...เข็มนาฬิกาบอกเวลาตีสอง คืนนี้ผมนอนไม่หลับ...
ผมพลิกตัวกระสับกระส่ายอยู่บนเตียงมาั้แ่เที่ยงคืน พรุ่งนี้เช้าผมมีนัดไปดูหนังกับแพรพิชชา ตอนเย็นที่ผมกลับถึงบ้านหลังจากไปช่วยงานที่คณะ แม่บอกผมว่าแพรฝากบอกว่า ถ้าพรุ่งนี้ผมเสร็จธุระตอนไหนให้ไปหาเธอที่ร้าน เราจะได้ไปดูหนังพร้อมกัน ตอนนี้ผมรู้สึกบอกไม่ถูก ที่ผมนอนไม่หลับ มันเป็เพราะว่าวันพรุ่งนี้ผมกับแพร เราจะได้ไป “เดท” ด้วยกัน อย่างที่ไม่ได้ไปกันเลยั้แ่แพรขึ้นมหาวิทยาลัยรึเปล่านะ หรือไม่ก็ ตอนนี้ผมกำลังฟุ้งซ่าน นึกถึงเื่เมื่อสองปีที่แล้ว ถึงแม้มันจะเกิดขึ้นมานานแล้ว แต่ผมยังจำทุกอย่างได้ดี เหมือนกับมันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เอง
สองปีที่แล้ว
วันนั้น....ผมรีบแต่งตัวั้แ่ฟ้ายังไม่มืด บนโต๊ะมีห่อของขวัญกล่องเล็ก ๆ ที่ผมตั้งใจจะเอาให้แพร แพรบอกผมว่า งานเลี้ยงที่แพรสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ เป็งานเล็ก ๆ ที่ไม่ได้มีแขกมาก นอกจากเราสองแม่ลูกแล้ว ก็มีน้าสาย คุณลุงพีระ พ่อของแพร พนักงานที่ร้านทอง และเพื่อน ๆ ของแพรอีกห้าหกคน ดู ๆ แล้วก็น่าจะสนุกดี
....แพรจะดีใจมั้ยนะ ที่ได้เห็นของขวัญของผม...
นาฬิกาสายเหล็กหน้าปัดสีฟ้ายี่ห้อดังที่นอนนิ่งอยู่ในกล่องของขวัญนั้น ผมต้องใช้เวลาเก็บเงินเกือบห้าเดือนกว่าจะซื้อมันมาได้ ราคาของมันจริง ๆ แล้วไม่ถึงหมื่น แต่เงินหลักหมื่นของเด็กนักศึกษาปี 3 มันเป็เื่หายากมาก ผมต้องไปเป็ผู้ช่วยอาจารย์เตรียมแล็บตอนเย็น สอนพิเศษเด็กมัธยมโรงเรียนสาธิตของมหาวิทยาลัย เวลาส่วนตัวแทบจะไม่เหลือ ่หลายเดือนที่เก็บเงิน ผมได้นอนวันละไม่เกิน 5 ชั่วโมง และแน่นอน ผมไม่ค่อยได้เจอแพร
ผมรู้ว่าแพรชอบนาฬิกาเรือนนี้ เพราะปีที่แล้วเราไปดูหนังกัน ระหว่างรอเข้าไปในโรงหนังเราไปเดินโต๋เต๋แถวนั้นแล้วแพรก็ไปเห็นนาฬิกาเรือนนี้เข้า ผมจำได้ว่าแพรทำตาโต หน้าแทบจะชิดกระจกตู้โชว์ของนาฬิกา แล้วก็คร่ำครวญเสียงหงุงหงิง
“โอ๊ย สวยจังเลยค่ะพี่รัชช์ แพรอยากได้จัง แต่แหม ทำไมแพงจังนะ ทำไมไม่มีโปรให้เด็กมัธยมที่เตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัยบ้างเลย”
“โธ่เอ๊ยแพร มันจะมีได้ยังไงโปรโมชั่นแบบนี้ เอางี้ ถ้าแพรอยากได้จริง ๆ ลองขอลุงพีระดูมั้ยล่ะ”
“โหยยย ไม่เอาหรอกค่ะ แพงเกิน ป๋าไม่ซื้อให้แน่ ๆ ”
“งั้น เอางี้มั้ยล่ะ ถ้าแพรเข้าคณะนิเทศอย่างที่แพรอยากเรียนได้ พี่จะซื้อให้” ผมเสนออย่างใจป้ำ ั้แ่รู้จักกันมา นอกจากเลี้ยงขนมกับเลี้ยงหนังเป็บางครั้งแล้ว ผมแทบไม่มีของอะไรให้แพรเป็ชิ้นเป็อันเลย แพรซะอีกที่มีของให้ผมแทบจะทุกเทศกาล อย่างตอนที่ผมสอบเข้าแพทย์ได้ แพรก็ซื้อ Atlas Anatomy (หนังสือภาพสรีระของมนุษย์ทุกระบบในร่างกาย) เล่มละเป็พันให้ผม ของทุกชิ้นที่แพรให้ แพรจะแนบการ์ดมาให้ด้วยเสมอ การ์ดทุกใบของแพรจะขึ้นต้นว่า “แด่พี่ชายข้างบ้านที่แสนดี” ทุกวันนี้การ์ดพวกนั้นผมเก็บไว้อย่างดีในกล่องที่อยู่ในห้องนอน
...ให้ผมได้ตอบแทนแพรบ้าง สำหรับผม มันไม่ใช่เื่เหลือบ่ากว่าแรงอะไรเลย..
“ยิ่งไม่ได้ใหญ่เลยค่ะ ของพี่ราคาแบบนี้ แพรไม่กล้าให้พี่รัชช์ซื้อให้หรอกค่ะ เกรงใจตายเลย” แพรย่นจมูกนิด ๆ ท่าทางนั้นทำให้คนมองอย่างผมรู้สึกเหมือนจะ “ตายเลย” ไปด้วย หนูแฉะของผม ทำไมน่ารักแบบนี้นะ
“อื้อ” ผมจำได้ว่าวันนั้นผมไม่ได้รับปากอะไร และจากวันนั้น เราก็ไม่ได้พูดเื่นาฬิกาเรือนนั้นอีกเลย
นี่ล่ะครับ เป็เหตุผลว่าทำไม ผมถึงได้ซื้อนาฬิกาเป็ของขวัญให้แพร
ผมเดินก้าวเท้ายาว ๆ ไปที่สนามหญ้าหน้าบ้านของแพร แม่ของผมท่านแยกไปคุยกับพวกพี่ ๆ พนักงานร้านทองและน้าสายไปก่อนหน้านี้แล้ว นั่น ผมเห็นเด็กผู้หญิงกลุ่มใหญ่ 7-8 คนกำลังนั่งล้อมวงคุยกันอย่างสนุก บนชุดเก้าอี้ เพื่อน ๆ แต่ละคนของแพรแต่งตัวน่ารักสดใส และ ออกจะ “เป็สาว” ไปซักหน่อย แต่สาวน้อยตัวเล็กในชุดเสื้อกระโปรงติดกันสีฟ้าอ่อนกลับโดดเด่นเข้าตาผมเหมือนมีสปอร์ตไลท์นำทาง
แพรกำลังหัวเราะอยู่กับเพื่อน ๆ พร้อมกับคุยไม่หยุดปาก ผมได้แต่อมยิ้มเมื่อเห็นท่าทางของแพร เหมือนหนูแฉะจะไม่รู้ตัวเลยว่ามีใครกำลังแอบมอง
แต่เอ๊ะ นั่นใครกัน!!!
ผู้ชายคนนึงเดินออกมาจากตัวบ้าน ในมือมีกล่องของขวัญขนาดใหญ่เดินเข้าไปหาแพร ทันทีที่เขาเดินเข้าไปถึง สาว ๆ ทั้งหลายก็กรี๊ดกร๊าดกันใหญ่ แพรเองก็มีท่าทางแสดงออกชัดว่าดีใจ ผู้ชายคนนั้นเดินตรงเอาของขวัญไปที่แพร อะไรบางอย่างทำให้ผมไม่กล้าเดินเข้าไปใกล้ ได้แต่หยุดมองอยู่เงียบ ๆ
ผมได้ยินเสียงหลายคนลุ้นให้แพรเปิดของขวัญ และเมื่อแพรเปิดออกมาดู ผมเห็นทุกคนอุทานด้วยความทึ่ง เสียงแซวดังไม่ขาดปาก
“ว้าวววว พี่เจเนี่ยน่ารักจังเลยน้า ซื้อ BAO BAO ให้แพรด้วย รุ่นนี้ยังไม่เข้าไทยเลยนี่คะ คิตตี้เห็นข่าว”
“พี่เจ แหม ๆ ๆ ๆ ๆ สวีตกันแบบนี้ พวกเราอิจฉานะคะ”
“ดูสิ มีการ์ดด้วย เขียนว่า “With love” พี่เจน่ะ จะเปลี่ยนงานเลี้ยงฉลองให้ยัยแพร เป็ฉลองความรักรึไงเนี่ย”
จากนั้นผมแทบไม่ได้ยินเสียงอะไรอีก หูผมแทบดับด้วยความรู้สึกบางอย่างที่พุ่งสูง ผมตัดสินใจหันหลังกลับ แต่ยังไม่ทันก้าวขาออกมา ผมก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคย
“พี่รัชช์คะ มาแล้วเหรอคะ แพรกำลังรออยู่เลย”