มหาพิภพ เทพมังกรสยบราชัน

        เพียงครู่เดียวเวลาก็ผ่านไปแล้วสองวันหลงเหยียนง่วนอยู่กับการตั้งจิตให้บรรลุรอยต่อระหว่างพลังของหมัดมายาแปดทิศเปิดการเชื่อมต่อมากกว่าครึ่งแล้ว ระหว่างนั้นธาตุหินก็สั่นคลอนหลายครา

        หลงเหยียนลืมตาแล้วลุกขึ้นยืนใบหน้าประกายรอยยิ้ม หากพัฒนาแบบนี้ไปเรื่อยๆเชื่อว่าอีกไม่นานพลังของเขาก็จะเลื่อนขึ้นไประดับชีพมังกรขั้นที่หกแล้วเมื่อครู่เขาสัมผัสได้ถึงรอยต่อของพลังได้

        หลงเหยียนเดินมาถึงหน้าถ้ำเวลานี้ท้องฟ้าเป็นสีหม่น

        “ดูเหมือนถึงเวลาที่ข้าจะไปตามหาวิญญาณมังกรนั่นแล้ว เมื่อมีจิตสัมผัสจากหยกมังกรข้าเชื่อว่าไม่นานต้องหามันเจอแน่”

        เวลาผ่านไปประมาณครึ่งวันหยกมังกรที่อยู่ในตัวก็เริ่มสั่นคาดว่าเสี้ยววิญญาณมังกรที่เหลือคงอยู่ไม่ไกลแล้ว...

        หลงเหยียนเงยหน้าขึ้นมองยอดเขาสูงตระหง่านตรงหน้าทันใดนั้นเขาก็พบห้วงอากาศที่คล้ายโปร่งแสง หลงเหยียนเดินขยับเข้าใกล้ห้วงอากาศอย่างช้าๆด้วยความประหลาดใจ

        ภายใต้การสัมผัสของพลังวิญญาณที่แข็งแกร่งคล้ายห้วงอากาศมีพลังที่ทรงพลังมาก พลังนั้นอยากทำลายห้วงอากาศ แล้วพุ่งออกมา

        เมื่อเข้าใกล้ห้วงอากาศมากขึ้นหลงเหยียนใช้มือสัมผัสเบาๆ ตำแหน่งห้วงอากาศที่โปร่งแสงก่อตัวกลายเป็นระลอกพลัง

        ก่อนหน้านี้หลงเหยียนไม่เคยเจอห้วงอากาศที่น่าพิศวงเช่นนี้มาก่อนขณะที่กำลังครุ่นคิดอยู่นั้น เสียงดังโครม... เหนือศีรษะหลงเหยียนระเบิด

        “ปล่อยข้าออกไป ปล่อยข้าออกไปนะ เจ้ามันสมควรตาย!”

        ไม่นานหลงเหยียนก็เห็นสิงโตที่มีขนาดสูงสามเมตรยาวห้าเมตรปรากฏตัวในห้วงอากาศขนบนตัวของมันประกายแสงสีทอง ในตอนนี้มันพยายามกระแทกห้วงอากาศออกมา

        ไม่นานสิงโตร่างใหญ่นั้นก็พบหลงเหยียนที่อยู่ใต้เท้าหลงเหยียนไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัวแต่อย่างใด ซ้ำยังเบิกตากว้างมองมาที่ตนด้วย

        “นี่! เจ้ามนุษย์!”

        หลงเหยียนสะดุ้งเฮือกมันสามารถพูดภาษามนุษย์ได้ด้วยอีกทั้งยังมีเสียงหนาทุ้มคล้ายน้ำเสียงของสิ่งที่มีชีวิตมานานหมื่นปีแล้วเช่นนั้น

        หากไม่ใช่เพราหลงเหยียนสัมผัสได้ว่าพลังวิญญาณของสิงโตตัวนี้เป็นอสูรที่มีพลังขั้นที่สี่ไม่แน่หลงเหยียนอาจกลัวมันก็ได้

        เมื่อก่อนหลงหลิงเคยบอกว่าในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ที่ยิ่งใหญ่นั้นมีดินแดนรกร้างมีสัตว์ครึ่งมนุษย์อาศัยอยู่ หากไม่เช่นนั้นหลงเหยียนคงตกใจตายแล้ว

        หลงเหยียนจ้องเขม็ง“เจ้าเป็นครึ่งสัตว์ครึ่งมนุษย์หรือ?”

        “เจ้าหมายถึงอะไร ข้าไม่เข้าใจ เจ้าเด็กน้อย ข้าไม่เจอมนุษย์มานานเหลือเกินรีบหาวิธีปล่อยข้าออกไปเร็ว ข้าอยู่ในนี้มาหมื่นปีแล้วสถานที่บ้าบอนี่ลดระดับพลังของข้า รีบปล่อยข้าออกไปเร็ว...”

        “โฮก!” ดูเหมือนสิงโตตัวนั้นจะโมโหมาก มันร้อนใจร่างหมุนอยู่ในห้วงอากาศไม่หยุด ทันใดนั้นสิงโตก็คุกเข่าลงให้หลงเหยียน ถูกต้องมันคุกเข่าลง

        “มนุษย์ ข้าขอร้องเจ้า รีบหาวิธีปล่อยข้าออกไปเถิดมิเช่นนั้นข้าต้องตายในนี้แน่ ข้าหมดความอดทนแล้วจริงๆ”

        หลงเหยียนมองสิงโตตัวนั้นมันอาจถูกพลังวิญญาณบางอย่างขังไว้ที่นี่ เห็นท่าทางที่น่าสงสารของมันทั้งยังคุกเข่าขอร้องด้วย ทำให้หลงเหยียนเกิดความสงสาร

        “เจ้ายังไม่ได้บอกข้าเลย เพราะอะไรเจ้าถึงถูกขังไว้ในที่แห่งนี้หากให้ข้าช่วย ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าต้องช่วยอย่างไรเจ้าเล่าให้ข้าฟังทั้งหมดก่อน แล้วข้าค่อยหาวิธีช่วยเจ้า”

        สิงโตตัวนั้นคำรามต่อห้วงอากาศจากนั้นก็มองหลงเหยียน

        “มนุษย์ ข้าคือราชสีห์หิรัณย์ ถือเป็นสัตว์เทพในยุคโบราณแต่มีวันหนึ่งข้าถูกผู้แข็งแกร่งไร้เทียมทานที่มาจากแดนมังกรขังไว้ในนี้ชั่วพริบตาเวลาก็ผ่านไปหมื่นปี พลังวัตรของข้าก็ถูกเขาชิงไปด้วย”

        ดูเหมือนมันไม่ได้โกหกหลงเหยียนจึงตัดสินใจปล่อยมันออกมา

        “น่าสงสารจริงๆ ว่ามา ข้าต้องทำอะไรบ้างถึงจะปล่อยเจ้าออกมาได้”

        สัตว์เทพที่สูญเสียพละกำลังนั้นไม่จำเป็นต้องกลัวมันเลยด้วยซ้ำแววตาของราชสีห์หิรัณย์ก็ประกายความตื่นเต้น“ที่นี่เป็นห้วงอากาศที่ถูกห้วงมิติควบคุมเจ้าแค่แกะประทับสีทองออกก็ช่วยข้าได้แล้ว”

        หลงเหยียนมองตามสายตาของมันไปด้านบนด้านข้างของห้วงอากาศ หลงเหยียนพบว่ามียันต์สีทองระยิบระยับประทับอยู่ข้างยันต์เป็นแสงทรงกลมหลงเหยียนยื่นมือไปกลางห่วงวงกลมแล้วตัวหนังสือสีทองระยิบระยับขนาดใหญ่ปรากฏ

        “วงล้อมสมดุล ปลอกคออยู่บนคอสิงโต สามารถขับเคลื่อนพลังปราณเพื่อควบคุมการรัดแน่นของปลอกคอ!”

        หลงเหยียนเบิกตาโพลงรู้สึกตื่นตระหนกอย่างบอกไม่ถูก ดูเหมือนมีคนจัดเตรียมทั้งหมดนี้ไว้ตั้งแต่แรกแล้วหลงเหยียนเงยหน้ามองท้องฟ้า ความทรงจำเวียนกลับมาอย่างรวดเร็วนับตั้งแต่ตอนที่หลงเหยียนร่วงลงใต้เหวลึก ทุกอย่างที่พบเจอก็มีแต่ประหลาด

        นอกจากหลงหลิงแล้วยังมีคนลึกลับอีกท่านหนึ่งนั่นก็คือชายชราที่ลึกลับ บนตัวเต็มไปด้วยรังสีที่สูงส่ง

        ตอนที่อยู่ใต้เหวหลงเหยียนเห็นชายชราลึกลับท่านนั้นกลายร่างเป็นมังกรบินจากไปก่อนไปยังบอกว่าจะรอตนที่แดนมังกร

        เมื่อนึกถึงเรื่องนี้หลงเหยียนก็ตื่นตระหนกมากกว่าเดิม หรือชายชราลึกลับท่านนั้นรู้ว่าตนต้องมาที่นี่ตามหาวิญญาณมังกรที่เหลือ เพราะมีเขาเพียงผู้เดียวเท่านั้นที่รู้เรื่องหยกมังกรหยกมังกรสามารถสัมผัสถึงการมีตัวตนของเสี้ยววิญญาณมังกร เมื่อยิ่งเข้าใกล้ความรู้สึกที่สัมผัสได้จะยิ่งรุนแรง

        หลงเหยียนที่เข้าใจทุกอย่างแล้วลืมตาขึ้นมองดูเหมือนชายชราลึกลับอยากให้สัตว์เทพตนนี้ติดตามคนในอนาคต

        “สัตว์เทพในยุคโบราณ เช่นนั้นต้องรู้อะไรมากมายแน่ถ้าอีกหน่อยมีอะไรที่ไม่รู้ก็ถามมันเสีย”

        “เป็นอย่างไรบ้าง มนุษย์ เพราะเหตุใดยังไม่รีบปล่อยข้าไปอีก!”ราชสีห์หิรัณย์ตัวนั้นแลดูตื่นเต้นขึ้นมามาก

        หลงเหยียนใช้มือประคองตัวจากนั้นก็สวมวงล้อสมดุลเอาไว้ที่ข้อมือ ใช้มืออีกข้างจับยันต์สีทองทันใดนั้นก็กระชากลงมา

        จู่ๆห้วงอากาศที่ถูกห้วงมิติควบคุมก็สั่นอย่างรุนแรง ราชสีห์หิรัณย์คำรามชนห้วงมิติที่ทรงพลังนั้นแตกสลาย

        “โฮก!” มันแหงนหน้าคำราม มองไปทางหลงเหยียนที่อยู่ไกลออกไปอีกทั้งท่าทางที่แลดูน่าสงสารก็หายไปเช่นกัน

        “ฮ่าๆๆ ข้ายังไม่เคยเจอคนที่โง่เช่นเจ้ามาก่อนเลยเจ้ามนุษย์บังเอิญข้าไม่ได้กินเนื้อมนุษย์มาหมื่นปีแล้วไม่รู้ว่าเนื้อของเจ้าจะช่วยบำรุงร่างกายข้าได้เท่าไร”

        มันแหงนหน้าหัวเราะอย่างสะใจ“ฮ่าๆๆ ตาแก่ เจ้ามันสมควรตาย ไม่รู้เพราะอะไรถึงขังข้ามานานนับหมื่นปีแค้นนี้สักวันข้าต้องชำระให้ได้อย่านึกว่าเทพมังกรอย่างพวกเจ้าจะยิ่งใหญ่สุดในใต้หล้า”

        สัตว์ร่างใหญ่หัวเราะอย่างสะใจจากนั้นก็หันมามองหลงเหยียน น้ำลายของมันกำลังไหล

        หลงเหยียนไม่หวาดกลัวเลยแม้แต่น้อยเมื่อปล่อยมันออกมา เขาก็นึกถึงภาพที่จะเกิดขึ้นเช่นกันอีกอย่างตอนนี้ตนก็หลอมโสมจักรพรรดิมังกรแล้วด้วยซึ่งสรรพคุณของมันก็ออกฤทธิ์มากแล้ว

        พลังระดับชีพมังกรขั้นที่ห้าทั้งยังมีกายสุริยะหมัดมายาแปดทิศที่ผสานพลังแห่งหยางสามารถแสดงความน่ากลัวของหมัดออกมาได้สูงกระบวนท่าของเขาบรรลุอย่างสมบูรณ์แล้ว เขาไม่เชื่อหรอกว่าจะล้มราชสีห์หิรัณย์ระดับสีทองคำขั้นที่สี่ไม่ได้

        “เจ้าคนโง่เจ้าคงนึกไม่ถึงใช่หรือไม่ว่าการโจมตีวิญญาณสัตว์เทพน่ากลัวมากกว่าปีศาจอสูรหลายเท่า”

        “พละกำลังของข้าถูกชิงไปแต่การเติบโตของพลังข้านั้นรวดเร็วจนเจ้านึกไม่ถึงเลยล่ะ อีกอย่าง ร่างกายของสัตว์เทพมีวิญญาณสัตว์คงอยู่เสมอเจ้าประเมินข้าต่ำเกินไปแล้ว”

        “โฮก!” ราชสีห์หิรัณย์หัวเราะ จากนั้นก็กระโจมเข้ามาหาหลงเหยียนห้วงอากาศนั้นเต็มไปด้วยรังสีแผ่กระจายไปทั่ว

        --------------------