย์โง่ๆ สิ่งนี้คืออะไรกัน”
“อันนี้เรียกว่า ไอศกรีม เป็นของหวานนะครับ อร่อยนะอาจารย์อยากลองไหม”
“เอาสิๆ ไหนๆข้าขอลองลิ้มรสหน่อย”
คิงตักไอศกรีมคำหนึ่งขึ้นมากินเข้าไป อาจารย์ก็ได้ลองรับรู้รสชาติของไอศกรีมเป็นครั้งแรก แสดงความพึงพอใจออกมาอย่างมาก หลังจากนั้นก็รีบบอกให้คิงรีบตักเข้ามาอีก ไอศกรีมถ้าวแรกหมดไปไอศกรีมถ้วยที่สองและสามและสี่ถูกสั่งมาเพิ่มอีก ทั้งหมดถูกรับประทานโดยคิง(อาจารย์)เพียงคนเดียว
“พี่คิงชอบไอศกรีมขนาดนั้นเลยหรอ”
“อ่ะ พอดีพี่หิวนิดหน่อยนะ”
“งั้นเราไปกินข้าวกันไหม”
“ไม่เป็นไรๆ พี่อิ่มพอดีเลย”
“เลิศรสๆ ศิษย์โง่รีบเอามาเพิ่มอีกเร็ว”
“วันนี้พอแค่นี้ก่อนนะอาจารย์ วันหลังผมสัญญาจะพามากินอีก”
“งั้นก็ได้ๆ เจ้าสัญญาแล้วนะ”
หลังทานกันเสร็จแล้วสามพี่น้องก็พากันเดินทางกลับบ้าน อิงดาวและควีนลงรถทันทีเมื่อถึง รีบวิ่งหอบโน๊ตบุ๊คไปอวดแม่และป้าอร สองหญิงสูงวัยเป็นการกระทำของเด็กๆต่างก็ยิ้มออกมา คิงที่เดินตามเข้ามาเห็นภาพนั้นพอดี หวนให้เขานึกถึงตอนที่ครอบครัวของตนยังไม่มีแบบวันนี้ ตอนนั้นมันรู้สึกแย่มาก ตอนที่เจอกับปัญหาหันไปมองความช่วยเหลือทางไหนก็แทบจะมองไม่เห็น ญาติพี่น้องก็จ้องจะเอาแต่ผลประโยชน์ คิดถึงตรงนี้เขาก็หยุดความคิดเอาไว้แล้วจึงเดินตามเด็กสาวเข้าบ้านไป
“แม่ ป้าอร ทานข้าวกันครับ ผมซื้อเป็ดย่างมาฝาก”
“โอ้โห้ แม่กำลังบ่นอยากกินกับอรอยู่เมื่อกี้เลย”
“ยังพูดกันอยู่เลยเนาะคลาย พรุ่งนี้ค่อยกินกัน”
“งั้นมาทานกันเถอะครับ”
หลังทานอาหารเสร็จแล้วคิงก็ขอตัวกลับขึ้นห้องไปก่อน เนื่องจากวันพรุ่งนี้เขามีธุระต้องไปทำ เสร็จจากอาบน้ำเขาก็เข้านอนทันที ช่วงสายๆของวันถัดมาคิงก็ออกจากบ้านไป เขาเดินทางมาที่ห้างสรรพสินค้าเดิมที่มาเมื่อวาน วันนี้เข้าตั้งใจจะมาเดินดูซื้อของไปตกแต่งห้องทำงานเสียหน่อย เขารู้สึกว่าห้องมันดูโล่งๆเหมือนขาดอะไรไปสักอย่าง เริ่มเดินดูตั้งแต่ชั้นหนึ่งที่ละโซนๆไล่ไปเรื่อยๆ
“นี่ยังไม่มาอีกเหรอ”
“เอ่อ คือว่า”
“มีอะไรก็รีบๆพูดมา”
“ผู้จัดการของคุณแชมป์พึ่งโทรมาบอกว่า คุณแชมป์มางานวันนี้ไม่ได้แล้วนะครับ”
“อะไรนะ ทำไมพึ่งมาบอกเอาตอนนี้ แล้วจะทำยังไงกับงานวันนี้ละเนี่ย”
“ภัทร” ช่างภาพมือโปรกำลังหัวเสียกับเหตุการณ์ที่พึ่งจะเกิดขึ้น “แชมป์” ดารานายแบบดังที่เบี้ยวงานถ่ายแบบแฟชั่นในตอนนี้ ไม่แปลกที่เขาจะหัวเสีย ทีมงานนับสิบชีวิตต้องมารอคนคนเดียวเพื่อจะเริ่มงาน แต่จู่ๆกลับมาบอกว่ามาไม่ได้แล้วนะ จะหัวเสียก็เป็นเรื่องปกติ จะยกเลิกงานก็ไม่ได้ เพราะอีกไม่กี่วันก็ถึงวันที่ต้องส่งโปรเจ็กต์งานนี้แล้ว
“ไปหาใครก็ได้มาถ่ายแทน”
ทีมงานทุกคนต่างแยกย้ายกันไปเสาะหาคนทันที ตัวภัทรเองก็ไม่ได้อยู่เฉยเขาก็วิ่งออกไปช่วยหาเช่นกัน มีหลายคนที่เข้าตาแต่ยังไม่ถูกใจของภัทรนัก เขาจึงค้นหาต่อไป วิ่งลงมายังชั้นที่หนึ่งที่เป็นพื้นที่ความหวังสุดท้ายก็เริ่มสอดส่ายสายตามองหาอีกครั้ง และแล้วภัทรก็เจอกับคนที่เขาตามหา เป็นชายหนุ่มที่กำลังยืนกอดอกมือข้างหนึ่งจับคางเอาไว้เหมือนกับว่ากำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่
“เจอแล้ว”
333K
![[จบแล้ว] นครแห่งบาป - City of Sin](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731472323_78885401.webp)
![จ้าวศัสตราเทวะ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1608265528_24768503.webp)
