ความใคร่ที่พาดผ่านดวงตาของอวี่ฟู่ชิงเพียงชั่ววูบนั้น...
ไป๋ลู่เห็นมันอย่างชัดเจน
และแน่นอนว่า... เสิ่นซินลั่วเองก็เห็นมันอย่างแจ่มแจ้งเช่นกัน!
"โอ๊ย~"
เสิ่นซินลั่วแสร้งส่งเสียงครางอย่างอ่อนระโหยโรยแรง ยกมือกุมขมับทำท่าเหมือนโลกหมุน ก่อนจะทิ้งตัวลงในอ้อมกอดของอวี่ฟู่ชิงอย่าง 'แม่นยำ' สะโพกกลมกลึงทิ้งน้ำหนักลงบนตักของเขา แถมยังจงใจเบียดหน้าอกหน้าใจเข้ากับท่อนแขนแข็งแกร่งของชายหนุ่มอย่างแเี
"พี่ฟู่ชิงคะ... อยู่ๆ ฉันก็เวียนหัวจังเลยค่ะ หน้ามืดไปหมดแล้ว..."
ไป๋ลู่: "............"
การแสดงฉากนี้ของหล่อน... บอกตามตรงว่าให้ติดลบยังสงสารคะแนนเลย
ปลอม! เปลือกมาก กรรมการดูออกค่ะ!
ชาติที่แล้ว ก่อนที่เสิ่นซินลั่วจะขโมยตัวตนของเธอไปจนได้กลายเป็คุณหนูเล็กตระกูลลู่ อวี่ฟู่ชิงเห็นยัยดอกบัวขาวคนนี้เป็แค่ 'ของฟรี' คู่นอนชั่วครั้งชั่วคราวที่ไม่ต้องรับผิดชอบอะไรก็เท่านั้น
ถ้าไม่มีสถานะ 'คุณหนูตระกูลลู่' มาช่วยชุบตัวเสริมบารมี อวี่ฟู่ชิงไม่มีทางชายตามองผู้หญิงเกรดต่ำอย่างเสิ่นซินลั่วหรอก
ผลั่ก!
อวี่ฟู่ชิงยื่นมือผลักเสิ่นซินลั่วออกจากตักทันที
"ระวังหน่อย" เขาพูดน้ำเสียงเ็าไร้เยื่อใย
เสิ่นซินลั่วหน้าเจื่อน รีบแก้ตัวเสียงอ่อย
"พี่ฟู่ชิง เสี่ยวลู่ พวกเธอไม่ต้องเป็ห่วงฉันนะ ฉันแค่นอนไม่พอ แล้วก็น้ำตาลตกนิดหน่อย... ไม่เป็ไรหรอกค่ะ ฉันไหว"
ไป๋ลู่: "............"
มโนอะไรเบอร์นั้น?
ใครถามหล่อนมิทราบ?
ใช้ตาข้างไหนมองว่าฉันเป็ห่วงหล่อน? ประสาท!
"..." คาดว่าอวี่ฟู่ชิงเองก็คงจะพูดไม่ออกเหมือนกัน เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสังเกตเห็นบางอย่าง
"เมื่อกี้ฉันไม่กล้าทัก แผลที่หน้าผากเธอไปโดนอะไรมา?"
ไป๋ลู่รีบชิงตอบหน้าซื่อตาใส "พี่เขาเดินชนกำแพงเองค่ะ"
อวี่ฟู่ชิงขมวดคิ้ว "ชนเองเหรอ?"
"เสี่ยวลู่..." เสิ่นซินลั่วมองไป๋ลู่ด้วยสายตาเว้าวอน พยายามส่งสัญญาณวิงวอนขอความเห็นใจ
ไป๋ลู่สะบัดหน้าหนี ทำเป็มองไม่เห็น
เมื่อเห็นว่าน้องสาวตัวแสบไม่ยอมเล่นด้วย เสิ่นซินลั่วจึงต้องงัดสกิลตอแหลขั้นเทพออกมาใช้
"ฉันโทษตัวเองแล้วก็รู้สึกผิดมากไปหน่อยค่ะ ั้แ่เสี่ยวลู่เกิดอุบัติเหตุ ฉันก็กินไม่ได้นอนไม่หลับ เป็ห่วงน้องจนใจจะขาด ่ที่เสี่ยวลู่หมดสติ ฉันก็เฝ้าอยู่ข้างเตียงตลอด ร่างกายเลยอ่อนแอ วูบไปชนขอบประตูเข้าโดยไม่ระวังน่ะค่ะ"
พูดจบ เสิ่นซินลั่วก็แอบชำเลืองตามองไป๋ลู่ด้วยความหวาดระแวง
ไป๋ลู่เพียงแค่เม้มปากยิ้มกึ่งบึ้ง ดูเหมือนไม่ได้ตั้งใจจะฉีกหน้ากากเสิ่นซินลั่วในตอนนี้
เสิ่นซินลั่วจึงได้ใจ รีบยื่นมือไปกอดแขนไป๋ลู่ทำซึ้ง
"เสี่ยวลู่ เป็เพราะพี่เองที่ทำให้เธอต้องเข้าโรงพยาบาล พี่มีหน้าที่ต้องดูแลเธอจนกว่าจะหายดีนะ"
อยากหาโอกาสอ่อยอวี่ฟู่ชิงมากกว่ามั้ง อย่ามาเนียน!
ไป๋ลู่แกะมือปลาหมึกของเสิ่นซินลั่วออก แล้วส่ายหน้าเบาๆ
"พี่สาวคะ เื่มันผ่านไปแล้ว หนูไม่โกรธพี่หรอกค่ะ ผู้กำกับจางเคยพูดไว้ว่า... 'คนบางคนพยายามแทบตาย ก็สู้คนมีพร์ไม่ได้' พี่ยังไงก็หัดเล่นสกีไม่เป็ แต่กลับต้องมารับบทเป็นักกีฬาทีมชาติ มันฝืนธรรมชาติเกินไปจริงๆ ค่ะ"
เสิ่นซินลั่วน้ำตาคลอเบ้า "เสี่ยวลู่... เธอเข้าใจพี่ก็ดีแล้ว!"
ไป๋ลู่พยักหน้าอย่างหนักแน่น ดวงตาฉายแววมุ่งมั่น
"หนูเข้าใจค่ะ! พี่สาว พี่วางใจได้เลยนะ กลับไปที่กองถ่ายเมื่อไหร่ หนูจะไปคุยกับผู้กำกับจางให้รู้เื่ จะไม่ยอมให้เขากดดันพี่อีกแล้ว! หนูจะขอให้เขาลดฉากสกีของพี่ลงให้หมดเลย!"
ลดฉาก?!
ความซาบซึ้งใจจอมปลอมที่เสิ่นซินลั่วแสดงออกมาเมื่อครู่ หดหายวับไปกับตา เธอลนลานจนลิ้นพันกัน
"มะ... ไม่นะ ฉันไม่ได้... ฉันเรียนรู้ได้! ฉันไม่กลัวลำบาก!"
แต่อวี่ฟู่ชิงกลับพยักหน้าเห็นด้วยทันที "เสี่ยวลู่พูดถูก ท่าสกีพวกนั้นมันยากมากระดับมืออาชีพ แถมผู้กำกับจางก็เฮี้ยบ ไม่ยอมให้ใช้สแตนด์อินด้วย มันอันตรายเกินไปจริงๆ วางใจเถอะ เดี๋ยวฉันจะโทรคุยกับผู้กำกับจางเอง"
ละครเื่นี้ครอบครัวของเขามีส่วนร่วมลงทุนด้วย ความจริงแล้วั้แ่ก่อนที่เสี่ยวลู่จะาเ็จนหมดสติ ก็มีนักแสดงหลายคนเดี้ยงจนต้องหามส่งโรงพยาบาลไปแล้ว
ช่วยไม่ได้ ผู้กำกับจางเป็พวกบ้าความสมบูรณ์แบบ เห็นงานศิลปะสำคัญกว่าชีวิตคน แถมยังถ่ายทำละครแนวหมวดกีฬาผาดโผนอีก นักแสดงจะเจ็บตัวบ้างถือเป็เื่ปกติ
แต่ประเด็นคือ... ตอนนี้ข้างนอกเริ่มมีข่าวลือหนาหูว่าละครเื่นี้ 'อาถรรพ์' ชงกับปีชง ไม่เป็มงคล การที่นักแสดงเกิดอุบัติเหตุเืตกยางออกติดต่อกัน ก็เป็เชื้อเพลิงชั้นดีให้ข่าวลือโหมกระพือ
จนถึงตอนนี้มีสปอนเซอร์โฆษณาและนายทุนเ้าอื่นหลายราย เริ่มลังเลทำท่าจะถอนทุนคืนแล้ว
ขืนเกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้นอีก ละครเื่นี้คงต้องพับโปรเจกต์ อวี่ซิง เอ็นเตอร์เทนเมนต์อาจถึงคราวขาดทุนย่อยยับจนล้มละลาย!
นี่ก็เป็หนึ่งในเหตุผลสำคัญที่เขารีบเร่งบินกลับมาจากต่างประเทศเพื่อมาเยี่ยมไป๋ลู่
ในฐานะนางเอกแม่เหล็กของเื่... ไป๋ลู่จะต้องปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน! ส่วนคนอื่นๆ ช่างหัวมัน!
"พี่สาว ได้ยินที่พี่ฟู่ชิงพูดไหมคะ? ลดฉากอันตรายของพี่ลง ดีจังเลยเนอะ ว่าไหมคะ!"
ไป๋ลู่ยิ้มกว้างจนตาหยี เธออยู่โรงพยาบาลนานจนผอมลงไปถนัดตา แก้มยุ้ยแบบเด็กๆ หายไปจนหมด โครงหน้าชัดเจนขึ้น แม้สีหน้าจะดูซีดเซียวแต่กลับยิ่งขับให้ผิวของเธอขาวผ่องดุจหิมะ ดวงตากลมโตสอดรับกับแพขนตายาวงอน
แม้จะเป็หน้าสด แต่ใบหน้าที่เต็มไปด้วยคอลลาเจนแห่งวัยเยาว์นั้น กลับสวยกว่าตอนแต่งหน้าจัดเต็มเสียอีก
โดยเฉพาะเวลาที่เธอยิ้มแบบนี้... ดูน่ารักน่าเอ็นดูจนหัวใจคนมองกระตุก
อวี่ฟู่ชิงถึงกับมองจนตาค้าง เหม่อลอยไปชั่วขณะ
เด็กน้อยของเขา... โตเป็สาวสะพรั่งแล้วจริงๆ
ความน่ารักไร้เดียงสายังคงอยู่ แต่ที่หางตาและปลายคิ้วกลับแฝงเสน่ห์ยั่วยวนโดยไม่รู้ตัว
ความบริสุทธิ์และความปรารถนาที่ถักทอเข้าด้วยกันอย่างลงตัว... มันช่างดึงดูดใจเหลือเกิน
เสิ่นซินลั่วจำต้องกัดฟันกล้ำกลืนความเจ็บใจที่โดนตัดบท แถมยังต้องทนมองแววตาตะลึงงันของชายในดวงใจที่มีต่อศัตรูหัวใจ
"อื้ม... อื้ม ใช่จ้ะ ดี... ดีจังเลย..."
ซินลั่ว : ดีกับผีน่ะสิ! ยัยเด็กเปรต!
ไป๋ลู่ : ภารกิจยั่วโมโหแม่ดอกบัวขาวประจำวัน สำเร็จ √
ไป๋ลู่อ้าปากหาวหวอดใหญ่ ย่นจมูกเล็กๆ แล้วขยี้ตาเหมือนแมวง่วง
อวี่ฟู่ชิงยื่นมือไปลูบหัวเธออย่างเอ็นดู "เสี่ยวลู่ต้องพักผ่อนเยอะๆ นะ เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่มาหาใหม่"
ไป๋ลู่เอียงคอส่งยิ้มหวาน แล้วเบี่ยงตัวหลบมือนั้นอย่างเป็ธรรมชาติ
"ได้ค่ะ"
โรงพยาบาลแห่งนี้เป็อาณาจักรส่วนตัวของมหาเศรษฐีอันดับหนึ่ง ฮั่วเหยียนฟาง คนนอกห้ามเข้า อวี่ฟู่ชิงไม่มีสิทธิ์นอนเฝ้าไข้ที่นี่
เสิ่นซินลั่วรีบเสนอหน้า
"พี่ฟู่ชิงคะ ที่ตีนเขามีลานสกีรีสอร์ทอยู่ เดี๋ยวฉันขับรถไปส่งพี่นะคะ"
"ไม่ต้องหรอก คุณลุงเสิ่นจะขับรถไปส่งฉันเอง" อวี่ฟู่ชิงปฏิเสธทันควัน สายตาที่มองเสิ่นซินลั่วแฝงความนัยลึกซึ้ง
"เธอดูแลเสี่ยวลู่ให้ดีๆ ล่ะ ยังไงซะเสี่ยวลู่ก็ต้องนอนโรงพยาบาลเพราะถูกเธอผลักตกลงไป"
เสิ่นซินลั่วหน้าซีดเผือด ลนลานจนทำอะไรไม่ถูก "พี่ฟู่ชิงคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ..."
"เพราะงั้นไง! เธอถึงยิ่งต้องดูแลเสี่ยวลู่ให้ดี จนกว่าน้องจะออกจากโรงพยาบาลอย่างปลอดภัย" อวี่ฟู่ชิงพูดเน้นเสียง
"แบบนั้นถึงจะพิสูจน์ได้ว่าเธอ 'ไม่ได้ตั้งใจ' จริงๆ "
เขาเน้นเสียงหนักๆ ตรงคำว่า 'ไม่ได้ตั้งใจ' ราวกับจะตบหน้าเธอทางอ้อม
ไม่ใช่แค่ไป๋ลู่กับอวี่ฟู่ชิงที่เป็เพื่อนสมัยเด็กกัน เสิ่นซินลั่วกับอวี่ฟู่ชิงก็โตมาพร้อมๆกับทั้งคู่
อวี่ฟู่ชิงมองธาตุแท้ของเสิ่นซินลั่วทะลุปรุโปร่งมานานแล้ว... ใจแคบ ขี้อิจฉา หลงใหลในชื่อเสียงจอมปลอม ไม่ใช่คนอ่อนโยนใจกว้างอย่างที่สร้างภาพเลยสักนิด
ความจริงเป็ยังไง อวี่ฟู่ชิงมีคำตอบในใจอยู่แล้ว
เพียงแค่เห็นแก่เด็กน้อยของเขา ที่โหยหาความรักจากครอบครัวมากเกินไป เขาถึงไม่อยากเป็คนใจร้าย ฉีกหน้ากากพี่สาวจอมปลอมอย่างเสิ่นซินลั่วออกมาให้ไป๋ลู่เสียใจเล่น
เสิ่นซินลั่วทำได้เพียงก้มหน้ารับคำอย่างจำยอม
"ฉันจะดูแลเสี่ยวลู่เป็อย่างดีค่ะ พี่ฟู่ชิงวางใจได้เลย"
ไป๋ลู่นึกอะไรขึ้นได้ ก็กวักมือเรียกชายหนุ่มยิกๆ
อวี่ฟู่ชิงรีบโน้มตัวลงไปหาทันที "เสี่ยวลู่ ว่าไงครับ?"
ทั้งสองคนสร้างโลกส่วนตัว ตัดเสิ่นซินลั่วออกไปเป็ธาตุอากาศโดยสมบูรณ์
ไป๋ลู่ยื่นมือออกไป ตบๆ ที่หัวของอวี่ฟู่ชิงเบาๆ ราวกับกำลังลูบหัวสุนัขตัวโปรด "พี่ต้องพักผ่อนเยอะๆ นะ พรุ่งนี้ค่อยมาหาหนูใหม่"
เด็กสาวเลียนแบบท่าทางกำชับอย่างเป็ห่วงเป็ใยของเขา ช่างน่ารักน่าชังจริงๆ
อวี่ฟู่ชิงถูกท่าทางออดอ้อนนั้นเล่นกลจนยิ้มกว้างออกมา แม้จะเหนื่อยล้าจากการเดินทาง แต่บนใบหน้ากลับเปี่ยมไปด้วยความสุขอย่างปิดไม่มิด
เป๊าะ~
ฟังสิ... เสียงหัวใจใครบางคนแตกสลาย
อ้อ ไม่ใช่... นั่นเสียงเสิ่นซินลั่วจิกเล็บลงกับฝ่ามือจนเล็บเจลสวยๆ หักสะบั้นต่างหาก
ไป๋ลู่พอใจถึงขีดสุด โบกมือเล็กๆ ไล่เหมือนไล่แมลง "ทูลลากันได้แล้วเพคะ หม่อมฉันจะพักผ่อน"
อวี่ฟู่ชิงยิ้มอย่างตามใจ "ครับ... องค์หญิงน้อยของพี่"
ไป๋ลู่: "............"
องค์หญิงน้อยบ้านพ่องสิ!
เสด็จพ่อฉันเป็ฮ่องเต้แห่งวงการบันเทิงย่ะ! เข้าใจไหม? ฮ่องเต้!!
ทันทีที่ก้าวพ้นประตูห้องผู้ป่วย รอยยิ้มบนหน้าของอวี่ฟู่ชิงก็หุบฉับลงทันที สีหน้าเปลี่ยนเป็เ็าดุจน้ำแข็ง
เสิ่นซินลั่วที่เดินตามหลังมาถึงกับสะดุ้ง ใกับหน้ากากที่ถูกถอดออก แค่คิดว่าเขากำลังจะคาดคั้นเอาผิดเธอ ก็ตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูก
4K
