ที่ทำงาน
ในขณะที่แอนนี่กรี๊ดเสียงดังลั่นเพราะความไม่พอใจเตชินอยู่นั้น นิวก็เผลอสอดมือของตัวเองประสานเข้ากับมือของเตชินอย่างลืมตัว แต่ว่าแอนนี่กลับไม่พอใจกับท่าทีของนิวที่ดูสนิทสนมกับเตชิน แอนนี่จึงโผเข้าไปซบกอดนิวอย่างเต็มตัวโดยไม่กลัวสื่อจะเล่นข่าวเลย
“ฮึก ฮึก พี่นิวขา?”
แอนนี่ออดอ้อนนิวเพื่อประชดเตชิน แต่เตชินกลับไม่ได้รู้สึกสนุกไปกับเธอ เพราะเตชินคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเธอ พร้อมกับออกแรงบีบลงไป
หมับ!
"อย่าแตะต้องเขา"
เตชินเค้นเสียงออกมาเตือนแอนนี่อีกครั้ง แต่แอนนี่กลับใช้วิธีออดอ้อนและโวยวายตามสไตส์ดาราเพื่อแก้ปัญหา
"กรี๊ด...พี่นิวขา ไอ้หมอนี่มันเป็ใครคะ? ทำไมมันต้องตะคอกแอนนี่ด้วยค่ะ แอนนี่กลัว"
เมื่อนิวเห็นว่าแอนนี่มีท่าทีกลัวเตชินจริง ๆ นิวก็รีบหันมาปรามเตชินด้วยสายตาเบา ๆ ก่อนที่นิวจะบอกกับแอนนี่เสียงเรียบว่า
"แอนนี่? คุณไม่ต้องกลัวเขาหรอกนะครับ เพราะคือเขาเป็บอดี้การ์ดของผมเองครับ เขาไม่ทำอะไรคุณหรอกครับ ไม่ต้องกลัว"
กรี๊ด
"พี่นิวขา...พี่ไปเอาคนป่าเถื่อนแบบนายคนนี้มาเป็บอดี้การ์ดของพี่ได้ยังไงกันคะ? แอนนี่ไม่ชอบมันเลยค่ะ แอนนี่กลัว"
แอนนี่อ้อนนิวด้วยการอิงแอบนิวมากขึ้นจนเหมือนจะรวมร่างกันอยู่แล้ว และแอนนี่ยิ่งออดอ้อนดาราหนุ่มมากขึ้นเมื่อเธอเห็นสายตาของเตชินที่สื่อความหมายว่า...เขาเองก็รักนิวมากจนล้นใจ
“พี่นิวขา...แอนนี่กลัว”
เตชินจ้องมองท่าทีของแอนนี่ด้วยความไม่พอใจบวกกับความหึงหวงสุดขีด
และเมื่อความอดทนของเตชินสิ้นสุดลง เขาก็เดินเข้าไปกระชากแขนของแอนนี่ออกจากตัวของนิวอีกครั้ง พร้อมกับดันนิวให้ไปหลบอยู่ด้านหลังของตัวเอง
"ปล่อยเขาซะ ถ้าเธอไม่อยากตาย"
เตชินเค้นเสียงทุ้มต่ำออกไปเตือนแอนนี่อีกครั้ง และพยายามทำใจให้ร่ม ๆ เข้าไว้ แต่แอนนี่ก็ยังราวีไม่เลิก เพราะเธอยังคงปรี่เข้ามาตบตีเตชิน พร้อมกับกรีดร้องเสียงดังลั่นด้วยความไม่พอใจ
“กรี๊ด! อร๊าย!”
เสียงของแอนนี่นั้นดังก้องกังวานมากจนคนแถวนั้นแตกตื่นและต่างวิ่งเข้ามารุมล้อมเพราะความใ แต่เตชินไม่สนใจใครหน้าไหนทั้งนั้น เพราะเตชินฉุดข้อมือของนิวออกห่างจากแอนนี่ ก่อนที่เตชินจะพานิวไปส่งจนถึงหน้าห้องทำงาน
"โห...เราแค่ขอให้พระเ้าส่งใครสักคนมาช่วยกันยัยแอนนี่ออกไปไม่ถึงนาทีเลยก็มาช่วยจริง ๆ อะไรจะเร็วปานนี้...ขนาดขอพรกับเทพทันใจยังไม่ไวขนาดนี้เลยนะเนี่ย โห...ดีงามเลยคุณบอดี้การ์ด น่าประทับใจจริง ๆ เลย ขอบคุณและขอบคุณ"
นิวพึมพำกับตัวเองเบา ๆ แต่เตชินกลับได้ยินสิ่งที่นิวเอื้อนเอ่ยทุกถ้อยคำ และมันก็ดีพอที่จะทำให้คนเงียบขรึมอย่างเตชินยิ้มกว้างออกมาอย่างลืมตัว เพราะเตชินดีใจมากที่นิวเริ่มมองเขาในมุมที่ดีขึ้น
แต่ในจังหวะที่นิวเหลือบไปเห็นเตชินยิ้ม นิวกลับนิ่งอึ้งไปพักใหญ่ เพราะก่อนหน้านี้เขาไม่เคยเห็นบอดี้การ์ดของเขายิ้มเลย แต่พอแล้วยิ้มแล้วก็ทำให้นิวอดที่จะยิ้มตามไม่ได้เหมือนกัน
“ยิ้มหล่อขนาดนี้ทำไมไม่รู้จักยิ้มบ่อย ๆ ล่ะ?”
นิวหลุดปากถามบอดี้การ์ดออกไปอย่างลืมตัว และเตชินก็รีบหุบยิ้มของเขาลง ก่อนจะยื่นริมฝีปากเข้ามากระซิบบอกดาราหนุ่มในระยะใกล้กันแค่เพียงสบตา
“ขอบคุณที่ชม”
“ใครชมคุณ? บ้าป่าว?”
นิวค้อนเตชินด้วยสายตา ก่อนที่เขาจะเดินลิ่วเข้าไปในห้องแต่งตัวอย่างรวดเร็วด้วยความเคอะเขิน
ห้องแต่งตัว
นิวเดินเข้ามานั่งลงบนเก้าอี้หนังที่เขาเคยนั่งเป็ประจำ เพื่อเตรียมตัวแต่งหน้าทำผมสำหรับงานโฆษณาที่จะถ่ายทำต่อไปในอีกหนึ่งชั่วโมงข้างหน้านี้ ซึ่งนิวมีน้อยหน่าเป็ช่างแต่งหน้าประจำ และน้อยหน่ายังคอยดูแลเื่อื่น ๆ ให้กับนิวด้วย ไม่ว่าจะเป็เื่เสื้อผ้า อาหารการกิน และจิปาถะอื่น ๆ
และน้อยหน่าเองยังดูแลนิวมาั้แ่นิวเพิ่งเข้าวงการใหม่ ๆ อีกด้วยเพราะน้อยหน่าก็เป็อีกคนที่พี่ชายของนิวส่งให้มาดูแลเื่เสื้อผ้าหน้าผมให้กับนิวเหมือนกัน และยังเป็ไว้ใจให้ดูแลนิวแทนอีกด้วย
ในขณะที่นิวนั่งรอแต่งหน้าทำผมอยู่นั้น น้อยหน่าก็ถือกระเป๋าเครื่องสำอางเดินเข้ามาหานิว พร้อมกับเอ่ยปากแซวชุดใหญ่ทันที
"แหม๊ ๆ แฟนน้องนิวเนี่ย...หล่อจริงจังมากเลยนะจ๊ะ แล้วทำไมพี่ไม่เห็นเคยรู้เลยล่ะว่าน้องนิวมีแฟนแล้วน่ะ เจ๊เตเต้นี่ก็ช่างปิดความลับเก่งไม่เบา เล่นเอาซะพี่ใเลยนะ"
"พี่น้อยหน่าครับ? เข้าใจผิดไปใหญ่แล้วครับ เพราะเขาน่ะไม่ใช่แฟนผมเลย แต่เขาเป็บอดี้การ์ดของผมต่างหากล่ะครับ"
"อ้าว...เหรอ? พี่ก็นึกว่าเขาเป็แฟนของน้องนิวซะอีก”
“ไม่ใช่ครับ”
ถึงปากจะเอาแต่ปฏิเสธว่าไม่ได้เป็อะไรกัน แต่นิวก็ยังแอบยิ้มทุกครั้งที่นึกถึงใบหน้าหล่อเหลาของบอดี้การ์ด จนขนาดช่างแต่งหน้ายังดูออกและอดที่จะเซ้าซี้ไม่ได้
“ฮั่นแน่...แล้วทำไมเขาถึงดูหวงน้องนิวจังเลยละจ๊ะ เนี่ย...พี่แอบเห็นั้แ่เขาตวาดยัยแอนนี่นั่นแล้วนะ เขาดูเหมือนหวงน้องนิวจนออกหน้าออกตาเลยน้า"
"หึ...เขาคงเป็บ้ามากกว่าครับ พี่น้อยหน่า อย่าเก็บมาใส่ใจเลยครับ เพราะเขาบ้ามาั้แ่ออกจากโรงแรมแล้วล่ะครับ คนบ้าอะไร...ข่มขู่คนอื่นเขาไปทั่ว"
"เฮ้อ...พี่ชักจะเริ่มงงกับน้องนิวแล้วล่ะ ถ้างั้นเรามาแต่งหน้ากันเถอะค่ะ วันนี้สายแล้วนะคะ"
น้อยหน่าส่ายหน้าไปมาเพื่อไล่เื่รัก ๆ ใคร ๆ ออกไปจากหัว พร้อมกับคืออุปกรณ์แต่งหน้าขึ้นมาจ่อหน้าของนิว ก่อนจะรีบทำการแต่งหน้าทำผม และแต่งตัวให้กับนิวจนเสร็จภายในเวลาเพียงไม่ถึงชั่วโมง
ซึ่งหลังจากนั้นนิวก็ไปถ่ายแบบโฆษณาต่อ และงานก็ลากยาวไปจนถึง่บ่ายของวันเลยทีเดียว เนื่องจากวันนี้นิวมาสาย นิวก็เลยอยากทำงานให้เสร็จเร็ว ๆ จะได้พักยาว ๆ ทีเดียวเลย
และทันทีที่นิวถ่ายแบบเสร็จ นิวก็เดินออกมานั่งรอบอดี้การ์ดอยู่ที่หน้าบริษัทเพื่อรอกลับบ้าน แต่ว่าตอนนี้นิวกลับไม่เห็นบอดี้การ์ดของเขาแม้แต่เงาเลย ซึ่งนิวเองก็ไม่รู้ว่าเตชินหายไปไหน
“เฮ้อ...หายไปไหนของเขานะ ไม่รู้จักรักษาเวลาเลย ไม่รู้รึไงว่าคนทำงานเขาเหนื่อยแค่ไหนน่ะ”
นิวเริ่มอารมณ์เสียเมื่อเขาไม่เจอบอดี้การ์ด และยังพาลอารมณ์เสียเื่เตเต้ลางานไม่บอกล่วงหน้าอีก
“เฮ้อ...ยังดีนะที่พรุ่งนี้ได้หยุด จะได้พักผ่อนให้เต็มที่ หลับให้เต็มตื่นกับเขาสักที”
ดาราหนุ่มบอกกับตัวเอง ก่อนจะนั่งรอบอดี้การ์ดของเขาต่อไปด้วยอารมณ์ขุ่นมัวจนกระทั่งเวลาผ่านไปประมาณสิบนาทีให้หลัง บอดี้การ์ดสุดหล่อของนิวก็เดินหิ้วถุงอาหารกล่องเข้ามาหานิวอย่างเต็มไม้เต็มมือ
"นั่นไง...แค่นึกถึงก็มาแล้ว ตายยากชะมัด"
นิวบ่นออกมาเบา ๆ ก่อนที่เขาจะถามเตชินออกไปด้วยน้ำเสียงห้วน ๆ ไม่พอใจ
“ทำไมไม่รู้จักรอผมอยู่ที่รถ? ห๊ะ? คนทั้งเหนื่อยทั้งหิวเลยรู้ไหมเนี่ย?”
“หึ”
เตชิ้นยกยิ้มเมื่อโดนคนอายุน้อยกว่าตวาดเอา ก่อนที่เขาจะตอบกลับไปพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง
"พอดีผมออกไปซื้อข้าวกล่องมาให้คุณน่ะครับ แต่คนเยอะมาก ก็เลยต้องรอนาน”
เตชินยกถุงอาหารกล่องขึ้นโชว์ให้นิวดู ก่อนที่เขาจะรีบก้มหน้าจัดการเปิดข้าวกล่องทุกกล่อง และเลื่อนทั้งหมดไปรอไว้ด้านหน้านิวอย่างเอาใจ
“คุณนิวครับ? คุณทานอะไรรองท้องสักหน่อยนะครับ"
"ไม่อ่ะ...ผมเหนื่อย ผมอยากกลับมากกว่า"
นิวทำปากพองลมก่อนจะพ่นลมเข้าออกด้วยท่าทีเบื่อหน่าย แต่เตชินก็ยังไม่ยอมแพ้ เขายังคงคะยั้นคะยอให้นิวทานอาหารด้วยความเป็ห่วง
"แต่คุณยังไม่ทานอะไรมาทั้งวันเลยนะครับ คุณรีบทานก่อนเถอะ อิ่มแล้วเดี๋ยวผมจะรีบพากลับห้องพักนะครับ "
"ไม่อ่ะ...ผมอยากกลับตอนนี้เลย ผมง่วงนอน"
"คุณนิวครับ...ผมเตรียมอาหารมาไว้ให้คุณให้เยอะแยะเลยนะครับ คุณครับ ทานสักหน่อยนะครับ ทานนิดหนึ่งก็ยังดี แล้วเราค่อยกลับนะครับ"
เตชินพูดพร้อมกับยื่นมือไปหยิบช้อนขึ้นมาตักอาหารในกล่อง และยื่นเข้าไปจ่อปากของนิวอย่างเอาใจ แต่นิวก็ผลักมือของเตชินออก และยังปฏิเสธเช่นเคย
"ไม่อ่ะ...ผมไม่หิว"
นิวยังดื้อดึงไม่ยอมฟังเตชินอีกตามเคย และสุดท้ายเตชินก็โมโหที่นิวไม่รู้จักห่วงตัวเอง เตชินเลยเผลอตวาดนิวออกไปเสียงดังอย่างลืมตัว
"ไม่หิวก็ต้องกิน แล้วก็ไม่ต้องเถียง"
นิวนิ่งอึ้งไปพักใหญ่ด้วยความใ ก่อนที่นิวจะพยายามรวบรวมสติและตวาดบอดี้การ์ดกลับมาเสียงดังลั่น
"ไอ้บ้า ...ไอ้คนบ้า... โรคบ้ากำเริบหรือไง? ห๊ะ? ทำไมต้องตะคอกด้วย เป็บอดี้การ์ดหรือเป็ผู้จัดการเนี่ย? ห๊ะ? "
"ต้องให้ป้อนไหมครับ? "
บอดี้การ์ดหนุ่มเลิกคิ้วถาม พร้อมกับยื่นใบหน้าเข้าไปหานิวอย่างจงใจจนนิวเองเบี่ยงหลบแทบไม่ทัน
"ไอ้..."
“หยุด! แล้วก็ทานซะ ถ้าไม่อยากตกเป็ข่าวในทางชู้สาวกับบอดี้การ์ด”
“แม่ง!”
"เชิญเลยครับ...เลือกทานได้ตามสบายเลย ไม่ต้องเกรงใจผม"
เตชินผายมือไปที่อาหารมากมายที่วางอยู่บนโต๊ะ ก่อนจะจิกตามองนิวเป็เชิงข่มขู่ ซึ่งนิวเองก็รู้สึกกลัวความบ้าของเตชินขึ้นมาเอาดื้อ ๆ จนต้องจำยอมในที่สุด
"เออ...กินก็ได้ ชอบบังคับฉิบหาย ชอบข่มขู่อยู่เรื่อยเลย ถ้างั้น...จะทน ๆ กินให้ก็แล้วกัน แล้วก็เลิกพูดมากซะที รำคาญมาก"
"หึ หึ หึ"
เตชินหัวเราะในลำคอด้วยความพอใจในท่าทีของอีกฝ่าย และหลังจากนั้นนิวก็ก้มหน้าก้มตาทานอาหารกล่องสำเร็จรูปที่เตชินได้เตียมไว้ให้ก่อนหน้านั้นอย่างตั้งใจ เพราะความจริงแล้วนิวเองก็หิวมากอยู่แล้ว
แต่ในขณะที่นิวกำลังทานอาหารอยู่นั้น นิวก็ยังไม่วายทั้งเคี้ยวอาหารทั้งบ่นอุบอิบออกมาอย่างจงใจเพื่อให้อีกฝ่ายได้ยิน
"ไอ้ผู้จัดการเงา โหดฉิบหาย พูดอะไรไปก็เท่านั้น ไม่เคยฟังเลย ไอ้บอดี้การ์ดเอาแต่ใจ ไอ้บ้า ไอ้บอดี้การ์ดจอมโหด เฮ้อ...”
“หึ”
เตชินยกยิ้มกรุ้มกริ่มเมื่อเขาได้ยินในสิ่งที่นิวพูด จากนั้นเตชินก็นั่งแอบมองคนขี้บ่นอย่างเงียบ ๆ โดยไม่คิดถือสาหรือต่อล้อต่อเถียงอะไรเลย เพราะเตชินกำลังเพลิดเพลินที่ได้แอบมองอยู่แบบนี้ และที่สำคัญเขากำลังมีความสุขที่ได้เห็นนิวมีความสุขกับการทานอาหาร
และเตชินยิ่งมีความสุขมากขึ้นจนหุบยิ้มไม่ได้เลยเมื่อเขาเห็นนิวทานอาหารที่เขาซื้อมาหมดไปแล้วหลายกล่อง
"เฮ้อ...ข้าวกล่องนี่ก็อร่อยจริง ๆ เลย ถ้ารู้แบบนี้ผมซื้อมากินตั้งนานแล้วนะเนี่ย เฮ้อ...อร่อยสุด ๆ ต่อไปนี้นิวจะไม่ประชดพี่นายโดยการไม่ทานข้าวอีกแล้วล่ะ เพราะมันจะทำให้นิวนี่แหละหิวตายเอง"
ในที่สุดนิวก็รับประทานอาหารกล่องที่เตชินซื้อมาจนหมดไปแล้วห้ากล่อง จากนั้นนิวก็หันมายกน้ำขึ้นกระดกดื่มต่ออีกสามขวด ก่อนที่นิวจะวางมือจากอาหารทุกอย่าง เพราะมันไม่มีอะไรเหลือให้นิวทานอีกต่อไปแล้ว เนื่องจากทุกอย่างที่เตชินซื้อมามันหมดไม่มีเหลือแล้ว
และพอเตชินเห็นว่านิวทานเสร็จแล้ว เตชินก็รีบลุกขึ้นมาเก็บกล่องอาหารเปล่าใส่ถุง เพื่อเตรียมนำไปทิ้งถึงขยะ ซึ่งในระหว่างนั้น เตชินก็เก็บขยะไปด้วยและถามนิวไปด้วยอย่างอารมณ์ดี
"ข้าวกล่องอร่อยไหมครับ? "
“อร่อยม๊ากถึงมากที่สุดเลยครับ”
นิวตอบกลับมาเสียงสูง พร้อมกับยกมือขึ้นมาลูบหน้าท้องของตัวเองเพื่อโชว์พุงให้เตชินดู ซึ่งเตชินเองก็เหลือบมองเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะระบายยิ้มกว้างออกมา
“หึ”
ซึ่งเมื่อนิวเห็นเตชินยิ้มกว้าง นิวก็เริ่มรู้ตัวว่าตัวเองเผลอชมข้าวกล่องของเตชิน นิวจึงรีบเปลี่ยนคำพูดอย่างฉับพลัน
"ที่จริงแล้ว...มันไม่อร่อยเลยนะ...มันก็แค่งั้น ๆ แหละ รสชาติก็ห่วย ๆ ยังไงไม่รู้อ่ะ ไม่เห็นจะอร่อยตรงไหนเลย ก็แค่...กิน ๆ เข้าไปตามมารยาทแค่นั้นเอง มันไม่ได้อร่อยอะไรเลยสักนิด"
“หึ! ไม่อร่อยเลย แต่ว่าฟาดเรียบเลยนะครับ”
เตชินเหน็บนิว ก่อนที่เขาจะแอบยิ้มออกมาเบา ๆ อยู่คนเดียวอย่างมีความสุข แต่ทว่านิวกลับแอบมองรอยยิ้มที่เปิดเผยนั้นอย่างชื่นชมและหลงใหลในเวลาเดียวกัน จากนั้นนิวเองก็แอบระบายยิ้มออกมาเบา ๆ เช่นกัน...
ซันด๊อก
1K
