“ฉันตกงานค่ะ ตอนนี้เพื่อนก็ไล่ออกจากหอพักที่พักด้วยกัน” นาเดียถอยห่างจากชีวา “ปัญหาที่เกิดขึ้นในชีวิตของฉันมีมากมาย คุณมองเห็นอะไรในตัวฉันคะ” ชีวาก้าวเข้ามาใกล้ๆเธอ “คุณพูดว่าคุณชอบฉัน ชอบตรงไหนคะ” นาเดียถอยห่างจนแผ่นหลังชิดกำแพงในห้องพยาบาล เสียงเลื่อนประตู นายแพทย์นิกิลก้าวเข้ามา ทำให้ทั้งสองหันหน้ามองนายแพทย์ใหญ่ “อ่าว พวกเธอยังไม่กลับ หลานชีวา ลุงจ่ายค่ายาให้เรียบร้อย กลับไปพักผ่อนได้แล้ว” ชีวาเริ่มรู้สึกตึงบริเวณาแ ยื่นพวงกุญเเจรถยนต์ให้นาเดีย ลุงนิกิลช่วยชีวาสวมเสื้อกันหนาว “นาเดีย อย่าลืมจัดยาให้ชีวาตามที่ลุงเขียนไว้” ลุงนิกิลหันหน้ามองหลานชาย “วันศุกร์นี้มากินข้าวที่บ้านลุง พานาเดียมาด้วย ห้ามลืม”
เวลาผ่านไปจวนสองนาฬิกาของวันใหม่ ชีวาเอนเบาะข้างคนขับ ศีรษะพิงเบาะรถ “พาผมไปไหนก็ได้ นาเดีย” หญิงสาวขับรถออกจากโรงพยาบาลไปยังคอนโดฯที่พักของชีวา เธอขับผ่านการจารจรที่เบาบาง รถเก๋งคันหรูเลี้ยวผ่านสวนเด็กเล่น ตึกสูงต่ำ เลี้ยวเข้าไปจอดในลานกว้างที่ประดับประดาด้วยดวงไฟงดงาม นาเดียจอดรถสนิทในที่จอดรถตามหมายเลขห้องของชีวา “คุณชีวาคะ” เธอปลดล็อคเข็มขัดนิรภัย หันหน้ามองชายหนุ่มที่หลับสนิท “เมื่อกี้ยังคุยอยู่เลย” นาเดียเพ่งมองใบหน้าหล่อเหลาราวกับดาราภาพยนตร์ ผิวขาวเกลี้ยงเกลา ริมฝีปากหยักสีชมพูอ่อน ปลายนิ้วของนาเดียค่อยๆปลดเข็มขัดนิรภัยให้เขา “คุณชีวาคะ” นาเดียเรียกชื่อของเขาเบาๆ ร่างสูงไม่กระดุกกระดิกเมื่อเธอแตะท่อนเเขนของเขา นาเดียมองซ้ายขวาเพื่อจะหายามรักษาความปลอดภัยมาช่วยพยุงเขา “ไม่มีใครเลย”
“หรือว่าจะไม่ปลุก ปล่อยให้นอนตรงนี้ ไม่นะ เขาต้องปวดคอแน่ๆ” นาเดียยื่นมือเรียวงามลูบไล้ใบหน้าของชีวา ชีวารู้สึกตัว “อืออ ถึงแล้วเหรอ” นาเดียวางมือบนท่อนแขนของเขา “ผมรู้สึกเพลีย” ชีวาเปิดประตูรถหันหน้ามองเธอ “คืนนี้คุณค้างที่นี่ ห้องด้านหลังยังว่างครับ” นาเดียพยักหน้า “คุณรีบพักผ่อนดีกว่าค่ะ” ฝ่ามือของนาเดียแตะผิวหน้าของเขาอีกครั้ง ชีวาดึงมือของเธอไว้ “ขอบคุณครับ”
ภายในห้องนอน ชีวาก้าวออกมาจากห้องน้ำ นาเดียเคาะประตู “เชิญครับ” หญิงสาวก้าวเข้ามาพร้อมถาดเครื่องดื่ม “คุณดื่มนมร้อนๆก่อนนะคะ หลังจากนี้สามสิบนาที ทานยาแก้ไข้ค่ะ” นาเดียหยุดยืนมอง ชีวาพยายามสวมเสื้อยืด “คุณไม่มีเสื้อนอนแบบติดกระดุมเหรอคะ” ชีวาชี้ไปที่ตู้เสื้อผ้า นาเดียเลื่อนบานประตูเสื้อผ้า หยิบเสื้อนอนออกมา “เปลี่ยนทั้งชุดนะคะ” ชีวารับชุดนอน คลี่เสื้อนอนพยายามสวมใส่ แต่เขายกแขนไม่ขึ้น “ ให้ฉันช่วยนะคะ” นาเดียดึงผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่พันรอบเอว “เปลี่ยนกางเกงด้วยค่ะ” ชีวาเม้มริมฝีปากทำตามคำสั่งของเธอ เขานั่งลงบนเตียงนอน “ดื่มนมด้วยมือซ้ายค่ะ” ชีวาหัวเราะในลำคอ “ผมนึกว่าคุณจะป้อนผมซะอีก” นาเดียชี้ไปที่เข็มนาฬิกา “อีกสามสิบนาที ฉันจะให้ยานะคะ” หญิงสาวเก็บเสื้อผ้าของเขา ชีวาคว้าข้อมือของเธอไว้ “ทำงานกับผมอีกครั้งได้ไหมครับ”
น้ำเสียงทุ้มอ่อนโยนทำให้นาเดียหยุดยืนนิ่ง เธอถอนหายใจเล็กน้อย “ไม่กลัวฉันกินอาหารในห้องครัวของคุณจนหมดเหรอคะ” ทั้งคู่หัวเราะออกมาพร้อมกัน “ไม่กลัวเพราะผมจะหักจากค่าแรง” นาเดียส่ายหน้า “ขอคิดดูก่อนค่ะ” หญิงสาวเดินออกไปจากห้องนอนพร้อมรอยยิ้ม ชีวาทิ้งร่างนอนหงาย ชูท่อนแขนที่ได้รับาเ็ “จะคิดดูก่อนทำไม หัวใจของคุณอยู่ที่นี่แล้ว ขอบใจมากไอ้มืดทั้งสามคน เจอเมื่อไรจะตบรางวัลงามให้เลย” ชีวารีบดื่มนมสดร้อน สายตามองไปที่โทรศัพท์มือถือ “แม่โทรมา” เขารีบรับสายทันที “แม่ครับ ผมกำลังดื่มนมอยู่” อารยามองหน้าสามีที่นั่งฟัง เธอสะกิดอนินท์ “เขากำลังดื่มนมค่ะ” อนินท์ฉีกยิ้มให้ภรรยา “คุยต่อ” อารยาเอ่ยถามขึ้น “คุณลุงนิกิลโทรมาบอกแม่ว่าลูกได้รับาเ็ แม่เป็ห่วงลูก ชีวา” ชีวามองไปทางประตูห้องนอน “คุณลุงพูดอะไรอีกครับ” อารยาขมวดคิ้วด้วยความโมโห “แม่ถามลูกตอบมาก่อนได้ไหม ชีวา” ชีวายิ้มกว้าง “ผมไม่เป็อะไรมากครับ อุบัติเหตุครับ ตอนนี้มีแค่นอนพักสองสามวันครับ” อารยาหันหน้าเล่าให้สามีฟัง “ขอผมคุยกับพ่อดีกว่าครับ” อารยาอ้าปากค้างนึกไม่ถึงว่าชีวาขอคุยกับพ่อ “ลูกจะคุยกับคุณค่ะ” อนินท์ยื่นมือรับโทรศัพท์มือถือจากอารยา “ว่าไง ชีวา อาการหนักไหม” อนินท์ยักคิ้วให้ภรรยา “ไม่หนักครับ เย็บสิบสี่เข็ม พ่อครับ เอ่ออ ขอบคุณสำหรับเพ้นเฮ้าท์ครับ น่าอยู่มากๆครับ” อนินท์ยิ้มจนแก้มปริ ครั้งแรกที่ลูกชายคนนี้ยินดีในสิ่งของที่ผู้เป็พ่อมอบให้ “้าอะไรเพิ่มเติมบอกคุณพารุณได้ พ่อกับแม่จะไปเยี่ยมลูกในเดือนสิงหาคม อาจจะขอพักเพ้นเฮ้าท์ของลูก ว่าไงจะต้อนรับพวกเราไหม” ชีวาหัวเราะดังลั่น “บ้านของพ่อครับ ผมยินดีมากครับ พาคุณอารยาฮันนีมูนหลายๆประเทศนะครับ ขอบคุณมากๆครับพ่อ”
นาเดียยืนฟังบทสนทนาของพ่อลูก ชีวากวักมือเรียกเธอให้เข้ามาในห้อง “ครับแม่ พรุ่งนี้ผมจะโทรหาแม่อีกครั้งครับ” นาเดียก้าวเข้ามาพร้อมน้ำดื่มเต็มแก้ว “ทานยาแก้ไข้และแก้อักเสบค่ะ” ถ้วยแก้วใสมีเม็ดยาสองเม็ด “คราวนี้จะคิดค่าจ้างเท่าไหร่ครับ” นาเดียเดินอ้อม นั่งบนโซฟายาวตรงกันข้ามกับชีวา “ฉันจะรับงานนี้ ค่าแรงชั่วโมงละสามสิบเหรียญ ทำงานทุกวันๆละห้าชั่วโมงค่ะ ไม่ใช่หกชั่วโมง และมีอีกสิ่งหนึ่งที่จะข้อเขียนลงในสัญญาค่ะ” ชีวากลืนเม็ดยาลงในลำคอ รีบดื่มน้ำตาม “มันคือเงือนไข หรืออะไรครับ” นาเดียหยิบแผ่นกระดาษที่พับเรียบร้อย คลี่ออกแล้วยื่นให้ชายหนุ่ม “คุณจะต้องไม่แตะต้องตัวของฉัน ไม่ว่าจะเป็เวลาทำงาน หรือเวลาอื่นๆ”
“ฮ่าๆๆ คุณคิดว่าผมจะปล้ำคุณในเวลาที่คุณนอนหลับ ไม่... ไม่.. นาเดีย ผมไม่เคยคิดที่จะทำแบบนั้น” ชีวาก้มหน้าอ่านเนื้อหา “ฉันเพียงแต่้าให้คุณทราบว่า ฉันอยู่ในฐานะลูกจ้างค่ะ และฉันพอใจที่จะเป็ลูกจ้างของคุณ” ชีวาลุกขึ้นยืนตัวตรง ดวงตาคมดุของหญิงสาวยิ้มอย่างมั่นใจในสิ่งที่เธอพูด นาเดียยืดร่างตรง จนระดับสายตาของเธอจ้องที่ปลายคางของเขา “ ถ้าคุณจะทำงานที่นี่ สิ่งแรกที่ต้องระวังคือการแต่งกาย” ฝ่ามือใหญ่ยกขึ้นติดกระดุมเสื้อเชิ๊ตของเธออีกสองเม็ด ลมหายใจของนาเดียสะดุด เธอลืมติดกระดุมเสื้อั้แ่เมื่อไร “ผมตกลงกับเงื่อนไขที่คุณขอมา” ชีวาเสยเส้นผมของตนเอง “ผมมีเพื่อนที่จะให้คุณช่วยดูแล” นาเดียยิ้มพร้อมรวบเส้นผมมวยขึ้น “ฉันเจอเขาแล้วค่ะ เพียงแต่เขาไม่ยอมบอกชื่อว่าชื่ออะไร”
“แม็ก อายุสองเดือนครับ”
“ตอนนี้เขาอยู่ในห้องพักด้านหลังกับฉัน พรุ่งนี้เช้าจะพาไปอาบน้ำนะคะ”
นาเดียออกมาจากห้องนอนของชีวา หยุดยืนมองความหรูหราของสถานที่ทำให้เธอคิดถึงวันแรกที่เธอเข้ามาในนี้ “เราตัดสินใจถูกหรือเปล่าที่กลับเข้ามาในชีวิตของเขา” นาเดียเดินตัวตรงเข้าห้องพักคนงานด้านหลัง “แม็ก ยังไม่นอนอีกหรือ” หญิงสาวลูบไล้เ้าสุนัขตัวเล็ก “หิวนมใช่ไหม เ้านายคนนี้เขาน่ารักเหมือนกันนะ ใจดี แต่ฉันคิดว่าเขาเป็คนเ้าชู้มากๆ นายต้องป้องกันไม่ให้เขาเข้าใกล้ฉันนะ” นาเดียจุมพิตเพื่อนตัวน้อย ยกตัวเ้าสุนัขมานอนบนเตียงกับเธอ
รุ่งเช้าวันต่อมา นาเดียอาบน้ำให้เ้าแม็กตามคำสัญญากับเ้านายหนุ่ม อาหารตั้งโต๊ะพร้อมโน๊ตและยาเม็ดที่เขาต้องรับประทาน บานประตูถูกปิดอย่างเบาที่สุด นาเดียเดินเข้าลิฟต์โดยสาร ลงมาชั้นล่าง ทอดสายตามองดวงอาทิตย์ขึ้น “วันนี้ต้องไปเสริ์ฟอาหารวันสุดท้ายที่อีแวนสตัน” นาเดียปิดสมุกพกเล่มเล็ก ในใจครุ่นคิดเงินที่ตนเองสะสม “เดือนนี้จะส่งให้แม่หนึ่งพันเหรียญ” เสียงรถไฟจอดที่สถานี ร่างของหญิงสาวก้าวเข้าไปในขบวนรถไฟฟ้าใต้ดิน
อากาศภายในห้องนอนเริ่มเย็นจัด ชีวาคว้าผ้าห่มที่หลุดห่มร่างของเขา “นาเดีย ขอน้ำชาร้อนได้ไหมครับ” เสียงแผวเบ่าทำให้เ้าเเม็กครางรับเสียงเ้านายแทนนาเดีย ชีวาลืมตาข้างหนึ่ง “นายมาอยู่ตรงนี้ั้แ่เมื่อไร” ชีวาลุกนั่งมองไปรอบๆห้องนอน เสื้อผ้าทุกชิ้นหายไป “รวดเร็วจริงๆแม่บ้านคนนี้” กระดาษโน๊ตแผ่นแรกติดหน้ากรงสุนัข “อาบน้ำเรียบร้อย อาหารของมันเติมให้แล้วค่ะ มันถ่ายและฉี่บริเวณกระถางต้นไม้หน้าห้องยิม ฉันทำความสะอาดแล้วค่ะ” ชีวาอ่านลายมือของเธอ “ขอบคุณครับ” เขาเคาะกรงสุนัขเพื่อให้เ้าแม็กตื่น “เฮ้ นายจะขี้เซ้าเหมือนฉันไม่ได้” ชีวาเปิดกรงช้อนเ้าตัวเล็กออกมา “ไปกินอาหารด้วยกันดีกว่า” ชายหนุ่มวางแม็กบนเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า “กลิ่นตัวนายหอมจัง” ชีวาจูบศีรษะน้อยๆของแม็ก “นายโชคดีมาก เธอยอมใกล้ตัวผู้เเบบนาย มีเขี้ยว มีขนเต็มตัว ส่วนฉันรูปหล่อขนาดนี้ เธอไม่มองหน้าฉันเลย” เสียงแม็กเห่าใส่ชีวาที่ยืนแปรงฟันและลูบลำตัวแม็กเล่น
“ไปกินอาหารเช้าดีกว่า”
โน๊ตแผ่นที่สองติดหน้าเตาไมโครเวฟ “อาหารเช้าข้าวโอ๊ต และขนมปังโฮลวีททาเนย น้ำชาร้อนอยู่ในกระติกสีเงินค่ะ ส่วนยาเม็ดวางในจานแก้ว อาหารเที่ยงฉันไม่ได้ทำไว้ค่ะ แม่บ้านเก่าของคุณไม่ได้จ่ายตลาด ฉันจะแวะซื้อให้นะคะ” ชีวาจูบแผ่นโน๊ต “ขอบคุณครับ” เสียงกดปุ่มไมโครเวฟและเสียงรินน้ำชาร้อนลงในถ้วยกาแฟใบใหญ่ “วันนี้เที่ยง นัดเทวินไปกินมื้อเที่ยงที่ย่านอีเเวนสตันดีกว่า”
ย่านอีแวนสตัน
ร้านอาหาราาดินเนอร์เป็ร้านอาหารอินเดียที่มีชื่อเสียงมายาวนาน อยู่ไม่ไกลจากที่ทำงานของเขา ชีวาส่งข้อความถึงนาเดียนัดเจอเธอที่หน้าโรงพยาบาลวินเซ็นต์ “วันนี้ฉันขอเคลียร์งานกับเ้านายคนเก่าก่อนค่ะ” ชีวายืนอ่านข้อความหน้าร้านอาหาราาดินเนอร์ เขาส่งข้อความกลับ “ได้ครับ” ชีวาเดินเข้าซอยเล็กน้อย ยืนรอเพื่อนรักที่หน้าร้านอาหาร ชายหนุ่มพยายามยืดเเขนที่พันผ้าพันแผลให้ตรง “โอ้ยย” เขาร้องเบาๆ “เฮ้..ชีวา” เสียงเรียกดังขึ้นมาแต่ไกล เทวินก้าวยาวจูงมือของเนฮ่าตรงเข้ามาหาเขา “สวัสดีครับ เนฮ่า” ชีวาชิงทักทายคนรักของเทวิน ร่างสูงเหลือบมองใบหน้าของเพื่อนรัก “หน้าของนายโดนอะไรมา” ใบหน้าของเทวินเต็มไปด้วยรอยเล็บจิกเป็ทางยาวลงมือถึงแผงอก รอยช้ำบ่งบอกว่าโดนตบอย่างแรงด้วยฝ่ามือใหญ่ เทวินหัวเราะออกมา “ฉันได้สิ่งนี้ ยอมแลกเพื่อให้ได้สิ่งนี้โว้ย” เขาชูมือของดร.เนฮ่า “โอ้ว อย่างนี้นี่เอง” เทวินจิ้มนิ้วลงบนผ้าพันแผลบนท่อนแขน “โอ้ยย อย่าจิ้ม ไอ้บ้าเจ็บนะโว้ย”
ทั้งสามคนเลือกที่นั่งใกล้ริมหน้าต่าง ดร.เนฮ่าชมบรรยากาศและทิวทิศน์ “ที่นี่สวยมากค่ะ” ชีวาสั่งอ่าหารเพราะนักท่องเที่ยวเริ่มเดินเข้ามาในร้านอาหาร “นายยังไม่ตอบว่า เกิดอะไรขึ้นวะ” เทวินเริ่มกังวลเมื่อชีวาส่ายหน้า “ฉันเจอนาเดีย” เทวินะเิเสียงหัวเราะออกมาใส่หน้าเพื่อน “นายแขนหักเพราะเธอเหรอวะ” ชีวาชูกำปั่นใส่หน้าเพื่อน “ไม่ใช่..” ชีวาเริ่มเล่าเื่ราวั้แ่ต้น “นาเดียยอมมาทำงานให้คุณ เธอต้องมีความจำเป็อะไรแน่ๆค่ะ” ดร.เนฮ่าจ้องใบหน้าของเทวิน “เธอเป็เด็กน่ารักมากค่ะ เธอเข้าครอสพิเศษกับดร.รามัน ผลตรวจอาการของเธอมาจากความกลัวที่จะเข้าใกล้ชิดผู้ชาย” ชีวานึกถึงเงื่อนไขที่เธอขอร้อง “อาการพวกนี้หายได้ไหมครับ” ดร.เนฮ่ายิ้ม “หายได้ค่ะ เมื่อเธอรักและ้าผู้ชายคนนั้น มันไม่ใช่อาการของโรคจิต มันแค่ความกลัว” เทวินเคี้ยวขนมปังกระเทียม “เธอถูกข่มขืนตอนเด็กๆหรือเปล่าวะ” ดร.เนฮ่าแตะมือของเทวิน “ไม่ใช่คะ พวกเราสะกดจิตของเธอ ทุกสิ่งทุกอย่างมาจากแม่ของเธอ เธอเกลียดแม่ที่ยอมนอนกับผู้ชายที่เข้ามาใกล้ชิด” ดร.เนฮ่าไม่กล่าวต่อเมื่อสายตาของเธอหยุดร่างของหญิงสาวในชุดส่าหรีสีน้ำเงินยืนจดออร์เดอร์โต๊ะด้านหลังชีวา “เธอทำงานที่นี่” ชีวาหันหลังมองนาเดียที่ก้มหน้าจดออร์เดอร์ “นาเดีย” เทวินรีบสะกิดไม่ให้ชีวาเรียกเธออีกครั้ง “นายอย่าทำแบบนั้น ตอนนี้เธอเริ่มเป็มิตรกับนาย ถ้านายทักเธอ เธอจะไม่ไว้ใจนายอีก”
“ใช่ค่ะ เราทานอาหารกันดีกว่า” อาหารอินเดียนำมาเสริ์ฟบนโต๊อาหาร ชีวาอมยิ้มยอมให้เพื่อนรักสั่งเขาอย่างง่ายดาย “ความจริงเธอตั้งเงื่อนไข ห้ามผมเตะต้องตัวเธอครับ” เทวินมองหน้าดร.เนฮ่า “ผมรับรองว่า ไอ้นี่ลงแดงตายแน่ๆครับ” ดร.เนฮ่าขมวดคิ้วจ้องหน้าคู่รักที่บอกรักกันหมาดๆ “พวกคุณ้าความรักหรือเซ็กกันแน่คะ” ชีวาเงยหน้ามองดร.เนฮ่า “หมายความว่าอะไรครับ” ดร.เนฮ่าถามเทวิน เทวินตอบแบบไม่คิด “มันต้องมาคู่กันครับ” หญิงสาวไม่สบอารมณ์กับสายตาของเทวิน “อ่อ ฉันเข้าใจแล้วค่ะ สาเหตุที่วิชชี่บอกเลิกฉัน และคุณบอกรักฉันเพราะอะไร” ชีวาทำหน้างุนงง “ใครวิชชี่” ดร.เนฮ่ากระแทรกช้อนลงบนจานอย่างแรง ทำให้นาเดียเงยหน้าขึ้นมองที่มาของเสียง “วิชัยค่ะ ฉันไม่ยอมนอนกับเขา เขาขอเลิกเพราะเหตุนี้เอง และผู้ชายคนนี้บอกรักฉันและขอนอนกับฉันในคืนนี้”
ฝ่ามือของเทวินปิดริมฝีปากของเนฮ่าทันที “พูดอะไรออกมาครับ อายคนเขา ผมรักคุณจริงๆครับ” ดร.เนฮ่าดึงมือของเขาออก “โกหก สายตาหื่นของพวกคุณเวลามองผู้หญิงมันฟ้อง” ชีวายกฝ่ามือขึ้น “หยุดทะเลาะกัน ผมเข้าใจแล้วครับ” ชีวารีบดื่มน้ำในแก้วจนหมดแก้ว “ผมขอตัวไปห้องน้ำ”
1K
