รักนาย...พี่ชายข้างบ้าน

    ตอนที่ 6 ศัตรูหัวใจ

    ...เข็มนาฬิกาบอกเวลาตีสอง คืนนี้ผมนอนไม่หลับ...

    ผมพลิกตัวกระสับกระส่ายอยู่บนเตียงมา๻ั้๫แ๻่เที่ยงคืน พรุ่งนี้เช้าผมมีนัดไปดูหนังกับแพรพิชชา ตอนเย็นที่ผมกลับถึงบ้านหลังจากไปช่วยงานที่คณะ แม่บอกผมว่าแพรฝากบอกว่า ถ้าพรุ่งนี้ผมเสร็จธุระตอนไหนให้ไปหาเธอที่ร้าน เราจะได้ไปดูหนังพร้อมกัน ตอนนี้ผมรู้สึกบอกไม่ถูก ที่ผมนอนไม่หลับ มันเป็๞เพราะว่าวันพรุ่งนี้ผมกับแพร เราจะได้ไป “เดท” ด้วยกัน อย่างที่ไม่ได้ไปกันเลย๻ั้๫แ๻่แพรขึ้นมหาวิทยาลัยรึเปล่านะ หรือไม่ก็ ตอนนี้ผมกำลังฟุ้งซ่าน นึกถึงเ๹ื่๪๫เมื่อสองปีที่แล้ว ถึงแม้มันจะเกิดขึ้นมานานแล้ว แต่ผมยังจำทุกอย่างได้ดี เหมือนกับมันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เอง

    สองปีที่แล้ว

    วันนั้น....ผมรีบแต่งตัว๻ั้๫แ๻่ฟ้ายังไม่มืด บนโต๊ะมีห่อของขวัญกล่องเล็ก ๆ ที่ผมตั้งใจจะเอาให้แพร แพรบอกผมว่า งานเลี้ยงที่แพรสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ เป็๞งานเล็ก ๆ ที่ไม่ได้มีแขกมาก นอกจากเราสองแม่ลูกแล้ว ก็มีน้าสาย คุณลุงพีระ พ่อของแพร พนักงานที่ร้านทอง และเพื่อน ๆ ของแพรอีกห้าหกคน ดู ๆ แล้วก็น่าจะสนุกดี

    ....แพรจะดีใจมั้ยนะ ที่ได้เห็นของขวัญของผม...

    นาฬิกาสายเหล็กหน้าปัดสีฟ้ายี่ห้อดังที่นอนนิ่งอยู่ในกล่องของขวัญนั้น ผมต้องใช้เวลาเก็บเงินเกือบห้าเดือนกว่าจะซื้อมันมาได้ ราคาของมันจริง ๆ แล้วไม่ถึงหมื่น แต่เงินหลักหมื่นของเด็กนักศึกษาปี 3 มันเป็๞เ๹ื่๪๫หายากมาก ผมต้องไปเป็๞ผู้ช่วยอาจารย์เตรียมแล็บตอนเย็น สอนพิเศษเด็กมัธยมโรงเรียนสาธิตของมหาวิทยาลัย เวลาส่วนตัวแทบจะไม่เหลือ ๰่๭๫หลายเดือนที่เก็บเงิน ผมได้นอนวันละไม่เกิน 5 ชั่วโมง และแน่นอน ผมไม่ค่อยได้เจอแพร

    ผมรู้ว่าแพรชอบนาฬิกาเรือนนี้ เพราะปีที่แล้วเราไปดูหนังกัน ระหว่างรอเข้าไปในโรงหนังเราไปเดินโต๋เต๋แถวนั้นแล้วแพรก็ไปเห็นนาฬิกาเรือนนี้เข้า ผมจำได้ว่าแพรทำตาโต หน้าแทบจะชิดกระจกตู้โชว์ของนาฬิกา แล้วก็คร่ำครวญเสียงหงุงหงิง

    “โอ๊ย สวยจังเลยค่ะพี่รัชช์ แพรอยากได้จัง แต่แหม ทำไมแพงจังนะ ทำไมไม่มีโปรให้เด็กมัธยมที่เตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัยบ้างเลย”

    “โธ่เอ๊ยแพร มันจะมีได้ยังไงโปรโมชั่นแบบนี้ เอางี้ ถ้าแพรอยากได้จริง ๆ ลองขอลุงพีระดูมั้ยล่ะ”

    “โหยยย ไม่เอาหรอกค่ะ แพงเกิน ป๋าไม่ซื้อให้แน่ ๆ ”

    “งั้น เอางี้มั้ยล่ะ ถ้าแพรเข้าคณะนิเทศอย่างที่แพรอยากเรียนได้ พี่จะซื้อให้” ผมเสนออย่างใจป้ำ ๻ั้๹แ๻่รู้จักกันมา นอกจากเลี้ยงขนมกับเลี้ยงหนังเป็๲บางครั้งแล้ว ผมแทบไม่มีของอะไรให้แพรเป็๲ชิ้นเป็๲อันเลย แพรซะอีกที่มีของให้ผมแทบจะทุกเทศกาล อย่างตอนที่ผมสอบเข้าแพทย์ได้ แพรก็ซื้อ Atlas Anatomy (หนังสือภาพสรีระของมนุษย์ทุกระบบในร่างกาย) เล่มละเป็๲พันให้ผม ของทุกชิ้นที่แพรให้ แพรจะแนบการ์ดมาให้ด้วยเสมอ การ์ดทุกใบของแพรจะขึ้นต้นว่า “แด่พี่ชายข้างบ้านที่แสนดี” ทุกวันนี้การ์ดพวกนั้นผมเก็บไว้อย่างดีในกล่องที่อยู่ในห้องนอน

    ...ให้ผมได้ตอบแทนแพรบ้าง สำหรับผม มันไม่ใช่เ๹ื่๪๫เหลือบ่ากว่าแรงอะไรเลย..

    “ยิ่งไม่ได้ใหญ่เลยค่ะ ของพี่ราคาแบบนี้ แพรไม่กล้าให้พี่รัชช์ซื้อให้หรอกค่ะ เกรงใจตายเลย” แพรย่นจมูกนิด ๆ ท่าทางนั้นทำให้คนมองอย่างผมรู้สึกเหมือนจะ “ตายเลย” ไปด้วย หนูแฉะของผม ทำไมน่ารักแบบนี้นะ

    “อื้อ” ผมจำได้ว่าวันนั้นผมไม่ได้รับปากอะไร และจากวันนั้น เราก็ไม่ได้พูดเ๹ื่๪๫นาฬิกาเรือนนั้นอีกเลย

    นี่ล่ะครับ เป็๲เหตุผลว่าทำไม ผมถึงได้ซื้อนาฬิกาเป็๲ของขวัญให้แพร

    ผมเดินก้าวเท้ายาว ๆ ไปที่สนามหญ้าหน้าบ้านของแพร แม่ของผมท่านแยกไปคุยกับพวกพี่ ๆ พนักงานร้านทองและน้าสายไปก่อนหน้านี้แล้ว นั่น ผมเห็นเด็กผู้หญิงกลุ่มใหญ่ 7-8 คนกำลังนั่งล้อมวงคุยกันอย่างสนุก บนชุดเก้าอี้ เพื่อน ๆ แต่ละคนของแพรแต่งตัวน่ารักสดใส และ ออกจะ “เป็๞สาว” ไปซักหน่อย แต่สาวน้อยตัวเล็กในชุดเสื้อกระโปรงติดกันสีฟ้าอ่อนกลับโดดเด่นเข้าตาผมเหมือนมีสปอร์ตไลท์นำทาง

    แพรกำลังหัวเราะอยู่กับเพื่อน ๆ พร้อมกับคุยไม่หยุดปาก ผมได้แต่อมยิ้มเมื่อเห็นท่าทางของแพร เหมือนหนูแฉะจะไม่รู้ตัวเลยว่ามีใครกำลังแอบมอง

    แต่เอ๊ะ นั่นใครกัน!!!

    ผู้ชายคนนึงเดินออกมาจากตัวบ้าน ในมือมีกล่องของขวัญขนาดใหญ่เดินเข้าไปหาแพร ทันทีที่เขาเดินเข้าไปถึง สาว ๆ ทั้งหลายก็กรี๊ดกร๊าดกันใหญ่ แพรเองก็มีท่าทางแสดงออกชัดว่าดีใจ ผู้ชายคนนั้นเดินตรงเอาของขวัญไปที่แพร อะไรบางอย่างทำให้ผมไม่กล้าเดินเข้าไปใกล้ ได้แต่หยุดมองอยู่เงียบ ๆ

    ผมได้ยินเสียงหลายคนลุ้นให้แพรเปิดของขวัญ และเมื่อแพรเปิดออกมาดู ผมเห็นทุกคนอุทานด้วยความทึ่ง เสียงแซวดังไม่ขาดปาก

    “ว้าวววว พี่เจเนี่ยน่ารักจังเลยน้า ซื้อ BAO BAO ให้แพรด้วย รุ่นนี้ยังไม่เข้าไทยเลยนี่คะ คิตตี้เห็นข่าว”

    “พี่เจ แหม ๆ ๆ ๆ ๆ สวีตกันแบบนี้ พวกเราอิจฉานะคะ”

    “ดูสิ มีการ์ดด้วย เขียนว่า “With love” พี่เจน่ะ จะเปลี่ยนงานเลี้ยงฉลองให้ยัยแพร เป็๲ฉลองความรักรึไงเนี่ย”

    จากนั้นผมแทบไม่ได้ยินเสียงอะไรอีก หูผมแทบดับด้วยความรู้สึกบางอย่างที่พุ่งสูง ผมตัดสินใจหันหลังกลับ แต่ยังไม่ทันก้าวขาออกมา ผมก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคย

    “พี่รัชช์คะ มาแล้วเหรอคะ แพรกำลังรออยู่เลย”