งานเลี้ยงแซยิด ของอดีตนักการเมืองที่ผันตัวมาทำธุรกิจ
รีสอร์ตในคืนนี้ทำให้อภิเชษฐ์ได้รู้จักกับครรชิต ธนโชติปลัดกระทรวงมหาดไทยที่ดำรงตำแหน่งอยู่ในสมัยปัจจุบัน การกล่าวทักทายกันตามมารยาทเปลี่ยนเป็ชวนคุยสัพเพเหระธุรกิจการงานและเลยมายังเื่ที่ใกล้ตัวมากขึ้น
“เพิ่งรู้นะครับเนี่ยว่าสตาร์คลับที่โด่งดังเื้ัความสำเร็จก็คือลูกสาวคุณ”
ครรชิตยิ้มปลื้มกับคำชมของลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนคนเดียวของเขาที่เกิดจากภรรยาเก่าที่เสียชีวิตแม้ตนจะแต่งงานใหม่กับภรรยาที่มีอายุมากกว่าลูกสาวเพียงสี่ปีแต่ก็ไม่สามารถมีบุตรได้อีกซึ่งปัญหานั้นมันก็เกิดจากตัวเขาเองที่น้ำยาดันบูดเร็วไปหน่อย
“จริงสิเห็นลูกผมเปรยว่าอยากจะลองขยับมาทำเล้าจน์โรงแรมอยู่เหมือนกัน ได้เจอคุณอภิเชษฐ์วันนี้ก็ดีแล้วไม่ทราบว่าพอจะสนใจหรือให้ความช่วยเหลืออะไรบ้างได้ไหม”
“ไม่มีปัญหายินดีให้คำปรึกษาได้ทุกเื่เลย นี่ครับนามบัตรของผม”
นักธุรกิจใหญ่เห็นว่าความช่วยเหลือเล็กน้อยวันนี้มันไม่เหลือบ่ากว่าแรงเกินไปสำหรับเขาเพราะในวันหนึ่งวันหน้าอาจจะเป็ฝ่ายได้พึ่งพาอาศัยอำนาจบารมีจากหน้าที่การงานของครรชิตบ้างก็เป็ได้
“ผมอิจฉาคุณจริง ๆเลยที่มีลูกให้ใช้สอยถึงสี่คน ไม่ทราบว่าแต่งงานกันหมดแล้วหรือยังครับ” ท่านปลัดถามต่อ
“คนโตกับคนรองแต่งแล้วครับเหลือลูกชายกับลูกสาวคนเล็ก”
พอพูดถึงลูกสาวคนเล็กคุณงามพรรณที่เดินเข้ามาพอดีก็บอกว่ายายหนูขึ้นเครื่องกลับมาถึงเมืองไทยเป็ที่เรียบร้อยแล้วซึ่งก็สร้างความประหลาดใจให้กับอภิเชษฐ์ไม่แพ้ภรรยา
“อะไรกัน จู่ ๆจะมาก็มาไม่บอกล่วงหน้า”
“เด็กสมัยนี้ก็เป็อย่างนี้แหละครับชอบทำอะไรว่องไว ดูอย่างลูกผมสิ นึกจะไปไหนก็ไป นึกอยากทำอะไรก็ทำแถมดื้อรั้นเป็ที่หนึ่งคงคิดว่าตัวเองเป็ลูกคนเดียวอย่างไรเสียผมคงต้องตามใจกระมัง”
“ลูกของดิฉันก็เหมือนกันค่ะสงสัยจะนึกว่าตัวเองเป็ลูกสาวคนเล็กอยากทำอะไรก็ได้ เดี๋ยวก็ไปอ้อนคนโน้นทีคนนั้นทีพอจะว่ากล่าวตักเตือนขึ้นมาหน่อยพี่ชายก็โดดเข้ามาปกป้องแก้ต่างให้เสียมีแต่คนตามใจจนติดเป็นิสัยไปแล้ว”
“อย่างนั้นก็ไม่รู้ว่าลูกคุณกับลูกผมลูกของใครจะเอาแต่ใจมากกว่ากันนะครับ” อภิเชษฐ์ว่า
“ผมคิดว่าก็คงจะพอ ๆกันนั่นหละครับ ช่วยไม่ได้ ลูกรักก็เป็เสียอย่างนี้แหละครับ”
จบประโยคทั้งสามคนก็หัวเราะร่วนขึ้นพร้อมกันอย่างสุขใจที่ได้นินทาบรรดาลูก ๆ สุดที่รักของตัวเองกันบ้าง
ระหว่างทางนั่งรถกลับจากงานเลี้ยงอภิเชษฐ์ก็นึกอะไรดี ๆ ออกจึงได้เปรยออกมาว่าน่าจะลองจับคู่ลูกชายของตนกับลูกสาวของครรชิตดู
“แต่ตาวินมีแฟนอยู่แล้วนี่คะเห็นโพสต์รูปโชว์ความหวานกันเป็ว่าเล่น”
“ก็แค่แฟนยังไม่ได้ตกลงปลงใจกันเสียหน่อยได้ดองกับคนใหญ่คนโตก็ดีจะได้ส่งเสริมบารมีซึ่งกันและกัน ดูอย่างพี่ชาติสิ ได้สะใภ้เป็ลูกสาวนักการทูตยิ่งได้รู้ลู่ทางทำมาหากินในต่างประเทศเข้าไปใหญ่เราควรจะเลือกแต่สิ่งดี ๆ ให้กับลูกไม่ใช่หรือ แค่ให้เ้าวินได้ลองมีทางเลือกหลายๆ ทาง”
“ก็แล้วแต่คุณค่ะว่าไงก็ว่าตามกัน แต่สุดท้ายหากตาวินจะเลือกใครเราก็ต้องเคารพการตัดสินใจของลูกใช่ไหมคะ”
“มันแน่นอนอยู่แล้ว”
เมื่อสามีเห็นด้วยภรรยาจึงคล้องแขนซบลงตรงบ่าของผู้ที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาตลอดเกือบทั้งชีวิตอภิเชษฐ์กับงามพรรณแต่งงานกันก็เพราะความรัก ดังนั้นจึงรู้ว่าการที่ได้อยู่กับคนที่เรารักและรักเรามันมีความสุขมากมายแค่ไหน
ฝ่ายครรชิตเองก็มีความคิดดีๆ ไม่ต่างกัน เห็นว่าลูกสาวของตนถึงวัยสมควรที่จะแต่งงานและคิดเื่การมีครอบครัวได้เสียทีปล่อยให้ลอยไปลอยมาอยู่แบบนี้เห็นทีจะไม่ได้การ เพราะวันเวลาผ่านไปอายุเพิ่มขึ้นตลอดคนเป็ผู้หญิงก็จะยิ่งขายออกลำบากไหนจะเื่การมีบุตรอีก หากรีบแต่งงานใน่วัยนี้ ไม่กี่ปีคงมีหลานทันให้เขาได้อุ้มนึกไปแล้วก็ให้อิจฉาอภิเชษฐ์นัก เขาอยากจะได้ผู้ชายเยอะ ๆ อย่างนั้นบ้างเพื่อจะได้แบ่งมาใช้นามสกุลธนโชติสายสกุลของบรรพบุรุษจะได้ไม่มาสิ้นสุดลงที่ตรงเขา
“พ่อได้เจอกับคุณอภิเชษฐ์และคุณงามพรรณเ้าของโรงแรมเครือปัณฑาเขาเปิดโอกาสให้ลูกได้ทำความรู้จัก เดี๋ยวเนตรเตรียมแผนงานของลูกไปเสนอนะอีกสองสามวันพ่อจะนัดเขาให้”
“เครือปัณฑา?โรงแรมเขาก็มีเล้าจน์วีไอพีอยู่แล้วนี่คะ”
กรชนกขมวดคิ้วมุ่น ทั้งสงสัยและหงุดหงิดเพราะแน่ใจว่าไม่ได้ขอให้ครรชิตช่วยเื่นี้ผู้เป็พ่อแค่ถามว่าตอนนี้ตนทำอะไรอยู่ เธอก็อธิบายให้ฟังไปตามนั้นเอง
“เขาก็อยากจะรู้จักคนเก่งมีฝีมือเ้าของสตาร์คลับเผื่อจะได้แิอะไรดี ๆ จากคนรุ่นใหม่บ้าง”
“นี่พ่อไปโม้อะไรรึเปล่า?”
“เปล่าซักหน่อยก็พูดไปตามจริง”
เธอไม่เคยเชื่อคำพูดนั้นอยู่แล้วบิดาไม่รู้ตัวเลยหรือว่าเขาเป็คนทำให้เธอเป็คนเอาแต่ใจและเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อไม่ว่าอะไรก็จะประเคนมาให้โดยง่ายทำให้ติดนิสัยรักสบายและไม่มีความอดทน เื่ความสำเร็จของสตาร์คลับก็เหมือนกันหากไม่มีเงินและไม่ใช่ลูกสาวของท่านปลัดกระทรวงไม่มีทางที่เธอจะประสบความสำเร็จมาได้ไกลถึงขนาดนี้ครรชิตเป็ผู้ปูพรมแดงให้แถมยังคอยแอบช่วยเหลืออยู่เื้ัลูกค้าที่ร้านเกินครึ่งหนึ่งก็ล้วนเป็คนในแวดวงการงานของเขาแทบทั้งนั้น
“หนูอิ่มแล้วค่ะ”
หญิงสาวหมดความรู้สึกอยากทานอาหารเช้าขึ้นมาทันทีจึงรวบช้อนแล้วยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม
“งั้นก็ขึ้นไปนอนเถอะ”
ผู้เป็พ่ออนุญาตผ่านไปครู่เดียวเขาก็ออกไปทำงานข้างนอก กรชนกจึงเดินลงมาจูงมอเตอร์ไซค์คันใหญ่คู่ใจออกไปบิดแก้เซ็ง
เสียงเพลงสากลดังคลอเบาๆ ออกมาจากเครื่องเสียงรถยนต์คันหรู มือข้างขวาของแพรวลดาอยู่ในอุ้งมือใหญ่ของวราส่วนมือข้างซ้ายของเธอก็ลูบกลีบดอกกุหลาบสีแดงสดช่อใหญ่ที่วางอยู่บนหน้าตักเล่นอย่างทะนุถนอมบางทีก็ย้ายมาลูบของขวัญวันเกิดที่ประดับอยู่บนลำคอเรียวระหง
“แน่ใจนะว่าจะไม่ให้ไปส่งขึ้นเครื่อง”
“ไม่ต้องหรอกค่ะแพรวจะขึ้นรถตู้ไปกับทีมงาน”
“แล้วคราวนี้ไปกี่วันครับ”ใช้นิ้วหัวแม่มือเขี่ยหลังมือนุ่มนิ่มของหญิงสาวไปมา
“อาทิตย์นึงค่ะ”
“นานจังเลย”
“ไม่นานหรอกค่ะอาทิตย์เดียวยังไม่รู้ว่าจะเก็บได้กี่ที่”
แพรวลดาทำงานเป็ยูทูบเบอร์รายการท่องเที่ยว ดำเนินรายการคู่กับเพื่อนสาวอีกคนหนึ่งต้องออกเดินทางไปในทุกที่ทั้งในประเทศและต่างประเทศ ครั้งนี้เธอและทีมงานจะไปเก็บภาพบรรยากาศงานเทศกาลไทปูซัมที่ประเทศสิงคโปร์กันวราเคยชวนหญิงสาวให้มาทำงานเป็เลขานุการประจำตัวของตนเพื่อจะได้อยู่ด้วยกันตลอดเวลาแต่แพรวลดากลับปฏิเสธเพราะสนุกกับงานปัจจุบันที่ทำอยู่มากกว่า
“อยากไปด้วยบ้างจังเลย”
“ก็ไปสิคะ”
“แต่ผมติดงานสำคัญนี่นา” เสียงทุ้มนุ่มทำอ่อนหวาน
“ไว้คราวหน้าก็ได้ค่ะ”
“แต่ผมอยากไปกับคุณตอนนี้ดูท่าทางจะสนุก”
“ก็คล้ายม้าทรงในงานเทศกาลกินเจของไทยนี่แหละค่ะ”
“แล้วคุณจะไปทำไมกันกันล่ะ” ทำท่าออดอ้อนออเซาะแฟนสาวก้มหน้ามาจุมพิตที่หลังมือเบา ๆ
“เอ๋!ก็แพรวอยากนำเสนอมุมมองที่อื่นบ้างสิคะ ว๊าย!”
ประโยคสุดท้ายหญิงสาวร้องอุทานเสียงหลงเพราะมีมอเตอร์ไซค์คันใหญ่พุ่งออกมาจากซอยโดยไม่มองทางทำให้วราต้องเหยียบเบรกกระชั้นสั้น ๆ เป็เหตุให้รถกระตุก
“แพรวเป็อะไรรึเปล่า?”
“ไม่เป็ไรค่ะ”ตอบพร้อมใหน้าซีด
“ทำไมขี่ไม่ดูตาม้าตาเรือมั่งแพรวละเกลียดรถประเภทนี้ที่สุดเลย ทำซ่าอย่างกับเป็นักเลงโตวินลองขับตามไปกดแตรใส่สิคะ”
“ไม่เอาน่ะ เกิดเขาเป็นักเลงจริงแล้วชักปืนออกมาขู่ล่ะไม่เห็นในข่าวหรือที่มีคนฆ่ากันตายง่าย ๆ บนท้องถนนเพราะความหัวร้อนเื่เดียวใจเย็นนะ ขวัญเอ๊ยขวัญมาเดี๋ยววินจะไปส่งแพรวให้ถึงบ้านด้วยความปลอดภัยเอง”
แฟนหนุ่มปลอบอย่างใจเย็น มือก็ยังจับกุมแน่นไม่ยอมปล่อย แพรวลดาจึงอารมณ์เย็นลงตามแต่ก็ไม่วายบ่นหงุดหงิดใส่ไม่จบ
“สงสัยมีปัญญาซื้อรถแพง ๆ แต่ไม่มีปัญญาไปสอบใบขับขี่ นี่ถนนในเมืองนะไม่ใช่ต่างจังหวัดจะได้บิดอะไรขนาดนั้นดีนะคะที่วินขับไม่เร็วและเบรกทัน ไม่อย่างนั้นไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง ไม่ระวังเพื่อนร่วมถนนเลยนิสัยมักง่ายเห็นแก่ตัวน่าจะเจอดีเข้าสักวัน”
วรายิ้มเจื่อน ทนฟังคำบ่นของหญิงสาวชาหู คราวนี้เขาตั้งใจขับรถมองตรงไปข้างหน้ามากกว่าเดิมไม่วอกแวกกับคนข้างกายพร้อมฮัมเพลงเบา ๆ ในใจ ไม่สนใจอารมณ์หงุดหงิดและโทสะกรุ่นร้อนจนพาเธอไปส่งถึงที่บ้านได้โดยสวัสดิภาพตามคำบอก
ปัง! ปัง! ปัง!
ลูกะุทุกนัดตรงเป้าแต่ไม่เข้าจุดตาย กรชนกกลับมานั่งพักดูดกาแฟครู่เดียวก็เข้าไปทดสอบฝีมืออีกรอบและคราวนี้ก็ทำผลงานได้ดีเป็ที่น่าพอใจทำให้อารมณ์เซ็งที่มีมาผ่อนคลายลง ขาเรียวยาวก้าวออกไปยังที่จอดรถพร้อมกดเบอร์โทรหาพีอาร์สาวสวยของสตาร์คลับ
“ว่าไงจ๊ะ ตื่นรึยังเอ่ย? เดี๋ยวพี่จะเข้าไปอยากทานอะไรรึเปล่า...โอเคจ้า”
ใช้เวลาไม่นานกรชนกก็หอบหิ้วถุงส้มตำ ไก่ย่าง ลาบอีสาน ซุปหน่อไม้ยำทะเลและกาแฟเย็นตามที่อีกฝ่าย้าเข้าไป หญิงสาวมีคีย์การ์ดที่นี่อยู่แล้วเพราะเป็ห้องเดิมก่อนที่จะให้มายมิ้นท์เช่าต่อในราคามิตรภาพ
“วันนี้มีเรียนหรือ?”
ลูกน้องอายุยี่สิบสองแต่เพิ่งเรียนอยู่ปีสองคณะมนุษย์ศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยเปิดย่านรามคำแหงแต่งชุดนักศึกษาเรียบร้อยออกมาจากห้องนอน
“ค่ะ เรียนเสร็จแล้วจะไปทำเล็บกับชอปปิ้งต่อ พี่เนตรจะเข้าร้านกี่โมงคะถ้าเข้าเร็วฝากเอาชุดไปให้หน่อย มายจะได้ไม่ต้องกลับมาที่ห้อง”
“จ๊ะ เดี๋ยวพี่เอาไปให้เตรียมชุดไว้รึยัง”
“ชุดไหนก็ได้ค่ะในตู้”
พูดจบทั้งคู่ก็นั่งลงทานอาหารเช้าในเวลาจวนเที่ยงด้วยกันอย่างเอร็ดอร่อยเสร็จแล้วมายมินท์ก็รีบดื่มน้ำตามแล้วคว้ากระเป๋ากับหนังสือออกไปด้วยความเร่งรีบ แต่เหมือนจะนึกอะไรออกจึงวกย้อนกลับมาหอมแก้มลาฟอดใหญ่
“อร๊าย เหม็นส้มตำ” กรชนกว่าพลางเบี่ยงหน้าหนี
“ไปนะคะ”
เสียงประตูปิดดังปังตามหลังหญิงสาวก็ลุกนำถ้วยจานไปล้างและเก็บเข้าที่
คุณหนูของท่านปลัดกระทรวงฯ เวลาอยู่ที่บ้านมักมีคนใช้และลูกน้องของบิดาเป็มือเป็เท้าให้ตลอดเธอจึงมักชอบที่จะทำอะไรด้วยตัวเองอย่างนี้แม้มันจะเป็สิ่งเล็กน้อยก็ตามทีแค่อยากจะหัดให้ตัวเองได้รู้จักกับความปกติธรรมดาเหมือนคนอื่นเขาบ้าง เผื่อถึงเวลาบิดาหมดอำนาจวาสนาจะได้ไม่ต้องรู้สึกลำบากกับความเปลี่ยนแปลงในภายภาคหน้า.....
141
