เสียงขยับตัวแ่เบาที่ดังขึ้นข้างหู ก็ทำให้เว่ยซูฮวาต้องปรือตาขึ้นมองเมื่อเห็นแผ่นหลังแกร่งที่นั่งอยู่ตรงขอบเตียงก็ทำให้นางลนลานตื่นเต็มตา แต่เมื่อเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายที่หันมามองอย่างฉงน ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก สติปัญญากลับมาจากอาการง่วงงุน
“เ้านอนต่ออีกสักหน่อยเถิด แล้วค่อยตื่นไปเข้าเฝ้าฮองเฮา” หลี่หยางฮุ่ยลูบหัวนางแ่เบา
ขันทีถือผ้าและน้ำเข้ามาภายในห้องนอน หลี่หยางฮุ่ยโบกมือให้พวกเขาออกไปกำลังจะเอาผ้าชุบน้ำเช็ดหน้าเช็ดตาตัวเอง เว่ยซูฮวาก็รีบเข้ามาแย่งปรนนิบัติศิษย์พี่ของตน ถึงพวกนางจะไม่ได้เป็อันใดกันจริง ๆ แต่นางก็ได้ชื่อว่าเป็สนมควรทำหน้าที่เสียหน่อย อย่างน้อยจะได้เอาไปอวดท่านอาจารย์หญิงได้ว่านางเป็กุลสตรีผู้ดีพร้อม
หลี่หยางฮุ่ยนั่งให้นางเช็ดหน้าเช็ดตานิ่ง มุมปากประดับรอยยิ้มรู้สึกมีความสุขเช่นไรบอกไม่ถูก
“ปกติแล้วนางสนมทุกคนต้องไปเข้าเฝ้าฮองเฮาทุกครั้งเลยหรือเ้าคะ”
“ย่อมเป็เช่นนั้น แต่จะมีบ้างที่ได้รับการยกเว้น เ้าไม่อยากไปเข้าเฝ้านางหรือ” หลี่หยางฮุ่ยถือโอกาสกอดเอวคอดกิ่วนั้นอย่างเบามือ
“หากท่านยกเว้นไม่ให้ข้าเข้าเฝ้าในเช้าวันนี้ จะถือเป็การโปรดปรานข้าหรือไม่เ้าคะ” เว่ยซูฮวาดวงตาเป็ประกาย
“ย่อมเป็เช่นนั้น ั้แ่พี่ครองราชย์มาเพียงละเว้นให้กุ้ยเฟยและซูเฟยอยู่ไม่กี่ครั้ง” เห็นคิ้วของหญิงสาวขมวดเล็กน้อย หลี่หยางฮุ่ยก็รีบเอ่ยต่อ “เพียง้าให้ผู้อื่นคิดว่านางทั้งสองเป็ที่โปรดปรานเพื่อคานอำนาจเท่านั้น”
“ถ้าเช่นนั้น หากศิษย์พี่ส่งคนไปบอกให้ข้าไม่ต้องเข้าเฝ้า ข้าก็จะยิ่งถูกเพ่งเล็งใช่หรือไม่เ้าคะ” เว่ยซูฮวาหาได้ใส่ใจว่าศิษย์พี่ของตนจะโปรดปรานผู้ใด
หลี่หยางฮุ่ยพยักหน้ารับ เว่ยซูฮวาก็ยกยิ้มกว้างเจิดจ้า “ถ้าอย่างนั้นข้าไม่เข้าเฝ้านะเ้าคะ ผู้อื่นจะได้อิจฉาข้าจนแทบกระอักไปเลย”
“เช่นนั้นก็เลื่อนตำแหน่งด้วยเลยดีหรือไม่” หลี่หยางฮุ่ยบีบจมูกของนางเบา ๆ
“ดีเ้าค่ะ!” คิดจะเป็สนมชั่วก็ต้องเป็ให้สุด ๆ ไปเลย “วันนี้ศิษย์พี่ไปเข้าประชุมสายหน่อยนะเ้าคะ”
หลี่หยางฮุ่ยเลิกคิ้วทันทีที่ได้ยินคำขอของนาง แต่เมื่อเห็นรอยยิ้มเ้าเล่ห์ก็เข้าใจได้ในทันที
เมื่อเห็นว่าสายพอสมควรแล้วหลี่หยางฮุ่ยก็ลุกขึ้นเตรียมไปเข้าประชุมเช้า หญิงสาวฉุดแขนของตนแล้วเอ่ยออกมา “ประเดี๋ยวนะเ้าคะ” นางว่าแล้วก็รีบวิ่งไปยังโต๊ะเครื่องแป้ง หยิบชาดขึ้นมาทาปากของตน แล้ววิ่งกลับมาหาเขาที่ยืนมองนางอย่างงงงวย
“ตั้งใจประชุมนะเ้าคะ” ว่าแล้วนางก็เขย่งขึ้นจุมพิตบริเวณข้างกรามแกร่ง หลี่หยางฮุ่ยตัวแข็งทื่อตกตะลึงกับการกระทำของศิษย์น้อง
เว่ยซูฮวาเห็นใบหน้าอึ้งตะลึงของศิษย์พี่ก็เริ่มจะรู้สึกกระดากอายขึ้นมาบ้าง แต่ริจะเป็สนมชั่วแค่นี้จะอายไม่ได้ ! นางรีบดันหลังหลี่หยางฮุ่ยให้ออกไปประชุม
หลี่หยางฮุ่ยกระแอมเรียกสติตนเล็กน้อยแล้วก้าวเท้าออกจากตำหนักของนาง ท่ามกลางสายตาสอดรู้ของนางกำนัลที่บรรดานางสนมของเขาส่งมา สือกงกงเห็นใบหน้าของผู้เป็ใหญ่ในแผ่นดินเปื้อนสีชาดก็ขมวดคิ้ว หยิบผ้าเช็ดหน้าส่งให้ฮ่องเต้หนุ่ม
หลี่หยางฮุ่ยมองผ้าเช็ดหน้านั้นแล้วก็จับกรามของตนเบา ๆ เดินเลยไปไม่คิดจะเช็ดออกแต่อย่างใด ในเมื่อนาง้าให้ผู้อื่นรู้ว่าเขาโปรดปราน ลุ่มหลงนาง แล้วไยเขาจะต้องไม่ส่งเสริม หลี่ฮุ่ยหยางยกยิ้มอย่างอารมณ์ดี
เหล่าขุนนางล้วนแปลกใจฝ่าาไหนเลยจะเคยเข้าประชุมสายเยี่ยงนี้ ทั้งยังอารมณ์ดี มุมพระโอษฐ์ก็ยังประดับด้วยรอยยิ้มเล็ก ๆ อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน และไม่ว่าผู้ใดจะกล่าววาจาไร้สาระ พระองค์ก็ทำเพียงโบกมือให้หยุดพูดหาได้ทรงมีอารมณ์เกรี้ยวกราด หรือรังสีกดดันแต่อย่างใด เมื่อแอบชำเลืองพินิจพิจารณาก็พบว่าที่ข้างพระปรางค์ของพระองค์ปรากฏรอยสีชาด พวกเขาต่างเข้าใจได้โดยพลันว่าองค์ฮ่องเต้ทรงพระเกษมสำราญกับเหล่าสนม ทว่าสิ่งที่พวกเขาต้องรู้ให้ได้ก็คือเป็ผู้ใดที่ทำให้ฮ่องเต้ทรงพระเกษมสำราญได้ถึงเพียงนี้
บรรดาพระสนมที่ได้ยินว่าองค์ฮ่องเต้ทรงค้างคืนตำหนักเหลียนฮวา ตำหนักของสนมหน้าใหม่ที่เป็ถึงบุตรสาวของขุนนางใหญ่อย่างเว่ยต้าเจียงจวินก็ให้ร้อนรน ไหนจะรับสั่งงดให้นางเข้าเฝ้าฮองเฮา ทั้งฮ่องเต้ก็ยังทรงเข้าประชุมเช้าสายอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน พระพักตร์ปรากฏรอยชาดที่ไม่ว่าผู้ใดก็ทราบได้ว่าเป็ของใคร และที่ร้ายที่สุดก็เห็นจะเป็การที่ฮ่องเต้ทรงเลื่อนขั้นให้นางจากไฉเหริน สนมขั้นสามชั้นตรีเป็ชงหรง สนมขั้นสองชั้นโท เพียงชั่วข้ามคืนนังหญิงแพศยานางนั้นก็สามารถทำให้ฮ่องเต้เลื่อนตำแหน่งให้ถึงห้าขั้น ช่างน่าชัง !
ผู้อื่นใช้เวลากว่าครึ่งปีจึงจะเลื่อนได้สักหนึ่งขั้น บางคนสามปียังไม่เลื่อนเลยก็มี แล้วนางอาศัยอันใด อาศัยอันใดให้องค์ฮ่องเต้ทรงประทานตำแหน่งให้นางเพียงชั่วข้ามคืน อาศัยว่าเป็บุตรสาวของเว่ยต้าเจียงจวินกระนั้นหรือ ทว่าแม้แต่หวางกุ้ยเฟยที่พวกนางว่าเลื่อนลำดับอย่างรวดเร็วแล้วยังมิเท่านางสนมน่าชังผู้นี้ !
เว่ยซูฮวาผู้ที่ทำให้เหล่าขุนนางและนางสนมทั้งหลายนึกสงสัยชิงชัง หวาดระแวงก็หาได้เดือดเนื้อร้อนใจ ยังคงนั่งนับข้าวของที่นางได้มาจากการเลื่อนขั้นอย่างสบายอารมณ์ นับว่าการช่วยศิษย์พี่ในครั้งนี้จะทำให้นางได้กำไร ข้าวของเหล่านี้ล้วนเป็ของมีค่ามีราคาควรเมืองทั้งนั้น มาดว่าทรัพย์สินเหล่านี้จะทำให้นางท่องไปยังใต้หล้าได้เสียหลายรอบเลยกระมัง
“คุณหนู ฝ่าาส่งจวงกงกงมาเ้าค่ะ” ถิงถิงเดินเข้ามารายงานเ้านายของตน ให้รีบรักษากิริยาก่อนที่จวงกงกงหนึ่งในสามขันทีคนสนิทของฮ่องเต้จะเดินเข้ามา
“คารวะเว่ยชงหรงขอรับ” จวงกงกงทำความเคารพอีกฝ่ายอย่างนอบน้อม “ฝ่าาทรงมีพระบัญชาให้ข้าน้อยหาขันทีและนางกำนัลมารับใช้ข้างกายพระสนมขอรับ”
“บ่าวมู่เปาหลิงเป็หัวหน้าขันทีขอรับ” ขันทีผู้หนึ่งก้าวเข้ามาทำความเคารพนาง
“บ่าวหว่านรั่ว และหลินผิงเป็นางกำนัลที่ฝ่าาทรงให้มารับใช้พระสนมอย่างใกล้ชิดเพคะ” นางกำนัลหน้าตาเกลี้ยงเกลาทั้งสองย่อกายทำความเคารพนางพร้อมกัน
เว่ยซูฮวาพยักหน้ารับหากเป็คนที่ศิษย์พี่หามาให้ย่อมไว้ใจได้ นางจึงอนุญาตให้คนทั้งสามเข้าด้านในตำหนักอันเป็ส่วนที่พักส่วนตัวของนางได้ “มู่กงกง หว่านรั่ว และหลินผิงสามารถเข้าส่วนที่พักของข้าได้ ส่วนผู้อื่นอยู่ด้านนอกพอ” ว่าแล้วนางก็โบกมือให้ถิงถิงนำถุงเงินมอบให้แก่คนเ่าั้เป็การซื้อใจ
“นายหญิง ฮองเฮาและพระสนมตำหนักอื่น ๆ ทรงประทานของมาร่วมแสดงความยินดีเ้าค่ะ” เอินเอินเดินเข้ามารายงานเมื่อมีตัวแทนจากตำหนักต่าง ๆ มารออยู่ที่หน้าตำหนัก
เว่ยซูฮวาเลิกคิ้วแล้วก็ยกยิ้มมุมปาก คงไม่แคล้วส่งพวกนางมาดูหน้านางกระมัง “รับของจากพวกนางแล้วบอกไปว่าข้ายังคงพักผ่อนด้วยเหน็ดเหนื่อยจากการปรนนิบัติฝ่าา”
เอินเอินพยักหน้ารับแล้วเดินออกไปรับสิ่งของจากนางกำนัลของตำหนักฮองเฮาเป็ผู้แรก “เว่ยชงหรงพักผ่อนอยู่ด้วยเหนื่อยจากการปรนนิบัติฝ่าา ต้องฝากขออภัยฮองเฮาที่ไม่สามารถออกมารับได้ด้วยตนเองเ้าค่ะ”
นางกำนัลของตำหนักของฮองเฮาและตำหนักอื่น ๆ ได้ยินดังนั้นก็นิ่วหน้า เป็เพียงสนมชั้นต่ำที่เข้ามาในวังเพียงชั่วข้ามคืนกลับหยิ่งผยอง จองหอง ไม่ยอมออกมาพบนางกำนัลจากตำหนักฮองเฮาเช่นนี้มิถือว่ากำลังท้าทายพระอำนาจของฮองเฮาหรืออย่างไรกัน กำลังจะเอ่ยปากต่อว่าเสียงทุ้มที่แฝงไปด้วยพระราชอำนาจน่าเกรงขามก็กล่าวขึ้นขัดประโยคต่อว่านั้น
“ฮวาเอ๋อร์พักผ่อนอยู่หรือ” หลี่หยางฮุ่ยที่สั่งไม่ให้ขันทีประกาศการมาถึงก็เอ่ยปากถามเอินเอินคนสนิทของศิษย์น้องทันที
นางกำนัลจากตำหนักต่าง ๆ ได้ยินฮ่องเต้เรียกสนมจากสกุลเว่ยผู้นั้นอย่างสนิทสนมก็เป็อันต้องตกตะลึง ด้วยแต่ไหนแต่ไรมาแม้หวางกุ้ยเฟย และโจวซูเฟยที่ได้ชื่อว่าเป็พระสนมที่พระองค์โปรดปรานมากที่สุด ฝ่าายังมิทรงเรียกด้วยนามที่สนิทสนมถึงเพียงนี้ ไม่รู้ว่าเว่ยชงหรงผู้นี้จะงดงามเพียงใดหรือใช่เล่ห์กลอันใดที่เพียงชั่วข้ามคืนก็ทำให้พระองค์โปรดปรานถึงเพียงนี้
“เพคะฝ่าา”
หลี่หยางฮุ่ยพยักหน้าแล้วกวาดสายตาคมกริบมองนางกำนัลจากตำหนักต่าง ๆ “ส่งของให้นางกำนัลแล้วพวกเ้าก็กลับไปได้แล้ว อย่าได้มารบกวนเว่ยชงหรงอีก”
หลี่หยางฮุ่ยก้าวเท้าเข้าไปยังด้านในตำหนัก ก็เห็นร่างแน่งน้อยกำลังนอนกระดิกเท้าอยู่บนตั่งข้างหน้าต่าง มือข้างหนึ่งถือหนังสือตำราพิชัยา มืออีกข้างหยิบขนมเข้าปาก ช่างเพลิดเพลินสบายอารมณ์ ประหนึ่งว่าเื่ราวที่เกิดขึ้นในวัง ณ ขณะนี้หาใช่เื่ของนางเอง
“พวกนางแสดงอาการไม่พอใจหรือไม่” เว่ยซูฮวาเอ่ยปากถามโดยไม่ละความสนใจจากหนังสือในมือแม้แต่น้อย
“พวกนางย่อมไม่พอใจ” เสียงนุ่มทุ้มที่ตอบกลับมาก็ทำให้เว่ยซูฮวาเงยหน้าขึ้นจากหนังสือในมือ นางยกยิ้มกว้างต้อนรับศิษย์พี่ของตน
“ไฉนศิษย์พี่ถึงมาเร็วนัก มิทรงงานหรือเ้าคะ” เว่ยซูฮวาว่าพลางหยิบจอกน้ำชาส่งให้ชายหนุ่มที่นั่งลงข้าง ๆ
“มิใช่เ้าอยากให้ผู้อื่นคิดว่าพี่โปรดปรานเ้าหรอกหรือ” หลี่หยางฮุ่ยกล่าวแล้วยกจอกน้ำชาขึ้นดื่ม ไม่รู้เหตุใดไยน้ำชาตำหนักนี้ถึงรสดีนัก เขาคงต้องมาดื่มบ่อย ๆ เสียแล้ว
เว่ยซูฮวาพยักหน้าแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ศิษย์พี่ชอบพอสนมคนใดหรือไม่เ้าคะ”
“แค๊ก หะ...หาได้ชอบพอผู้ใดไม่” หลี่หยางฮุ่ยรีบเอ่ยปากปฏิเสธคำถามของหญิงสาวทันที
“หา!? เป็ไปได้เยี่ยงไร สนมเ่าั้รูปโฉมงดงามมิได้ด้อย ศาสตร์ศิลป์ทั้งห้าล้วนเพียบพร้อม ศิษย์พี่มิพอใจผู้ใดเลยหรือ” เป็ไปได้อย่างไรที่ศิษย์พี่ผู้อยู่ท่ามกลางบุปผางามจะมิเผลอใจไปกับความงามเ่าั้
หลี่หยางฮุ่ยพยักหน้า จะให้เขาพึงพอใจผู้ใดได้กัน...
“แม้แต่หวางกุ้ยเฟยที่ได้ชื่อว่างดงามยิ่งกว่าผู้ใดในแผ่นดินน่ะหรือเ้าคะ” เว่ยซูฮวาร้องถามอย่างไม่เชื่อถือ
“พี่หาได้พึงพอใจในพวกนางไม่” หลี่หยางฮุ่ยที่เห็นแววตาไม่เชื่อถือของศิษย์น้องก็กล่าววาจาหนักแน่น ทั่วทั้งแผ่นดินผู้ใดจะเข้าใจผิดเื่เขาก็ปล่อยไปเถิด แต่หาใช่กับนางไม่
เว่ยซูฮวามองลึกเข้าไปในดวงตาของศิษย์พี่ใหญ่ ค้นหาความเป็จริงแต่ก็พบเพียงความหนักแน่น จึงพยักหน้ารับ “ไม่พึงใจก็ไม่พึงใจเ้าค่ะ เช่นนั้นข้าจะไม่ละเว้นผู้ใดแม้แต่ผู้เดียวเลยนะเ้าคะ”
“เ้าเด็กแสบจะทำอันใดของเ้า” หลี่หยางฮุ่ยคว้าร่างแน่งน้อยเข้ามาบีบจมูกของนางอย่างมันเขี้ยว ถือโอกาสกอดร่างของนางไว้ในอ้อมแขน
“จะทำอันใดได้เ้าค่ะ ข้าเป็สนมชั่ว ผู้หยิ่งผยอง จองหองไม่เกรงกลัวผู้ใด ก็ต้องมีบ้างที่ไปทำล่วงเกินผู้อื่น คราแรกข้ายังคงจะเว้นสตรีที่ศิษย์พี่ใหญ่ชอบพอเอาไว้ แต่ในเมื่อศิษย์พี่มิได้ชอบพอผู้ใดเช่นนั้นข้าก็จะได้ลุยอย่างเต็มที่” เว่ยซูฮวาไม่ได้รู้สึกตัวเลยสักนิดว่าตัวเองตกอยู่ในอ้อมแขนของศิษย์พี่
ได้ฟังสิ่งที่ศิษย์น้องคิดหลี่หยางฮุ่ยก็ได้แต่ส่ายหัว มิรู้คิดผิดหรือคิดถูกที่นำนางมาอยู่ใกล้ ๆ เช่นนี้ คงต้องมอบองครักษ์เงาให้นางสักหลายคน อืม ต้องมีองครักษ์ที่ปลอมตัวเป็ขันทีด้วย ไม่สิ ต้องเป็ขันทีและนางกำนัลที่เป็วรยุทธ์เสียหลายคนจึงจะดี แม้จะมั่นใจว่าฝีมือของนางนั้นเก่งกาจกว่าสตรีใดในวังหลังนี้ แต่จะวางใจไม่ได้
“เป็อย่างไรหน้ามันเป็เช่นไร” ร่างระหงในชุดสีแดงปักลายหงส์อันเป็สัญลักษณ์ของมารดาแห่งแผ่นดิน รีบเอ่ยถามนางกำนัลที่นางสั่งให้นำของไปให้แก่เ้าของตำหนักเหลียนฮวา
“ทูลฮองเฮา นางกำนัลออกมาบอกแก่หม่อมฉันว่าเว่ยชงหรงนั้นพักผ่อนอยู่ด้วยเหนื่อยจากการปรนนิบัติฝ่าาจึงไม่สามารถออกมารับของพระราชทานจากฮองเฮาได้ และยังไม่ทันที่หม่อมฉันจะได้กล่าวอันใดฝ่าาก็ทรงเสด็จมาก่อนทั้งยังเอ่ยเรียกนามของเว่ยชงหรงอย่างสนิทสนมด้วยเพคะ” นางกำนัลเอ่ยรายงานแล้วรีบก้มหัวหมอบลงกับพื้น
เพล้ง !
เฉินฮองเฮากวาดข้าวของที่อยู่บนโต๊ะข้างตั่งที่ประทับลงพื้นด้วยแรงอารมณ์ ทั้งโกรธเกรี้ยวที่ถูกสนมเล็ก ๆ นางนั้นท้าทาย ทั้งอิจฉาริษยาที่ฮ่องเต้ทรงเสด็จไปหามัน อยู่กับมันมาทั้งคืนแล้วยังไม่พอหรืออย่างไร!?
“ฮองเฮาโปรดระงับโทสะด้วยเพคะ” นางกำนัลคนสนิทของฮองเฮารีบก้าวเข้ามาห้ามปรามผู้เป็นาย “เว่ยชงหรงก็เป็เพียงของใหม่ ฝ่าาย่อมรู้สึกสนใจมิแปลกอันใดเพคะ พอนานวันเข้าฝ่าาก็จะลืมเลือนนางไปเอง พระองค์อย่าได้นำมาใส่พระทัยเลยเพคะเช่นไรตำแหน่งของฮองเฮาก็ยังคงเป็ของพระองค์นะเพคะ”
เฉินหว่าอิ๋งสูดหายใจเข้าออกอย่าง้าระงับอารมณ์อยู่หลายครา “จริงของเ้า เช่นไรผู้ที่เป็คู่กับฝ่าาก็ยังคงเป็ข้า ยามถูกฝังอยู่ในหลุมผู้ที่มีสิทธิ์อยู่เคียงข้างฝ่าาก็ยังคงเป็ข้า”
“ใช่แล้วเพคะ ประเดี๋ยวเว่ยชงหรงผู้นั้นก็ต้องโดนพระสนมอื่นเล่นงานมิต้องให้ถึงพระหัตถ์ของพระองค์หรอกเพคะ” นางกำนัลคนสนิทว่าพลางโบกมือให้นางกำนัลคนอื่น ๆ เข้ามาทำความสะอาดข้าวของที่กระจัดกระจายอยู่ที่พื้น
“เ้าพูดอีกก็ถูกอีก” ผู้ที่จะต้องเดือดเนื้อร้อนใจยิ่งกว่านางก็เห็นจะเป็หวางกุ้ยเฟยผู้นั้นกระมัง ด้วยตัวนางเป็ที่โปรดปรานมาอย่างยาวนานทว่าในความเป็จริงแล้วแม้จะนับว่าเป็ที่โปรดปราน แต่ฝ่าาก็ยังไม่เคยเรียกอีกฝ่ายอย่างสนิทสนม ไม่เหมือนสนมนางนี้ หวางกุ้ยเฟยที่เป็เสมือนหนามทิ่มแทงใจนางมาหลายปีน่ากลัวว่าจะสิ้นความโปรดปรานในเร็ว ๆ นี้
หลังจากที่ศิษย์พี่ใหญ่มาอยู่เป็เพื่อนจนถึง่รับประทานอาหารกลางวัน เขาก็กลับไปที่ห้องทรงอักษรนั่งทำงานของตนต่อ เว่ยซูฮวาก็สั่งให้มู่กงกงไปสืบเื่ของสนมนางในรวมถึงฮองเฮามาให้หมดไม่เว้นแม้แต่ข้ารับใช้ตัวเล็ก ๆ ภายในตำหนักก็อย่าได้เว้น ตำราพิชัยากล่าวว่ารู้เขารู้เรารบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง นางจะตั้งใจทำหน้าที่ช่วยเหลือศิษย์พี่ของตนไม่ให้ขาดตกบกพร่อง
“คุณหนูรู้ไหมเ้าคะตอนนี้หน้าเรือนมีแต่นางกำนัลที่มาแอบซุ่มรอดูโฉมหน้าของคุณหนูอยู่เต็มหน้าตำหนักเลยเ้าค่ะ” ถิงถิงเอ่ยเสียงกลั๊วหัวเราะ นึกขำขันยามที่นางเดินออกไปนอกตำหนักแล้วพบกับนางกำนัลเ่าั้ พวกนางก็รีบทำท่าทีประหนึ่งมาเดินชมสวน เฮอะ คิดว่านางโง่หรืออย่างไร
“เช่นนั้นข้าก็จะไม่ยอมโผล่หน้าออกไปให้พวกนางได้เห็น” รอให้เห็นในคราเดียวจะได้เตรียมใจเอาไว้ไม่ทัน เว่ยซูฮวายกยิ้มแล้วก็นั่งอ่านบันทึกการเดินทางอย่างสบายอารมณ์
และในวันนี้ฮ่องเต้ก็ยังทรงจุดโคมอยู่ที่ตำหนักเรือนฮวา สร้างความขุ่นเคือง อิจฉาริษยามากยิ่งกว่าเดิม ด้วยตลอดห้าปีที่ครองราชย์พระองค์ไม่เคยเสด็จตำหนักในติดต่อกันมาก่อนทั้งยังเสด็จที่ตำหนักเดิมเช่นนี้! หากเว่ยซูฮวารู้ถึงความคิดของพวกนางก็คงยกยิ้มมุมปากดุจนางมารแล้วกล่าวว่า นี่เป็เพียงจุดเริ่มต้นเพียงเท่านั้น...
5K
