หลังจากการประมูลจบลงผู้คนที่ร่วมงานประมูลของเมืองลมหวนก็ต่างพากันกลับ ผ่านประตูชั่วพริบตาและกลุ่มของหยุนเทียนก็กลับออกมาเป็กลุ่มสุดท้าย เพราะใช้เวลาในการจ่ายเงินและรับเงินก่อน
“ท่านปู่วันนี้ตงเหมยสนุกมากเลย ครั้งหน้าเราจะมาอีกไหมเ้าค่ะ”ตงเหมยพูดขึ้น
“ไว้มีโอกาสหรือมีของที่อยากได้เราค่อยมากันใหม่วันนี้เราเที่ยวกันพอแล้ว เราควรไปที่สำนักเนต์กันได้แล้ว”
เมื่อหยุนเทียนพูดจบ ก็รับรู้ถึงอะไรได้บ้างอย่าง และก็พูดขึ้น
“แต่ก่อนที่จะไปสำนักเนตร์ เราคงต้องไปพบพ่อของเ้าแล้วนะหยุนชิง”
“ท่านพ่อ! ท่านปู่ทำไมถึงต้องไปหาท่านพ่อของข้าก่อนละเ้าค่ะ”
“ก็ตอนนี้คนของพ่อเ้ามารอที่หน้าหอเซียนหลิงแล้ว”
“หรือว่าจะเป็....” หยุนชิงมองไปทางพี่สาวของนางที่ยืนมองด้วยรอยยิ้มอยู่
“พี่หญิงใหญ่ เป็ท่าน”
“ข้าบอกเ้าแล้ว ว่าจบงานประมูลนี้ ท่านพ่อจะต้องจับตัวเ้าเป็แน่ส่วนข้าก็แค่บอกท่านพ่อเท่านั่นว่าเ้าอยู่ที่นี้ แต่ยังไงก็เถอะข้าว่าเ้ารีบไปหาท่านพ่อจะดีกว่า ส่วนพวกของเ้า ข้าแนะนำว่าอย่าขัดขืนและเข้าไปนอนในคุกดีๆจะดีกว่าไม่งันชีวิตจะหาไม่”
“พี่หญิงใหญ่ท่านรู้ไหม ท่านทำอะไรลงไป”
ในใจของหยุนชิงก็คิดแต่พูดไม่ออกหากท่านพ่อล่วงเกินท่านปู่ แล้วท่านปู่โมโหขึ้นมา พวกเ้าต่างหากที่จะตายต่อให้คนทั้งเมืองก็ตามก็ไม่มีใครหยุดท่านปู่ได้ ไม่ได้ถึงท่านพ่อจะไม่ค่อยดีต่อข้าแต่จะให้เขาล่วงเกินท่านปู่ไม่ได้เด็ดขาด
“ทำไม เ้ากลัวยังงันรึ แค่เพราะมีคนร่ำรวยหนุนหลังใช่ว่าเ้าจะทำอะไรได้ข้ารายงานท่านพ่อไปแล้วว่า เ้ามียาอายุวัฒนะ ท่านพ่อต้องไม่ยอมปล่อยพวกเ้าไปแน่เอาแบบนี้สิ ขอเพียง ให้คนที่เ้าเรียกว่าปู่มอบยามา ข้าจะคุยกับท่านพ่อให้”
“ท่านอย่าได้หวังไปเลย ข้าจะไปพบท่านพ่อเองแต่ข้าขอเตือนท่านไว้ ที่นี้เป็หอเซียนหลิง หากจะบุกเข้ามาเกรงว่าท่านพ่อจะได้ไม่คุ้มเสีย”
“เ้าจะหดหัวอยู่ในหอนี้ได้นานแค่ไหนหรือต่อให้เ้าอยากจะหนีไปคงทำไม่ได้แล้ว เพราะตอนนี้ท่านพ่อคงรีบรายงานว่าพวกเ้าเป็นักโทษของเมืองนี้หากใครให้พวกเ้าใช้ประตูชั่วพริบตา ถือว่าเป็ศัตรูกับทางการถึงหอเซียนหลิงจะยิ่งใหญ่แต่ก็คงไม่อาจเป็ศัตรูต่อทางการได้หรอกจริงไหมท่านเ้าหอ”
“จริง แต่ต่อให้พวกเ้าห้ามก็ตามแต่ตราบใดที่ท่านอาจาร์ยไม่ออกจากหอนี้ คนของเ้าเมืองอย่าคิดที่จะเข้ามา”
“เช่นนั่นเ้าจะเอายังไง น้องเจ็ด ยาแค่เม็ดเดียวคนรวยอย่างปู่เ้าคงไม่มีปัญหาหรอกกระมัง”
“ท่านปู่ ท่านอย่าเพิ่งโกรธนะเ้าค่ะให้ข้าไปคุยกับท่านพ่อก่อน ไม่นานเื่ทั้งหมดนี้จะคลี่คลาย”
หยุนชิงก้มหน้าด้วยความวิตกกังวลที่ครอบครัวของตนไม่รู้ว่ากำลังล่วงเกินใครอยู่ ทางหยุนเทียนก็เห็นว่า หยุนชิงนั่นลำบากใจแต่การกระทำของพ่อนางและพี่สาว บ่งบอกชัดเจนว่า้ายาอายุวัฒนะของเขาหากไม่ใช่เพราะเป็คนในครอบครัวของหยุนชิง หยุนเทียนคงจัดการไปแล้ว
“เฉินอี้อาจาร์ยอยากพักที่หอของเ้าสักชั่วยามเ้าหาน้ำชาให้อาจาร์ยดื่มได้ไหม”
“ได้เ้าค่ะ อาจาร์ยท่านจะพักที่นี้เลยก็ย่อมได้”
“แค่นั่งดื่มชาพูดคุยกับพวกเ้าแค่ชั่วยามเดียวก็พอ”
“ขอบคุณคุณท่านปู่”หยุนชิงรู้ในความหมาย
“ไปเถอะ ไปเถอะ ถ้าเ้าไม่กลับมาปู่จะไปรับเ้าที่บ้านเอง”
“เ้าค่ะ” พี่หญิงใหญ่คิดจะแย่งชิงสมบัติของท่านปู่ช่างไม่รู้ความเลยจริงๆ 1ชั่วยาม หากเราจัดการไม่ได้ ท่านพ่อต่อให้เป็ท่านข้าก็คงช่วยอะไรไม่ได้
“พี่หญิงใหญ่ข้าจะไปพบกับท่านพ่อเดี๋ยวนี้”
“ได้สิ เดี๋ยวข้าจะพาเ้าไปท่านพ่อรอเ้าอยู่”
เมื่อเดินลงมายังชั้นล่างของหอเซียนหลิงโดยรอบของหอก็ถูกทหารของเมืองลมหวนล้อมเอาไว้ในทุกด้าน เมื่อออกมา หยุนซีซวนพี่สาวของหยุนชิง ก็ได้บอกแก่ทหารให้จับตัวหยุนเทียนทันทีที่เขาออกมาแล้วหยุนชิงก็รีบกลับบ้านโดนทันที
ณห้องโถงใหญ่ของตระกูลหยุน มีคนอยู่กันหลายคนเป็คนในตระกูลหยุนทั้งเมียหลวงเมียน้อยของหยุนกัง พ่อของหยุนชิงก็อยู่กันครบและลูกๆของหยุนกัง พี่น้องของหยุนชิงก็มารวมตัวกัน เหตุเพราะ หยุนกังเรียกรวมตัว
“ที่ข้าเรียกพวกเ้ามา เพราะซีซวนส่งข้อความผ่านป้ายอักษรมาว่า หยุนชิงเป็ผู้ที่มียาอายุวัฒนะแต่นางไม่ยอมยกมันให้กับเรา และตอนนี้นางกำลังกลับมาข้าจะให้พวกเ้าช่วยกันรับรู้และตัดสินโทษของนาง ที่ไม่ทำเพื่อตระกูลคิดจะเก็บยาไว้กับตัวหากยานั่นเป็ของเราเราก็สามารถให้ลูกๆของเราได้กินมันและกลายเป็ผู้ที่แข็งแกร่งได้”
“นายท่าน หากชิงเอ๋อนางหามาได้ด้วยตนเองข้าว่านางก็ควรที่จะได้มันไป”
“เ้าจะไปรู้อะไร นางเป็คนตระกูลหยุนสมบัติที่นางได้มา ก็คือของตระกูลเรา ผู้ที่มีพร์ที่สุดควรได้มันไปหากนางได้ไป นางจะมีปัญญาบ่มเพาะจนแข็งแกร่งเท่าเ้าสองหรือเ้าสี่ไหม มิสู่เอาให้ลูกหลานในตระกูลที่มีพร์ยังจะดีสะกว่าและที่นางมีชีวิตอยู่ถึงวันนี้ก็เพราะตระกูลหยุนมิใช่หรือพวกเ้าก็น่าจะรู้หากไม่มีผู้นำตระกูลที่แข็งแกร่งจะเป็ยังไงตระกูลหยุนคงถูกคนรังแกและล้มสลายในไม่ช้า หรือข้าพูดไม่จริง”
“ท่านพ่อเช่นนั่นก็รอน้องเจ็ดกลับมาและสอบถามนางน้องเจ็ดไม่ได้มีเงินมากมายขนาดที่จะสามารถซื้อยาอายุวัฒนะราคาแพงขนาดนั่นได้ข้าว่าจะเป็เื่เข้าใจผิด” บุตรชายคนที่ห้า
“เ้าห้า เ้าคิดว่า ซีซวนลูกของข้าโกหกงันรึ ลูกสาวข้าไม่มีความจำเป็ที่ต้องใส่ความใคร” ฮูหยินใหญ่
“นายหญิงใหญ่ลูกของข้าไม่ได้หมายความเช่นนั่น เพียงแต่หยุนชิงไม่ได้เป็คนร่ำรวยและการบ่มเพาะของนางก็ต้อยต่ำการที่นางจะมีสมบัติล้ำค่าขนาดนั่น มันออกจะน่าเชื่อเกินไป ข้าว่ารอให้พวกนางกลับมาแล้วเราค่อยสอบถามพวกนางจะดีกว่า”
“เช่นนั่นก็รอพวกนางเถอะ ข้าเองก็ไม่อยากเชื่อเหมือนกันว่าคนอย่างนางจะมีปัญญามีของแบบนั่นได้อย่างไร”
ดูเหมือนว่าจะมีเพียงฮูหยินหกและพี่ห้าของหยุนชิงเท่านั่นที่พูดเพื่อปกป้องหยุนชิงส่วนคนอื่นๆนั่นมองว่าไม่ใช่เื่ของตนเองก็เงียบไม่สนใจจะมีก็แต่ฮูหยินใหญ่และฮูหยินรองเท่านั่นที่ในใจคิดแต่จะแย่งชิงเพื่อให้ลูกของตนได้ยาอายุวัฒนะนี้ไปแต่ก่อนนั่นต้องจัดการหยุนชิงเสียก่อน
ไม่นานนักหยุนชิง และ หยุนซีซวน ก็มาถึงบ้านตระกูลหยุน เมื่อหยุนชิงเดินเข้ามา ก็เห็นทุกคนในตระกูลนั่งล้อมลอบมีฮูหยินใหญ่และ หยุนกังนั่งอยู่ด้านในสุดตรงกลาง บ่งบอกว่าเป็เ้าบ้านบรรดาเมียๆที่เหลือก็นั่งต่อกันมาซ้ายขวาตามลำดับ และลูกๆของพวกนางทั้งชายหญิงก็ยืนอยู่ด้านหลัง
“หยุนชิง คารวะท่านพ่อ ท่านแม่ใหญ่ แม่รองและแม่ๆทุกท่าน” หยุนชิงกล่าวทักทายแต่ไม่มีใครสนใจ
“ท่านแม่ ท่านพ่อข้าพาน้องเจ็ดกลับมาแล้วเ้าค่ะ ตอนนี้นางเป็เ้าสำนักเนตร์แล้วนะเ้าค่ะด้วยอำนาจของนาง นางสามารถซื้อสมบัติได้มากมาย แถมยังมียาอายุวัฒนะอีกหากท่านพ่อท่านแม่จะพูดกับนาง ก็ให้เกียรติ์นางด้วยนะเ้าค่ะ”
“หึ!” ตุบ! หยุนกังเอามือตบที่โต๊ะอย่างแรง
“ทำไมเป็เ้าสำนักเล็กๆแล้วคิกว่ายิ่งใหญ่นักหรือ ก็แค่สำนักเล็กๆแต่คงพอจะเก็บสมบัติไว้มาก ก็เลยให้เด็กอย่างเ้าเอาไปใช้สุรุ่ยสุร่ายเ้าสำนักคนก่อน ก่อนตายคงจนหนทาง ถึงได้มอบสำนักให้แก่เ้า”
“ท่านพ่อ ท่านอาจาร์ยเป็คนสอนวิชาข้าดูแลข้าเป็อย่างดี ใยท่านต้องว่านางต่อหน้าข้าด้วย”
“เห็นไหมเ้าค่ะขนาดท่านพ่อต่อว่านางนิดหน่อย นางกลับต่อปากต่อคำกับท่าน นางเป็เ้าสำนักแล้วคงไม่เห็นหัวพวกเราแล้ว”
“นายท่าน ลูกเจ็ดนางไม่ได้หมายความเช่นนั่นข้าว่าท่านอย่าได้ต่อว่านางเลย นางเพิ่งรอดตายกลับมาเราควรจะดีใจที่นางรอดกลับมาได้ ท่านก็รู้ว่าการที่ท่านยอมส่งนางไปเท่ากันส่งนางไปตาย”
“แล้วใครใช่ให้อาจาร์ยน่าโง่ของนางไปหาเื่ใส่ตัวเอง จนสำนักต้องถูกทำลายแล้วเ้าจะให้นางนำความเดือดร้อนมาสู่คนในตระกูลอย่างนั่นหรือ”
“แต่ตอนนี้สำนักัดำก็ถูกทำลายไปแล้วเช่นกันท่านไม่จำเป็ต้องกลัวจนหัวหดแล้วก็ได้”
“เ้าว่าอะไรนะ! ลูกทรพีเช่นเ้าหากวันนี้ข้าไม่ลงโทษคนจะคิดว่าข้าเลี้ยงลูกมาไม่ดี”
“ท่านไม่ได้เลี้ยงข้าแม่หกต่างหากที่เลี้ยงข้าั้แ่เล็กจนโต ส่วนท่านไม่เคยเรียกหาข้าเลยสักครั้ง ยังดีที่ท่านยังจำชื่อข้าได้”
“ดี ดี เ้าเป็เ้าสำนักแล้วคิดว่ายิ่งใหญ่ไม่เห็นหัวข้า งันวันนี้ข้าก็จะลงโทษเ้า เ้าทำลายสำนักัดำทำให้คนตายไปจำนวนมาก แค่ข้อหานี้เ้าก็ต้องโทษปะาแล้ว ดูสิว่าเ้าจะทำยังไงถ้าข้าสั่งคนจับพวกของเ้าทั้งหมด”
“หากท่านทำก็จะเป็เื่ที่โง่ที่สุดในชีวิตที่ท่านได้ตัดสินใจท่านไม่ฉุดคิดบ้างหรือว่า สำนักัดำถูกทำลายได้ยังไง ท่านมีปัญญาทำอย่างนั่นหรือท่านไม่กลัวว่าเมืองของท่านก็จะกลายเป็แบบสำนักัดำเลยหรือไงท่านเอาแต่หน้ามืดตามัวเชื่อคำพี่หญิงใหญ่ จนไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังล่วงเกินใครที่ข้ารีบมาเพราะไม่อยากให้ครอบครัวทั้งหมดต้องจบชีวิตลง เพื่อความโง่เขลาของท่าน”
“นี้เ้า!...นี้เ้า!”แล้วหยุนกังก็นั่งลงคิดวิเคราะห์เพราะตนยังไม่รู้แน่ชัดว่าสำนักัดำถูกทำลายชั่วข้ามคืนได้อย่างไรหากเป็อย่างที่หยุนชิงพูด เขาอาจจะหาเื่กับผู้แข็งแกร่งโดยไม่รู้ตัวซึ่งตอนนี้ต่อให้ขอความช่วยเหลือจากเมืองหลวงก็ไม่ทัน
“ท่านพ่อ ท่านอย่าไปเชื่อนางนะเ้าค่ะนางไม่ได้มีผู้แข็งแกร่งอะไรเลย ข้าตรวจสอบมาแล้ว ชายผมขาวที่อยู่กับนางนางเรียกเขาว่าท่านปู่ มีระดับการบ่มเพาะเพียงแค่เซียนฝึกหัดเท่านั่น และคนอื่นๆอีกไม่กี่คนก็มีการบ่มเพาะที่ไม่สูงมากนักคนของสำนักเนตร์ที่เหลือรอดตอนนี้ก็ไม่มีใครที่อยู่ในระดับสูงและที่ข้าได้ยินข่าวมา สำนักัดำฝึกวิชาที่รุนแรงและอันตรายมาก เพราะเ้าสำนักเพิ่งสำเร็จขั้นเซียนที่แท้จริงได้ไม่นานทำให้ควบคุมพลังได้ไม่ดี ทำให้เกิดการะเิของวิชาขึ้นและมันรุนแรงจนทำให้สำนักัดำถูกทำลาย นางก็แค่สร้างเื่ขึ้นมาเพื่อเอาตัวรอดไม่อยากมอบยาอายุวัฒนะให้ท่านมากกว่า”
“เป็เื่จริงหรือ”
“ท่านพี่ข้าว่าที่ซีซวนพูดดูจะน่าเชื่อถือมากกว่า แค่ระดับผู้บ่มเพาะพลังต่ำต้อยไม่กี่คนจะทำลายสำนักัดำได้อย่างไร คิดแค่เื่นี้ ก็น่าจะรู้แล้วว่าใครโกหก” ฮูหยินใหญ่แม่ของซีซวนพูดขึ้น
“จริงด้วยท่านพี่พูดถูก ข้าเองก็เห็นด้วยหยุนชิงนางพูดปั้นน้ำเป็ตัว ไม่มีหลักฐานหรือเหตุผลให้เชื่อถือได้ข้าคิดว่านางน่าจะโกหก และไม่้าที่จะยกสมบัติของนางให้ตระกูลมากกว่าพวกเ้าว่าจริงไหม”
ฮูหยินรองพูดขึ้น และหันไปถามคนที่เหลือ พวกเมียน้อยทั้งหลายของหยุนกังพวกนางและลูกไม่คิดจะขัดขืนหรือออกความเห็นอยู่แล้ว จึงได้ตบปากรับคำตามๆกันไปมีแต่เพียง ฮูหยินหก เท่านั่นที่ไม่เห็นด้วย
ในใจของฮูหยินใหญ่ก็แอบว่าฮูหยินรองอยู่ในใจเพราะรู้ว่า ที่วันนี้นางยอมร่วมมือเป็อย่างดีแบบนี้เพราะ้ายาและสมบัติของหยุนชิง ถึงไม่ได้ยาอายุวัฒนะแต่ก็ต้องได้อย่างอื่นไปไม่น้อยเพราะลูกชายของนางที่ถูกไล่ออกมาจากหอเซียนหลิง เื่เป็อย่างไรนางย่อมรู้แก่ใจดี
“เื่ยังไม่กระจ่างพวกท่านก็อย่าเพิ่งด่วนตัดสิน หยุนชิงพูดไม่มีหลักฐานแต่ซีซวนก็พูดไม่มีหลักฐานเหมือนกัน นายท่านข้าขอให้ท่านตรวจสอบให้ดีด้วย”
เมื่อฮูหยินหกพูดจบ หยุนซีซวนก็เดินเข้ามาและตบหน้าฮูหยินหกเข้าไปหนึ่งที
“เพี้ยร!...”
“แม่หก!...นี้เ้ากล้าตบหน้าแม่หกต่อให้เ้าจะเป็คุณหนูใหญ่ แต่ก็ไม่ควรทำกับท่านแม่หกแบบนี้”
“ถุย...ขี้ข้าอย่างนางกล้าว่าข้าโกหกนางก็ต้องโดนสะบ้าง และอีกอย่างนางไม่ใช่แม่ของข้า แม่ของข้ามีเพียงคนเดียวเท่านั่นนอกจากนั่นก็แค่นางบำเรอของพ่อข้า”
“ซีซวนอย่าเสียมารยาท อย่างไรพวกนางก็คอยปรนนิบัติพ่อของเ้าอย่าได้รุนแรงทำเกินไป”
ทุกคนต่างก็ไม่กล้าพูดสิ่งใดได้แต่ก้มหน้าจะมีก็แต่ฮูหยินรองที่ฟังแล้วรู้สึกโกรธจนอยากจะจับซีซวนมาตบสักฉาด
“ดีงันวันนี้พวกท่านจะเอาเื่กับข้าให้ได้ อยากได้หลักฐาน เช่นนั่นวันนี้ไม่ว่าลูกของพวกท่านคนใดที่สามารถประลองชนะข้าได้ข้าจะยอมรับและมอบทุกสิ่งที่พวกท่าน้า”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า น้องเจ็ดเ้าเสียสติไปแล้วคิดจะประลองกับพวกข้าอย่างนั่นหรือระดับพลังของเ้าอ่อนที่สุดในบรรดาลูกๆของท่านพ่อดูท่าว่าเ้าจะหลงระเริงไปกับการเป็เ้าสำนักต่ำต้อย แล้วคิดว่าจะแข็งแกร่งเช่านั่นก็ดี ท่านพ่อให้พวกเราประลองกับนาง”
“ดี ในเมื่อนางมั่นใจนักและ้าพิสูจน์ว่าสำนักเนตร์ทำลายสำนักัดำจริงๆก็ให้ท่านเ้าสำนักแสดงพลังให้เราได้ดูเป็ขวัญตา”
เมื่อรับคำท้าของหยุนชิงหยุนชิงก็พุ่งตัวออกไปนอกห้องโถงไปยืนอยู่ยังลานกลางบ้าน ที่เป็ที่โล่งกว้างเหมาะสำหรับการประลองยิ่งนัก
“ชิงเอ๋อ เ้าอย่าทำแบบนี้เลยแม่หกว่าเ้าขอโทษพ่อของเ้า และมอบสิ่งที่พวกเขา้าไปเถอะหากต่อสู้พวกเขาฆ่าเ้าเป็แน่”
“จริงด้วยน้องเจ็ดพี่ห้าว่าเ้าอย่าประลองเลย มีอะไรเดี๋ยวพี่จะขอร้องท่านพ่อให้”
“พี่ห้าท่านคิดว่าท่านจะขอร้องพวกเขาได้จริงหรือ พวกเขาให้ความสำคัญกับท่านมากขนาดนั่นเลยหรือเราก็เป็เพียงลูกที่ไม่เอาไหนสำหรับเขาแต่วันนี้ข้าจะทำลายลูกที่เขาภูมิใจทุกคนให้อยู่ใต้เท้าข้า โดยเฉพาะท่าน พี่รอง”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ในพี่น้องทั้งหมด ข้าคือคนที่แข็งแกร่งที่สุดคิดจะเอาชนะข้ายังเร็วไป100ปี เอาชนะคนอื่นให้ได้ก่อนเถอะ”
“ในเมื่อเ้าตัดสินใจจะสู้แล้วพี่ห้าไม่ยอมให้เ้าต้องสู้คนเดียว ถึงพี่อาจจะสู้ไม่ได้ แต่พี่จะขอสู้กับเป็เพื่อนเ้าให้พี่ห้าสู้ก่อน พี่ห้าแพ้เมื่อไร เ้าค่อยมาสู้ มา...ใครจะเข้ามาก่อน”
“พี่ห้า ข้าขอบคุณท่านมาก แต่เื่นี้ให้ข้าคนเดียวเถอะเพราะข้าประลองในนามเ้าสำนักเนตร์ไม่ใช่ในนามตระกูลหยุนพวกเขาพูดดูถูกอาจาร์ยข้า ข้าปล่อยไปไม่ได้ หากท่านช่วยข้าวันหน้าศักดิ์ศรีของสำนักเนตร์คงด่างพลอย พี่ห้า ท่านช่วยดูแลแม่หกให้ดีอย่าให้พวกเขามีโอกาสใช้แม่หกมาบีบบังคับข้า”
“พี่เข้าใจแล้ว เมื่อเ้าว่ามาอย่างนั่นพี่จะว่าตามเ้า...ข้าหยุนิขอไม่ร่วมการประลองครั้งนี้”
“สวะอย่างเ้าถึงสู้ก็ไม่มีประโยชน์ฝีมือสูงกว่านางแค่นิดหน่อย ทำเหมือนว่ามีปัญญาปกป้องนางได้ เ้าแปด เ้ามีพลังมากกว่านาง ไปสู้กับนาง ทำลายฐานการบ่มเพาะของนางให้สิ้นสะนางจะได้เลิกอวดดี”
ชายคนหนึ่งท่าทางเศร้าๆหน้าตามีแต่ความอมทุกข์ เดินออกมา
“พี่เจ็ดข้าไม่อยากสู้กับท่านเลยแต่ท่านแม่ข้าจะลำบากหากข้าไม่สู้กับท่าน ข้าขอโทษถ้าจะโทษก็โทษที่ท่านไม่มีพร์เองเถอะ”
หยุนชิงยืนสงบนิ่งอยู่เมื่อ น้องแปดของนางพูดจบก็พุ่งเข้าโจมตีในทันทีลูกคนที่แปด มีพร์มากกว่าหยุนชิงจริง แต่ก็ยังไม่ดีเท่าบ้านหลักแม้จะได้ทรัพยากรบ่มเพาะพอๆกับหยุนิ แต่ก็สามารถก้าวหน้าได้มากกว่าแต่เพราะเป็คนที่เกรงกลัวต่ออำนาจบ้านใหญ่ไม่ว่าพี่ชายหรือพี่สาวที่มีอำนาจสั่งอะไรก็จะทำตาม เพื่อไม่ให้ตัวเองถูกรังแก
น้องแปดพุ่งเข้าโจมตีด้วยความรวดเร็วฝ่ามือที่รุนแรงกระแทกเข้าที่ระหว่างท้องของหยุนชิง แต่สิ่งที่เกิดขึ้น หยุนชิงกลับยืนเฉยๆไม่หลบเลี่ยงและมือของน้องแปดของนางก็มีเสียง เหมือนอะไรแตก ปึก! เปรี๊ยะ!
“อาาาาาา...มือของข้า มือของข้า”
เ้าแปดกระดูกแขนแตกหักไปหลายส่วน เพียงแค่การโจมตีของเขาครั้งเดียว เขาทุ่มพลังทั้งหมดเพื่อโจมตีก็เหมือนเขาเอามือเปล่าๆไปกระแทกกับูเาหินเมื่อความแข็งแกร่งไม่พอสิ่งที่จะถูกทำลายก็คือมือของเขานั่นเอง
หยุนชิงคิดในใจชุดที่ท่านปู่ให้มา เป็ระดับสูงสุดของโลกใบนี้ หากไม่ใช่ระดับเซียนแท้จริงขึ้นไปใครก็ทำอะไรข้าไม่ได้ หยุนชิงเดินเข้าไปหาน้องแปดและใช้เท้าแตะที่ท้องของน้องแปดอย่างรุนแรงและตัวเขาก็ลองไปตกที่หน้าของ หยุนกัง และคนอื่นๆ เป็ที่น่าใยิ่ง
“ลูกแม่ลูกแม่เ้าเป็อย่างไรบ้าง...การบ่มเพาะของเ้า...ไม่นะ เ้าถูกทำลายการบ่มเพาะเ้า เ้าลูกชั่ว นายท่านลูกชั่วคนนี้ท่านต้องฆ่านาง นางทำลายลูกของข้า”
“พาเขาไปรักษา...ดีวันนี้ข้าได้เปิดหูเปิดตา สำนักเนตร์ของเ้ามีสมบัติลับสินะ แต่แค่สมบัติระดับกลายเป็เซียนอย่าคิดว่าแค่นั่นก็ทำให้เ้าคงกระพันไปเอากระบี่ทลายฟ้ามา”
“กระบี่ทลายฟ้า เป็อาวุธในระดับกลายเป็เซียนท่านพ่อนี้ท่านเอาของมีค่ามาใช้กับนางเลยหรือครับ”
“เ้ารอง ด้วยสมบัติของนางคิดว่าไม่ต่ำกว่าระดับกลายเป็เซียน ถึงทำให้นางมั่นใจว่าเ้าแปดจะทำอะไรนางไม่ได้เอากระบี่ให้เ้าหก ไปสู้กับนาง ครั้งนี้นางไม่รอดแน่”
เมื่อกระบี่มาถึง ผู้หญิงคนหนึ่งก็เดินออกมาพร้อมกระบี่ทลายฟ้าใช่แล้วนางคือ พี่หญิงหกของหยุนชิง
“พี่หกท่านไม่ค่อยยุ่งเกี่ยวกับข้าั้แ่เด็กจนโต เราไม่มีเื่บาดหมางกันแต่วันนี้ท่านจะลงมือกับข้าอย่างนั่นหรือ”
“ข้าไม่อยากลงมือแต่ข้าเองก็ไม่สามารถขัดท่านพ่อได้ น้องเจ็ดพี่ขอโทษ พี่จะไม่ทำร้ายเ้าถึงตาย”
ทันที่ที่พูดจบพี่สาวของหยุนชิงก็พุ่งกระบี่เข้ามา ในเวลาเพียงเสี้ยววิ กระบี่กำลังจะถึงตัวของหยุนชิงหยุนชิงก็เอากระบี่ลมหวนออกมา ฟาดใส่กระบี่ที่กำลังจะถึงตัว รัศมีกระบี่ ะเิออกพี่หกของหยุนชิงก็กระเด็นออก พร้อมกับกระบี่ทลายฟ้าที่แตกออกเป็ชิ้นๆพี่หกของหยุนชิงนั่นแม้จะาเ็แต่ก็ไม่ยอมสู้ต่อ ได้แต่ขอยอมแพ้หยุนชิงไม่คิดจะเข้าไปทำร้ายเพราะ พี่หกของนางถึงจะมีความเป็อยู่ที่ดีกว่าหยุนชิงเพราะนางมีพร์ แต่ก็ได้รับการปฎิบัติไม่ดีจากบ้านใหญ่พอสมควรและนางก็ไม่เคยมารังแกหยุนชิง ซ้ำบ้างครั้งนางก็ไม่เอาความไปฟ้องให้บ้านของหยุนชิงต้องเดือดร้อนแม้จะเห็นเื่ที่พี่ห้าแอบเอาของส่วนตัวให้กับหยุนชิงถือว่าแม้จะไม่ใช่พี่ที่ดี แต่นางก็เป็คนดีคนหนึ่ง
“กระบี่ทลายฟ้าถูกทำลายกระบี่ของนางก็เป็สมบัติระดับสูง”
“คิดว่าข้าจะมีสมบัติแค่ชิ้นเดียวหรือไงตอนนี้พอให้พวกท่านเปิดตาได้หรือยัง ใครจะเป็คนต่อไป”
หยุนชิงชูกระบี่ขึ้น ชี้ไปทางพี่รองของนาง และท้าให้คนต่อไปลงมาแต่เมื่อทุกคนได้เห็นถึงสมบัติที่แข็งแกร่งของนาง ก็ไม่มีใครกล้าที่จะลงต่อสู้อีก
“เ้าสี่ เ้าลงไป”
“ไม่ ข้ายอมแพ้ ข้าไม่สู้กับนางแค่เกาะของนางก็ร้ายกาจแล้ว ยังมีกระบี่อีกเล่มต่อให้ท่านพ่อเอาสมบัติออกมาอีกชิ้นก็ไม่แน่ว่าจะสู้นางได้ท่านพี่รองท่านมีทั้งทั้งหอกสายฟ้า เกาะั มีแต่สมบัติระดับกลายเป็เซียนคงมีแต่ท่านที่สู้ได้ข้าไม่สู้”
“ตาขาวสะจริง เ้าสาม เ้าละ”
ลูกคนที่สามส่ายหัวและไม่พูดสิ่งใด
“ลูกข้ามีแต่คนตาขาวหรือไงเ้ารองไม่ต้องไปสนใจพวกเขา มีแต่สวะพึ่งไม่ได้ เ้าไปจัดการนาง”
“หึ ในเมื่อพวกเ้ากลัวนัก ก็เป็เต่าต่อไปข้าจะขยี้นางให้พวกเ้าดูเอง”
ในที่สุด พี่ชายรองของหยุนชิงก็ลงมาต่อสู้เป็ลูกชายคนเดียวที่ระดับการบ่มเพาะสูงที่สุดมีพร์ที่สุดในหมู่พี่น้องด้วยกัน
“น้องเจ็ดถึงเ้าจะมีสมบัติระดับสูงคอยช่วยแต่ก็ใช่ว่า เ้าจะเอาชนะข้าได้ ข้าขึ้นสู้ระดับกลายเป็เซียนแล้วระดับต่ำอย่างเ้าห่างชั้นกับข้าเกินไป ดูสิว่าครั้งนี้เ้าจะเอาอะไรมาสู้กับข้า”
ครั้งนี้หยุนชิงก็รู้ตัวว่าอันตรายมาก เพราะการบ่มเพาะของพี่รองของนางนั่นแข็งแกร่งจริงๆ ด้วยระดับเหนืุ์ของนาง ห่างชั้นกับระดับกลายเป็เซียนเกินไป
หยุนซีห่าวพี่ชายรองของหยุนชิงเข้าจู่โจมด้วยหอกสายฟ้า พลังโจมตีนั่นรุนแรงจนหยุนชิงนั่นไม่มีความมั่นใจที่จะยืนรับไว้ จึงได้หลบออกอยากรวดเร็ว
“ทำไมน้องเจ็ดครั้งนี้เ้าไม่กล้ารับการโจมตีของข้าบ้างละฮ่า ฮ่า ฮ่า”
หยุนชิงใช้กระบี่ตั้งรับจนแถบไม่ได้โต้กลับด้วยความเร็วด้วยพลังของหยุนซีห่าว มันรุนแรงเกินกว่าที่พลังฝีมืออย่างหยุนชิงจะเอาชนะได้ หอกที่ทิ่มแทงมาอย่างห่าฝนต่างก็พุ่งเข้าโจมตีร่างของหยุนชิง มีหลายกระบวนท่าที่หยุนชิงไม่สามารถรับได้แต่หอกก็ไม่สามารถที่จะแทงทะลุเสื้อ ทำลายหยุนชิงถึงแก่ชีวิตได้หยุนชิงได้แต่ตั้งรับ ตัวก็ถูกฟาดถูกแทงกระเด็นไปมาาแเล็กน้อยเกิดขึ้นตามแขนขา แต่ก็ถูกพลังของชุดรักษาให้หายแถบจะในทันทีเมื่อเวลาผ่านไปนานเข้า การโจมตีของหยุนซีห่าวก็เริ่มช้าลงความรุนแรงก็ตกลงเรื่อยๆ
หยุนซีห่าวไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นเห็นๆอยู่ว่าโจมตีถูกหยุนชิง แต่เหมือนหยุนชิงจะไม่เป็อะไร าแที่ถูกทำร้ายก็ผสานหายแถบจะในทันทีแม้หยุนชิงจะสามารถป้องกันจุดตายไว้ได้แต่จุดอื่นก็ไม่สามารถทำให้าเ็ร้ายแรงได้ นี้มันอะไรกันชุดที่นางใส่เป็สมบัติระดับใด
เมื่อผ่านไปหยุนซีห่าวก็เริ่มช้าลงการต่อสู้กินเวลาไปนานพอสมควร กระบวนท่าโจมตีถูกปล่อยออกมาเพียงฝ่ายเดียวจากร้อยเป็พัน จากพันจนไม่มีใครนับหยุนซีห่าวก็รู้ว่าชุดที่หยุนชิงใส่เป็สมบัติระดับสูงที่ตนนั่นน่าจะไม่เคยเห็นอาจจะเป็สมบัติระดับเซียนที่แท้จริงขั้นสูงสุดที่เขาว่าหากใครแม้สักหนึ่งชิ้นก็สามารถเป็ยอดฝีมือในโลกได้เมื่อรู้เช่นนั่น หยุนซีห่าวจึงคิดที่จะทำลายกระบี่ของหยุนชิงให้แตกสลายเมื่อนางไม่มีอาวุธ ก็เท่ากับว่านางแพ้
เมื่อหยุนซีห่าวคิดเช่นนั่นก็มุ่งการโจมตีไปที่กระบี่ลมหวน หวังที่จะทำลายให้หักแตกสลายไป แต่การทำเช่นนั่นมันไม่ช่วยอะไรเลยเพราะเขาไม่รู้เลยว่า กระบี่ลมหวนนั่นแท้จริงแล้วเป็กระบี่ที่หยุนเทียนได้หลอมออกมาเหนือกว่าระดับที่ต่อให้เป็จักรพรรดิเซียนหากได้เห็นอาวุธชิ้นนี้ก็คงต้องยอมทำทุกอย่างเพื่อได้มันมาเพียงแต่หยุนเทียนผนึกพลังไว้เท่านั่นการโจมตีของหยุนซีห่าวยิ่งโจมตีก็เหมือนเอาไม้เล็กไปตีกับูเา ยิ่งทำให้อาวุธของตนมีรอยเสียหาย
“ไม่จริง ไม่จริงแม้แต่กระบี่ของเ้าก็สูงกว่าอาวุธของข้า ข้าไม่เชื่อคนอย่างเ้าจะสมบัติที่สูงส่งขนาดนี้ถึง 2 ชิ้น”
แล้วในวินาทีนั่นที่หยุนซีห่าวได้ใช้หอกแทงโดนกระบี่ลมหวนของหยุนชิง หยุนชิงก็ถูกแรงปะทะถอยหลังออกไปหลายก้าว การโจมตีก็หยุดลง หยุนซีห่าวยืนตรงสงบนิ่งหอกที่แทงตรงออกไปในครั้งสุดท้าย ก็ค่อยๆเกิดรอยราว และแตกออกไม่ใช่การหักเป็ท่อนๆ แต่แตกออกละเอียดเหมือนเม็ดหินลงสู่พื้น ส่วนหยุนซีห่าวเข่าทั้งสองข้างก็ทรุดลงกับพื้น นั่งคุกเข่าอยู่ มือและแขนขวาที่ชี้หอกออกไปก็ค่อยๆล่วงลงแนบกาย
“ข้าไม่เหลือพลังอีกแล้วทั้งพลังและแรงกายของข้าไม่เหลือที่จะโจมตีเ้าอีกแล้ว ข้าแพ้แล้ว”
ทุกๆคนต่างก็ใกับสิ่งที่เห็นแม้หยุนชิงจะไม่สามารถโจมตีหยุนซีห่าวได้สักครั้งแต่ตอนนี้นางกลับไม่มีแม้รอยขีดข่วน หยุนกังเห็นท่าไม่ดี และรู้ว่าไม่มีใครที่จะสามารถเอาชนะหยุนชิงได้ เขาไม่มีทางที่จะยอมให้ลูกที่ไม่ให้ค่าผู้นี้มาทำให้เสียหน้าได้เขาจึงคิดที่จะลงมือเอง
“ดี วันนี้ไม่มีใครในตระกูลหยุนเอาชนะเ้าสำนักเนตร์ได้ การที่สำนักัดำถูกทำลายก็อาจเป็จริงอย่างที่เ้าว่ามา แต่เ้าทำให้ตระกูลหยุนของข้าต้องเสียหน้าข้าหยุนกังจะขอกู้หน้าของตระกูลคืน ข้าจะสู้กับเ้าเอง ในนามเ้าตระกูลข้าจะสู้กับเ้าสำนักเนตร์”
“เดี๋ยวก่อน นางเป็ลูกของท่านนางมีพลังที่แข็งแกร่งท่านควรจะภูมิใจ ทำไมท่านต้องสู้กับชิงเอ๋อด้วย”
“นางท้าสู้ในนามเ้าสำนัก ไม่ใช่การประลองในตระกูลเพราะฉะนั่นจะให้สำนักปลายแถวมาหยามหน้าตระกูลหยุนของข้าไม่ได้”
“ท่านพ่อ ที่ข้าสู้เพื่อให้ท่านได้เห็นถึงพลังของสำนักเนตร์ในตอนนี้ท่านยังไม่เห็นอีกหรือ ที่ข้ามา เพราะ้าหยุดท่านท่านปู่ที่ข้าเคารพตอนนี้อยู่ที่หอเซียนหลิง เขาให้เวลาข้าเพียงหนึ่งชั่วยามตอนนี้เวลาผ่านไปแล้ว หากท่านยังไม่ยอมและปล่อยพวกท่านปู่ เรียกทหารกลับมาคนที่ลำบากจะไม่ใช่แค่ท่านแต่จะเป็เราทั้งหมดในตระกูลนะเ้าค่ะท่านพ่อท่านเห็นแล้ว ท่านไม่สงสัยหรืออย่างไร ว่าข้าเอาสมบัติพวกนี้มาจากไหนเอาความแข็งแกร่งมาจากผู้ใด ตอนนี้ยังทัน ท่านพ่อท่านเชื่อข้า บอกให้ทหารกลับมาและต้อนรับท่านปู่หยุนเทียนอย่างดี ก่อนที่อะไรมันจะสายเกินไป”
“เ้าพูดอะไร ท่านปู่อะไรของเ้าข้าไม่เคยมีพ่อชื่อหยุนเทียน และมันเป็ใครกันถึงกล้ามาท้าทายเ้าเมืองอย่างข้า”
“ท่านพ่อน้องเจ็ดคงหมายถึงเ้าหนุ่มผมขาวที่อยู่กับนางข้าได้ยินนางเรียกว่าท่านปู่ แต่เพิ่งจะรู้ว่ามันมีแซ่เดียวกับเรา หนุ่มคนนั่นมีพลังอยู่แค่เซียนฝึกหัดเท่านั่นท่านพ่ออย่าไปเชื่อนางนะเ้าค่ะ นางหรอกท่าน แค่นางมีสมบัติดีหน่อยก็คิดจะควบคุมท่านแล้ว นางช่างร้ายกาจหลอกให้ท่านกลัว ใช้ความกลัวมาข่มขู่เรา”
“พี่หญิงใหญ่ ท่านเลิกปั้นน้ำเป็ตัวได้แล้วที่ข้าพูดเป็เื่จริง เพียงแค่ฝ่ามือเดียว สำนักัดำก็หายไปในพริบตาความแข็งแกร่งระดับนั่น ท่านไม่เห็นด้วยตาก็ยากจะเชื่อ แต่ขอให้พวกท่านเชื่อข้ารีบเรียกทหารกลับมา”
“เห็นไหมท่านพ่อ นางบอกว่าฝ่ามือเดียวทำลายสำนักัดำได้ สำนักัดำมีค่ายกลป้องกันที่แข็งแกร่งต่อให้เป็เซียนชั้นฟ้าก็ไม่สามารถจะทำลายได้ในมือเดียวหรือต่อให้เป็จักรพรรดิเซียนเอง เมื่อลงมายังโลกเบื้องล่างก็ถูกจำกัดขอบเขตด้วยกฎแห่งฟ้าดินไม่มีใครที่จะทำแบบนั่นได้หรอก นางโกหกเห็นๆ พูดสิ่งที่เป็ไปไม่ได้ออกมาท่านพ่อท่านว่าคำพูดนางน่าเชื่อถือหรือไม่”
“ถูกต้อง ไม่ว่าจะโลกนี้ หรือโลกเบื้องบนเมื่อลงมายังโลกเบื้องล่างก็ไม่มีใครที่จะทำอะไรแบบนั่นได้เ้าจะบอกว่ามีผู้ที่อยู่เหนือจักรพรรดิเซียนที่มีพลังสูงสุดอย่างนั่นหรือ หรือมีคนที่อยู่เหนือกฎแห่งฟ้าอย่างนั่นหรือมันไม่มีทางเป็ไปได้”
“แต่ท่านปู่หยุนคือคนเช่นนั่นข้าขอร้องท่านพ่อ พวกท่านโปรดเชื่อข้าสักครั้งก่อนที่ท่านปู่จะไม่ให้อภัยที่พวกท่านล่วงเกินท่านปู่วันข้างหน้าท่านจะได้รู้เองว่าท่านปู่แข็งแกร่งแค่ไหน”
“พอแล้ว เ้าพยายามจะช่วยเพื่อนเ้าสินะ ข้าเห็นมากับตาว่าเขาแค่เซียนฝึกหัด ต่อให้เ้าพูดอย่างไร แต่ระดับการบ่มเพาะโกหกกันไม่ได้หรือเ้าจะบอกว่าเขามีระดับสูงกว่านั่น”
“ค...คือ...ท่านปู่อยู่แค่ระดับเซียนฝึกหัดก็จริงแต่เป็ระดับเซียนฝึกหัดที่แข็งแกร่งที่สุด”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ดูสิท่านพ่อนางยอมรับแล้วแค่เซียนฝึกหัดจะแข็งแกร่งแค่ไหน หากเซียนฝึกหัดทำแบบที่เ้าว่าได้จริงข้าจะยอมกราบเ้าเป็พี่ใหญ่เลย ฮ่า ฮ่า ฮ่า”
ครือๆๆๆ ตึง! เสียงบ้างอย่างกระทบลงมายังบ้านของตระกูลหยุนในขณะที่หยุนซีซวนกำลังหัวเราะอยู่ ก็ถูกพลังบ้างอย่างกดทับลงมาแต่ไม่ได้รุนแรงขนาดทำให้าเ็ แต่ก็รู้สึกหนักจนไม่สามารถขยับตัวได้เสียงที่นางหัวเราะตอนนี้กลับหัวเราะไม่ออก
หยุนกังและคนอื่นๆก็รู้สึกเช่นกันหยุนกังที่ยืนอยู่ถึงกับตกตะลึง ในใจก็คิด ใครกัน ใครที่มีแรงกดดันขนาดนี้ข้าที่อยู่ในระดับเซียนที่แท้จริงแล้ว แต่ก็ยังอึดอัดจนเหมือนจะหายใจไม่ออก
หยุนชิงรู้สึกได้ถึงพลังของหยุนเทียนนางรีบไปกอดแม่หกของนางไว้และจับมือของพี่ห้าของนางเอาไว้ พี่ห้าของนางก็ยืนนิ่งเหงื่อไหลออก
“หยุนชิง นี้มันอะไรกันพอเ้าเข้ามาแรงกดดันก็หายไป แต่ความน่ากลัวยังคงอยู่”
“พี่ห้าไม่ว่าอย่างไรท่านอย่าได้ออกห่างจากข้า”
“ผู้สูงส่งท่านใดเป็ผู้มาเยือนได้โปรดอย่ารังแกพวกข้าเลย”
หยุนกังรู้ได้ว่ามีผู้แข็งแกร่งมาเยือนจากการปล่อยแรงกดดันของพลังจึงได้พูดออกไป และสิ้นคำ ที่ประตูใหญ่ก็เปิดออก เป็หยุนเทียนเดินเข้ามาพร้อมกับตงเหมย ตงหนิง หยุนเทียนค่อยๆก้าวเข้ามา เมื่อมาถึงตรงหยุนชิงก็ไม่พูดสิ่งใดแต่สิ่งที่หยุนเทียนทำ คือก้าวหนึ่งก้าว แต่ในก้าวนั่นมีคลื่นพลังออกมาแรงกดดันพลังก็เพิ่มมากขึ้นอีก หยุนกังถึงขนาดต้องคุกเข่าลงไปหนึ่งข้างแต่ลูกๆเมียๆของหยุนกังนอนกันพื้นไปแล้ว
หยุนเทียนก้าวที่สองไปข้างหน้าคลื่นพลังก็เกิดอีก แรงกดดันของพลังก็เพิ่มขึ้นอีกครั้งนี้ทำเอาหยุนกังต้องคุกเข่าถึงสองข้าง แต่ลูกๆของหยุนกังทรมานเจียนตายหยุนกังรู้ได้ทันทีว่า หากก้าวที่สามเกิดขึ้น ลูกๆและเมียเของเขาได้ตายแน่เขาจึงรีบพูดขึ้น
“ท่านผู้สูงส่ง ได้โปรดไว้ชีวิต ครอบครัวข้าข้าไม่เคยล่วงเกินท่าน ได้โปรด หากท่าน้าชีวิตเอาชีวิตข้าคนเดียวอย่าได้ทำร้ายครอบครัวข้าน้อยเลย”
“ท่านปู่ ได้โปรดเมตตาให้พ่อข้าสักครั้ง”
หยุนเทียนจะก้าวที่สาม หยุนกังและทุกคนต่างก็น้ำตาไหลพรากเพราะรู้ว่าชีวิตกำลังจะถูกพรากไป หยุนชิงก็ร้องไห้ ได้แต่ขอร้องหยุนเทียนหยุนเทียนก้าวครั้งที่สาม มายืนตรงหน้าของหยุนกัง คลื่นพลังออกมาจากเท้าอีกครั้งครืนๆๆ แต่ครั้งนี้ต่างออกไป ก้าวที่สามของหยุนเทียนทำให้แรงดันกดดันทั้งหมดหายไป
ตอนนี้ทุกคนต่างไม่ถูกพลังของหยุนเทียนกดทับไว้แล้วทำให้ทุกคนรู้ได้ทั้งกายและใจว่าผู้ที่มาเยือนนั่นแข็งแกร่งแค่ไหน หยุนกังที่คุกเข่าอยู่ต่างก็ให้ทุกคนคุกเข่าตามตน และคำนับหยุนเทียน
“ข้าน้อยไม่ทราบว่าล่วงเกินสิ่งใด ผู้สูงส่งได้โปรดบอกชื่อและความ้าของท่าน”
“ข้าหยุนเทียน” เมื่อทุกคนได้ยินชื่อก็ถึงกับตาเบิกกว้างและพูดสิ่งใดไม่ออก แต่คนที่ตื่นกลัวไม่พูดสิ่งใดก็คือหยุนซีซวน
“ข้าก็แค่มาเยี่ยมบ้านหลานสาวข้าก็เท่านั่น หยุนชิงอยู่ที่นี้อย่างนั่นเองสินะ”
“ค...ครับ...ที่คือบ้านของหยุนชิง”
“นางกราบข้าเป็ปู่ ข้าก็จะรับนางเป็หลานก็เลยมาบอกกล่าวครอบครัวของนางให้รู้สักหน่อย เ้าคือ”
“ข้าน้อยหยุนกัง เป็พ่อของหยุนชิงครับ”
“ส่วนข้าเป็แม่....”
“หุบปาก!” ฮูหยินรองรีบเสือกหน้าเข้ามาพูดเหมือนจะรีบประจบ แต่หยุนเทียนก็พูดออกด้วยเสียงที่เ็าและดุดันนางรีบก้มหน้าเหงื่อตก
“แล้วเด็กๆพวกนี้ าเ็กันหมดการประลองก็ต้องมีาเ็เป็ธรรมดา นี้คือยารักษาคนละเม็ดพวกเขาจะสามารถรักษาแผลและพื้นคืนพลังที่บ่มเพาะไปได้ถือเป็ของขวัญในการพบเจอกัน”
ทันทีที่หยุนเทียนส่งยาให้ หยุนกังก็ต้องตกตะลึง ยาที่หยุนเทียนให้เป็ยาที่หยุนกังไม่สามารถมองถึงระดับได้ เป็ยาที่ผิวมันวาวสายงามมีแสงออกเล็กน้อย บ่งบอกถึงคุณภาพที่สูงมาก หยุนกังส่งยาให้ลูกๆของตัวเองทันทีลูกๆของหยุนกังที่าเ็เพราะพลังของหยุนเทียน เมื่อได้กินยาเข้าไป ก็หายจากอาการาเ็ในทันที
“ยานี้วิเศษโดยแท้ ต้องระดับสูงมากแน่ๆ”
“ท่านปู่เ้าค่ะได้โปรดให้อภัยท่านพ่อของหลานด้วยนะเ้าค่ะท่านพ่อท่านรีบขอโทษท่านพ่อปู่สิเ้าค่ะ”
“จะให้ท่านพ่อ ขอโทษเ้า.....”
“หุบปาก!” หยุนกังมองไปที่หยุนซีซวนและให้หุบปากไม่ต้องพูดอะไรอีก
“ท่านผู้สูงส่ง ข้าน้อยไม่รู้ความได้โปรดอภัยให้ข้าน้อย ข้าน้อยยินดีจะชดใช้ในสิ่งที่พลาดไปหวังว่าท่านจะใจกว้างให้อภัยผู้น้อย”
หยุนเทียน จับเข้าที่มือของหยุนกังเบาๆ เมื่อมือของหยุนเทียนััหยุนกังก็ตัวสั่นเล็กน้อย
“ข้าบอกแล้วว่า มาเยี่ยมบ้านหลานสาวเ้าแค่ยกหยุนชิงเป็หลานสาวของข้า ตามธรรมเนียมก็พอ และสำนักเนตร์ข้าขาดคนจะขอ ฮูหยินหกของหยุนชิงและพี่ชายของนาง คนนั่นใช่ไหม”
“พี่ห้าเ้าค่ะ”
“อ่าใช่ คนนั่นแหละให้เข้าร่วมกับสำนักเนตร์ เ้าจะว่าอย่างไร”
“ได้ได้ครับ ข้าไม่ขัดข้อง”
“ดีแล้ว ไหนๆก็เป็ครอบครัวครัวของหยุนชิงจะให้ข้ารุนแรงก็ใช่เื่ พูดตามจริง ที่พวกเ้ายังอยู่ดีเพราะมีสายเืเดียวกับหยุนชิง ต่อไปหากเ้ายังสอนลูกไม่รู้ความข้าจะให้หยุนชิงตัดขาดจากครอบครัว หวังว่าข้าคงพูดชัดเจนนะ”
“ครับ ข้าจะสั่งสอนลูกให้ดี”
“ไหนๆ ก็ขอลูกเ้าถึงสองคนเ้าเปิดอกพูดความจริง ทำไมเ้าอยากได้ยาอายุวัฒนะ”
“คือ...หลังจากที่ข้าต่อสู้กับเ้าสำนักัดำ ทำให้ข้าาเ็หนัก แต่ก็พยายามปิดเป็ความลับหากเ้าสำนักัดำ รู้ว่าข้าาเ็หนัก เขาต้องบุกเข้าเมืองมาแน่ยังมีเ้าเมืองอื่นที่้ายึดครองเมืองของข้าอีก แม้จะมีราชวงศ์เป็ผู้นำแต่การที่เ้าเมืองต่างๆสามารถเมืองเพิ่มได้ ก็เท่ากับมีทรัพยากรเพิ่มขึ้นขอเพียงส่งผลประโยชน์ให้ราชวงศ์ได้ ราชวงศ์ก็ทำเป็มองไม่เห็นข้าจึงอยากได้ยาอายุวัฒนะ เพื่อยืดอายุและรักษาอาการาเ็ ตอนนี้ในบรรดาลูกๆของข้าน้อยไม่มีผู้ใดที่มีความสามารถมากพอที่จะปกป้องเมืองได้ ข้าจึงต้องอยู่ต่อไปประชาชนชาวเมืองจะได้ปลอดภัยอย่างน้อย มีอายุมากขึ้นข้าน้อยก็สามารถทำให้ลูกที่มีพร์ขึ้นมาปกครองแทนข้าน้อยได้”
“แม้เ้าจะดูไม่เป็ธรรมต่อลูกๆแต่นั่นก็เพราะสิ่งที่แบกรับไว้สินะ เอาเถอะ แค่ยาอายุวัฒนะพันปี เพื่อช่วยครอบครัวของหยุนชิงข้าก็ยินดี”
หยุนเทียนส่งยาอายุวัฒนะพันปีให้กับหยุนกังหยุนกังดีใจมากที่ได้ยาอายุวัฒนะ จึงรีบกินเข้าไปในทันที และเมื่อกินเข้าไปหยุนกังก็รู้สึกได้ว่าอายุของตนนั่นเพิ่มขึ้น และอาการาเ็ก็ดีขึ้น
“ขอบคุณท่านผู้สูงส่ง ขอบคุณท่านผู้สูงส่ง”
“น่าเสียดาย ถ้าเ้าคุยกับข้าดีๆข้าคงไม่ส่งยาชั้นต่ำแบบนั่นให้เ้า ส่วนพวกเ้าสองคน เ้าเป็แม่หกของหยุนชิงกับพี่ห้าสินะ พวกเ้ายินดีจะเข้าร่วมกับสำนักของหยุนชิงหรือไม่”
หยุนกังได้ยินก็เกิดสงสัยเล็กน้อยแต่ไม่กล้าพูดสิ่งใด
“ข้าน้อยลู่เสียนยินดีเข้าร่วม”
“ข้าน้อยหยุนิยินดีเข้าร่วม”
“ดี งันข้าจะมอบของขวัญให้พวกเ้าสองคน”
หยุนเทียนนำยาออกมาสองเม็ด เป็ยาอายุวัฒนะหมื่นปีที่ถูกขัดเกลามาแบบไรที่ติ เมื่อหยุนกังเห็นก็ต้องรู้สึกเสียดายเพราะตนนั่นได้พลาดของดีไปแล้ว และเข้าใจแล้วว่าเมื่อครู่หยุนเทียนหมายความถึงอะไร
“นี้มัน...” ลู่เสียนมองตากับลูกชาย และมองไปทางหยุนชิง
“แม่หกท่านทานได้เลยจากนี้ท่านจะมีเวลาบ่มเพาะมากถึงหมื่นปี”
“หมื่นปี!”
ลู่เสียนและหยุนิมองหน้ากันและรีบกินยาเข้าไปจากนั่นร่างกายของลู่เสียน จากที่ดูแก่ชราตามวัย ก็เกิดเปลี่ยนแปลง ผิวพรรณเต่งตึงขึ้นผ่องใสขึ้นกลายเป็เหมือนสาวแรกรุ่น ลู่เสียนมองที่กายของตัวเองก็รู้สึกดีใจ และมีความสุข ปิติเป็อย่างมากทางหยุนกังและคนอื่นๆก็มองกันตาเป็มัน ยิ่งตอกย้ำความผิดพลาดของตนยาที่ตนกินเข้าไป คิดว่ามันคือสุดยอดแล้ว แต่เมื่อได้เห็นยาที่ลู่เสียนได้ไปมันเทียบไม่ได้เลย หมื่นปี ผู้ที่มีอายุขนาดนั่น ใยจะต้องกังวลว่าจะบ่มเพาะไม่ถึงเซียนะ
หยุนกังมองไปทางลูกสาวคนโตซีซวนด้วยความไม่พอใจ
“ไว้เื่นี้จบ ข้าจะต้องจัดการเ้า”
“ท่านเ้าเมือง เื่ทุกอย่างก็จบลงแล้วท่านก็รับรู้แล้ว คนข้าก็รับเข้ามาแล้ว เช่นนั่น ข้าคงไม่รบกวนเ้าแล้ว”
“ท่านผู้สูงส่ง ไหนๆท่านก็มาแล้ว ให้ข้าน้อยจัดงานเลี้ยงต้อนรับพวกท่านจะดีกว่าไหมชิงเอ๋อ พ่อว่าน่าจะให้ท่านปู่ของเ้าพักผ่อนที่นี้สักหน่อยจะดีหรือไม่”
“ไม่รบกวนท่าน พอดีสำนักเนตร์ถูกทำลายข้าจะต้องพาเหล่าลูกศิษย์ไปบูรณะสำนักขึ้นใหม่ เ้าไม่ต้องเกรงใจไปแต่ข้าขอฝากเ้าอีกเื่”
“ข้าน้อยยินดี เชิญท่านว่ามา”
“คนที่เหลือรอดจากสำนักเนตร์ตอนนี้ไม่ว่าพวกเขาจะอยู่ที่ใดต้องส่งกลับมาที่สำนักแล้วถ้าใครข่มเหงคนของสำนักเนตร์ไม่ว่ามันจะเป็ใครท่านต้องลงโทษมันท่านเข้าใจหรือไม่”
“ข้าน้อยรับทราบแล้วถ้าเป็สำนักที่แข็งแกร่งเอาตัวพวกเขาไป ข้าน้อยควรจะทำเช่นใด”
“หากสำนักใด ไม่ให้ความร่วมมือข้าจะไปรับคนของข้าด้วยตัวเอง และนั่นก็หมายถึงการดับสูญเช่น สำนักัดำ”
“ข้าน้อยรับทราบ”
“เรากลับสำนักกันเถอะ”
“เ้าค่ะ”
“ครับ”
“น้อมส่งผู้สูงส่ง”
แล้วทุกคนก็เดินทางไปยังสำนักเนตร์
617
