บรรยากาศภายในบ้านตระกูลจิรัตน์วรภัทรเงียบสงบในยามเช้าแสงแดดสาดส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่ เผยให้เห็นสวนดอกไม้หลากสีที่บานสะพรั่งอยู่รอบๆบ้าน
หญิงสาวยืนอยู่หน้าประตูของตระกูลจิรัตน์วรภัทรเพื่อเตรียมใจที่จะเข้าไปข้างในด้วยใจที่ตื่นเต้นแต่ต้องเก็บอาการ
กริ๊ง!
เธอกดกริ่งไปตามที่ได้รับคำสั่งไม่นานนักก็มีคนมาเปิดประตู และพาไปที่โถงกว้าง ที่น่าจะเป็ห้องรับรอง
คุณนายมาลินี เ้าของบ้าน และเ้านายของเธอนั่งรออยู่ก่อนแล้ว
"สวัสดีค่ะคุณนายมาลินี ฉัน ธิชา มารายงานตัวตามที่นัดหมายค่ะ" ธิชาโค้งศีรษะอย่างสุภาพ
"สวัสดีธิชา ยินดีที่ได้พบ ฉันได้ยินคำชมมามากมายเกี่ยวกับความสามารถของเธอหวังว่าเธอจะดูแลมิราได้อย่างดีนะ" คุณนายมาลินียิ้มอย่างอบอุ่น
"ฉันจะทำให้ดีที่สุดค่ะ"ธิชาตอบกลับอย่างหนักแน่น
“เดี๋ยวรอก่อนนะฉันให้คนไปตามมิราแล้ว”
“…” ธิชาไม่ได้ตอบอะไรเพียงแต่โค้งศีรษะเป็การตอบว่ารับทราบ
เธอรอที่ห้องรับรองเพื่อรอพบกับมิราหญิงสาวที่เธอต้องรับผิดชอบ
เมื่อมิราเดินลงมาจากชั้นบนเธอเห็นเป็ครั้งแรก สายตาของเธอจับจ้องไป ใบหน้าที่คมเข้ม และงดงามของมิรา
ดวงตาสีอำพันที่เปล่งประกายร่างกายสูงใหญ่กำยำ ไหล่กว้างอกผายขาเรียวยาวแข็งแรงได้สัดส่วนแสดงถึงความมั่นใจและความสง่างามของเขา ทำให้หญิงสาวรู้สึกเหมือนหัวใจเต้นแรงแต่ก็พยายามควบคุมตัวเอง
เขาหล่อมาก
ธิชาคิดในใจ
"ธิชานี่ลูกสาวฉัน มิรา เธอจำเขาได้มั้ย? เคยเจอกันเมื่อหลายปีก่อน"คุณนายมาลินีแนะนำ
"สวัสดีค่ะคุณมิรา ยินดีที่ได้พบอีกครั้งนะคะ" หญิงสาวยิ้มอย่างอบอุ่นแต่ในใจรู้สึกตื่นเต้น
"สวัสดีธิชาฝากตัวด้วยนะ" มิรายิ้มตอบ
การแนะนำตัวจบลงด้วยการสนทนาเล็กน้อยเกี่ยวกับหน้าที่และความรับผิดชอบของธิชาในฐานะบอดิการ์ด
หญิงสาวถูกนำไปที่ห้องพักที่จัดเตรียมไว้ให้ซึ่งอยู่ใกล้กับห้องของมิรา เพื่อให้สะดวกต่อการดูแลและป้องกันภัยในยามวิกาล
วันแรกของการทำงานผ่านไปด้วยความเรียบร้อยทุกอย่างดูปกติ ไม่มีสิ่งผิดปกติใดๆ หญิงสาวคอยเฝ้าดูแลและติดตามมิราอย่างใกล้ชิดทั้งในเวลาที่เธอทำงาน อ่านหนังสือ หรือเดินเล่นในสวน
“นี่สรุปเธอจำฉันได้ไหม?” มิราเริ่มการสนธนา
“จำได้ค่ะ”
“แล้วทำไมยังต้องทำตัวเป็ทางการแบบนี้ล่ะ?”
“มันเป็หน้าที่ค่ะคุณหนู”
“ไม่ต้องเรียกคุณหนูได้ปะ เรียกพี่เหมือนเดิมไม่ได้หรอ?”
“ไม่ได้ค่ะ มันเป็คำสั่ง”
“ช่างแม่งคำสั่งมันไปดิ”
“ไม่ได้ค่ะ ขออภัยด้วยค่ะคุณหนู”
“...”
มิราเงียบไปเหมือนจะอารมณ์เสียเล็กน้อย ที่เห็นว่าหญิงสาวเป็แบบนี้ ไม่เหมือนกับในตอนแรกที่รู้จักกัน ทุกอย่างต้องอยู่ในคำสั่ง
“ได้ งั้นมานั่งนี่” มิราชี้ไปที่ตักของเขา
(เขาคิดจะทำอะไร?)
“เอ่อ…”
“นี่คือคำสั่ง”
(นั่งก็นั่งวะ)
“ค่ะ”
“เธอเป็เบต้าหรอ?”
(ถามทำไมก่อน)
“เอ่อ…ค่ะ”
“...”
(ให้นั่งแล้วเงียบแปลว่าอะไร?)
มิราเงียบไป สักพักธิชาก็ได้กลิ่นบางอย่างกระจายฟุ้งไปทั่วบริเวณเป็ความหอมของช็อกโกแลตที่เข้มข้น ร่างกายของหญิงสาวเริ่มร้อนรุ่มหัวใจเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้
"ธิชาเป็อะไรหรือเปล่า" มิราถามด้วยความใเมื่อเห็นหญิงสาวเริ่มมีอาการแปลกๆ
"มิรา...ฉัน...ฉันรู้สึก..."ธิชาพูดไม่ออก ร่างกายเริ่มสั่นไหว
ดูเหมือนว่ามิราจะปล่อยฟีโรโมนเพื่อทดสอบธิชา และในตอนนี้ธิชาได้กลิ่นที่เข้มข้นทำให้หญิงสาวไม่สามารถควบคุมตัวเองได้เข้าไปกอดมิราแน่น
นี่ฉันเป็อะไรทำไมถึงเป็แบบนี้
"ธิชาใจเย็นๆ นะ" มิราพยายามปลอบใจ แต่มุมปากยกยิ้มเล็กน้อย
มิราอุ้มหญิงสาวที่มีอาการบางอย่างไปวางบนที่นอนนุ่มและจะผละออกมาเพราะดูจากอาการแล้ว หญิงสาวตรงหน้ามีอาการฮีทอย่างแน่นอน
ไหนว่าเป็เบต้าแล้วทำไมได้กลิ่นฟีโรโมนฉันละ หึ เธอเป็ของฉันจะเบต้าหรือโอเมก้าเธอก็คือของฉัน
ไม่ทันที่มิราจะลุกออกไปมือบางก็คว้าแขนเธอไว้อย่าง้า
“พี่มิชะ…ช่วยชาด้วย” มิรานิ่งไปเล็กน้อยที่ได้ยินร่างบางตรงหน้าเรียกตัวเองแบบที่เคยสนิทกันมันดีจนเธออยากจะจับคนตรงหน้ากดให้รู้แล้วรู้รอด
หมับ!!!
ไม่ทันได้คิดอะไรต่อธิชาดึงเธอเข้าไปประกบปากทันทีจูบนั้นเป็เหมือนสะพานเชื่อมหัวใจของทั้งสอง สายตาอ้อนวอนที่ส่งมาถึงมิราแทบจะทำให้คนร่างหนาคลั่ง กลิ่นฟีโรโมนที่หอมหวานที่ธิชาปล่อยออกมาอย่างไม่รู้ตัวยิ่งดึงดูดเธออย่างมาก จนมิรารู้สึกร้อนๆบริเวณท้องน้อยทันที
เธอ้าที่จะคนตรงหน้าแต่เธอไม่อยากทำในตอนที่หญิงสาวมีอาการฮีทแบบนี้ เธอไม่ได้ใจดีหรอกแต่เธอ้าให้คนตรงหน้ารับรู้อย่างชัดเจนว่า หญิงสาวเป็ของเธอ แม้จะยินยอมหรือไม่ก็ตาม
“ชา อย่าทำแบบนี้”
“ช่วย..ชา ได้โปรด ”
“...”
“จูบชา…มากกว่านี้ได้ไหมพี่มิ” ธิชายังคงพูดเชิญชวนไม่หยุดพร้อมมือที่พยายามจะถอดเสื้อของคนร่างหนา กอดรัดมิราไว้ไม่ให้ไปไหนยิ่งทำให้แก่นกายของเธอยิ่งจะทนไม่ไหว
“เธอกำลังทำให้พี่คลั่ง”
มิรากดร่างบางให้นอนลงก่อนที่จะปลดชุดของคนใต้ร่างแบบที่เรียกได้ว่ากระชากออกกระดุมกระเด็นไปคนทะทิศคนละทาง จนเผยให้เห็นอกอวบที่เกินคาด
ใครจะทนวะแบบนี้ เชี้ยเอ้ย
ร่างหนาเริ่มใช้มือจับไปที่อกอวบคนตรงหน้าทันทีริมฝีปากก็ลากไล่จากซอกคอ ลงมาหาเนินอก ปลายลิ้นไล้เลียยอดสีเซอรี่สดดูดด่ำยอดปทุมทัน
“อ๊าา พี่มิมากกว่านี้ ชาอยากได้มากกว่านี้” เสียงครางกระเส่าจากคนใต้ร่างยิ่งทำให้มิราต้องกดอารมณ์ตัวเองเอาไว้
มือหนารวบสองแขนบางไว้บนหัว แล้วกดไว้เพราะมือเธอในตอนนี้ อยู่ไม่สุขเลย ทั้งลูบทั้งคลำจนจะทนไม่ได้
“อยู่เฉยๆ”
“พี่มิชาอยากได้ของพี่ ได้โปรด”
“รอก่อนพี่กลัวเธอจะรับไม่ไหว..”
“อยากได้..”
“เธอจะได้ถ้าเธอเป็เด็กดี ธิชา”
จบคำพูดนั้นมิราก็บรรเลงริมฝีปากหนาลงบนร่างบางดูดดื่มแทบลืมหายใจ ไล่จากอกอวบลงมาหาส่วนล่างของหญิงสาวเรื่อยๆ หญิงสาวดิ้นเร่าๆด้วยความเสียวซ่านบวกกับความ้าที่เอ่อล้น
“อ๊าา มันดีแปลกๆ ”
ไม่มีคำพูดใดออกจากปากมิราเธอแยกขาเรียวออกจากกัน หลังจากที่ถอดกางเกงของหญิงสาวออกแล้วเผยให้เห็นช่องทางหวานที่ทำท่าเหมือนเชื้อเชิญให้เขาไปลิ้มลอง
แน่นอนมิราเข้าลิ้มลองความหวานนั้นทันทีด้วยความชำนาญ ปลายลิ้นไล้เลียจนเธอดิ้นเร่าๆปานจะขาดใจ
“อ๊า พี่มิชาเสียว อย่าหยุดนะ”
มิรายกยิ้มมุมปากอย่างพอใจก่อนที่จะใช้นิ้วเรียวสอดเข้าไปในช่องทางหวาน นิ้วและลิ้นทำงานผสานกันอย่างชำนาญลิ้นบดขยี้ติ่งเสียวเน้นๆ จนร่างบางเปร่งเสียงคราง เสียวจนร่างกายสั่นระริก
“เธอจะให้ฉันหยุดตอนนี้ไม่ทันแล้วนะ กลิ่นที่เธอปล่อยออกมามันหวานจนอยากจะกินเธอทั้งตัว…”
มิราใช้แก่นกายถูไถช่องทางหวานของร่างบางเบาๆก่อนที่จะแทรกมันเข้าไปในช่องทางฉ่ำเยิ้ม หญิงสาวที่ได้รับสิ่งแปลกปลอมเข้าไปกระตุกเบาๆ
“อื่อ เจ็บ”
“ผ่อนคลาย…อย่าเกร็ง…”มิรานิ่งไปสักพัก เพื่อให้หญิงสาวปรับตัวกับสิ่งแปลกปลอมภายในตอดแน่นจนแทบจะะเิ จนเธอคิดสงสัยขึ้นมา
“ครั้งแรก?”
“อื่ออ จูบชาหน่อยได้มั้ย ชาเจ็บ พี่ปลอบชาหน่อยนะ” หญิงสาวตอบด้วยเสียงอ้อนๆ
“หึ ได้สิให้รางวัลกับที่เธอเก็บมันไว้ให้ฉันละกันนะ..”
เธอลูบผมของหญิงสาวเบาๆมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ฉ่ำไปด้วยน้ำใสๆ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาจูบอย่างอ่อนโยนจูบนั้นเบาหวิวแต่ทิ้งความหวานซึ้งไว้บนริมฝีปาก
“น่าจะชินแล้วฉันจะขยับแล้วนะคนสวย”
ไม่รอคำตอบใดๆเธอเริ่มขยับช้าๆ และเริ่มเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นเรื่อยๆ ตามแรงอารมณ์เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังขึ้น
ตับตับ ตับ
“อ๊ะอ๊ะ พี่มิ ซี๊ดดด” มิรากระแทกร่างถ่าโถมไม่หยุดหย่อนกระแทกเข้าออกอย่างรุนแรงจนร่างบางสั่นสะท้านไปด้วยแรงกระแทกพร้อมกับครางด้วยความเสียวซ่านที่เกินจะรับไหว
มิราเห็นว่าหญิงสาวแทบจะขาดใจแล้วกับการกระแทกของเธอ จึงดึงร่างเล็กให้มาคร่อมอยู่้า
“เธอขยับเองเลยถ้าพี่ทำต่อ เธอจะรับไม่ไหวเอา…หึหึ”
หญิงสาวหน้าแดงเล็กน้อยแต่ก็ขยับตามความ้าเบาๆ แต่ดูเหมือนจะไม่ทันใจมิราเธอจับเอวหญิงสาวกระแทกลงมาอย่างรุนแรง
“ใบหน้านี้ของเธอทำให้พี่คลั่งได้นะธิชา”
ตับตับ ตับ
“อ๊ะ อ๊า”
มือที่ควบคุมคน้าเริ่มจังหวะให้ถี่ขึ้นจนคน้าขาอ่อนแรงล้มทับลงมาทันที เธอพลิกตัวกลับมาขึ้นคร่อมแล้วทำจังหวะต่อทันที จนจบเกมรักนี้ในที่สุด
หญิงสาวอ่อนแรงแล้วสลบไปทันที มิราเห็นแบบนั้นก็หัวเราะในรำคอเบาๆก่อนที่จะห่มผ้าให้คนตรงหน้าแล้วยิ้มร้ายเหมือนคนที่ได้สิ่งที่้าแล้ว
เธอเป็ของฉันแล้วธิชาหนีไปไหนไม่พ้นหรอก
300
